no cóż....
nie zostałam pisarką :-)
trochę się zmieniło...ale nie jest łatwo
walcze...głownie sama ze sobą, ale też trochę o siebie
skorzystałam z kilku rad- zapisałam się na joge i to wiele poprawia
pojechaliśmy z mężem na weekendową terapię, która postawiła nas na nogi, przez pół roku :-) potem było różnie....
zmieniłam prace, ale pracuje chyba jeszcze więcej
generalnie dalej "ciągne wóz" i co jakiś czas przeżywam z tego powodu załamanie, po którym małżonek próbuje coś wymyslić, by pomóc- no i poprawia się (na chwile), po czym znów ja ogarniam wszystko...
Stara się okazywać względy, głównie jak mu przypomnę, że o tym zapomina ;-) ale cóż...
zrobiłam dawno temu solidny bilans tego, jak żyje, co mogę i czego chce
wiele rzeczy jest niezależnych ode mnie, ale na równie wiele mogę wpływać...Staram się karmić w sobie dobrego wilka, chociaż zły czasem się odzywa (głównie przed okresem)
nie wiem, jak osiągnąć permanentne szczęście, chociaż bywam chwilami szczęśliwa....wiem, że warto walczyć....że w małżeństwie nie jest łatwo
i jeżeli połączyła nas miłość, to należy ją wskrzesić, gdy osłabła, bo gdy pozwolimy jej przygasać, to cóż była warta...
Wszystkie radości i smutki, poświęcenia i wyrzeczenia, zmęczenie, zaciśnięte zęby, przemilczane słowa, starania, nadzieje...to wszystko ma senes, tylko wtedy gdy kochamy i jesteśmy kochani-nawet gdy boli
czasem trzeba się oddalić, żeby móc się zbliżyć
Jedno jest dla mnie pewne- NIE MOŻNA AKCEPTOWAĆ BEZNADZIEI
Mężczyzna, który kocha i zapomniał, jaka jest jego rola w małżeństwie, jest w stanie się obudzić
Naturalnie tak samo, jak kobieta- ja piszę o swoim doświadczeniu
Należy nam się miłość, nawet, jak boli...A gdy jest to miłość, to mamy prawo walczyć o to, by nie osłabła
Nie można godzić się na oziębłość, bo są dzieci, bezpieczeństwo i bo "takie jest życie"
Należy chcieć być kochanym i adorowanym, nawet 24h na dobe. I nie świadczy to o tym, że się jest księżniczką, której w dupie sie poprzewracało. To świadczy o tym, że nasze serce wciąż czuje, że bije...
Obserwuje moje śliczne koleżanki w czerwonych halkach, z poczuciem bezpieczeństwa wynikającym z miejskiej terenówki i luksusowych wakacji, tych- którym mężowie nie okazują nic, poza kartą płatniczą....One wszystkie piją....Może i luksusowe alkohole, ale jednak z tej małej dziurki braku miłości, powstała głęboka studnia, którą trzeba zalać
Ja też cierpię...Nie jest idealnie...Ale staramy się wzajemnie i to jest moja wygrana, że w pewnym momencie powiedziałam, tak nie chce żyć
I nie ważne jest, jak długi jest staż naszego małżeństwa- należy się starać
widziałam parę z 40-letni stażem małżeńskim, od 10 lat nie mieszkali ze sobą( nawet nie pamiętali o co się pokłócili), nie potrafili z sobą rozmawiać.Jedyne co robili, to obwinianie siebie wzajemnie. Ktoś kazał im pisać listy. Nie o tym, co czują, ale opowiadali sobie o filmie, który widzieli, o tym, co to jest szczęście, aż wreszcie o tym, jak się poznali i dlaczego się pokochali...Te listy pozwoliły im na polubienie siebie, na ponowny dialog. Potem nie trzeba było już wyjaśniać, kto zawinił. Ci ludzie rozstali się, bo czuli się zaniedbani. I połączyli ponownie, bo zaczęli się starać.
To bardzo ważne, bo życie niesie wiele trudów i nieznośnych sytuacji i jeżeli już jest ktoś obok nas, to mamy prawo oczekiwać, by nas wzmacniał. W przeciwnym wypadku, lepiej być samemu...
Miałam nie klikać tego wątku ale kliknęłam i nie żałuję. Może w ramach hobby zacznij jakiegoś bloga prowadzić, bo naprawdę fajnie się Cibie czyta.
)
