Specjalnie na potrzeby tego wątku zapytałam dziś męża po co mężczyźnie potrzebna jest żona, odpowiedział krótko, zwięźle i na temat - żeby nie być na świecie samemu 
.
Jadwisiu, to co jest między Wami, Tobie przeszkadza, za to mężowi tak jest po prostu wygodnie, niemniej to co obecnie ma miejsce wypracowywane zostało latami, oboje macie swoje przyzwyczajenia, nawyki, oczekiwania, które nawiązują do przeszłości. Niestety Twój mąż - moim zdaniem - ma już prawo się buntować, bo skoro go do tego przyzwyczaiłaś, pokazałaś, że ten model całkiem sprawnie funkcjonuje, to ciężko mu będzie z tego zbyt szybko zrezygnować i to musi wywoływać sprzeciw. Obawiam się, że zmienić tę sytuację będzie szalenie trudno, tym bardziej, że jesteście już ze sobą bardzo długo, ale oczywiście warto spróbować. Ja zastosowałabym metodę małych kroczków, czyli powolutku przyzwyczajała męża, że to, co do tej pory było oczywiste, wcale takim być nie musi. Możesz zacząć od tego, że nie będziesz na każde skinienie, na przykład kiedy poprosi o herbatę, to zaproponuj (dla dobra sprawy nawet poszukaj jakiegoś pretekstu), aby tym razem sam ją sobie zrobił, a za jakiś czas poproś, aby zrobił również Tobie. Nie zrzucaj na niego obowiązku sprzątania, ale włącz go do tego, gdy sama się za to zabierzesz - powolutku, stopniowo, z uśmiechem na twarzy i pochwałą na koniec. Zacznij interesować się Waszymi finansami - dyplomatycznie podpytuj, wyjaśnij, że bez tej wiedzy nie czujesz się ani komfortowo, ani na dobrą sprawę bezpiecznie. Ważne jest to, abyście nauczyli się ze sobą konstruktywnie rozmawiać, a mąż stopniowo zaczął zauważać w Tobie partnera, a nie tylko osobę do obsługi. Ja wiem, że tak prosto to się tylko mówi, ale jeśli nie spróbujesz, to również nigdy nie przekonasz się czy jesteś w stanie coś z tym zrobić. Za to jeśli odniesiesz porażkę, to przynajmniej będziesz mieć świadomość, że usiłowałaś o siebie zawalczyć.
Pamiętam jak dziś - leżałam na porodówce, kiedy na sali wywiązała się rozmowa dotycząca pomocy mężczyzn w domu. Jedna z pań zarzuciła mi wówczas, że jestem jeszcze bardzo młoda i żyję mrzonkami, że mężczyznę można włączyć do prac domowych. A ja dziś wiem, że można. Nie masz pojęcia jak bardzo na początku wspólnego życia mój mąż się buntował, jaki wszelkie moje prośby wywoływały u niego sprzeciw, ja miałam jednak świadomość, że taki tradycyjny model podziału ról wyniósł z własnego domu, więc ja muszę mu tylko pokazać, że można i wręcz należy żyć inaczej. Dziś, a jesteśmy prawie 18 lat po ślubie, z ręką na sercu mogę powiedzieć, że tworzymy związek w pełni partnerski. Jedne rzeczy robię ja (bo ja je po prostu robię lepiej), inne on, w części się uzupełniamy, ale dziś mąż doskonale rozumie, że dom i atmosferę w nim tworzymy wspólnie, więc też wspólnie musimy o ten dom i o siebie nawzajem dbać. Jak tego dokonałam? Właśnie metodą małych kroczków, cierpliwością, dyplomacją i tym, że udało mi się go w pełni przekonać, że to nie jest żaden gwałt na jego osobie . Mało tego, że jeśli ja będę w tym związku szczęśliwa, to on również będzie miał o wiele większe szanse na własne szczęście.
