Czesc,
Rozstalam sie z polowka mojej pomaranczy 4 miesiace temu. Potezne uczucie, ale dwa rozne, wybuchowe i silne chraktery... zwazek wpadal ze skrajnosci w skrajnosc, ogromnej namietnosci po wariackie awantury. Byla raz przerwa, wrocilismy do siebnie, bylo cudownie przez kilka miesiecy, pozniej pojawily sie klopoty, stres i kolejne nieporozumienia. Stwierdzilismy w placzu, ze nie mozemy tak dalej
- jest w tym wszystkim dziecko (nie nasze wspolne). Dla dobra wszystkich i swojego rozstalismy sie.
On - nie mogl poradzic sobie ze znalezieniem pracy, ciagle przeprowadzki za moja... a ja dobrze sobie radzaca, nie rozumialam tego wrecz przeciwnie, mysle, ze pomoglam niechcacy sie mu poglebic w depresji. Szukal pocieszenia, dowartosciowania w flirtach z innymi, komputerem etc., co poglebialo moje zale jeszcze bardziej.
Po 4 miesiacach - strasznie pil, znalazl klina etc., totalny brak kontaktu miedzy nami. Coraz czesciej pojawia sie na moich profilach w necie etc.(jest co trzy dni ) Dodam, ze jest to istotny fakt, obydwoje nie uzywamy stron spolecznosciowych czesto, ba prawie wcale. Obydwoje nie od[puscimy i nikt pierwszy nie zaczepi... (zreszta zmienilam numer telefonyu, chcialam sie odciac)
Nie moge o nim zapomniec, w sumie nie wiem jak wyglada sytuacja z jego strony, wiem ze jest nieszczesliwy... ja chce sie uwolnic a cos mnie trzyma, nie moge spojrzec na innych, zawsze cos mnie drazni, owszem kolacje, spotkania, kawy etc., ale z mojej strony czysto kolezensko. Mysle o nim codziennie i mecze sie!
Pomocy, musze zdezydowac, czy otworzyc te drzwi ponownie, czy ostatecznie je zamknac. Czy powinnam sie do niego odezwac, czy odpuscic... kazda rada naprawde mile widziana.
