Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Dołączam do Was... trzymajcie się dziś!

zawsze możesz wpaść na poprawiny

ojej, ja tu widzę imprezę otwartą... niedlugo dołączę Martini z kaktusem sprawia, że mam niegrzeczny nastrój

Nie wiem jak u was ale u mnie hustawka nastroju przybrala koszmarne granice wytrzymałości:(raz sie smieje a za sekunde powstrzymuje lzy przed dzieckiem. A ta którą kocham jest gdzieś. Kur.... mac

Zdrówko za Twoja stopkę zajefajna

Bipo, trzymaj się dzielnie nie myśl za dużo o kobiecie.
Bubble, ja już ciągnę chyba 4 kaktusa, ale jestem trzeźwa jak świnia...

ja właśnie skończyłam 3 drinka i również, zero nieważkości, co jest grane?

Bipo, spuść to w kolzecie, Bubble, czadu, może chociaż mały helikopter. Zaczynam piątego zielonego...

Stuk puk:)

AKEME stół do kibla mi się nie mieści i co teraz???:)

Ide gdzieś na czata się "wyżygać" albo na fejsa:(

rozbij na drzazgi, czas zajmie i sie zmieści hehehehe

nie rezygnuj, dasz radę jak się popieści to się zmieści!

ja jak dotąd postanowiłam jedynie przygotować się do półmaratonu księżycowego. nie muszę rzucać palenia, nie muszę się odchudzać. a może zacznę grać na gitarze??? kiedyś próbowałam, ale znudziło mi się...

Gitara jest ok. A ja zmienię pracę i wrócę na studia??też kiedyś próbowałem ale mi się ......... córka urodziła.

no szkoda że nie ma się do kogo przytulic ale jebać to. Idę malutką obudzić na szampana, baloniki z życzeniami i smutkami zeszłego roku przygotowane.

Tak zrobię, ale dobrze wiesz że to nie to samo.

a ja się przytulę do roczniaka ;-) i Was też utulam ;-)

musi być lepszy, musi!!!!!!!!

Wszystkiego lepszego

Ja zacząłem od wyrzucenia telefonu, długo leciał z 8 piętra. Nowy rk owe życie i musi dla nas być lepszy, dla nas wszystkich.

Szczęśliwego:* aby następny rok był rokiem zmian na lepsze :*

Witam, w nowym lepszym roku dla nas

i ja dołączam się do życzeń, wszystkiego dobrego i zdrowia Wam życzę, mam nadzieję że w tym nowym roku wyjdzie do nas słońce

ja też zyczę wszystkim dużo usmiechu  i słoneczka

Najlepszego w Nowym Roku, niech nam się wszystkim pięknie poukłada w głowach, sercach i życiach

SZCZEŚLIWEGO NOWEGO ROKU!!! :):):):)     Z uśmiechem na twarzy!

a ja się trzymam póki co w postanowieniach, brak kontaktu, zero, null...
dzisiaj mam dzień przemyśleń, jak ten cały burdel majatkowy ogarnąć... i jeszcze przeczytałam jak nigdy mój horoskop i wiecie co jest napisane, że jak się rozstaję z partnerem, to mam uważać, bo bedzie mnie eks chciał oszukac, .... pomyślnie jak na poczatek roku hehehehe

Pusto... kacują pewnie

no to zazdroszczę... u mnie na razie trochę smutnawo..
sylwester spędzony samotnie z roczniakiem, chyba nie był dobrym rozwiązaniem, bo rozkleiłam sie maksymalnie przed 24...

ale jak to AKEME mówi - będzie lepiej

Tia, ja pamiętam... Jego też bym chętnie wystrzeliła w kosmos :]

a ja przed eks, miałam jednego, wysportowany, brunet...trzy lata spedzilismy razem, rozstanie było z mojej strony, ale nie miałam wówczas nikogo innego, tylko wyjazd do innego miasta na studia, wiec nie widziałam sensu ciągnąć dalej związku i go oszukiwać, ostatnio nawet z nim rozmawiałam, jest szczęśliwy....
a potem zawrócił mi w głowie na studiach blondyn....pokochał, pokochał i rzucił...

Bąbelku, no jeszcze trochę to na pewno potrwa, tyle lat razem... Dobrze, że znajdujesz sobie zajęcia, że nie inicjujesz kontaktu, wszystko robisz prawidłowo. Teraz tylko nie przestawać tego robić i czekać, aż minie więcej czasu, aż emocje się wyciszą... Niestety, to długi proces jest. U mnie już chyba zbyt długi jak na tak krótki związek. Trzeba jednak zacisnąć zęby i przeć do przodu.

A ja tak z innej beczki... Słuchajcie, trochę się martwię moim stanem, bo on chyba wykracza nieco ponad normę normalnego cierpienia po zakończeniu związku. Już abstrahujac od tego ile to wszystko trwa... Nie jest źle, myślę rozsądnie, nie drę szat, żyję sobie spokojnie, po prostu tęsknie, pusto mi i samotnie, więc to chyba akurat normalne przeżywanie, nawet po tylu miesiącach. Martwi mnie natomiast to, że pojawiły się we mnie jakieś lęki. Czuję niepokój w sobie niemal cały czas, najgorzej jest wieczorem jak mam położyć się spać (nie mam motywacji żeby pójść do łóżka, przeciągam wieczory w nieskończoność, kładę się dopiero jak już jestem naprawdę wykończona, zaliczam ogromne spadki nastroju), przez co jestem zwykle bardzo zmęczona i niewyspana. Już przestałam sobie pomagać spotkaniami i drinkowaniem, bo to nic dobrego nigdy nie przynosi. Ale nie pomogło. Kolejnym problemem są poranki - otwieram oczy i od razu pojawia się lęk. Nie panika jak jeszcze niedawno, ale taki przejmujący lęk. Łapie mnie też w ciągu dnia, jestem mało wydajna w pracy, bo wciąż jestem niespokojna. Łykam magnez, jednak odstawiłam antydepresanty, które w związku z totalnym paraliżem życiowym brałam po konsultacji z lekarzem ok. pół roku. Musiałam sobie nimi pomóc, bo pracuję w branży eventowej i mam na sobie ogromną odpowiedzialność, a nie mogłam nic robić z tej cholernej rozpaczy. W międzyczasie zrobiłam kilka sporych imprez w pracy, paradoksalnie im więcej mam do zrobienia i im trudniejsza jakaś impreza, tym bardziej się spinam i lepiej mi praca wychodzi. Jak mam akurat luźniejszy okres, to zupełnie mnie rozmontowuje i jestem trochę jak warzywo, taka wegetacja bez sensu, siedzę bo siedzę. I tu moje pytanie - czy też tak macie? Czy ja powinnam szukać gdzieś pomocy? Mój były bardzo podkopał moje poczucie własnej wartości, wmawiał mi że jestem niesamodzielna, że bez niego nic nie umiem zrobić, tak jak pisałam, że nawet spodni sama nie umiem wybrać... Oczywiście to jedna wielka bzdura, zawsze byłam bardzo samodzielna, robiłam 100 rzeczy naraz, od wielu lat radzę sobie sama i po swojemu, moja praca to chyba udowadnia. I teraz nie wiem, zaczynam wątpić, że mi ten stan naturalnie przejdzie. Nie bardzo wiem co z tym robić A męczę się bardzo. Ktoś może coś poradzi, uspokoi, wytłumaczy na chłopski rozum, czy to normalne jest, czy ja wpadam może w jakąś paranoję?... Wybaczcie, że tak się otwieram, ale skoro siedzimy tu wszyscy w kupie i sobie pomagamy, a to jest chyba związane bezpośrednio z tematem wątku, to stwierdziłam, że zapytam Was o zdanie

Wczesna,
ja myślę, że stany lękowe trzeba skonsultować ze specjalistą, bo mogą się rozwinąć w coś poważniejszego, typu kolejny epizod depresji. z tego co piszesz, to wpływ na sen/czuwanie już się objawił, pracę masz, jak przewiduję, dość stresującą, no i kryzys za sobą. wiesz, może jakieś łagodne leki uspokajające plus terapia pomogą to zatrzymać. lęki jednak świadczą o tym, że trwa jakiś proces 'z tyłu głowy'. na zewnątrz możesz być nawet ogarnięta, ale jednak coś Cię trawi od środka. lepiej się temu przyjrzeć z pomocą fachowca.