Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

też mam dziś gorszy dzień... żałuję, że poszłam na tą imprezę wczoraj.. ;/ myślałam, że odreaguję, a było wręcz odwrotnie.. Faceci są beznadziejni..! Mój były - jeszcze teraźniejszy "lokator" również mnie zdradził z koleżanką z pracy.. ;] nienawidzę Szkotek.. wiecie co.., One nie mają umiaru.. Przynajmniej większość.. Żadnych skrupułów.. Na każdej imprezie spódniczki, gdzie yy ledwo coś zakrywają, dekolty, że większych, to chyba by się nawet nie dało, i jedna wielka tapeta na twarzy.., pijane do stanu, gdzie ledwo stoją na nogach aaaa grrrr ... i najlepsze jest to, że faceci do takich łatwych, tępych panienek lgną.. ;] porażka. Nam się nie układało, mimo, że wszystkim się zajmowałam sama, mnie próbował poniżać, i to jeszcze On poszedł sobie do łatwej, wytapetowanej laluni, znalazł sobie pocieszenie, nie ma co.. ;] nie wiem czy łączy ich coś więcej czy to było jednorazowe, jak On sam mówi.. Nie chcę już nawet wiedzieć.. niech znika z mojego życia raz na zawsze.. ;] bo nie ogarnę emocji mieszkając z Nim.. na pewno nie.. ;/ a muszę niestety jeszcze się uzbroić w cierpliwość.., mam nadzieję, że później będzie łatwiej.. musi być..

Wiesz neeecik nie tylko Szkotki tak mają my Polki też.I to raczej nie zależy od narodowości tylko od zasad moralnych.Obecna dziewczyna mojego byłego bywała u nas ze swoim chłopakiem na grillach,znała mnie,wiedziała że jesteśmy zaręczeni, że urządzamy dom.Co prawda nigdy jej nie lubiłam i miałysmy minimalny kontakt ale jej to nie przeszkadzało wleżć z butami w nasz związek.Nie usprawiedliwiam jego o nie oboje są siebie warci.I teraz on śmie mi proponować spotkanie w celu wyjaśnienia mi wszystkiego?po co?czas na wyjaśnienia minął.Wiedziałam i czułam że coś się dzieje i wtedy kiedy ryczałam i prosiłam by powiedział mi co się dzieje,czy kogoś ma?on milczał i wszystkiemu zaprzeczał.Napisał mi jeszcze że się pogubiliśmy!jacy my?on się pogubił kiedy widmo ślubu i zakładania rodziny zaczęło się pojawiać coraz częściej w naszych rozmowach.Spotyka się teraz z młodszą 8 lat małą lafiryndą,która nic od niego nie wymaga jeszcze.Zawsze uciekał od problemów  do mamusi,czekając aż burza ucichnie i pozwolę mu wrócić to teraz gdy zamieszkaliśmy u niego on, gdy pojawił się problemy to uciekł w nowy związek.Pomijając szczegół że nie zakończył jeszcze starego związku.Nie mogę tego pojąć.Być 5 lat z człowiekiem i tak naprawdę go nie znać.Nie życzę mu zle ale chciałbym żeby kiedyś dotarło do niego co mi zrobił,bo teraz mam wrażenie że on nie widzi i nie rozumie tego,żyje jakby w innym świecie.Może tak mu łatwiej?Żeby kiedyś chociaż pomyślał,że rozstając się ze mną popełnił największy błąd w życiu.Żeby chociaż przez dzień pocierpiał tak jak ja przez te miesiące po rozstaniu.Próżne marzenia co?:) ale cóż pomarzyć można.

witaj Sabrina. jak zwykle- trudno przewidzieć co będzie... jak na mój gust to słowa że 'potrzebuje czasu, że teraz chce być sam, że nie chce dawać mi nadziei, że jeszcze uda się odbudować nasz związek, bo to byłoby wobec mnie nie w porządku' są łagodną formą definitywnego zakończenia związku, aczkolwiek bardzo różnie może być. wiem, ze Cię nie pocieszyłam... ale nie ma co karmić się fałszywą nadzieją. to i tak postąpił bardzo fair wobec Ciebie, ma chłopak klasę... nie każdej na tym forum było dane dowiedzieć się o rozstaniu w tak humanitarny sposób.

AKEME, dziękuję za reakcję. Z jednej strony rozumiem, byliśmy ze sobą długo, nie chciał mnie ranić bardziej niż to konieczne w takiej sytuacji. Zawsze myślałam, że jak związek się kończy, to od tego nie ma odwrotu. Zerwać jakikolwiek kontakt i nauczyć się żyć na nowo, to najlepsze lekarstwo. Ale nie tym razem. I jak mam rozumieć to, że nie chce zrywać kontaktu? Mam momentami wrażenie, że uczepiłam się tego, jak tonący brzytwy.

Nie rozumiem jednego... Wiedział, jaka jestem. Więc dlaczego się oświadczył? Rozbudził we mnie nadzieje na założenie rodziny? To boli najbardziej... Wszystkie plan i marzenia rozsypały się w drobny pył, a ja mogę tylko czekać.

l_ukrecja, nie wiem czemu, ale jakoś nie jestem przekonana do pomocy psychologa. Wydaje mi się, że trafiając na nieodpowiednią osobę, można wyrządzić więcej złego, niż dobrego.

Tak myślę, czy to normalne, że mężczyzna płacze mówiąc kobiecie, że powinni się rozstać? Zanim cokolwiek powiedział zobaczyłam jego łzy...

Masz rację, psycholog musi znać się na rzeczy i zawsze można podpytać kogoś, poprosić o recenzję

Jeśli za tym wszystkim nie ma innej kobiety-to jak dla mnie jest gość z Twojego faceta i szacun mu

Witajcie.
Jeśli można chętnie się do Was dołączę. Zacytowany post jest jakby po części także i moją historią. Z tym, że u nas staż był większy. Ponad 5 lat. Przestało się między nami układać, każde z nas miało jakieś żale do drugiej strony (jednocześnie nie wyobrażaliśmy sobie życia bez siebie). W końcu coś pękło, po którejś kłótni powiedziałam mu, że to koniec (jego matka też przyłożyła palec do naszego rozstania). On mówił, że bardzo mnie kocha i prosi o jeszcze jedną szansę, o ostatnią. Ja uległam - wróciłam. Mieliśmy zacząć od nowa. Niedawno powiedział mi żebyśmy zrobili sobie przerwę, odpoczęli od siebie, a za jakiś czas wrócili ze zdwojoną siłą do siebie. Powiedział, że teraz każde z nas powinno skupić się na naprawianiu swoich wad (w sensie tego co przeszkadza drugiej stronie, ja miałam pewne wymagania - on także). Powiedział przy tym, że nie wie co się z nim dzieje, ale nie potrafi tak żyć jak dawniej. Pomimo tego bardzo mnie kocha, nie zapomni o mnie i może za jakiś czas wrócimy do siebie, weźmiemy ślub i będziemy szczęśliwi. Mnie to bardzo zabolało... Prosił o szansę, po czym za kilka m-cy powiedział, że chce przerwy. Ja uniosłam się honorem, ponieważ nie uznaję żadnych "przerw" i powiedziałam, że w takim razie to lepiej się rozstać, bo albo się jest ze sobą, albo nie - nic po środku nie uznaję. Zaznaczył mi, że chce mieć ze mną kontakt i zależy mu na tym bardzo. Pytał czy dam się kiedyś zaprosić na randkę. Poczułam się bardzo skrzywdzona. Taka opuszczona na czas świąteczny. Inna kobieta nie wchodzi w grę. Skoro mnie kocha, to po co ta przerwa? Przecież moglibyśmy pracować nad sobą, będąc w związku. Zmienił się. Stał się bardziej nerwowy (zapewne przez pracę). Kiedyś to ja byłam wybuchowa, teraz on się taki stał. Nie wiem co teraz zrobić, jak żyć. Jest mi ciężko. Czuję się odtrącona, bo nie spodziewałam się, że on chce przerwy... Jak mam to rozumieć, skoro on chce mieć kontakt? Wydawało mi się, że jest między nami dużo lepiej, naprawdę cieszyłam się, że jednak dałam mu się namówić na powrót. Nie powiedział nikomu o rozstaniu (można rzec, że to ja go zostawiłam, bo on chciał tylko przerwę, ale dla mnie przerwa to jak rozstanie). Nie zobaczymy sie w święta...

Tak, powiedział co mu nie pasuje w obecnym związku. Powiedział jakich zmian oczekuje ode mnie, ja powiedziałam jakich zmian oczekuje od niego. Można powiedzieć, że wyłożyliśmy sobie kawę na ławę. On cały czas utrzymuje, że my się jeszcze kiedyś  (za kilka m-cy, pół roku, rok) zejdziemy.
Powiem Ci, ze faktycznie Wasze spotkanie wyglądało jak randka... Widać, że jesteś ważna dla niego.
Rozważam dwie opcje...
1. postarajmy się o nich i pokażmy, że nam zależy (wcześniej to on starał się o mnie, więc to będzie dla mnie nowa rola - zawsze byłam zbyt dumna, żeby się starać o faceta, może czas to zmienić?)
2. olejmy ich (mówiąc brzydko) i niech zatęsknią za nami, a może to poskutkuje?
Jestem bliższa jak na razie opcji nr 2, a Ty jak uważasz?

Dzisiaj ogarnęło mnie poczucie tego że gdzieś po drodze zawiodłam w swoim związku.Dołączył do tego lęk i strach że straciłam już bezpowrotnie ważną część mojego życia.Chyba te podłe smsy jego przyniosły zamierzony skutek.Tęsknie,nienawidzę go i nie chce widzieć te uczucia mieszają się ze sobą.Najbardziej boli świadomość że on teraz jest szczęśliwy w nowym związku,a ja sama.Bo nie chce zaczynać czegoś dopóki nie wyleczę się z byłego.Po prostu nie chcę nikogo ranić.Ja wbić sobie do tego pustego łba że nie powinnam już tego wszystkiego rozpamiętywać bo to już nic nie da.Powinnam zostawić przeszłość za sobą pytanie tylko jak to zrobić.

Paprotko miła... Ty postępujesz szlachetnie nie szukając nikogo na pocieszenie i tymczasowe zaklejenie dziury w sercu. Masz poukładane w głowie i nie daj sobie niczego wmawiać smsami wyklepanymi tylko dlatego, że ubodłaś jego męskie przerośnięte ego. myslał facet, ze bedziesz tańczyć jak on zagra, tak sie nie stało, to próbuje Cie dołować. Po to tylko, by znów poczuć sie panem sytuacji. a wiesz kim jest? zwykłą mendą. gość ma zryty beret, za takim burakiem tęsknisz? uwierz mi - nie za nim. tylko za jego lustrzanym odbiciem. powtarzaj to sobie za kazdym razem, gdy Cię smuta dopada. Mozolny sposób zostawiania przeszłości tam, gdzie jej miejsce, ale gdy nie dajemy rady zrobić tego jednorazowo, to trzeba drobić...
aaa i jeszcze o utracie siebie - tak to jest. druga osoba w nas wrasta i z jej odejsciem tracimy część siebie. ale na tym polega rozwój osobisty, że te lukę wypełniamy czymś nowym. może to będzie lepsze... bo np. z nim byłaś kobietą zależną, a bez niego będziesz bardziej zaradna. taki tylko maks. ogólny przykład...

Trzymaj się. Wiem, że jest Ci bardzo ciężko A jak długo musicie jeszcze mieszkać razem?

Witaj. w grupie zawsze raźniej Długo byliście parą?

Mnie najbardziej dopada smutek wieczorami ;/ Dzis dużo rozmawialiśmy przez telefon. Padł temat świąt. Ja wypaliłam, że szkoda, że się nie zobaczy w święta (wiem nie powinnam), a on na to, ze chętnie przyjedzie do mnie. I już nie wiem... Boje się, że jak go zobaczę to rzucę mu się w ramiona i zrobię z siebie idiotkę, a najprędzej to się rozkleję. Z drugiej strony jakoś nie wyobrażam sobie świąt bez niego. Uważasz, że spotkanie w święta to dobry pomysł?

Na pewno masz trudniej. Bez wątpienia, bo widzisz go cały czas ;/ Może faktycznie to nie jest dobry pomysł, żeby przyjechał do mnie w święta, nie wiem... Muszę to przemyśleć.

Pewnie masz rację. Ja nie odzywam się po dzisiejszej rozmowie telefonicznej, czekam aż on to zrobi Może ja za dużo myślę na ten temat, rozważam. Może niech to wszystko toczy się samo... Od myślenia ciągle o nim zwariuję przecież. Nie doceniałam co miałam. Nie doceniałam go, gdy był na każde moje zawołanie, bo myślałam, że tak będzie "zawsze". Życie jest przewrotne, raz na wozie, raz pod wozem. Szkoda, że zrozumiałam swój błąd dopiero wtedy, gdy on zaproponował przerwę.

Zadzwonił dzisiaj. Ot tak, zapytać co słychać. Ciężko było udawać, że jakoś sobie bez niego radzę. Minęło dopiero 10 dni, miałam ogromną ochotę powiedzieć mu, sama już nie wiem który raz, żebyśmy spróbowali odbudować to, co zniszczyliśmy. Powstrzymałam się jednak... Chyba ze strachu, że go w ten sposób do siebie zniechęcę. Co ja mam zrobić? Każdego dnia płaczę i tęsknię, nie wyobrażam sobie życia bez niego.

Hej dziewczyny i ja się do Was przyłączę...może już ktoś czytał moją historię w każdym razie w skrócie napiszę jeszcze raz.
Byłam z facetem ponad 5 lat. Jak to w związku bywało było różnie. Zdarzyły nam się 2 krótkie rozstania ale to na kilka dni, wtedy z mojej winy, bo byłam młoda i miałam pstro w głowie i robiłam różne głupoty, a to się czepiałam, a to coś...w każdym razie byliśmy ze sobą do teraz. Byliśmy zaręczeni, w tym roku mieliśmy wziąć slub, już miałam w planach suknię, obrączki, zwłaszcza, że w koło każda z moich koleżanek już ma męża, albo dziecko albo będą niedługo brać ślub. Jaka ja byłam szczęśliwa gdy mi się oświadczył, tak się cieszyłam, że moje marzenie się spełniło. Raptem kilkanaście dni temu powiedział mi, że mnie nie kocha.Oczywiście kiedy to wszystko mi mówił płakał, a potem płakał jeszcze przez kolejne 2 dni...  Fakt, nasze stosunki oziębiły się ale to za jego sprawą. Wszystko było ważniejsze niż ja. Ja siedziałam, czekałam na niego, posprzątane ugotowane itd. Był dla mnie chamski, mimo tego co robiłam, bardzo mnie to bolało. Nie wiedziała dlaczego taki jest... jeszcze z niecałe 2 mies temu chciał mieć ze mną dziecko był tego pewien!! a co zrobił teraz? powiedział, że mnie nie kocha...że nie może być ze mną bo mnie rani i ja przez niego będę nieszczęśliwa, a zasługuję na kogoś lepszego... jak to boli, boli tak strasznie. Bo ciągle nie mogę w to uwierzyć. Dla mnie najgorsze też są wieczory i puste miejsce w łóżku... Jestem załamana. Tak pragnęłam mieć z nim dzidzię itd.. a co z tego wyszło? ponad 5 lat wyjęte  z życiorysu, i to jeszcze zostawił mnie w najcięższych dla mnie chwilach ;( Chciałabym z nim być, chciałabym, ale co zmuszę go aby mnie kochał?:( Może było mu za dobrze i nie widział tego co miał, a miał wszystko...

Cześć Strasznie-Smutna Dziewczyno. Widzę parę analogii między Tobą a mną, tyle że w moim przypadku ślub był i dziecko się pojawiło, a on sobie po prostu pozbierał wiaderka i polazł do innej piaskownicy. Płakał - tak jak Twój, był wredny od pewnego czasu - tak jak Twój, jeszcze miesiąc przed odejściem 'kochał BARDZO'. Oni chyba tak mają... nie wiem z czym mylą uczucia, nie wiem gdzie wysmarkali odpowiedzialność i przyzwoitość... Zawsze jest jakiś cień nadziei dla Ciebie, że facet się zreflektuje. Chociaż ja akurat - pewnie ze względu na solidnego kopa, jakiego mi mój tzw. mąż zapodał - nie żyłabym tą nadzieją. Wiem, co czujesz. Też mi dzisiaj od rana chodzi po głowie jak bardzo czuję się zawiedziona. Potrzebujesz teraz trochę czasu, by pozbierać się i otworzyć na nowe. Pozostań z nami, bo to wirtualne miejsce daje szansę na przetrwanie trudnych chwil wśród osób, które naprawdę doskonale rozumieją co przeżywasz.

Spokojnie Neecik, siłownia i basen online nic nie zdziałają facet będzie wyciskał na klatę tak: 'enter, escape, enter, escape...'. Na pewno wzmocni któryś z prostowników palca wskazującego- wyrobi go tak, że aż miło będzie popatrzeć.

Cześć Bubble dobrze prawisz
miło usłyszeć, że coraz więcej w Tobie optymizmu, no i krytyki dla tego typa...
trochę mnie dzisiaj skręca, bo równiutki rok temu wraz z tzw. mężem 'zrobiliśmy' Krzysia. Wybaczcie, że o tym piszę i tak to ujmuję, ale tak mi się pcha do głowy kontrast miedzy tym co było rok temu, a tym co jest teraz, że normalnie nie umiem się od tego opędzić. Nie żebym beczała, czy coś... po prostu - poczucie rozżalenia. Ale dla odmiany już się nie mogę doczekać by mi jeszcze z parę cm włosy odrosły, w końcu będę mogła zrobić jakąś normalną fryzurę, bo teraz to mam mopa na głowie...

Neeecik666,
odetnij się od niego całkowicie, nie komentuj jego głupawych tekstów, pomijaj je bez odpowiedzi, zastanów po co on Ci to mówi, chce w Tobie wzbudzić zainteresowanie?. Idź sobie też na basen z maluchem, ale nie opowiadaj mu o tym, po prostu wychodź, nie tłumacząc się gdzie idziesz. Zobaczysz, jak zaczniesz go ignorować, to sam zacznie sie zastanawiac co jest grane. Nie bądź jego marionetką, nie poruszaj się tak jak on zagra.

Dzieńdoberek!
Piękna pogoda na północy Polski, błękitne niebo, słoneczko nawet chwilę temu świeciło, kawka taka, że aż mniam mniam, co tam dobrego z rana słychać?
Bardzo dużo nowych osób się pojawiło... Szczęście w nieszczęściu, że trafiły tu. Tu jest miło i bezpiecznie
Kilka słów do paprotki - niestety, tak jest często i słusznie dedukujesz, że to, co zrobił, miało na celu a) sprawdzenie, czy to Ciebie jeszcze ruszy i zmiękczy, czy wciąż Ci zależy (nawet nieświadomie mógł to zrobić, ale takie teściki jak im się coś z rąk wymyka to raczej norma) no i b) oczywiście, OCZYWIŚCIE zwalenie na Ciebie winy, bo go własne wyrzuty sumienia zżerają i koniecznie musi Ci dowalić, wywindować trochę swoje ego zaniżając Twoje poczucie własnej wartości. Mój też zrobił taką akcję 3 miesiące po rozstaniu i to po tej akcji się wciąż składam, bo więcej zniszczeń zasiała niż samo rozstanie, które załatwił w zasadzie z jakąś tam dozą klasy. Grunt, to nie trzymać się kurczowo słów, które wypowiedział, że analizować i nie rozpamiętywać każdego z osobna, tylko pamiętać po co to zrobił - jego intencje były ZŁE, chciał poczuć się lepiej Twoim kosztem. Tak o tym myśl, może Tobie pomoże to się szybciej ogarnąć niż mnie.

Miłego dnia dziewuszki!

a wiec i jestem ja na początku przywitam sie z moimi  kobitkami bubulku akeme wczesna buziole dla was  i witam wszystkie nowe netkobietki ja miałam ciężki weekend ale nie przez D. ciężki ale bardzo pozytywnie pomagałam  mojej zaprzyjaźnionej fundacji zwierzęcej cały weekend od 9 do 19 pakowałam prezenty      pomaganie pozytywnie naładowało akumulatorek     jak cię czujecie przed świętami do mnie właśnie dociera ze to pierwsze święta bez niego od 10 lat jakoś mi dziwnie nie wiem co zrobię z tym czasem tyle wolnego przez myśli przebiegają wspomnienia poprzednich lat jak było dobrze eh.. chciała bym te wspomnienia zastąpić nowymi ? bardzo chciała bym zacząć z kimś wszystko od nowa ale bez tego uczucia że coś może znowu być nie tak jak powinno że znowu będę cierpiała ?  ? ta świadomość jest okropna budować coś i już na starcie zastanawiać się kiedy Cię zostawi ?.

hej wszystkim już świątecznie
pisałam, że u mnie w miarę ok i nawet się wybrałam na piwko - naprawdę było miło.

Aż do dziś bo miałam dziś kolejną okropną rozmowę z teściową, dodam zakończoną awanturą i wyraźną deklaracją z mojej strony, że nie mam ochoty się z nią spotykać. Ona ma wielki problem z sobą i mam wrażenie, że cała ta nasza sytuacja doprowadza ją dosłownie do obłędu. Ona chyba ma jakąś obsesję na tym punkcie. Uwielbia rozjątrzać moje rany i powtarzać wielokrotnie negatywne rzeczy o mnie. I tak:
- rozstanie to w 50% moja wina
- dlaczego ja jej synalka wyrzuciłam z domu...
- moja rodzina jest zakłamana i toksyczna
- itd, itp
a tak w ogóle to jest po mojej stronie

Kurde wykrzyczałam jej dziś, że czara się przelała i nie będę się z nią spotykać. Dzieci tylko z A będą przyjeżdżać.

No już było dobrze, jakoś zaczynałam dochodzić do siebie a tu dupa. Paradoksalnie sytuacja z nią rozwala mnie teraz bardziej niż odejście męża...

Uznałam, że już dość i muszę zadbać o siebie. Ona by mnie umęczyła. Serio, mam wrażenie, że wpada w jakieś poważniejsze problemy psychiczne.

Niestety jakiś kontakt będzie ze względu na dzieci. Naprawdę nie wiem co w tej sytuacji zrobić.

Witam Was wszystkich! Te nowe Duszyczki i te, które ze mną tutaj walczyły o siebie..

Nadchodzi piękny czas Świąt, spotkań rodzinnych, tych bliższych i tych dalszych, choć pewnie dla każdego stąd tegoroczne święta do pięknych nie należą (moje również), choć czasu upłynęło już całkiem sporo, to wciąż nieswojo mi na myśl o Wigilijnym stole.. Będzie po prostu inaczej..

Wróciłam tutaj do Was, bo stąd popłynęło do mnie najwięcej wsparcia, najwięcej ciepłych słów, to dzięki setkom anonimowych wpisów mogę śmiało powiedzieć, że uśmiech coraz częściej gości na mojej twarzy. Dziś nawet sobie pomyślałam, że sprzątanie dla samej siebie może być przyjemnością

W ten wyjątkowy, choć trudny dla nas czas chciałam Wam wszystkim życzyć:
Spokoju ducha...
Serca wypełnionego odpowiednimi ludźmi...
Przespanych nocy...
Słonecznych poranków...
Optymizmu i wiary mimo przeciwności....
Miłości, tej prawdziwej, szczerej, nie dawkowanej, nie interesownej...
Spełnienia planów, postanowień w związku ze zbliżającym się Nowym Rokiem...
Oraz odnalezienia własnej definicji Szczęścia...

Wesołych Świąt !

Wlasnie przychodzi najgorszy czas.nie wiem jak przezyje te swieta bez niego.minely juz dwa tyg od kiedy sie wyproeadzilam i szczerze dobrze sie trzymalam,zbyt duzo o nim nie myslalam,ale teraz spedze te swieta sama.wkolo szal zakupow,przygotowan a ja probuje sie zachowywac jakby zadnych swiat mialo nie byc.dodajcie otuchy

czarna13711, spędzisz święta sama, tzn. bez niego, ale w gronie rodzinnym?, nie będziesz sama samiuteńka siedziała w domu?, nie myśl o nim, wiem, że myśli się mimowolnie, bo zawsze był, a teraz go zabrakło, ja Ci powiem, że po 15 latach związku i obiecywania szczególnie w ostatnim okresie mówienia o przeprowadzce i w końcu stałego miejsca zamieszkania, usłyszałam że woli być z kim innym, zabił, ale odradzam się, powoli, mozolnie, są ciężkie chwile i pewnie ich jeszcze będzie wiele, ale myślę, że damy radę, czego i tobie życzę

Jestem z Tobą AKEME, przytul Małego Krzysia, trzymam kciuki za WAS.

Witajcie.
Mam dość, co ja narobiłam... Zachowałam się jak totalna idiotka. Nie znoszę siebie za to i mam ochotę walić głową w mur z głupoty. Dziś znowu rozmawialiśmy przez telefon i rozkleiłam się. Powiedziałam mu, żebyśmy spróbowali, że ja wyciągam do niego dłoń, a on mnie odrzuca. On mi powiedział, że ... jeszcze nie teraz. Poczułam się jakbym dostała w twarz (oczywiście mówię w przenośni). Nawiązała się między nami ostra dyskusja, on wypomniał mi, że ja go zostawiłam kiedyś (o tym, ze zrobiłam to przez jego matkę już nie wspomniał), ja mu też wygarnęłam co miałam na języku (a nawet i więcej, bo chciałam mu dogryźć). Karta się odwróciła. Kiedyś on cierpiał przeze mnie, teraz ja cierpię przez niego.
Nie powinnam wcale zaczynać tego tematu powrotu, ale przypominają mi się te wszystkie dobre chwile, a było ich naprawdę wiele. Kiedyś tak bardzo się kochaliśmy, byliśmy tacy szczęśliwi.

Koniec. Pokażę mu, że jest życie bez niego. Gdy czasem on zapyta co słychać to mu grzecznie odpowiem, ale bez uzewnętrzniania się. Muszę zacząć żyć sobą, nie nim. Muszę skupić się na swoich pasjach, wyzwaniach, zająć się czymś żeby nie myśleć. Zatęskni gdy zobaczy, że radzę sobie. Zobaczymy jak on poradzi sobie beze mnie...

Mychanka mi też teściowa dokuczała. Niejedną noc przez nią przepłakałam, bo traktowała mnie jak najgorsze ścierwo do pomiatania. Oczerniała mnie stekiem bzdur przed całą ich rodziną. Wymyślała takie kłamstwa na mój temat, że aż wstyd o nich mówić tu na forum. Dlaczego? Nie wiem, naprawdę nie mam pojęcia. Ja wyciągałam do niej rękę wielokrotnie, a ona ją kąsała. Cóż, jak widać żmije już tak mają. Jak się dowie, że już nie jesteśmy razem to szampana otworzy ze szczęścia. Biedna kobieta, pozostało jej już tylko cieszenie się z czyjegoś nieszczęścia.
Czarna13711 jestem z Tobą kochana. Wyobrażam sobie jak musisz się czuć
Dziewczyny ściskam Was wszystkie razem i każdą z osobna. Musimy jakoś przetrwać te smutne chwile. Damy sobie radę. Jesteśmy twarde! Buziaki skarby

kochane, ja także będę sama w Wigilię .. z dobrego serca:) Poprosiłam dzieci, aby się nim zajęły...bo nie wiem, czy kłamie i dalej ze swoją - młodszą o 20 lat panną  się spotyka,  czy rzeczywiście jest w stanie - jak napisał  - strasznym ... Nie wiem ...zatem wolę - aby dzieci się nim zajęły... Był zimnym draniem, który zazwyczaj myślał tylko o sobie, wielki macho - kapitan jachtowy wyrwidupek, który znalazł sobie mniej wymagającą  laskę ...a potem, gdy się dowiedziałam, że razem imprezowali w Barcelonie, manipulował, że to moja wina, bo nie byłam miłą żoną ...OJ... ja na szczęście chyba powinnam się cieszyć - że się wydało .. Jestem z Warszawy i mam swój pomysł na wieczorną Wigilię w mieście, jeżeli chcecie dołączyć - napiszcie ...Chciałabym rozdać trochę jedzonka tym, którzy potrzebują