Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Wczesna, sporo podobieństw do Twojego chłoptasia... przede wszystkim w moim przypadku to było 'umniejszanie' i krytykowanie przez kwiatek wszelkich moich działań, z wyłączeniem gotowania. Byłam instruktorką fitness i siłowni, no ale  przecież siłownia i fitness to nie jest prawdziwy sport. Moja praca nie była prawdziwą pracą. Biegałam jakoś sztywno, na rowerze jeździłam nieergonomicznie, wspinałam się z niewystarczającą pasją i zaangażowaniem, za mało wiedziałam o tym, co się w światowym sporcie dzieje/działo, nawet zakupy wkładałam do toreb w złej kolejności. A do tego takie drobiazgi codzienne- 'czyż nie jest oczywistym, że pierwszą rzeczą jaką się robi po obudzeniu jest otwarcie okna', 'koty lubią mieć miskę 2cm od cokolika', 'ty udajesz, że nie widzisz rozsypanego żwirku?', 'aniu, ty mi lepiej nie rób kawy' (była niby za gorąca), etc. Zawsze znalazł coś, do czego dało się przyczepić i gdy zwracałam mu uwagę, że czepia się, to odwracał kota ogonem, że mi już nic nie można powiedzieć oprócz peanów na moją cześć i że to ja się czepiam i doszukuję w nim negatywnych intencji. Ja to wszystko znosiłam wierząc, ze on zrozumie w pewnym momencie, że to nie jest właściwe zachowanie, że dogramy się. Problem w tym, że coraz bardziej byłam wytresowana, a on coraz bardziej widział we mnie służącą, a nie partnerkę. To wyglądało trochę tak, jakby chciał mieć i zjeść ciastko. Chciał bym była odważna, miała swoje idee, miała soje zdanie, ale żeby przypadkiem nie odbiegały od jego widzimisię. Chciał bym nie była uległa, ale niekoniecznie akceptował brak uległości. W zasadzie musiałabym za każdym razem zgadnąć jego myśl i się w nią idealnie wstrzelić. No tak się nie da... zależało mi na nim, bo ma też bardzo wiele dobrych cech, ale dla mnie większość czasu jednak był agresorem. Wiedziałam, że tak jest, a jednak dotknęło mnie bardzo jego odejście. Teraz powolutku zamykam się na tę dobrą część jego osobowości, bo tylko tak się mogę uwolnić. Powoli staje się mi obcy.

Hej,
ja sie dowiedziałam sporo po 15 latach na swój temat. Uwaga zaczynam, nie chciałam wychodzić do jego znajomych (bandy wylizanych dupków z kieszeniami wypchanymi kasą), jedynym tematem ich panienek było botoks, zakupy mebli za granicą, bo te nasze sie do niczego nie nadają. Nie chciałam wyjeżdżać, bo oszczędzałam na nasze mieszkanie, bo narzekał od roku, że ma mało pieniędzy, a tu kochaneczka była na boku, więc i kasy potrzebował więcej, głupia ja. Mój styl ubioru zaczął mu przeszkadzać, kiedyś mi powiedział, w tym juz roku, abym obcięła sobie włosy na krótko, a potem sie dowiedziałam, że jego dmuchana lala ma krótkie włosy. Weekendy chciałam spędzac w domu, bo pracowałam, cały tydzień z dala od niego, i weekend chciałam spędzic z nim, grzech kobieto, nie rób tego więcej. Czekałam na niego jak późno wracał ( od kochanki), tłumaczył sie spotkaniami firmowymi, hahahaha. Gotowałam to co lubiał, tu rzeczywiście nigdy mi tego nie wypomniał, ale ostatnio wolał juz stołowac się z kochanką w restauracjach. Nie zaakceptowałam gdy jego kumpel ok.50 zakochał sie w 25 latce, która nota bene jest w ciązy, zostawiając zonę i dwojkę dzieci, w tym jedno 2 letnie. Nie potrafiliśmy ze soba rozmawiać, przez 15 lat, głuch cisza w związku, rozumiecie cos z tego. Chyba juz zapomniał, jak rok temu mówił, jaka jestem cudowna kobietą i że wygrał los na loterii.

Dzieciaki, embriony emocjonalne..... 15 lat, jaki to szmat czasu, aż sie wierzyc nie chce....

Wystarczy bo sie nakręcam, trzymajcie za mnie kciuki, dzisiaj ja mam spotkanie face to face. W środku drżę cała, na zewnątrz jakoś sie trzymam. Ciekawa jestem o czy to mój eks będzie chciał ze mna rozmawiać, bo przeciez tematów wspólnych nie mamy...

Dziewczyny, gdyby nie to miejsce, utonęła bym w marzeniach o nim, w tęsknocie za nim.... dzięki Wam udało mi się utrzymać nad powierzchnią tego bagna, a nie pod nim... uciekam, załatwiac sprawy firmowe, odezwę sie wieczorkiem, bądźcie, bo pewnie bedę płakac, jak zwykle....

AKEME, wypisz wymaluj mój były. Już mu nawet powiedziałam, ze zachowuję się powoli tak, że cieszę się jak piesek jak mnie pochwali i robię wszystko, żeby był zadowolony... A to nie jest partnerstwo. Powiedział, że to widzi. Kumasz? Widział to. Wsiadłam na huśtawkę jego emocji, jego chorej, depresyjnej, narcystycznej natury, i straciłam całkiem poczucie tego, gdzie jest sufit, a gdzie podłoga. Do dziś nie odzyskałam równowagi, a jaśnie pan bawi się w najlepsze, co jakiś czas podrzucając mi idiotycznego linka. Żyje jak chciał żyć, taki był nieszczęśliwy i samotny, a teraz impreza za imprezą, nagle grupa znajomych, nagle wyjazdy, nagle zaprasza ludzi do siebie, a mnie prosił żebym była na każdym wyjściu, bo on nie umie się odnaleźć w towarzystwie, serio, taki wycofany był że nawet nie znał się na tym, co trzeba wziąć, kiedy wódki polać, zero znajomości norm zachowań społecznych. A teraz gwiazda. Mam wrażenie, że dałam się zrobić w bambuko. Tak się litowałam, tak dbałam, byłam tą silną... A jak wszystko ze mnie wyssał, sprawił, ze stałam się zalękniona, skulona, słaba, podporządkowana jego emocjom - wyrzygał mi jak to sobie nie radzę z życiem, jak bardzo jestem zależnym od niego bluszczem, ile to ja nie wymagam od niego, i powiedział "dwie tak niestabilne osoby w związku to zbyt wiele". Boże, jak to do dziś boli. Rozgrzebałam to wszystko nie wiem po co... Wraca wszystko od nowa.
Bubble, trzymam kciuki, nie pokaż mu, że cokolwiek Cię rusza. To go zaboli najbardziej. Zemsta jest zła, ale nie daj mu satysfakcji zobaczenia, jak bardzo Ciebie to wciąż boli, bo jego ego poszybuje wysoko, a Ty upadniesz jeszcze niże

witajcie
nie udzielam się ale czytam Was
dziś A. złożył pozew , jest mi strasznie przykro ale nie dlatego że złożył tylko to co  w nim napisał dla mnie to brzmi jakby te 14 lat nic nie znaczyło a on strasznie się męczył

witajcie! jakie tu zywotne dyskusje tocza sie dzis na forum! wczesna swietny temat zapodalas, podsumowac wszystkie ich najgorsze cechy. Moj tez mial troche w sobie czegos takiego, ze czulam sie przy nim glupia. Jakos nie potrafil zrozumiec ze ja moge miec w czyms racje, ze on moze sie mylic. Wtedy ignorowal to co mowilam, bo jak to ja moglabym miec racje. Tez ma paru kolegow na krzyz z ktorymi widzi sie raz na ruski rok, nasi wspolni znajomi to glownie moi znajomi. Ja tez wolalam siedziec z nim w domu, zamiast pielegnowac przyjaznie. Teraz tego zaluje. Na imprezach czy weselach musialam ciagnac go zeby za mna tanczyl, on wolal siedziec w kącie. Wkurzalo mnie to ze sie zawsze spoznial i nie liczyl ze zdaniem innych, nie obchodzilo go co sobie ktos pomysli jak palnie jakas glupote albo ze czeka na niego na ulicy skoro sie umowili, ze robil wszystko na ostatnia chwile. Nie byl nigdy zbyt wylewny, brakowalo mi okazywania uczuc.

No wiec same widzicie, nasze zwiazki wcale nie byly idealne! niech oni wszyscy ida w cholere. Widze ze oni wszyscy musza miec jedna wspolna ceche: oni sami sa niedowartosciowani. Poniazali nas, zeby poczuc sie lepiej. My myslimy sobie jacy oni sa biedni, poszkodowani, po trudnym dziecinstwie, zapracowani itp a oni wykorzystuja nasz sile i wysysaja ja z nas na swoja korzysc. Oni byli pasozytami. Niech teraz pasozytuja gdzie indziej.

wiele nam sie pokrywa w tych naszych byłych, to chyba takie typowe ich zachowania i odzywki
ja na koniec usłyszałam, że byłam za dobra, za ładna, za bardzo pragnęłam dziecka, chciałam psa (on nie chciał, ale zapłacił za niego, ale go nie chciał), nie lubie jego matki ;-(, no tu miał racje nie lubie jej, ale toleruję, że nasze mieszkanie tak skrzętnie remontowane i urządzane przez ostatnie dwa lata jest jego i tylko jego, nie chciałam iśc na sylwestra, bo 12 godzinach pracy w przeddzień i do 16 w dniu sylwestra, czym tu być zmęczonym, sprzeciwiłam sie gdy nasze dotychczasowe mieszkanie, stało sie mieszkaniem wszystkich jego kumpli, wszyscy zaczęli je traktowac jak hotel, a ja miałam pełnić rolę pokojówki, sprzątac, ścielić i ładnie sie uśmiechać....
nie akceptowałam zdrady, wierzyłam w wierność w związku...

Powiedzcie..., za czym ja tęsknię.. ? czemu mi tak ciężko..? nie był to związek, jakiego bym chciała, wiem o tym.. ze wszystkim byłam sama.. 0 pomocy przy dziecku, w domu.., do tego praca.., a jeszcze Mu było źle.. 0 spędzania razem czasu, wychodziłam wszędzie sama.. (imprezy, spacery z dzieckiem), bo Mu się wiecznie nie chciało..  5 lat i ani jednych fajnych, ciepłych Świąt przy Nim nie poczułam.. nie mam jako tako wspólnych miejsc z Nim.. rozmów, bo przecież ja jestem głupia.. Nie było wspólnych wakacji.. nic.. bo On wiecznie nic nie chciał.., a jak było cokolwiek, to wymuszane przeze mnie..  Jego czas polegał na siedzeniu przed kompem i nic więcej.. Każdy z Nas miało "swój świat, swoje kredki".. więc..? sama nieraz myślałam nad rozstaniem się, bo jesteśmy młodzi, oboje marnujemy sobie czas, dziecko widzi ciągłe kłotnie, awantury, wyzwiska.. Nazwał mnie ku**** Niby w kłótniach, niby w nerwach..., ale można się różnie wyzywać.., ale żeby tak nazwać matkę swojego dziecka..? Podniósł na mnie rękę.. Ja oczywiście święta nie byłam, zawsze jest wina po obu stronach moim zdaniem.., ale.. On obarcza WSZYSTKIM mnie.. WSZYSTKO MOJA WINA.. mam niską samoocenę poprzez te wyzwiska "śmieć, ku***", że "nic nie umiem" - a właśnie, że umiem..! Tylko czemu mi tak ciężko wstać i Mu to pokazać.. ? 2 pierwsze lata były ok, nie powiem.. ale od 3 lat mało pamiętam dobrych chwil... w sumie to tyle, co nic.. to dlaczego byliśmy razem..? dla dziecka..? yy nie wiem sama.. wygoda? przyzwyczajenie..? Chciałam coś zmienić w domu, to wiecznie nie, bo po co -"dobrze jest jak jest". Ale nowy sprzęt do kompa czy krzesło do grania, to jak najbardziej, można pomyśleć.. ;]  w obowiązkach domowych, opiece, spędzaniu razem czasu nie odczuję Jego braku...? więc..? dlaczego mi tak ciężko!? może inaczej.. dlaczego AŻ tak ciężko..!?

witajcie...

a ja co....przygotowuję się emocjonalnie do naszej jutrzejszej 5 rocznicy...już dół mnie łapie, już łzy mi lecą...
nie wiem jak mam jutro przetrwać ten dzień....

Była dziewczyno,
przetrwasz ten dzień z piersią wypięta do przodu i głową podniesioną do góry, kup sobie coś słodkiego, nie warto się zamartwiać, żyjesz, jesteś zdrowa... to naprawdę wiele znaczy, są ludzie tragicznie doświadczeni przez los i dają radę......

nie doceniamy tego co mamy, ja wiem, że jest ciężko, ale nie opłakuj drania, uczcij ten dzień, rozpieść siebie i idź do przodu....

"coś mija, żeby zrobić miejsce nowemu!"            eh lżej mi jak wypłakałam swoje żale faktycznie...   coś się skończyło.., ale ile przede mną..? Mam 25 lat.., jestem zdrowa, CHYBA nie najbrzydsza, mam ślicznego, zdrowego Synusia Mam pracę, finansowo nie bd ze mną najgorzej.., bo w UK troszkę prościej samemu niż w Polsce, mam duże mieszkanie, ale wiem, że nowe mieszkanie nie zabije wspomnień.. Mam 2 przyjaciółki, w sumie 3, na które NAPRAWDĘ mogę liczyć, i w razie mega dołka mogę się pójść do Nich wypłakać..  Nie będę się w końcu kłócić, łudzić, ze może być dobrze, że się zmienimy, bd miała psychiczny spokój! No i chyba lepiej teraz, niż później, prawda? No i znalazłam to forum! Nie przechwalam się, co mam, ale jakoś tak lżej, gdy piszę się o tym, co się ma i co może warto zacząć doceniać, mimo, że na serduchu nadal odczuwa się żal i ból!? Trzeba żyć! wiem, ze moje nastawienie się jeszcze zdąży zmienić przy najbliższej okazji, ale... na razie mam zamiar się tego, co teraz mam 3mać jak umiem najmocniej!       

neeecik masz racje! ja tez sobie czesto powtarzam co mam, z czego moge sie cieszyc i byc wdzieczna Bogu. Jest tego duzo dobrze jest sobie to przypominac, nawet codziennie. Nie myslec o tym co sie stalo, ale pomyslec co sie ma, wyprzec zle mysli. Akurat to co akurat stracilysmy dawalo nam najwiecej szczescia, a moze nam sie tak tylko wydawalo?

Wczesna, bomba jesteś!!!
W INTENCJI ICH IMPOTENCJI hehehe szkoda, ze ja już nie pije, ale toast mlekiem również podnoszę

Akeme stajesz się coraz silniejsza, aż mi gały wyszły, bravo
Necik luzik, dobrze, ze popłakałaś, aż wdzięczność poczułaś. Ja zablokowana jestem...brrrr A za czym my tęsknimy??? Za iluzją kochana, za iluzją, a nie za gościem z którym żyłyśmy. Uzależnione jesteśmy od tych drani...a teraz odwyk! Zero kontaktu! I tak jak pisała Karteczka- ABY NIE BURZYŁ MOJEGO MOZOLNIE BUDOWANEGO PORZĄDKU!
Bubble nie daj sobie grać na nosie, dobrze Ci idzie trzymam kciuki
Była Dziewczyno, dasz radę, dzień jak co dzień, a rano będzie już po i pisz jakby co

Kurde czuję, że zamieniamy się pomału z osmarkanych dziewuszek w wojowniczki, a cel to WOLNOŚĆ! Czas powstać z kolan !!!

Tulę Was drogie panie i muszę Wam powiedzieć, ze dobrze zrobił nam świeży powiew Wczesnej

Podoba mi sie to!!! Wojowniczki  a nie osmarkane dziewuszki Swiat nalezy teraz do nas!!!

Bubble on pewnie chce sobie zostawic zaplecze, moze nie chce do konca tego zakonczyc bo a nuz nie wyjdzie mu z nowa lalunia? Albo chce wszystko bgarnac dla siebie, wiec tym bardziej musisz postawic na swoim! nalezy Ci sie to!
ja osobiscie nienawidze jak ktos mowi "odezwe sie wtedy i wtedy" lub "przyjde wtedy i wtedy" i dla niego to calkiem nieznaczace slowa rzucone na wiatr. Ty czekasz a on ma cie gdzies. Lepiej sie wogole nie odzywac jak sie niewie czy sie przyjdzie albo odezwie.

Jak czytam wasze posty to chwilami ma wrażenie jakbyśmy pisały wszystkie o jednym facecie   jedną historie czuję się bardzo blisko z wami związana ?

a co do rocznic hehe w 10 rocznice byliśmy na obiedzie w restauracji buehehe a dwa tygodnie później mnie zostawił . . . pamiętam jak na początku sierpnia było jeszcze dobrze mówił że kocha itp.  Powiedziałam mu że boje się że kiedyś mnie zostawi odpowiedział .. prędzej Ty mnie ? coś w tym było bo później robił wszystko by mnie do siebie zniechęcić odsuwał powoli ? skończyło się smsowanie, przytulanie buziaki seks wszystko po trochu znikało 3 misiące żyliśmy razem ale osobno teraz patrzę na to że przygotowywał minie do swojego odejścia .. chyba mu tu całkiem dobrze wyszło może dla tego jest we mnie teraz trochę siły ?.

Dzień dobry, witam po pierwszej od pół roku nieprzespanej i przeryczanej nocy. Co się kurna dzieje, coś w powietrzu wisi? Pełnia może?

najwyraźniej tak jest, myślenie, że ktoś był nawet daleko od nas, ale był, dawało poczucie bezpieczeństwa, ale złudne poczucie, bo tak naprawdę on był tylko w naszej głowie, ale nie obok nas, jak powinien być... jest to ból, bo notorycznie trzymamy się tej jego pseudo obecności....
wiem, że jest znowu chory ledwo mówi, biedactwo, te wyjazdy do niej i powroty go wykańczają, powiedziałam mu aby zaczął o siebie dbać, bo mu sie na serce rzuci i wtedy będzie miał problem, a on odpowiedział, to niech sie rzuci, nie zależy mi już..., zawsze go pocieszałam jak cos szło nie tak, a teraz mu odpowiedziałam, że ja o serce dbam, bo to motor napędowy mojego życia, a jak jemu nie zalezy to jego sprawa....

Czesc Dziewczyny, ale się oczyszczająca dyskusja pojawiła
Ja też bym pewnie znalazła wiele wad u mojego, ale dziś szczerze powiedziawszy nie mam ochoty o nim myśleć i tego się trzymam
I planuje z dzieciakami ferie w górach! Jadę z siostrą i kuzynką, ich mężami i całą czeredą dzieciaków - już się nie mogę doczekać

Wiem, że A z własnej woli został całkiem sam, poza dziewczyneczką modeleczką, od wszystkich się odwrócił, nawet własną matkę, u której mieszka traktuje z buta. Wszyscy z dotychczasowego życia poszli na bok... Ciekawe na jak długo mu tego wspaniałego towarzystwa wystarczy? Mam wrażenie jakby na własne życzenie podążał prosto w przepaść...
Ale dziś, serio, mam to gdzieś. Jego wybór, jego problem. Nawet chcę żeby się sparzył :-)

to Bubble powiedziała i szacun dla Niej

Oj, przepraszam, rzeczywiście mi się posty zlały i nie doczytałam, że to Bubble, a nie Ty
Tak czy siak, chyba jedyna dobra droga postępowania w takiej sytuacji

a mnie jednak łapie dół, ta atmosfera świąteczna mi nie służy, za wiele marzeń, które legły w gruzach...

cholera, a u mnie większość osób z pracy zaczyna jutro długi świąteczny urlop... pamiętam jak jak planowałam we wrześniu, że też wezmę wolne aż do 7.01.2014, ale plany się zmieniły i jestem w pracy codziennie.....życzenia niektórzy składają, rodzinnych świąt, dla mnie to on był najważniejsza osobą w życiu, aż wstyd przyznać, ale zawsze on na pierwszym miejscu...

ciekawa jestem, czy on choć przez moment zastanowi się nad sobą i swoim zachowaniem, ale tego się nie dowiem już nigdy...

i wiecie co, nie wysłał mi tych dokumentów...
już nie poproszę o nie więcej, niech się wypcha...

Ja nie będę mu składać - niech się wypcha.

Jak czytam wasze dziewczyny problemy z facetami to mnie zadziwia, czym się kierowałyście w wyborze tego jedynego.
Każdy z nich albo się wami znudził, albo po prostu był zawsze hamski, nie czuły, tylko tego nie widziałyście. Wszyscy tacy mężczyźni nie są , mają swoje marzenia, realizują się jako ojcowie swoich dzieci, dbają o swoją kobietę (Nie mam tu na myśłi o finansach), zachowują się jak najlepsi przyjaciele.
W takim razie gdzie tkwi problem, że oni tak się zachowują?
Ja myśle, że oni sami nie wiedzieli gogo chcą, jaka ona ma być poza wyglądem. Może to też wasza wina, że narastał jakiś problem a nie znalazłyście odpowiedniego leku na dolegliwość.
Każdy człowiek obojętnie na płeć powinien mieć wolność nawet będąc w związku jaki to by nie był. Wolność nie w znaczeniu szukania przygód z innymi.
Związek to nie tylko łóżko, to wzajemne rozwiązywanie wspólnych przeciwności, relizowania celów, wspólnej pomocy sobie.
Miłość to spojżenie oczami drugiej osoby, połączenie się duchowo. Wtedy osoba nie ma zamiaru szukać tej drugiej, zachowywać się źle wobec tej osoby.
Niewiem na czym to polega ale działa. Rozwiązuje problem spięcia między ludzkiego.
Musisz czuć się szczęśliwa/y, powtarzać cichutko do partnera/ki w myślach, "Kocham Cię", to tak magiczne słowo, że sprawia cuda.

Nie zastanawiaj się nad życzeniami, po prostu ich nie wysyłaj. Jak on wyśle, odpisz, ale sama z siebie nie. Po co?

Bubble, też bym już mu nie nadskakiwała. Szczerze? gdyby K złożył mi życzenia wesołych świąt, to byłaby to jakaś groteska. wesołych ku... świąt mimo wszystko i może jeszcze szczęśliwego nowego roku; zaraz piany dostaję. chyba nie chcę takiego badziewia słuchać, bo w jego ustach to raczej kpina. Dziewczyno, spójrz jak wiele już za Tobą. Ja wiem, że te myśli wciąż wracają, świąteczny klimat dosłownie atakuje zewsząd i dodatkowo wierci dziurę w mózgu. musisz sie na to znieczulić. bardzo mocno i uparcie wracasz do przeszłości, a trzeba byś otwierała się na przyszłe możlwości. głowa do góry, cycki do przodu i najważniejsze- odważ się usmiechnąć.

Nie ma takiej opcji, żebym złożyła mu życzenia. Po co, skoro wcale dobrze mu nie życzę? nie czuję tego. I mam nadzieję, że nie zjawi się tu z jakimś prezentem, BO ZBURZY MÓJ MOZOLNIE BUDOWANY SPOKÓJ.
Serio to nie wiem jak bym zareagowała, choć myślę, że nie wpuściłabym go do domu i niczego nie odebrała. Nie, że niegrzeczna jestem,ale tym razem kierowałabym się SWOIM dobrem. Widok jego, to dla mnie nawrót małpiego rozumu, słuchanie jego...zaczynam świrować, a dotyk...nie, nie już sie nie poddam, nie tym razem!

Bubble, nie będzie Twoja żałoba trwała 15 lat... jak dopuścisz myśl o nowym partnerze, to już będziesz w połowie drogi do zakończenia żałoby.

pojechałam na zakupy, które były niewypałem, kupiłam jedynie maskarę do rzęs, chodziłam jak błędny rycerz po sklepach, unikałam wzroku innych, czułam się....nieszczęśliwa, nie daję rady....za dużo par kręci się w koło, wszyscy starają się być mili, uśmiechnięci, a mnie ich szczęście po prostu denerwuje...przechodziłam miedzy witrynami sklepów i głęboko oddychałam, aby powstrzymać łzy...kolejny powrót do bagna, a najgorsze dopiero przede mną....

Barbarka, a jak wrażenia z meczu, byłas z kolegą?

I dobrze Barbarka, że nie robisz nic na siłę. Pośpiech jest jedynie wskazany przy łapaniu pcheł.