Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Sadek nastoju. Chwytam się wszystkiego żeby nie ulec depresji...wiec...
Poszukałam w necie historii kobiet żyjących z seksoholikami. Temat tabu jeszcze u nas w kraju, uważa się za wstydliwy. To co przeczytałam...przeżyłam wstrząs. Nie na treść definicji tego nałogu, mechanizmach i objawach, bo to już mam w paluszku. Wstrząsnęły mnie historie pięknych młodych i starszych kobiet, inteligentnych i błyskotliwych, które stały się chodzącymi zombie, ze skopaną kobiecością, uczuciami, z mętnym wzrokiem...one piszą o mnie! Te same myśli, te same zaprzeczanie swojej własnej intuicji, tłumaczenie, nadzieja, kontrolowanie i jego wpadki...i znowu nadzieja, że już zrozumiał, że już nigdy...Czuły się obleśne dla swojego partnera, który wolał sylikonowe gwiazdy porno, albo "kobiety"  z czatów erotycznych i własną rękę...niż miłość z nimi te huśtawki, tango szarpane, obietnice, deklaracje proszenie o ostatnią szansę to też się powtarzało...że choroba, że terapia, że już NIGDY WIĘCEJ...Boże dlaczego ja taka głupia byłam???

No i nam sie kolezanka (czarnaona) zeszla ze swoim bylym... Gratuluje! jesli to to czego naprawde pragniesz to zycze Wam wszystkiego co najlepsze i oczywiscie wielkiej milosci

tak sobie mysle... Jakby moj byly teraz chcial do mnie wrocic (dobrze wiem ze nie wroci, tylko tak czysto hipotetycznie po przemysleniu sytuacji czarnaona), to... nie ucieszylabym sie. Wygonilabym go, pomyslalabym ze znow sie mna bawi, odszedl zotawiajac mnie na pastwe losu i teraz tak po prostu chce wrocic, smiech na sali. Jesli by chcial wrocic to tylko rozdrapalby moje rany a i tak nic by z tego nie wyszlo. Nie czulabym sie z nim dobrze, nie ufalabym mu za grosz.

Tak wiec, mowie to z pelna swiadomoscia: nie chce GO. Zasluguje na kogos lepszego, kto pokocha mnie miloscia bezwarunkowa, a nie bedzie sie zastanawial czy laskawie chce ze mna byc czy nie. Kropka.

Kolejna sprawa. Tak sobie dzisiaj myslalam o zyciu. Nikt nie powiedzial nam ze bedzie ono uslane rozami. Nikt nie obiecywal wiecznego szczescia. Zycie szykuje dla nas rozne scenariusze, dobre i zle. Jest dobro, szczescie i milosc, ale jest tez cierpienie, smierc, placz. Wszystkie te elementy musza miec miejsce, w roznych postaciach. Co sobie pomysle o swoim zyciu jako staruszka??? Chcialabym powiedziec, ze bylo ono ciekawe, ze wykorzystalam wszystkie nadarzajace sie okazje, szanse. Wiem ze popatrze na moja pierwsza prawdziwa milosc, na NIEGO, i podziekuje Bogu za te wszystkie piekne chwile, za te uczucia, za to ze potrafilam kochac prawdziwie. Cokolwiek sie wydarzy pozniej, nie zmieni tego co przezylam i bede nosic to gleboko w sercu. Ale nie chce jako staruszka pomyslec ze po rozstaniu z NIM zmarnowalam swoje zycie. Nie moge go zmarnowac. Bede wdzieczna Bogu za nowa milosc, ale tez bede wdzieczna za czas ktory mam teraz, czas kiedy podnosze sie z bagna, kiedy o dziwo swiat sie nie skonczyl a ja mam sile zyc dalej, czas na odnalezienie siebie, docenienie tego wszystkiego co mnie spotkalo do tej pory, pokochanie zycia takiego jakie jest, nie zawsze kolorowe. Ale wiem ze zycie nie jest jednostajne, teraz jest źle, ale bedzie lepiej. Trzeba tylko poczekac i miec nadzieje.

Bubble, nie miej sobie za złe nawrotów. 15 lat to długi staż i być może Tobie trzeba więcej czasu na otrząśnięcie się. Mocno jeszcze trzymasz się wspomnień i podejrzewam, że tak naprawdę tęsknota, którą odczuwasz jest w dużej mierze podszyta obrazkiem tych dobrych momentów, a to właśnie potęguje uczucie tęsknoty. Nakładasz to na świąteczny klimat i spadek formy gotowy...

Powoli nabieram wiatru w żagle. Przez 5 lat K. wmawiał mi, że jestem sierotą, którą trzeba ciągnąć. Tak długo mnie tym karmił, że sama zaczęłam w to wierzyć. Miał nieprawdopodobną umiejętność sprawienia, że czułam się gorsza, głupsza, poryta.Teraz czuję, jak moje siły wracają. Pomyśl chwilę, Bubble. Może w Waszym wspólnym życiu też były jakieś toksyny, które Ciebie blokowały, a teraz masz wreszcie szansę być sobą. To tylko jeden z wielu aspektów odzyskiwania siebie i zbierania się po rozstaniu. Smutek zawsze o czymś informuje. Po to spowalnia ruchy, by umożliwić przyjrzenie się z bliska temu, co go wywołało. I wyciągnięcie wniosków jest niezbędne, by smutek był produktywny i spełnił swoje rzeczywiste zadanie. Zajrzyj głębiej. Żal Ci dawnej atmosfery świąt? Tak, to norma. Mi też... ale to jest zaledwie czubek góry lodowej. Będzie dobrze, Bubble...

Hej Dziewczyny, mama wczoraj wyciągnęła mnie do kina na Last Vegas Ale fajnie było. Troszkę się rozerwałam, a dziś dzień jakby lepszy
Postanowiłam, w niedzielę idę na zakupy świąteczne i będę się dobrze bawić

Optymistyczne pozdrowienia

Jedynie co mnie trochę dobija to to, że córa znów chora. Już prawie miesiąc z małymi przerwami Siedzenie w domu całymi dniami, nie mówiąc o tym, że przy niej ciężko pracować, wcale mi nie pomaga...

Hej...
Niech odpoczywa. Tylko dlaczego to Ty się musisz wyprowadzić? Czyż to nie on potrzebuje odpoczynku? Czyż to nie on zaczyna robić jakieś dziwne ruchy? Na 'dzień dobry' to brzmi jak nadużycie... Jesteśmy z Tobą.

Dzięki
pewnie jeszcze nie raz to Wy będziecie mnie pocieszać. A póki sama jestem na fali wznoszącej, to chciałabym móc tym obdzielić innych

Eh, znów miałam rozmowę z teściową. I znów usłyszałam jaki to nasz związek był toksyczny od lat Ona i jej teorie, znów mnie zdołowała.
Niby go potępia, ale jakoś zawsze mi dowali
A on tak łatwo przejął jej teorie i się nimi usprawiedliwia. Przecież gdyby tak było jak mówi to bym coś od niego wcześniej na ten temat usłyszała, choćby drobne insynuacje. A tu nic nie było. Dla mnie to znaczy, że teraz jedynie przejął jej wersję aby usprawiedliwić swoje czyny i się wybielić.
A już myślałam, że będzie lepiej dziś...

Czarna, odpowiedz sobie na pytania:
-czy koledzy przywiązują Twojego męża za nogę żeby z nimi siedział?
-czy koledzy wlewają mu siłą alkohol?

-czy tęsknisz w łóżku za smrodem..............czy to wszystko iluzja???

Lukrecja - tak, tak, może odwyk pomaga ale w moim przypadku jest niemożliwy.
Mamy dwójkę dzieci i siłą rzeczy widujemy się codziennie (przynajmniej na razie tak jest). Teściowa też pomaga i trzeba przyznać, że dużo robi dla dzieci. Widujemy się z dwa razy w tygodniu. Ale jest cholernie trudną osobą, nigdy za nią nie przepadałam ale tolerowałam. Nie chcę dzieci odcinać od babci, bliskie więzi z nią mają...

Muszę się z nimi jakoś ułożyć, trudno...

jezdzic to wstyd.czy mam jakies prawo by wziac tamto auto.dodam ze on ma prace na miejscu a ja po wyprowadzce musze dojezdzac 15km plus dxiecko do szkoly

ja się cofam cały czas, zbyt wiele sygnałów do mnie dociera, zbyt wiele informacji o nim, o tym jak doskonale opracował plan odejścia ode mnie, jak wiele osób uprzedził, jak wiele osób wiedziało wcześniej niż ja o jego planach, to tak bardzo boli, czuje się tak, jakbym wszystko co złe wydarzyło się wczoraj......

Teraz coraz więcej będzie takich facetów co nie chcą się wiązać z jedną kobietą bo i po co, skoro w necie taki łatwy dostęp do prostytutek, pornusów, seks kamerki. Zazdroszczę naszym babciom, że wychowywały się jeszcze w normalnych czasach, gdy nie było pornusów i faceci rozwijali się jakoś np. czytając książki. A teraz tylko internet, porno, gołe baby. Mnie np. bardzo szokuje popularność takich serwisów jak show up, gdzie kobiety się rozbierają i faceci im za to płacą grube pieniądze. A niby Polska taki biedny kraj, ale żeby dać dziwkom to kasę mają, nie rozumiem tego. To już lepiej chorym biednym dzieciom by dali pieniądze, skoro mają ich za dużo. Teraz dla większości facetów to liczy się tylko seks, seks i seks, i nic więcej. Znaleźć w tych czasach normalnego faceta to ciężko, a za 10 lat będzie jeszcze gorzej, gdy obecne pokolenie dzieci wychowane na pornolach dorośnie i zacznie tworzyć związki. Bo rodzice nie kontrolują tego co dziecko ogląda. A teraz każdy gimnazjalista ma w pokoju komputer i łatwy dostęp do porno. A co tam dziecko robi na tym komputerze to już rodziców mało obchodzi.
Po co facet ma latać za jedną kobietą, starać się o nią, skoro w necie łatwych dziwek na pęczki? No same pomyślcie. Kobieta nie jest już tajemnicą niestety. W necie pokazała już wszystko.

Bubble, współczuję Ci, to musi rzeczywiści bardzo boleć. Trzymaj się!!

Kleks, witaj. Trzymaj się!

Pozdrawiam ciepło

bubble13 rozumiem Cie bardzo dobrze.
Moja była ze swoją przyjaciółką też dokładnie planowały jak odemnie odejść, żeby nie sprawić mi bólu, jak odejść do innego faceta w którym jest zauroczona.
Mały flirt na moich oczach, okazywanie braku zainteresowania, informowanie znajomych, że jestem tylko kolegą.
Dowiaduje się tego od osób trzcich. Serce pęka mi na pół.

Musze jeszcze wyrzucić coś z siebie.
Cały czas słysze od moich najbliższych "Jesteś facet. Co Ty się babą martwisz." , "Bądź mężczyzna. Tego kwiatu pół światu.".
Nie lamentuje, nie płacze, ale do jasnej cholery jestem CZŁOWIEKIEM! Płeć tu nie ma nic do rzeczy. MAM PRAWO ODCZUWAĆ BÓL!

Chłopaki też płaczą i mają do tego prawo! Nie daj sobie wmówić, że jest inaczej. Musisz przeżyć swój ból i go przepracować, żeby wyjść z tego mocniejszym. Ból też trzeba dopuszczać, a nie udawać, że jest OK. W ten sposób człowiek by się tylko wykończył.

Wiecie co, czuje się tak, jakbym straciła 15 lat swojego życia. Wiem, że nie do końca tak jest, bo wiele cudownych chwil przeżyłam, ale najbardziej boli fakt, że przez ostatni rok, za dużo było pustych obietnic o wspólnym życiu, przeprowadzce, nie rozumiem tego jak można tak oszukiwać i kłamać druga osobę, wiedząc jak bardzo się cieszyłam z tego powodu, że po tylu latach w końcu razem w jednym miejscu, a nie cały czas na walizkach.
A może to go przestraszyło, ta stabilizacja, chęć posiadania potomka, może on nie byłby w stanie tak żyć, opiekować się własnym dzieckiem, czy to by go przerosło???

a może tak jest, że większość z nas żyje w zakłamaniu, tylko o tym nie myśli i po prostu żyje...
i jak tu zacząć na nowo życie, nie mówię o nowym związku, nie wiem czy uda mi się jeszcze ułożyć z kimś życie, czy będę potrafiła zaufać, mając tyle doświadczeń na plecach.....

jedno wiem, jest cholernie mi ciężko...

Z tego co tu czytam to jestem na etapie III.
Wczoraj jak uslyszałem, że zamierzają zamieszkać ze sobą to w nocy przeszedłem chyba 3 pierwsze etapy
Zobaczymy co dalej mnie czeka. Byle do przodu.

Najgorsze już za nami. Teraz może być tylko lepiej.

myślę, że na pewno, bo mnie czasami ogarnia smutek i depresja, czyli IV etap, złości jako takiej nie czuje i nie czułam, chyba, że na początku, jak się dowiedziałam, trwała chwilę, chyba bardziej z tego, że po raz kolejny dałam się oszukać.....

SYLA - wygląda na to, że to dzieciak bojący się odpowiedzialności.
Obawiam się, że jak tak szybko poszedł w tany to ciężko będzie go odzyskać...

EDIT - chyba SYLA usunęła swój post...?

Hej pisze bo chciałabym opowiedzieć o swojej sytuacji i podyskutować na ten temat.
A więc byłam z chłopakiem dwa lata a on gdy wyjechał na studia zostawił mnie z dnia na dzień dla jakiejś dziewczyny z akademika. Poznaliśmy się w 1 klasie liceum przyjaźniliśmy się i w połowie 2 klasie postanowiliśmy spróbować. Było nam razem bardzo dobrze, zakochaliśmy się w sobie przeszliśmy razem przez wiele przeszkód stojacych nam na drodze. I dla mnie i dla niego był to pierwszy taki poważniejszy związek. Mówił ze mnie kocha że zrobiłby dla mnie wszystko i ze na pewno przetrwamy rozłąkę na studiach. Po dwóch tygodniach pobytu w akademiku zostawił mnie mówiąc że mnie nie kocha że chce się bawić. BArdzo mnie to zabolało, ze woli imprezy ode mnie ale gdy się rozstaliśmy dowiedziałam się że kręci z inną i obecnie już z nią jest ( znaja się dwa miesiace). Wierzyłam mu gdy mówił że chce się bawić a on tak naprawdę zostawił mnie dla innej która jest na miejscu. Poczułam się gorsza i wykorzystana. On jest teraz szczęśliwy nie zaluje swojego wyboru bo się w niej zakochał. Co ja mam robić ? I czy on bedzie tego załował?

Jak go ta nowa kobitka za przeproszeniem w dupe kopnie to będzie żałował, o ile coś jeszcze do Ciebie czuje.

Wątpię że coś czuje skoro już tak bardzo jest zakochany w tej nowej której w ogóle nie zna. Mam nadzieję że los odegra się na nim i będzie cierpiał tak jak ja.

To jest moim zdaniem tylko zauroczenie. Ten typ ludzi tak ma, że nie potrafią żyć bez tych motylków w brzuchu, przyśpieszonego tętna itp.
Dla nich nie są ważne głębsze uczucia, tylko przypływ adrenaliny, gdy wchodzą w coś nowego. Wielu się na tym przejedzie, chociaż znam przypadki, że ludzie po latach rozchodzili się, za chwile nowy partner, ślub, dzieci i dalej są razem. Miłość przychodzi znienacka.

Być może tak jest. Wiem co czujesz, mój mąż odszedł ode mnie po 8 latach małżeństwa i 15 latach związku do dziewczyny 10 lat młodszej, którą znał ok miesiąc. Masakra.

Nie jesteś beznadziejna, jesteś silną i mądrą kobietą. Tyle innym pomagasz i podnosisz na duchu
Głowa do góry
A nawet jak są jakieś problemy to najważniejsze jest sobie z nich zdać sprawę, a ty masz już to za sobą

Lukrecjo... ale może jednak powiedz temu NIE
powiem Ci coś. psycholożka, do której swego czasu chodziłam powiedziała mi kiedyś, że nie lubi, gdy jej pacjenci przychodzą z gotową diagnozą, np 'jestem DDA, proszę mi pomóc.' Nie lubi tego tylko z tego powodu, że najczęściej ci pacjenci patrzą na to swoje zaburzenie jak na wyrocznie: 'jestem DDA, dlatego mam takie a nie inne cechy, dlatego mi w życiu nie wychodzi, etc'. To, co sobie na dzień dobry robią, to utwierdzają się w swoich deficytach, potem robią z tego swoje fatum, na koniec taki trochę [paradoksalnie] cel zastępczy. łatwe wytłumaczenie swych niepowodzeń, zamiast podjęcia walki. piszę o tym tylko dlatego, że - owszem - diagnoza jest istotna. dotarcie do samego początku również. ale to jest zaledwie początek zadania. uświadomienie sobie. potem trzeba z tą wiedzą dalej coś zrobić. zacząć zmieniać. nie pisz o sobie, że jesteś beznadziejna, nie powtarzaj sobie mantry, że zawsze już będziesz kochająca za bardzo. to już wiesz, że taką masz tendencję. teraz czas na zmiany. wyobraź sobie siebie jako tę małą niedocenioną dziewczynkę i zaopiekuj się nią, doceń ją, przytul. gdybyś widziała zaniedbane cudze dziecko, to pewnie chciałabyś mu pomóc. a teraz zacznij to robić dla samej siebie sprzed lat. pewnie, że to się może odbywać tylko w Twojej głowie. ale właśnie to musimy zrobić. swoje deficyty wypełnić, zaopiekować się sobą i poczuć, że to potrafimy, że wcale nie musi to być ktoś inny.

AKEME,
ja zawsze myślałam, że jestem silna, tak mówili mi wszyscy dookoła. Ale tym razem ta cała moja sytuacja życiowa mnie załamała, skad Ty masz w sobie tyle siły????

Doradzcie mi co mam zrobić, mój eks chce sie ze mna spotkać w przyszłym tygodniu, niby w sprawie naszy spraw, które chce załatwić. Ja sie tego spotkania obawiam, tym bartdziej, że mam za soba fatalny tydzień wspomnień, beznadziejności i bezsilności. Boje się, że się na tym spotkaniu rozkleję, ze zaczne go pytac czy wróci, czy spędzimy razem święta... chcialabym tego uniknąć, ale spotkac sie musze, bo też mi zalezy na załatwieniu spraw.
Jak mam sobie z tym poradzić, jak sie przy nim zachowac, być stanowcza i skupić sie tylko na uzgodnieniu naszych spraw, nie poruszać innych tematów, nie pytac o święta, nie pytać o nią.... co mam zrobić.
Jego telefon mnie zaskoczył, ja siebie też, bo w rozmowie odpowiadałam bardzo krótko o nic nie pytalam dodatkowo, tak jak zazwyczaj on ze mną rozmawiał ostatnimi czasy.
Doradzcie, jaka postawe mam przyjąć?

Wbrew pozorom dość dobrze działa próba wyciągania innych do góry, pomimo że się jest w czarnejdupie. Autosugestia? Może.

eh zrobiłam chyba najwieksza głupote jaka mogłam zrobic przegladałam fotki ...:( ale tak bardzo brakowało mi jego twarzy teraz mam za swoje wczoraj wieczorem tez zebrało mi sie na jakies wspomnienia jakies gorszcze dni czy co :(:(