Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Widzę że z poniedziałku wszyscy w pracy i cisza nastała..

Zauroczona nie chce robić Ci nadziei bo to naprawdę straszne jeśli ktoś ją robi, ale poczekaj może jeszcze tydzień a potem się umówcie na spotkanie i pogadajcie na spokojnie jakie są szanse na waszwzwiązek..bo jeśli naprawdę nie było żadnego poważnego powodu, to może rzeczywiście chodzi tylko o oczyszczenie atmosfery i wrócicie jeszcze do siebie..

Czarnaona wy chyba też potrzebujecie czasu..nie dziwię się w sumie, że straciłas zaufanie do swojego chłopaka po tym gdy zobaczyłas te dwoznaczne smsy do ex..i właściwie rozumiem ze straciłas kontrolę nad emocjami gdy zadzwoniłas do jej narzeczonego, ale trochę przedobrzylas sprawę, na swoją niekorzyść

Barbarka, no to jesteś pewnie w skowronkach Gratuluję Wychodzi na to, że na dyskotekach bywają 'staruszki'. Szczerze, to wydawało mi się, że na dyskoteki chodzi młodzież :], a tymczasem jesteś żywym przykładem, że można tam kogoś wyhaczyć. Baw się, Dziewczyno i dobry przykład dawaj, jak się z doła wychodzi No... a 2 tygodnie temu czarna rozpacz Brawo...

Bubble, wiem doskonale o czym piszesz. Sama mam tyle różnych karteczek zachowanych, zasuszonych kwiatków, nawet krzywo przyklejona przez jeszczemęża tapeta stała się 'relikwią' po nim. Schowaj je głęboko, lub wyrzuć, Może za jakiś czas natykając się na którąś z nich uśmiechniesz się, bo nie wywołają bólu, tylko miłe wspomnienie tamtych dni. Wciąż mam w szafie sukienkę ślubną. Nie płacze na jej widok, raczej teraz mam fazę rozgoryczenia. Zawiódł mnie w każdej chyba materii. Uporasz się z tym wszystkim. Na pewno.

niestety takie huśtawki są częste...raz jest lepiej, raz jest gorzej, a większości jest rozpacz...
co prawda to zależy od charakteru i postawy, ale u mnie niestety tak to wygląda...

wiesz co...może to i faktycznie lepszy sposób- żeby się odciąć i nie wyciągać reki...
ja jakoś nie umiem...M. mój teoretycznie też nie umie, u nas najdłuższa przerwa nie odzywania się to 8 dni...
i może właśnie dlatego nie umiem się pozbierać, bo ciągle jesteśmy w kontakcie i ciągle mam nadzieję...
z tym, że mi M.nigdy nie powiedział, że mnie nie kocha, a wręcz przeciwnie...

U nas teraz jest najdluższa taka przerwa - i jedyna... nigdy tak nie było... nigdy się tak nie kłociliśmy... nie rozstawaliśmy...
nie wiem czy mam wierzyć w to, że mnie nie kocha:( przecież kilka dni wcześniej kochał... dzień przed rozstaniem mówił, że kocha...
spędziliśmy super weekend przed tym wszystkim... i tak nagle jak grom z jasnego nieba... jedna mała kłótnia przelała czarę goryczy...
wbrew pozorom wcale mi nie jest łatwiej jak się nie odzywamy... czuje, że o nas już zapomniał.... bo ileż można w sobie dusić gniew, złość czy co tam nim targa:( nie rozumiem tego... gdyby tylko chciał spokojnie porozmawiać... a niestety wtedy kiedy u niego bylam powiedział, że dziś nie będziemy rozmawiać... a kiedy i czy kiedykolwiek to niestety nie wiem

Zauroczona, ja mam tylko rok więcej od Ciebie. Myślę, że nie ma na co czekać... Trzeba, byś wiedziała na czym stoisz. Wiem doskonale jakie masz teraz piekło. Mi mój jeszczemąż też z dnia na dzień w zasadzie zmienił front. Nie możesz tkwić w niewiedzy. Niech facet się określi, czy chce z Tobą/Wami dalej dzielić życie, żebyś wiedziała jakie kroki podjąć. Kochana, wyłam tak jak Ty jeszcze 4 m-ce temu, ale Ty musisz czym prędzej poznać jego plany. Kłótnia o byle co wydaje się być jedynie pretekstem. To znaczy nic nie jest jeszcze przesądzone, może facet teraz siedzi i główkuje co robić...  mógł się wystraszyć odpowiedzialności, to się zdarza. A potem przychodzi refleksja i facet wraca. W moim przypadku tak nie było.
Uważam, że należny dumę odwiesić na kołku, zapytać wprost czego facet chce, ale nie prosić go o powrót. Jeśli stwierdzi że jest niezdecydowany, to staraj sie dzialac tak, jakby juz odmówił. Wiem, ze jest parszywie źle... ale tak trzeba. Rodzice Cię będą wspierać na pewno... Skąd jesteś jeśli wolno spytać?

można otworzyć przy okazji interes - pub tylko dla rozwodników

Była dziewczyna...złe emocje gromadziły się z 3-4miesiące... był tydzień dobry, tydzień zły i tak w kółko... a czy jemu zależy... chyba nie skoro taką a nie inna podjął decyzję... ja swoją dumę mogę schować do kieszeni i chowałam ją już wiele razy ostatnimi czasy...
miesiąc temu jak byliśmy też pokłóceni to i tak chciałam żeby poszedł ze mną do lekarza... zapytałam go czy chce iść... nie odpisał...przed samym badaniem tylko mi napisał, żebym dała znać jak już będę po... a później się tłumaczyl...że nie chciał mnie denerwować (bezsensowne wytłumaczenie) ale widziałam, że było mu głupio, że tak zrobił a ja cały czas mówiłam, że było mi strasznie przykro, że nie poszedł:(
chciałabym do mojego M. napisać ale boje się, że znowu mnie oleje, zignoruje, że nie odpisze a ja będę czekała... chciał czas to chcę uszanować jego prośbę i mu go daje... będzie gotowy niech się odezwie... mam nadzieję, że zdaje sobie sprawę, że to on musi się teraz odezwać... skoro zażyczył sobie czasu ... idą świeta a ja sama
wiem, że nie jest mu z tym dobrze jak jest... więc czemu nas tak katuje widziałam po nim, że też to przeżywa... nie był normalnie sobą... a nadal nic nie robi ;(

Nad czym tu główkować? Albo się chce albo nie... proste;/
skoro chciałam mu chciał pomóc... wyciągnęłam pomocną dłoń a on ją odepchnął... i potrzebuje czasu to ja jestem bezsilna ;( to chyba jednak nie główkuje... tylko po prostu nie chce... pomyślę z tym badaniem... chciałabym...ale jeśli wtedy się nie zgodził to tym bardziej teraz nie pójdzie...bo teraz już przecież jest pozamiatane

Byłam bita,zdradzana,nieszanowana dlatego wzielam rozwód.Po tym 3 lata bylam sama.Domyslacie sie napewno dlaczego.Ciezko bylo mi sie pozbierać.Dziekuje wam za szczere słowo.Myśle,ze nie mam szans ratowania
tego związku,niestety.Chcialabym ale wiem,ze tej szansy juz nie dostane.Ułożylam sobie wszystko w glowie przez te 3 lata wiem ze bylam gotowa byc moze informowanie o tym tego faceta jego ex bylo bledem sama nie wiem czy dobrze zrobilam...z jednej strony czuje satysfakcje bo mnie to bolalo bardzo i zniszczylo wszystko a z drugiej sama teraz zostalam...

eh dodam ze wychowuje 4 letniego syna z poprzedniego malzenstwa.Nie jest lekko najlepiej bym wziela swoje rzeczy i uciekla gdzies gdzie nikt mnie nie znajdzie,nie zrani.Naprawde czuje sie fatalnie.Nikt mnie nie zrozumie bo nikt tyle nie przeszedł...nie wiem dlaczego takie nieszczescia ciagle mnie spotykają.Ciagle jest zle.Teraz zostalam calkowicie sama i nie chce juz chyba nie potrafie normalnie sie zwiazać z kims.Kocham bardzo tego faceta ale najgorsze jest to ze tak jak napisałaś brak kontaktu mowi sam za siebie...nie mam juz sily nic mnie nie cieszy,nie wiem co mam ze soba zrobić

Czarna, chwilę temu zamarudziłam sobie na swój marny los i znów mnie postawiłaś do pionu. To był chyba brak instynktu samozachowawczego, ładować się w związki obarczone ryzykiem. Dlatego to się nam dzieje. Trzymaj się mimo wszystko. Dobrze, że uciekłaś od tamtego... kobiety często tkwią w takich związkach, bo dają sobie wmówić jak bardzo nie są nic warte... i one też tak zaczynają myśleć, że to ten facet ma rację

Witaj Czarnaona
Proszę Cię, tylko nie daj sobie wmówić, że to przez Ciebie związek się zakończył
Absolutnie Cię rozumiem.

Przeszłam tyle w życiu, że można by podzielić nieszczęść na kilkanaście kobiet. Dasz radę, bo jesteś silną kobietą. Teraz nie tylko TY cierpisz, pamiętaj o synku-on może nie rozumieć co się dzieje ale na pewno nie czuje się bezpiecznie.
Mieszkasz sama z synkiem?

oj kartko....a ja sobie za to myślę, nie ma go tutaj, już nigdy nie pojedziemy tym autobusem,
już nigdy nie pójdziemy na nasza ulubioną kawę...jego już tu nie ma i niewiadomo, czy kiedykolwiek będzie
dziś przez przypadek przejeżdżałam obok knajpki w której byliśmy na pierwszej randce...aj jak zakuło serducho....

Straszne są te jesienne wieczory... u mnie kolejny kryzys... ehhh nigdy się nie pozbieram... jak już dzisiaj bylo chwile lepiej to znowu dół totalny... przecież tak sie nie da wytrzymać...

Była dziewczyna czekasz na meila od niego?

najgorzej ze znowu moja samoocena spadła bardzo nisko czuje ze to moja wina,ze do niczego sie nie nadaje,boje sie ze znowu latami  bede sie zbierac po tym rozstaniu

Drogi Kwiatku. Żyłam z facetem o podobnych zainteresowaniach...to seksoholizm, uzależnienie. A my jesteśmy uzależnione od nich i koło się zamyka. Szczerze to mój nie był na tyle bezczelny ale on mieszkał u mnie więc musiał bardzo uważać, a i tak wpadki zaliczał. Nie musze Ci pisać jak się po nich czułam? Ech...ciężki temat. Tym bardziej, że nie masz gdzie uciec...moze zaczniesz wysyłać CV? Może pójdziesz do psychologa? Czas zawalczyć o siebie Kwiatuszku. Jesteś tego warta! To Twoje życie! Walczyć o siebie też trzeba dla dzieci, bo one nic nie rozumieją i nabywają złych wzorców...
Tulę Cię cieplutko.
Mogę Ci przesłać na e-maila lektury dla Kobiet Kochających za Bardzo-bo właśnie takie jesteśmy-prześlij mi wiadomość na e-maila, a ja odeślę Ci książki-choć zajmiesz się czymś tylko dla siebie

ale jestem porąbana....dostałam maila od M...zwykłego co dziś robił i w ogóle,
a ja się nim tak podjarałam jakby mi się właśnie oświadczył....głupia ja....

czarnaona...najgorsze to to, że my kobiety(prawie wszystkie)uzależniamy swoja wartość i samoocenę od faceta...
jest facet i myślimy że jesteśmy super...nie ma faceta i nagle jesteśmy do dupy..a to tak nie powinno wyglądać...
ja po moim wcześniejszym facecie też tak myślałam...dopiero M. mnie wybił z tego myślenia i mimo iż teraz w sumie nie jesteśmy razem, to zawsze pamiętam jak wiele znaczę i jak fajna jestem

spotkałam się wczoraj znowu ze Sławkiem pojechalismy na zakupy była bardzo miło do chwili gdy nazwałam go imienim byłego widziałam jak zrobiło mu sie przykro mi jeszcze bardziej przeprosiłam, chciał zebym pomogła mu kipic kilka ubrań ma całkiem inny styl od D. cały czas kręciłam nosem wybierałam chyba podswiadomie zupełnie inne rzeczy niż on chyba nawet troche porównywałam go do D.      widze jak mu zależy stara się bardzo a ja nie potrafie ... a to naprawde super facet .....

wczoraj czułam dokładnie to samo ..... nie ta koszulka, nie te spodnie on by tak nie zrobił

halo...czy ktoś tu dziś jest? ktoś pogada, bo coś niemrawo dziś

aha, i dzis rano przeprosil, ze ostatnio byl wzgledem mnie taki agresywny...

ja dzisiaj, po całkowicie przespanej nocy bez alko czy tabsów, naładowana pozytywną energią,
postanowiłam zrobić porządek w moim/naszym pokoju...niestety porządki mnie trochę przerosły,
puste szafki po nim, parę jego przypadkowych rzeczy...moje spodnie, które on tak lubił, sukienki i wszystko inne
sprawiły, ze trochę podłamałam się na duchu..zaczynam żałować, ze na dzień przed jego wyjazdem głupio powiedziałam
mu żebyśmy na razie się nie określali...żebyśmy dali sobie jeszcze trochę czasu, czy chcemy być razem czy nie....
mogłam mu od razu powiedzieć czy idziemy w te, czy w tę, a ja się tak bałam, że tego wszystkiego nie udźwignę...
rozstania, bycia razem na odległość...a teraz mam...niepewność na odległość...

Wiem Akeme, masz racje. Czuje ze robie kilka malutkich kroczkow do przodu, a potem znowu jeden wielki w tyl. Ale w koncu pod wiatr tez mozna dotrzec do celu. Wystarczy zaprzec sie ze wszystkich sil i isc do przodu.

Hmm brzmi dobrze. W praktyce to troche trudniejsze, no ale co nam pozostaje? Walczyc, bo zycie jest tylko jedno...

Witam Kochani,

na chwilę przycichłam, chyba taka wewnetrzna koniecznośc mnie zmusiła do tego. Czytam sobie WAs przez cały czas nawet jak sie nie odzywam. Niektórzy zrobili spory krok do przodu, inni trochę mniejszy, ale zawsze to już zmierzanie w lepszym kierunku.
Ja sie zaczytalam, wczoraj zajrzałam po raz kolejny do Sherry Agrov - Dlaczego mężczyźni kochaja zołzy... i wiecie co lepiej mi się zrobiło, chyba odpowiedziałam sobie na wiele pytań, co robić, jak się zachować. Mam chwile, że ogarnia mnie zaduma nad własna przyszłością, ale z drugiej strony ciesze się, że zyję, że jestem zdrowa... narzekając na mój los jako osoby skrzywdzonej i odrzuconej tego nie zauważałam.
Kobietki bądźmy silne, nie opłakujmy ich, że odeszli, a na pewno nie przy nich, aby to widzieli. Cieszmy się z tego, że jedne z nas maja cuda w postaci dzieci, inne ich oczekują, inne spotykaja się z nowymi znajomymi....

Uwierzmy w to, że jesteśmy silne, i nie potrzebujemy jakiegoś tam faceta, ktory nie docenił tego kogo miał obok....
Jak odpuścilam, mam nadzieję, że ten stan już będzie trwał i będzie coraz lepiej, a jeszcze w weekend płakalam jak bóbr....
Zawsze bardzo lubiałam jak zbliżał się grudzień, dla mnie to taki magiczny miesiąc, i ty razem też będzie magiczny, spędze święta z moją rodziną... i przebaczę jemu wszystkie krzywdy dla swojego zdrowia psychicznego...

Podziwiam Was Kobietki, za upór w dążeniu do lepszego jutra....

Ja w końcu od 2 miesięcy ugotowałam cos dla siebie.
Dzisiaj zrobiłam makijaż i pojechałam do pracy z uśmiechem.. było mi lepiej...

Tego Wam życzę, aby było z dnia na dzień lepiej, zauwazmy siebie, a nie opłakujmy ich, jeżeli będą chcieli wrócic wrócą, a my myślmy już o sobie, nawet jak sie pojawią ponownie.,

Karteczko... każda jedna osoba o tym wie, ale swoje musi przecierpieć.

Barbarka, u mnie nie najgorzej. Dwa razy w tygodniu mam zajęcie w Fitness klubie, świat mi się mocno zawęził, ale daję radę. Czasami mam gorsze chwilki. Raczej staram się nie roztkliwiać już teraz. Dodatkowo jeszczemąż ma teraz problemy. Nigdy nie odpuszczał sportu, nawet jak powinien z powodu poważnej kontuzji. Efekty przyszły szybko - ma bardzo poważny, kliniczny stan zapalny achillesa. Prawdopodobnie nie uniknie operacji. Żal mi go bardzo. Wiem, że ma już nową przyjaciółkę, która go będzie wspierać. Zawsze byłam to ja, ale moją pomocą raczej pogardzi. Tak więc nie pcham się. Ale żal mi go bardzo.

ewa 42 lata po 15 latach rozwodzimy sie z mezem,podkarpacie,maz ma 10 lat mlodsza nie mamy dzieci on tez ,ja mam psa...samotne osoby po rozwodzie nie sa rozumiane nawet przez rodzine..bo dzis nawet ...bylam u rodzicow no i slysze abo tobie to nie jest zle bo tylko tyle ze jestes sama,a i zaczelo sie bo ..moj brat ma 2 dzieci zone -dziecko mowi matka ty sobie nawet nie wyobrazasz jaki twoj brat ma kierat wstaje o 6 dziecko wieze na rehabilitacje potem praca potem cos tam cos tam basen dla dzieci zajecia sportowe --jacy brat z zona zarobieni nie to co ty ,ty bys nie chciala na ich miejscu byc-- a ja mowie a moze oni nie chcieli by byc na moim -samotna bezdzietna..o kochani burza sie rozpetala wtedy -moj pies sie juz skulil na kanapie bo matka z moim ojcem przekrzykiwali sie ;ty nie masz pojecia jak oni zyja -matka ;dobrze ze ty nie masz dzieci ,ojciec;bo ty to bys sobie nawet w polowie nie poradzila ,za chwile matka;a nawet jakbys miala dzieci to u ciebie byloby duzo gorzej jak u nich,,,zesztywnialam,pies moj co lezal w kacie kanapy przeczuwal zlo,oczy wielkie robil ,a  ja mowie ;przeciez brat szukal dziewczynybo dlugo byl starym kawalerem,nikt go nie zmuszal do ozenku,a jak poznal kobiete i sie ozenil to wiedzial ze beda tez dzieci,a moja matka na to;dziecko on sobie nie zdawal sprawy ze tak bedzie,ja mowie;ale przeciez jest wiele mlzenstw co maja 2 dzieci i tez choruja raz to raz tamto,ale rodzice ;razem ...nieee bo nikt tak naie ma zle jak oni ,a tobie jest dobrze bo ty tylko jestes sama,a ja wolalabym byc na ich miejscu-rodzice mnie traktuja jak kogos bez uczuc,nie wiem,a co z moimi przezyciami poronieniem zdrada meza?-wyszlam stamtad i chyba zaczne zadko bywac u rodzicow bo weszlam do windy zaczelam plakac,jechalam samochodem do tego mego samotnego mieszkania z tym moim jedynym przyjacielem -psem ,lzy lecialy mi jak grochy az musialam sie na chwile zatrzymac-czy  to jest wszystko normalne?

Ewa... Twoi rodzice Cię krzywdzą; sądzę, że od samego początku. Nie są Twoimi sprzymierzeńcami w wychodzeniu z problemów emocjonalnych. Może mam te 10 lat mniej, ale coś tam o życiu wiem. Miriam dobrze Ci radzi. Wsparcia szukaj u przyjaciół, nie u rodziców.

Barbarko, to chyba tchórzostwo z ich strony, jak się chce coś skończyć, to się kończy. U mnie to samo, ja na szczęście swoje rzeczy zabrałam, ale jego wciąż pozostały u mnie, pochowałam je, aby nie drażniły.

AKEME - bardzo dzielnie sobie poradzilas i nadal sobie radzisz. Mysle ze Twoje wsparcie tutaj w tym watku dla tych 'najswiezyszych' tez mialo i ma ogromne znaczenie.

Bubble - pieknie to wyzej napisalas. Wszystko swieta prawda. Napisane konkretnei rzeczowo, ale bez ogromnych emocji, to o przebaczeniu tez bardzo madrze.... Ja czuje podobnie. Walcze jeszcze sama ze soba wewnetrznie bo mam cos takiego, ze albo czuje ze jest jeszcze sporo uczucia do niego w srodku, albo, za chwile, wrecz na odwrot, czuje ze niech idzie w cholere za to co mi zrobil. Mysle ze ani jedno an idrugie podejscie nie jest dobre. Dobre jest takie, jak Ty zaprezentowalas. Pora przestac sie nad soba rozczulac, ze jak on mogl mi to zrobic i za to powinnam go nieanwidziec, zle zyczyc, cokolwiek. NIE. A no mogl jak widac to zrobic, nie zasluguje na mnie, ale z 2 strony wlasnie chcialabym potrafic jakos przebaczyc, uspokoic sie wewnetrznie. Zrobil co zrobil, zdradzal, klamal, porzucil, zostawil. TRudno. Czasu na zalobe juz bylo sporo - 8 miesiecy, bedzie pewnie jeszcze trwac i tak i tak, ale tez, postaram sie z koncem tego roku, zamknac pewne etapy w swoim zyciu. I bynajmniej rozwod nie jest mi do tego od razu potrzebny, nic ani nikt, po prostu w srodku trzeba sobie to wszystko poukladac, odpuscic.

Dzieki za tego posta Bubble. Aha i tym razem ja poprosilabym o przeslanie ksiazki o ktorej pisalas. Da rade ?:)