Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Hej

Ja nie mogłam pisać, miałam debiut na sali. W zeszłym tygodniu, gdy poszłam na salę podglądnąć grupę, to poprzednia instruktorka przedstawiła mnie jako teoretycznie nową prowadzącą, która przyszła zobaczyć czy da radę. To mnie zagrzało. Wczoraj wyszły purpurowe z moich zajęć. HA! I o to chodzi, żeby dać w kość. Wyglądały na zadowolone

No, nieźle jest... obawiałam się, że sama będę 'zdechła', ale jednak mimo dużej ciążowej przerwy nadal jestem w lepszej formie niż przeciętne kobietki. Jak się jeszcze rozbiegam i wrócę do wspinania, albo siłowni, to będzie nieźle. Aczkolwiek, dzisiaj z rana coś mnie podgryza od środka. Wczoraj był ojciec-pan w odwiedziny. Zostawił przypadkiem swoją ulubioną czapkę... Trudno jest mi widywać go ze świadomością, że stałam się dla niego ... nawet nie wiem kim. Ani żoną, ani koleżanką, ani przyjaciółką. Byłą żoną. Zajebisty epitet, który wszystko w sobie mieści. Czasami chciałabym, by całkowicie zniknął z mojego życia. eehh, muszę wykurzyć te syfiate myśli z głowy. I wszystko przez czapkę

AKEME,
rozumiem Cie doskonale. U mnie jeszcze sporo rzeczy zostało po moim M. Codziennie się o nie potykam, i to boli, bo wspomnienia powracają. Jest tego dużo, wczoraj tak sobie przeszłam i zobaczyłam ile tego jest, to nawet szans nie mam, abym to spakowała w pudła. Masa płyt, książek, ubrań....itp.
Mój psiak, chyba też tęskni, bo każdy mężczyzna idący ulicą jest potencjalnie jego panem, na kobiety tak nie reaguje... dzisiaj rano pobiegł mi za mężczyzną na rowerze.....

Bubble, trzymaj się ramy... może mój mały sukces Tobie humoru nie poprawi, ale i tak pochwalę się, że uczestniczki wczorajszych zajęć chcą bym prowadziła więcej zajęć Szłam tam z duszą na ramieniu, że za słabo dam po garach, a tymczasem udało mi się 'pokonać' zarówno poprzedniczkę, jak i inną dziewczynę, która miała przejąć grupę. I to po prawie roku bardzo delikatnego ruchu, typu spacery, pilates prenatalny etc. No... chociaż tyle. Bubble, nie martw się... poradzimy sobie.

Super, gratuluję, oj szkoda, że nie jestem bliżej, skorzystałabym z tego Twojego wycisku.
A tu samej nie chce mi się chodzić na nic, chociaż mam nie daleko, po pracy zasiadam w domu i nic nie robię....

Bubble, może jeszcze teraz masz taką stagnację, ale uwierz mi, że to się zmieni. Będziesz chciała odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Tylko Ty jesteś teraz w stanie pokierować nim tak, by jeszcze było satysfakcjonujące. Tak będzie.

Oj dziewczyny,

Ale ja mam huśtawki nastrojów! Dzis przeszłam już dołujący poranek (jak się budze sama), pozorny spokój, w miarę dobre samopoczucie, panikę - musiałam natychmiast się odezwać do siostry, a teraz złość.

Ten kawałek wprowadza w bojowy nastrój!
Może właśnie "time to make this clean decision"...

http://www.youtube.com/watch?v=Myft0EkYo2U

Zdrajców z dziwacznymi poglądami
Zabije zaraza, bo jest zaraźliwa
Wyrwij wtyczki i przejdź przez etapy (odstawienia)
Wyrzuć precz swój telewizor, teraz

Jak to do mnie pasuje...

Miiriam - trzymaj się!!

Akeme - brawo, ja na razie nie mam na nic siły

Mnie mój M. dzisiaj rozwalił, pojawił sie bez uprzedzenia, podszedł pocałował, jakby nigdy nic.....
i powiedział, że wieczorem po spotkaniach podjedzie do domu......

Mychanka, też z początku nie miałam. Potem chwilowy zryw, potem znów opad sił, a teraz powstaję. Dobrze jest wpuścić do swojego życia przyjaciół, pisać, gdy jest źle, na każdą złą myśl wymyślić 3 dobre, zastanowić się nad dobrymi sytuacjami, które się przydarzyły. I warto rzeczywiście trochę się poruszać. Powolutku. Przyjdzie dzień, że się uśmiechniesz. Ale trzeba temu pomóc. Maksymalnie wyłapuj każdy moment gdy siły się regenerują. Wiesz, bywały dni, że właśnie miałam taki przedziwny stan - patrzyłam wstecz i nie chciało mi się płakać. Paradoksalnie, fakt że zostałam samotną matką dawał mi takie dziwaczne poczucie siły. Czułam żal, nadal czuję lęk, niepokój o przyszłość nie zniknął. Ale nie wyciska to łez. Czasami tak, ale na krótko. Nie do końca rozpoznaję samą siebie.

A u mnie mam wrazenie, ze moj chcialby mnie w policzek pocalowac przy powitaniu, albo jakis gest zrobic.
Ja mowie tylko czesc i koniec. Niech sobie nie mysli!

Apropo musze sie przyzwyczaic, na razie dwa razy dziennie przychodzi do dzieci - starszy syn strasznie to wszystko przezywa - madry jest skubany, takie madre pytania zadaje.
Jak jest, to z jednej strony mam poczucie, ze tak normalnie jest (jak przeciez zawsze bylo) - troche sie uspokajam. Ale jak juz wyjdzie to sie czuje taka rozwalona, ze szok.

a co to za czat

a ja byłam na czateria.pl tam sa różne pokoje ale zabawa fajna hehe

Bubble moim zdaniem powinnas postawic sprawe jasno, powiedz mu stanowczo ze musicie zalatwic wszystkie sprawy. Nie daj sie nabrac na jego czulosc, to dziwne ze tak nagle zaczal ja okazywac... On moze sobie gra, a Ty znow masz nadzieje...
Pokaz mu ze chcesz zakonczyc ten etap Twojego zycia i nie bedziesz na niego wiecznie czekac.

Akeme, mysle ze przezywamy te nasze rozstania bardzo podobnie. Ja tez powolutku zaczynam czuc w sobie sile, probuje cieszyc sie z drobnych rzeczy, takich ktore nie maja nic wspolnego z NIM. Codziennie rano jak jade do pracy podziwiam wschod slonca nad rzeka, codziennie jest inny, niesamowity. Z jednej strony czuje sie teraz bardzo samotna w miescie w ktorym mieszkam, ale czuje ze kocham to miasto. Staram sie nie myslec o przyszlosci, bo co to wlasciwie da?
Dzis bylam biegac, 40 minut i nawet sie tak bardzo nie zmeczylam, to tez dalo mi sile.
Wyjdziemy z tego, musimy...

Jak uważacie spotkanie z byłym który mnie zdradził ma jakiś sens? On strasznie napiera żeby się spotkać porozmawiać, że chciałby mnie przytulić, ja nie chce za bardzo. nie wiem do czego mu to potrzebne. Fakt on mnie zdradził, ja podjęłam decyzję o rozstaniu, on chciałby wszystko naprawić, ale dla mnie to za późno, dwa lata kłamstw i jego dziecko z naszą znajomą to dla mnie za wiele. On cierpi teraz bardziej niż ja, bardziej go to boli, ja się z tym pogodzIłam i chce iść do przodu,a on przez telefon opowiada mi jak to mu ciężko, jak pusto w mieszkaniu beze mnie, że nie może spać w nocy, przykro mi ale sam na to zapracował, ja chcę ruszyć dalej a on mi nie pozwala nie tylko tymi telefonami ale i nakłanianiem na spotkanie. jak wyjeżdzałam obiecałam mu że będziemy utrzymywać kontakt, i teraz nie chcę po prostu powiedzieć żeby te telefony się skończyły. a z drugiej strony ja przecież nic nie jestem mu winna. Tak dziwnie, zwykle po takich sytuacjach ludzie nie utrzymują ze sobą kontaktu , a on tak by chciał zebyśmy spróbowali jeszcze raz że mnie zaczyna męczyć. Powinnam mu to powiedzieć,  wiem. Ale ciężko mi w końcu byliśmy ze sobą 4 lata, to że dwa w kłamstwie jakoś umyka mi czasem, nie chcę go znienawidzieć.

Zadzwoniłam do znajomej, znajomej która jest prawnikiem. Od jego dobrej woli zależy, czy przepisze na mnie nieruchomości. Raczej zaproponowala załatwienie sprawy ugodowo, bo w sądzie to musze miec świadków, a wiecie jak to jest sąsiedzi nie za bardzo chca mieszac sie w takie sprawy, ja chyba tez bym nie chciała.

Doradziła mi aby dac jeszcze ze dwa tygodnie spokoju, odczekać, rozmawiac normalnie, nie zaogniac sytuacji.
Chyba tak zrobię, zbieram dowody, w razie co znajde jakiś świadków.....

co do mieszkania to odradzaja sprzedaż w zimie, proponuja na wiosne, obecnie zaczyna się wzrost cen, a to też ważne, bo musimy splacic kredyt i to co zostanie zainwestuję w mieszkanie... może do tego czasu jakoś sie pozbieram w sobie, bo na razie nie mam siły na przeprowadzkę....

on będzie splacał kredyt do sprzedazy, zreszta to nie jest takie łatwe z umowy kredytowej się wykręcić, a jego konto jest głowne do splaty...więc na chwile obecna sie troche uspokoiłam, do nastepnego razu....

Moim zdaniem Karteczka ma racę. Jak nie chcesz już być z nim w związku, to zakończ to.

Anulka, a co dzisiaj fajnego się zdarzyło u Ciebie?

samopoczucie troche podupadlo, jednak nie jest mi obojętny, jak go dzisiaj zobaczyłam to serducho zaczęło mocniej gulgotać, jak nie dzwoni i go nie widze to w miarę daję radę, ale jak zadzwoni i go zobaczę to jest spadek formy....

a jak Mały Krzysiu sie miewa, jak Mama w podskokach wraca do domu?

ehhh no wlasnie ja sie tego boje. Nie widzialam go ani razu od wyprowadzki, po prostu zniknal z mojego zycia, a ja to powoli zaczynam akceptowac. Ale w koncu przyjdzie ten dzien, ze sie gdzies tam nie niego natkne... i co wtedy? wroce do punktu wyjscia? nawet nie chce o tym myslec... Juz jak wyorbrazam sobie takie spotkanie to ciarki mi przechodza...

Bubble tez sie tego strasznie balam, a okazalo sie nie takie najgorsze. Nie patrzylam jak sie wyprowadza, wrocilam do pustego mieszkania. Pare chwil ryku, a potem obojetnosc. Szukanie nowego mieszkania tym bedziej bedzie w porzadku. To taki symbol rozpoczecia nowego etapu, pomysl, co w tym nowym mieszkaniu dobrego Cie spotka!

Miriam, ostra zawodniczka z Ciebie. No ale facet zalazł Ci za skórę nieźle... ja tam nie mam potrzeby niszczyć jeszczemęża. Nie pomoże mi to w niczym, a wolę jednak, byśmy zachowali poprawne stosunki, bo jednak dobro dziecka mam na uwadze. A dodatkowo, to mój charakter jest jednak dużo łagodniejszy, nie mam potrzeby zemsty. Po prostu chciałabym przez to przejść maksymalnie godnie. Na tyle, na ile to możliwe. Ale powiem Ci, podziwiam, że tak szybko uporałaś się z żalem i zaczynasz nowy rozdział.

AKEME,
Ty jestes dla mnie przewodnikiem w tych ciężkich chwilach. Nigdy nie uwierze, że czujesz się jak kobieta porzucona. Wysportowana, młoda mama, zacznij tylko z synkiem wiosną spacerowac, to zaraz pojawi się chętny towarzyszyć Ci przystojniak.
Ja to ostatnio mówie do mojej koleżanki, że na samochodzie wywiesze biało flagę i napisze jestem wolna... hahaha, bo gdzie ja poznam kogoś, jak dookoło gdzie mieszkam każdy kojarzy że mam faceta.....

Dość często tak się czuję, ale staram się nie zatrzymywać na dłużej przy tej wizji. A flagę też sobie mogę powiesić, bo jednak kobieta z dzieckiem w pierwszej chwili kojarzy się jako kobieta zamężna ALe dobra... najpierw własna psycha. Nie lubię tej perspektywy, ale tak trzeba.

Miiriam,
prawisz bardzo słusznie. Nasze zachowanie do facetów, zależy jednak od kilku czunników m.in. od wychowania wyniesionego z domu, od charakteru jaki posiadamy, od silnej woli, od pewności siebie i od kilku innych. Chciałabym mieć taka siłę jak Ty i wiele innych kobiet z tego forum. Nie wiem w jakim wieku jesteś, ja mam prawie 38 lat i dla mnie spędzenie z kims 15 lat swojego życia to kawał czasu. I ciężko mi sobie nagle ułożyć życie na nowo. Nastrajaj nas pozytywnie, bo widząc jak inni sobie radzą, zapewne i my sobie uświadomimy, że damy radę. Ja na chwile obecną nie mogę powiedzieć, że jestem waleczna, raczej walcze sama z sobą, a nie przeciw niemu, pomimo wielu krzywd ktore mi wyrządził i odtrącił, nadal bardzo go kocham. Pewnie przyjdzie taki moment, że to minie, ale chyba nie szybko.

Ja nie mam woli walki przeciw niemu, nie chcę zrobić mu krzywdy, zemścić się, nic mi to nie da, tym bardziej, że jesteśmy i będziemy powiązani pracą. A jak wiesz ludzi cieszy bardzo jak innym sie cos nie udaje, więc staram sie nie pokazywać po sobie, że u mnie jest cos nie tak. Po co ma to ktoś wykorzystać.

Życze Ci powodzenia, i przelej to siłe walki na mnie, chętnie skorzystam z niej w kilku chociazby procentach.

Zmykam Kochani, jutro wczesna pobudka bo i korki spore, a do pracy musze dojechac na czas.

Spokojnej nocy i do usłyszenia....

Dziękuje Wam za rady, i chociaż wiem że macie racje to nie zmienia faktu jakie to ciężkie. Akurat z mojej strony jestem pewna, że już nie chce próbować, też wiele poświeciłam dla tego związku a dostałam w zamian kopa, więc nie mam ani chęci ani odwagi próbwać raz jeszcze i ryzykować straty kolejnych lat. Ale czasem martwię się jak on sobie będzie radził i w ogóle,nie chcialabym tak kompletnie zrywać teog kontaktu, ale może bardziej ograniczyc. oj sama już nie wiem czasem.

Tak jak Bubble13 miałam ochotę się zemscic, ta kobieta wiedziała zę jesteśmy razem znała mnie i jego, ba razem pracowałyśmy i było między nami ok, wiedziała ile poświeciłam dla niego, a mimo wszystko to zrobiła... Póki co zemsta mi przeszła, choć mam nadzieję kiedyś z nią porozmawiać.

Bubble13    Mam 25 lat i byliśmy ze sobą tylko 3 lata malzenstwem niestety tylko 3. Pewnie to działa na moją korzyść,choc pewnie to sprawa charakteru. Nie mowie ze nic nie czuje,to niemożliwe. Mam chwile gdy chce się płakać,smutno mi gdy widze malzenstwa spacerujące razem itd.Ja aktualnie nie pracuje,wychowuje corke i non stop siedze w domu,co tez nie daje tak zapomnieć.On pracuje miedzy ludzmi,on zawinil, on zna cala prawde jak było.Jest mu latwiej,mnie drecza myśli ile ich naprawdę było,jak i kiedy mnie klamal,co robil naprawdę itd. Wiem ze to nic nie da,ale zylam z oszustem trzy lata i potrzeba czasu by to minęło. Widze na necie fotki z miejsca gdzie pracują,sa robione roznego typu imprezy a oni ciagle obok siebie,mimo ze ona tez ma meza.Doszly mnie sluchy ze ona się tez rozwodzi.Moze maz chce się przyznać żeby zrobioc to szybko,nasz rozwod i żeby tamta mogla wnieść swój pozew.Nie wiem.Boli mnie toze kompletnie się o nas nie staral,bylo w stylu aha wydalo się,trudno,nara.wzial rzeczy i pojechal.Spotykalismy się ile razy w wakacje,zeby mala widywał i nigdy nie mowil ze chciałby wrocic ze zle zrobil itd.Dopiero tydzień przed procesem...Wtedy to mogl się pocalowac gdzies.Mysli ze tydzień się postara i to marnie starał i ja polece jak piesek? ito było w stylu-nie wyobrAazam sobie dalszego zycia,u moich starych nie idzie wyrobić.Znow chodzilo mu tylko o siebie.Pewnie starzy nie daja mu zyc ze zniszczyl nasze malzenstwo.lubili mnie.Brak slow na takich palantow

Mileniutka,ja tez mam dziwne wrazenie,bo chcąc isc dalej,musisz się od tego odciąć.Nie wiem jak wyobrazasz sobie nie zrywanie kontaktu.To będzie caly czas bolec.

A mój M. do mnie wczoraj zadzwonił, późnym wieczorem. Pomyślałam, znowu coś potrzebuje przeze mnie załatwić. Rozmawialiśmy długo i o dziwo spokojnie, miałam nieodparta chęć zapytania go o pewne sprawy, ale w myślach czuwała nade mną AKEME, i Twoje słowa.
Rozmawialiśmy o wszystkim tylko nie o naszych wspólnych sprawach, i ciesze się , że emocje trzymałam na wodzy.
Odczekam, czas pokaże, zbliżają się święta może sumienie go ruszy i pozałatwia sprawy.

Miłego dnia,
ja dzisiaj uderzam na kolacje do znajomych ......

też czasami mam ochote na małą zemstę ...tylko po co

Anulka12,
nie wiem co usłyszałaś, ale ja chyba bym nie pojechała, skoro sama wyczuwasz, że coś jest nie tak.
Chociaż z drugiej strony, nie pojedziesz i będziesz dalej żyła nadzieją, to może rzeczywiście lepiej pojechać załatwić sprawę albo w lewo, albo w prawo i wrócić i zacząć jakoś życie.
Życzę Ci aby wszystko ułożyło się po Twojej myśli.

Ohh, Kobietki, czytałam, że po rozwodzie średni czas jaki zajmuje dojście do siebie od każdej strony - emocjonalnej, finansowej, towarzyskiej - to nawet 6 lat. Mniej/więcej też pewnie może być. Niektórzy nigdy nie wychodzą z traumy. Pracownik mojego wujka zamontował zestaw rura wydechowa-gumowy wąż-samochód. Miał może ze 35 lat. Zona go ostawiła i nie poradził sobie z tym. Jeśli macie siłę tu występować, pisać, upadać i podnosić się, to pozbieracie się prędzej czy później. Zostałyśmy zdradzone w każdym możliwym wymiarze (ja jedynie nie doświadczyłam zdrady fizycznej, przynajmniej do czasu aż jeszczemąż się wyniósł). Strata dotyczy każdej dziedziny, nie tylko złamanego serca, ale też zdeptanych marzeń i planów. Trzeba czasu, by w głowie zalęgły się nowe pomysły, nowe cele. A żeby zalęgły się nowe, to najpierw musi zniknąć pamięć po starym porządku. Dlatego warto robić jak najwięcej. Jak najwięcej wychodzić do ludzi, starać się poznać nowych, spróbować innych atrakcji. Żeby powoli wyplenić stare przyzwyczajenia. Niedługo nie będziemy pamiętać, że w trzeciej szufladzie od góry on trzymał skarpetki. No chyba że w ramach tortury będziemy tę pamięć pielęgnować. Ale to przedłuży nam wychodzenie z czarnejdupy.Tak więc... mimo trudu i bólu, patrzmy przynajmniej na tu i teraz.

A tak przy okazji - jestem za bogata na dodatek mieszkaniowy. Trudno. Jak zbiednieję, to zawnioskuję znów. Za to spotkało mnie kilka miłych gestów ze strony mężczyzn w różnym wieku. Tylko jakaś babka nie przytrzymała wielkich drzwi jak szłam na pocztę. Za to jeden pan przytrzymał, drugi pomógł wnieść wózek, mimo że daję radę sama, jeszcze inny - dziadek z laską, też drzwi mi otwarł, a młody syn sąsiadki zapytał czy pomóc (nie było takiej potrzeby, ale i tak miło, że zapytał). I tak na te smętne okoliczności trzeba spojrzeć. Wielkie zło się stało, ale trzeba widzieć drobne uśmiechy losu. A jest jeszcze alternatywa. Ci nasi faceci zostają z nami i nikt nie jest w efekcie szczęśliwy tak naprawdę...  Nie wiem ile jeszcze będę ryczeć po nocach... Może 6 lat, może mniej. Ale łatwiej to dźwigać koncentrując się na 'tu i teraz', bez grzebania w przeszłości.

Amen