Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

sierściuch jest roczniakiem, wulkanem energii, i wazy 30 kg no to duży i ciężki

czesc dziewuszki, czytam sobie jak wam tam minal dzisiejszy dzionek. Ja jestem calymi dniami w pracy wiec jest OK, nie mam duzo czasu na myslenie. Milo ze organizujecie sobie spotkanie, mysle ze to forum przynosi same korzysci, mozna sie wyplakac, wygadac, dostanie sie dobra rade, pocieszenie, i jeszcze pozna przyjazne dusze.

Jesli chodzi odbieranie rzeczy, to ja na 100% nie bede wtedy w domu jak on bedzie mial zamiar je odebrac. Ma juz wszystko popakowane w pudla, tylko jakies wieksze typu rower stoja na wierzchu, troche bedzie mi ich brakowac...
Ale wiem ze spotkanie z nim rozdrapaloby powolutku gojace sie rany, a jeszcze wynoszenie rzeczy to takie symbliczne, a ty tylko siedzisz i patrzysz jak on zabiera ci caly twoj swiat...

OK, może za wcześnie na jakiekolwiek szczegóły w tej chwili. Może wstępnie ustalmy któryś weekend stycznia i jak będzie tak daleko, to będziemy myśleć co z sierściuchem i Małym Krzysiem... A sierściuch pewnie ma jakieś imię... jakie? My mieliśmy 2 koty - Kasztana i Szyszkę. Kasztan - mainecoon ważył około 7,5 kg, Szyszka- dachówka 4 kg. Super koty... Teraz ma je jeszczemąż. Ja mam Małego Krzysia.

jak kocham wszystkie stworzenia, mój roczniak to Bąbel, albo wołam na niego Bubel, a mainecoona miała moja koleżanka, piękne kociaki

I już wiem dlaczego Bubble

Ja u Ciebie widzę niesamowity postęp Bardzo dobrze...

a to chyba tak samo od siebie przyszło....

Masz racje Akeme. Czasem to takie odlegle, jakby sen...
Czesto sobie wyobrazam jak by to bylo jakby on tu byl. Co by powiedzial. Mam takie dziwne uczucie jak wracam do domu ze moze jednak nie wszystko lezy na swoim miejscu, moze ktos zostawil mi liscik na stole albo zabrudzil jakis talerzyk (tylko ze on nie ma juz kluczy od domu wiec to niemozliwe). A potem widze ze wszystko jest tak jak zostawilam to przed wyjsciem, nic sie nie zmienilo Wieczorem jak zasypiam, patrze na to puste miejsce obok, nie mam na kim polozyc nogi (zawsze tak zasypialam)...
I zasypiam skulona w kłębek...

ach te wspomnienia ...bolą ...ja mam dzis dzień płaczu nie wiem dlaczego tak mi se zebrało

prosze wywroz mi cos dobrego... Co mnie czeka?? Co bedzie z nami za rok o tej samej porze? bedziemy szczesliwymi kochanymi i kochajacymi kobietami?

Ja tez, ja tez, pamietaj tez o mnie

Karteczko, powiem Ci, że znajome rzeczy piszesz. Jak mi się czasami zdarza wracać do domu, to moment otwierania drzwi bloku jest tą chwilą, w któej wiem, że wracam do pustego. I gdy się kładę spać, to już nie słyszę dobranoc i nie mam komu powiedzieć dobranoc. Czasami też, gdy sąsiadki mi przynoszą jakieś ciasto, to od razu mam skręt, że gdyby nadal był z nami to podzieliłabym je na pół. I tak to sobie krąży... ale coraz rzadziej wyciska łzy.

Bubble, wiem, że dzieci chłoną emocje. Niestety... Najgorzej było jeszcze w ciąży, bardzo bywał nerwowy w środku. Ale na szczęście uśmiecha się też dość dużo i to daje radość... A jeżeli chodzi o Andrzejki, to ja niestety wina jeszcze nie mogę (no chyba że do soboty wyschną mi cycuchy), ale wosk bym sobie polała. A potem wymienimy się cieniami

Ja tez tak mam, ta cisza, pustaka, przeraża....
moje dotychczasowe życie było pełne wrażen, non stop ruch, wyjazdy, imprezy, zycie na walizkach.....
gdzie jesteś moje szczęście,
gdzie Cię spotkam...

strzelisz sobie mineralkę niegazowaną, a Małemu Krzysiowi rumianeczek,
a ja wypiję "delikatnie" za Wasze zdrowie i szczęście

Śpijcie dobrze, do usłyszenia ;-)

Przeanalizowalam sobie okresy mojej psychiki po tym co sie stalo:

1) okres szoku i rozpaczy (przeplatany z blaganiem o powrot), objawy: ciagly nieustanny placz, wycie
2) okres zawalenia sie calego swiata, żalu
3) okres otępienia, objawy: nic-nieczucie
4) okres nienawisci do niego
5) okres swiatelka w tunelu, objawy: poczucie wlasnej sily, ze dam rade, przetrwam to
6) okres tesknoty, objawy: wybaczenie mu wszystkiego co zrobil, ogromna teskona za nim, pragnienie jego przytulenia

jaki bedzie kolejny okres...?

tak strasznie mi go brakuje

Ajj się porobilo..mam nadzieję, ze nie zgłosiłam Twojego wpisu, bo oczywiście palcem trafiłam  nie w to co chciałam. .

Wracając do Twoich stanów to są takie cegiełki odbudowy psychicznej:
zaprzeczenie, lęk, adaptacja, samotność, przyjaźń, wina, odrzucenie, żal, gniew, odpuszczenie, poczucie własnej wartości, przejście, otwartość, miłość, zaufanie, relacje, seksualność, poczucie celu i na końcu upragniona wolność. .

A co do mnie..widziałam się wczoraj z M..spędziliśmy ze sobą prawie 12 godzin!!!
Co robiliśmy? Byliśmy w kinie, na zakupach, potem pojechaliśmy do niego na drinka..
Ale z tego wszystkiego i tak guzik wyjdzie..on mnie tak kocha, tak mu na mnie zależy,
byłam jego pierwsza miłością, kazdego dnia o mnie myśli i nie może zapomnieć i tak dalej,
ale już tyle razy próbowaliśmy ja się nigdy nie zmienię bla bla bla..

No i dupa..

Witaj Mychanka!

U mnie dzisiaj zimno, brrrrrr, krajobraz jak z Marsa, wszystko dookoła siwe

Dużo pozytywnych myśli dzisiejszego dnia Wam Wszystkim życzę!

Ja mam dzisiaj w miarę pozytywny początek, chodzę uśmiechnięta i radosna, oby dotrwać do spotkania i oby wszystko się odbyło po mojej myśli, niech ten mój M. idzie sobie za świeżonką, nie docenił tego co miał, niech wymiata w świat.

Chcę już osiągnąć ten stan spokoju, bardzo za nim tęsknię, bardzo mi tego spokoju brakuje....

Anulka, a może Ty mu zacznij opowiadać o kolegach?
Faceci są czasem tacy bezmyślni...

wiesz czasami mam wrazenie zeby sie ucieszył gdybym kogos poznała tylko ze ja nie chce nikogo poznawac chce byc z nim i boje sie ze jak tam pojade to sie rozkleje

Dyźka,
odezwij się, jak Twój Wielki dzień się potoczył

Anulka - No dziwną i trudną masz sytuacje... Mój to się przynajmniej określił że nie i już. Choć to nie znaczy, że nie chcę żeby wrócił

Byliśmy dziś razem u notariusza zrobić rozdzielność majątkową. Głównie ze względu na firmę i to, że będzie wkrótce brał na nią dość duże zobowiązania. Jednak nie da się nie zauważyć, że dzieje się to właśnie teraz gdy się wszystko zawaliło. Musiałam poszukać aktu małżeństwa - trudno mi było

Dziwne, ale teraz chyba czuję ulgę...

Anulka, a po co do niego jedziesz?

Bubble a skąd ta trzęsawka?

Mój M. niestety przywrócił mi nadzieję tydzień temu i ona tak zostaje....
a on...zamiast mnie kopnąć w dupę, to tak mnie wodzi za nos...
nie chce być ze mną, ale gada jak to za mną tęskni, jak mu beze mnie źle i jak mnie kocha...
a ja zamiast to olać, to bawię się w te cholerne gierki

Anulka... przepraszam od razu za to, co napiszę, ale ten facet jest naprawdę jakiś niezrównoważony emocjonalnie. Nie ma skali szarości gdy mowa o związku. Nie można być trochę w ciąży. Albo kocha Ciebie, zależy mu na Tobie, albo nie. Manipuluje Tobą, może chce sobie zostawić furtkę. Jak z inną nie wyjdzie, to będzie do Ciebie znów uderzał, kiedy się upewni, że gotowa jesteś dla niego wiele zrobić. To jest bardzo nie w porządku wobec Ciebie. zachowuje się ten facet jak menda... ja przepraszam, ze tak brutalnie pisze, wiem doskonale jak boli krytyka osoby, którą sie darzy uczuciem, ale wyobraź sobie ciąg dalszy. będziesz w stanie nadal ufać, będziesz w stanie nie podejrzewać, ze on znów coś kreci? Na to się skazujesz - na wieczną niepewność. Nie daj się omotać Dziewczyno...

Bubble, wiem że Tobą telepie, ale pomyśl, czy to cokolwiek zmieni? Ja rozumiem, nerwów i emocji nie sposób wyłączyć. Niedługo pewnie będę trząść portkami przed sprawą rozwodową i mam nadzieje, ze wtedy mnie wesprzecie duchowo... A tymczasem Ty przygotuj się do tej rozmowy, skalkuluj ile włożyłaś, pomyśl na jakie straty możesz sobie pozwolić... ciężko jest kierować  sie twardymi realiami, gdy w grę wchodzi uczucie. Sentymenty odłóż na później.

Wiem Akeme ...dlatego pojade i sie przekonam zapytam wprost albo tak albo tak.....myslę że usłysze to czego sie najbardziej obawiam czyli że nie chce byc ze mną ale to chyba lepsze niz stan zawieszenia w kazdym bądź razie od soboty dziewczyny trzymajcie za mnie kciuki mocno nie chce sie rozkleic a bedzie to trudne ....z tym zaufaniem masz racje ..juz teraz mu nie wierze ...tylko boję sie bo go kocham boję sie czy dam rade sobie z tym uczuciem poradzic ...boje sie czy jak przyjade dam rade do niego nie dzwonic ...ale to jest coraz bardziej nieuniknione i coraz bliższe ...wiecie co dostałam od niego jakis rok temu śliczny wisiorek mowił mi wtedy ze zawsze juz bedziemy razem i teraz odkad to sie zaczeło psuc juz dwa razy próbowalam go zalożyc i zwyczajnie mnie dusi nie moge ....zabiore go ze sobą jesli to koniec zostawie mu go na pamiątke bo ja i tak nie dam rady go nosic chyba to glupie

Anulka, też mam problem z obrączką i pierścionkiem zaręczynowym. Wiesz co robię? Próbuję się wzmacniać w ten sposób, że obie obrączki położyłam w takim miejscu w pokoju Krzysia, że co jakiś czas się na nie natykam. Patrzę na nie, westchnienie i... idę dalej zrobić to, z czym weszłam do tego pokoju. Ale inne symbole i pamiątki pochowałam. Jeszcze inne oddałam, a część z rzeczy wyrzuciłam. Jeszczemąż zostawił mi wszystko, co jest związane z naszym wspólnym życiem.

To on powinien do Ciebie przyjechać...

No nie tylko kredyt, reszta naszych rzeczy, była zapisana na niego samochody, działka i teraz dobra wola, aby był łaskawy to przepisać na mnie, tak się umawialiśmy, ale w amoku robi się różne rzeczy. Tyle rzeczy o mnie opowiadał znajomym, że się z nim ciągle kłócę, że nie chce przyjeżdżać, tylko on ciągle musi do mnie, że na wakacje nie chce z nim jeździć, przygotowywał podłoże........Stąd ten nerw u mnie, bo takie odwlekanie nic dobrego nie wróży, boję się, że 15 lat wspólnych starań, dorobku życia, przejmie ktoś, komu się to nie należy...

tak miało być ze to on przyjedzie ale dopiero na święta bo wczesniej nie dostanie urlopu, dlatego też sam zaproponował zebym do niego przyjechała i kupił bilety do świąt w tej niepewnosci to ja bym chyba zwariowała a i tak pewnie jak wroce to bede chodzic jak w amoku, ale musze sie pozbierac bo mam przeciez dwie córki i swieta jakies trzeba im przygotowac

hello, hello, gdzie się wszyscy podziali???

jest tu kto??? puk,puk,puk

Barbarka30, pisalysmy prawie w tym samym czasie hihihi
powiało dzisiaj cisza......

czesc dziewuszki. Jak czytam sobie o tych waszych rozwodach, sądach to mi tak was szkoda mysle sobie ze tak naprawde moje problemy to nic w porownaniu do waszych. Ja bylam "tylko" zareczona, cale szczescie do slubu nie doszlo, a czasem mysle sobie ze jak on mial takie watpliwosci to jeszcze ucieklby sprzed oltarza, to dopiero bylaby historia... i rozpacz...
Nie mamy dzieci, choc czasem tego zaluje... ale na dluzsza mete to jednak wielkie zobowiazanie...