Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Taka mama jak ty zrobi zrobi z tego małego dzieciątka wspaniałego człowieka i nie medale taty tylko ty i twoje łzy

Gdyby nie te pozytywne myśli to u mnie kaftan by był ,ale nie mogę do szaleństwa kocham swoje dzieci

Dobre rano Grupo Wsparcia. Jak nastroje... jakie sny, jakie przemyślenia. Wybieram się dzisiaj kupić strój bojowy na salę fitness. Moje dotychczasowe już są nieco zużyte. Debiut jutro... Ale czuję się zwiędnięta i zgaszona. Niby nie jest źle, ale dobrze też nie jest. Robię, bo muszę.

Dyźka, powodzenia na rozprawie.

Paola, aż strach mnie łapie, że ja nie odczuwam takiej szaleńczej miłości do dziecka. Tzn. Kocham synka, ale żeby przysłaniał mi wszystko inne, całkowicie zastąpił wszystko co dotąd było ważne, to nie mogę powiedzieć.  Może coś nie tak z budowaniem więzi poszło? Może tak być przez tę gigantyczną zmianę w życiu? Ja nie byłam na tak wiele gotowa. Byłam gotowa na macierzyństwo, ale nie na samotne macierzyństwo. Wszyscy wokół mi mówią, że mam przelać wszystkie swoje uczucia na synka... ale ja tak nie umiem. Jakaś upośledzona jestem? Jak tak głębiej pomyślę, to chyba jednak do jakiegoś psychologa się wybiorę, bo mi się coraz mniej ten burdel w głowie podoba.
A inne mamy, jak Wy to przezywałyście? Byłyście 'zakochane' w swoich dzieciach?  Nie miejcie wrażenia, że nic nie czuję do synka. Ja rzadko czuję takie porywy uczuć. Można powiedzieć, że miewam je. A chyba powinno być tak, że one są większość czasu???

Witam w ten zimny poranek oby dla wszystkich dziś było dobrym dniem .

Witam wszystkich, lekki mróz i przybieliło wczoraj tą szarówe. Samopoczucie w normie, powoli dociera to o czym już dużo wcześniej myślałem że ten związek musiał sie rozleciec, no cóż można wiedzieć ale trzeba jeszcze samego siebie przekonać.

Miłego dnia dla wszystkich zdradzonych, porzuconych, skrzywdzonych.

Wczoraj u mnie było okey dziś średnio jeszcze te cholerne świąteczne reklamy w tv :/porażka nie mogłam to spobię życia powywracać na wiosnę.

no i dopadło mnie , chodze i płacze  nie ma siły

Anulka12 a ile czasu jesteście osobno jak mogę zapytać?

on jest za granicą ...a ja mam tu jeszcze ostatnia sprawe rozwodową przed sobą no i dzieci ja nie moge tam naraze wyjechac na stałe a on nie moze tu narazie wrocic.... a pogmatwało sie okropnie przeczytaj w wątku miłośc to opisałam co sie mniej wiecej wydarzyło

Na pewno przeczytam i głowa do góry wszystko się poukłada i w sumie dodałaś mi sił troszku żę z dwójką dzieci też można coś do kogoś poczuć

Ja mam dzisiaj wzloty i upadki myślowe. Wolałabym, aby nasze jutrzejsze uzgodnienia przebiegły korespondencyjnie, chyba nie za bardzo chcę go widzieć, bo obawiam się, że jutro po spotkaniu zaliczę znowu zgon. To leczenie ran trwa, ale za każdym razem jak nastąpi spotkanie lub telefon, na nowo ta rana się otwiera i nie może się zagoić.

Jutro ma nastąpić u mnie zabieranie jego rzeczy, ale chyba znowu ich nie zabierze, bo twierdzi, że nie zorganizuje transportu.
Nie rozumiem tego, żył w ukryciu z inną panią przez rok, a teraz opieszałość w unormowaniu tego wszystkiego mnie rozwala. Nie lepiej dla niego zabrać wszystkie rzeczy raz na zawsze i być szczęśliwym z nową rodzinką... czego on chce, dlaczego mnie dręczy, przecież jest już wolny, niech korzysta z życia i wolności, do tego dążył....

Bubble, Paola, powiem Wam, że ja byłam w domu jak wywoził swoje rzeczy. Okropne... Pomogło mi jedynie to, że wyobraziłam sobie jak odjeżdża do obcego mieszkania i nawet tam nie będzie miał jak sobie herbaty zrobić. Żal mi się go zrobiło i z największą dbałością spakowałam mu sprzęt kuchenny. Robiłam to płacząc (teraz też chce mi się wyć...). Nie umiałam inaczej... Potem poszłam do kościoła.

Ja się tego boję najbardziej bo jak mam wszystkie jego rzeczy to znaczy że jest nadzieja boję się że prawdziwe załamanie przyjdzie kiedy po nie przyjedzie ja mogę nie dać rady i dopiero wtedy przyjdzie prawdziwy dół więc postanowiłam że nie będzie mnie przy tym będzie bolało ale mniej po prostu tak mi się wydaje:(

Witaj zuzia_mala ja jestem przypadkiem bez najdziejnym :(idę popracować trzymajcie się Kobitki odwiedzę was wieczorkiem <cmok>

Hej Zuzia... brzmisz jakby weselej niż my. W jakim wieku synek...

Ja się miotam strasznie, jest dzień, że mam ochotę spakować jego rzeczy i zacząć żyć dniem dzisiejszym, ale jak mam to zrobić, to siły brak. Wiem, że nie mogę się już łudzić, że powróci, ale jednak odrobina nadzieji gdzieś tam sie tli, ale nie wiem czy warto. Sama siebie przekonuję, że tak miało być, że oszukiwał od dawne, że kłamał patrząc prosto w oczy...to boli.
Wczoraj przeglądałam swój telefon i znalazłam w nim masę sms od niego sprzed kilku miesięcy, miłych, wykasowałam wszystko......

staram sie powoli robić porządki, zwłaszcza w papierach, bo i tak miałam to zrobić, ale jak natrafie na coś z nim związanego, a takich rzeczy jest mnóstwo, to ręce mi opadają i siły na sprzątanie odchodzą....

Bubble, wiem, znam ten ból bardzo dobrze. K oprócz mnóstwa rzeczy swoich zostawił - tak po prostu porzucił na meblach - obrączkę. To dopiero był policzek... Myślę, że jeżeli do tej środy nie pokaże się u Ciebie, to mogłabyś mu zasugerować, że z garażu będzie mu się trudniej te rzeczy wywoziło. Tzn. nie chcę doradzać... ale wiesz - klin klinem. Sama bym tak nie umiała. I pewnie zarówno w moim jak i Twoim przypadku to było podyktowane strachem, że spakowanie rzeczy stałoby się tym bodźcem, który, gdyby jeszcze się wahał, skłoniłby go ostatecznie do odejścia. Powiem Ci już teraz z doświadczenia, że to doświadczenie jest cholernie trudne, ma się ochotę po prostu umrzeć i nie musieć tego przeżywać na zmianę z uczuciem, że zaraz chyba zwariujesz... ale da się je przeżyć. K odchodząc płakał. Jego łzy zadziałały na mnie trochę uspokajająco. Wiedziałam, że odchodzi, ale na swój sposób żal mu tego, co porzuca.

Zuza, już poczytałam Twojego posta. Oczywiście nie odpowiem na pytanie w nim zadane, ale pisałaś tam, ze jeszcze niedawno wszystko wydawało sie normalne, okazywał uczucia... miałam tak samo. Mój też nie chce tak już żyć. W moim odczuciu kobieta, z którą zaczął spędzać czas pod koniec mojej ciąży uświadomiła mu, że chce żyć inaczej. I odszedł. Nie musi tak być u Was, ale jakieś wyjaśnienia i szczerość Ci się należy, wiec nalegaj na rozmowę. dużo siły życzę...

a co do tematu pakowania ten koszmar czeka mnie jeszcze dwa razy musze w tym tygodniu zabrać rzeczy z kuchni panicznie boje sie wejsc do tego mieszkania i przechodzic przez to raz jeszcze to bedzie okropny ból i znowu bedzie płacz wszystko wróci wszystko zacznie sie od nowa .... tak bardzo tego nie chce chciałabym miec to za soba zeby zrobił to ktos za mnie ale tak sie nie stanie A poźniej raz jeszcze to samo jak kupie szafę i bede miec miejsce na reszte rzeczy to jest jak samookaleczanie chyba zrobie to z zamknietymi oczami zreszta nie mam sensu i tak nic nie zobacze bo bede zapłakana ...

AKEME, też mi jest ciężko to wszystko ogarnąć. Zadaje sobie non stop pytanie pakować, nie pakować, odpuścić?

Jechałam do domu z nastawieniem, że posprzątam dzisiaj w jednym pokoju, tam gdzie trzymał większość swoich rzeczy... i przyjechałam weszłam tam i odechciało mi się, chyba jeszcze poczekam.... nie jestem na siłach, wezmę się za coś innego, mniej traumatycznego....

Cieszy mnie to, że powoli sobie sama tłumaczę, że nie warto ponownie ten związek ratować, po pierwsze on nie chce, bo układa sobie już życie z nową rodzinką, a nawet gdyby, chyba bałabym się, że za kilka lat znowu będzie to samo, znowu coś nie zagra i znowu znajdzie się kolejna pocieszycielka.....

Na pewno jest lepiej z moim samopoczuciem niż na początku, ale zdaję sobie sprawę, że wiele ciężkich chwil jeszcze przede mną. Jutrzejszy dzień pokaże...wiem jedno, chcę być silna, z uśmiechem na twarzy spotkać się z nim, i być pewna siebie....

czy mi się to uda....tego nie wiem, ale mam NADZIEJĘ

coś w tym jest, ale z tą pamięcią, to nie takie łatwe

szkoda że nie da się wyłączyć ...tak bardzo chciałabym zapomnieć i znów sie uśmiechać

Jak większość tutaj. Tylko czy to tak do końca by takie dobre było ?

nie wiem czy byłoby dobre ale mniej by bolało ..oni chyba o nas szybko zapomnieli

a jak to leci to mówie ze moja piosenka leci
http://www.youtube.com/watch?v=bRircB2hwSU

Ja z dnia na dzień tracę coraz bardziej siłę, aby stanąć na nogi...nie wiem czemu tak się dzieje, mój organizm chyba się buntuje. Mam przebłyski, że to wszystko i tak by nie miało sensu, po tych rzeczach które zrobił, staram się sobie wyobrazić jak będę spędzać święta, sama bez niego, jak wyjadę na wakacje, sama bez niego, jak pójdę na zakupy, sama bez niego, to wszystko staram się sobie uświadomić, dla własnego dobra, bo wiem, że muszę się podnieść i iść dalej, ale cholernie ciężko.

Do tego wszystkiego jeszcze ten świąteczny okres, zbliżający się wielkimi krokami... i będę ryczeć......

i już ryczę... a już nie płakałam przeszło tydzień....
i tak jest chyba lepiej niż na początku, bo wówczas ryczałam codziennie, a nawet cały dzień
jaki ja mam jeszcze zapas tych łez????

mnie tez przerazaja świeta

Idę z sierściuchem na spacer, przynajmniej jego mam i mnie wyciąga na przewietrzenie głowy....
jeszcze sie pojawię...

bąbelku moj i akeme zróbmy sobie zlocik

mysle ze po nowym roku moge wpasc do rybnika mam tam jeszcze jedna znajoma bo w gruniu nie mam juz wolengo weekedu