Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

dyźka całe moje lov story jest w osobnym poscie (proszę o pomoc) postanowiłam tutaj dołączyć do rozmowy może mi będzie lżej na serduchu.

Mam 34 latka i brak sił

Co tam jest na tym Śląsku, same skrzywdzone kobiety. Pakujcie się i zapraszam na Pomorze tu jak widac po forum mniej takich rzeczy się dzieje.

Anulka, a ja szefa M. znam...i nigdy go nie lubiłam....drugiej tak fałszywej osoby nie poznałam...
zresztą nie rozumiem jak można prosić o radę, czy jakakolwiek pomoc w sercowych rozterkach faceta, który ma 33 lata i nigdy nikogo nie kochał...

a ja się cały czas zastanawiam, czy M. się odezwie....
i co ja powinnam w tym wypadku zrobić....

no rzeczywiście sporo kobiet ze zlamanymi serduchami z tego rejonu, dziewczyny trzymajcie się!!! a my z Wami!!!

Paola35, Witaj na forum!
a jaki był powod jego odejścia?
czytałam Twoje posty, ale nie za wiele informacji tam napisalaś.
Na pewno Twój facet ma problem z tym że Cię bije, i jak napisalaś nie jest to pierwszy raz, tylko takie sytuacje już kilka razy sie zdażyły.

Mieszkam w rodzinnym domu czyli wynikł konflikt rodzinny ale tragedii nie była ostrzejsza wymiana zdań poprostu więc już mój ex który jest bardzo zawzięty i uparty wyprowadził się do ojca najpierw oznajmiając że jak nazbiera na mieszkanie po 2 latach to może będziemy mogli z nim zamieszkać a teraz to on sa juz zbiera nie mająć nas w planach.Bardzo go kocham ale jak dwa lata dam radę to to potem będzie z górki żal mi dzieci gdzie jedno nie będzie wogóle znało ojca bo odwiedzać ich nie chce na żywo tylko na skype.I nie wiem co robić boli mnie że on założy nową cudną rodzinkę a ja moimi skarbami już samotna .

Witaj na forum ;-)
z tej krótkiej informacji jaka napisałeś, zdaje się, że rozumiesz w jakimś stopniu, że  popełniałeś błędy. Kobieta cierpliwa jest, ale do czasu, widocznia miarka się przebrała, skoro rozwód jest blisko. Jeżeli kochasz to zrob wszystko, aby jej to udowodnić. Macie dwójkę wspaniałych dzieci, i jak piszesz zależy Ci na nich i żonie, więc koelgo do roboty. Spinaj pośladki i do czynów. Poświęcej więcej czasu, wyreczaj żone z pewnych obowiązków, zajmuj sie dziećmi i nie przychodź do domu podchmielony, skoro wiesz, że to cię zgubiło. No chyba, że masz z tym problem, jeżeli tak, to musisz się zwrócic do kogoś kto Ci z tym pomoże, ale skoro zdajesz sobie z tego sprawę, nie jest jeszcze za późno.
Do działania kolego, chcieć to móc!!!!

A na Dolnym to bardziej faceci dostaję po tyłku...

tak jak pisałam...czekam na wiadomość od exa o jutrzejszym spotkaniu, a tu cisza....
po ostatnim sobie dużo naobiecywałam...narobiłam nadziei...a tu cisza....

no cóż mam CI napisać, mój M. też sie w ostatnim czasie przestał się odzywać, nie reagował na sms, ja musiałam zadzwonić, aby był łaskaw powiedzieć czy możemy sie spotkać, ale on juz był daleko ode mnie emocjonalnie....

jeżeli mieliście ustalone spotkanie to może dojdzie do niego, macie ustalone miejsce, godzinę....?

jeden dzień mnie nie było i zaległości po byku...

Paola, ja też zostałam z niemowlakiem (ale jednym) i też jestem ze śląska. Możesz podać miasto? Jak masz chęć nieco pogadać, to odezwij się. Jeszcze nie czytałam Twojego wątku, ale zajrzę tam, gdy znajdę chwilkę... tymczasem pozdrawiam Ciebie, też walczę z codziennością młodej mamy i do tego ostatnio jakieś stany lękowe mnie w nocy dopadają. Budzę się i mam tak silne napięcie, że przez chwilę w ogóle nie mogę wykonać ruchu.

Wieanna, Ty biedna tylko takie pojedyncze zdanka wtrącasz... martwię się o Ciebie... poznałam depresję i wiem jak trudno z tego stanu się wydostać. Pisz częściej, żebyśmy mogli częściej jakieś pozytywne myśli do Ciebie wysłać...

zamiast do niego zadzwon do kolezanki i pogadaj albo do kogos kto cie wysłucha albo pisz tutaj

aj żeby to było takie proste.....
i żeby mi nie zależało tak jak mi zależy....

a prawda jest taka, że nie mam do kogo zadzwonić

to nie jest proste ja to wiem i bardzo dobrze wiem ze ci zalezy ale jemu najwyrazniej nie za bardzo ...przykro mi ...ja mam jakos dzis lepszy dzien ..ale co bedzie pozniej lub jutro tez moze bede wyła w poduszke z bezsilności

Pisz tutaj wyżal się też nie mam komu sie wygadać, do kogo zadzwonić. Forum bardzo mi pomogło.

Tak zapisana_karteczko, tej myśli sie trzymajmy.
Życie toczy się dalej, a my wraz z nim...trudno na razie jest ciężko, smutno, ale i dla nas zaświeci słoneczko kiedyś, w najmniej oczekiwanym dla nas momencie.

zapisana_kartka bardzo dobrze napisałaś kopa mi dała twoja wypowiedź.

jak u mnie zaczęło sie sypać, moja "przyjaciółka" bez uprzedzenia mnie wybrała sie z moim M. na imprezę, zabolało i też juz nie mam przyjaciółki, i nie mam do kogo zadzwonić, ale jesteście Wy ..... dziękuję, posmęcę, ponarzekam, popłaczę przy klawiaturze, napije się wirtualnie i mi ulga na serce spływa.....

zimno mi......chcę lata i gorącego powietrza......

dziwne to wszystko, im bardziej czegos chcemy i sie staramy, tym dalej nam to ucieka... Im bardziej rozpaczamy i blagamy zeby do nas wrocil, tym bardziej on jest pewien ze chce odejsc...
Czy to blad, za duzo dawac od siebie? Nie, pod warunkiem ze bedziemy dostawac tyle samo. Nie mozna kochac za dwoje... niestety...
A na koncu jest tak, ze im mniej sie spodziewamy szczescia, tzm szybciej ono przychodzi, w najmniej oczekiwanym momencie...

Ale zeby pokochac jeszcze raz trzeba sie najpierw wyleczyc.
Spokoju ducha... PRZYJDZ!

Nie wiem co mam Wam pisac ....

zawsze cierpi ten co bardziej kocha niestety to racja i więcej sie daje tym mnie dostaje może więc czas na sposób odwrotny jak my zaczniemy olewać nie odzywać się dawać sobie redę to ich zaboli bo dojdą do wniosku że jednak nie są pępkiem świata

cześć Dyźka, myślałem że już zapomniałas o naszej ferajnie

a ja musze sie przygotowac na środę, jak uprzejmie mój M. przyjedzie, aby nie walnąć tekstu, czy przemyslał i czy wróci... bo i takie głupoty chodziły mi po głowie

boję się, że jak go zobaczę to sie rozkleję i zacznę płakać

chciałabym byc silna i pewna siebie, bo musze wygrać, nie moge sie poddać... juz nie tym razem

ohhh, mój jeszczemąż jest z Bytomia. Ja z Rybnika. Moja mama pomaga mi przy synku. Wprowadziła się do mnie do czasu, aż mały będzie w miarę wyregulowany. Póki co jest jeszcze 'trudny w obsłudze', ale widzę zmiany, może w końcu będzie łatwiej??? Jeżeli chodzi o stany emocjonalne, to doliny i równiny, raczej brak górek. Jestem na zasiłku macierzyńskim, a w grudniu skończy się moja umowa o pracę - moje stresy nocne są bezpośrednio związane z niepewną sytuacją zawodową i zbliżającym się rozwodem. Różnie jest. Staram się ciągnąć do przodu, jak pojawia się jakaś okazja by iść przed siebie, to wykorzystuję ją od razu. Nie chcę poddać się jakimś depresyjnym nastrojom, bo z tego się ciężko wygrzebać.

A jak u Ciebie...?

Nie płacz w liście
nie pisz, że los Ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
Kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
Odetchnij, popatrz
Spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij, że jesteś, kiedy mówisz, że kochasz

Ks Twardowski
:-)

ja na moje doły słuchałam ostrzej ale działało http://www.youtube.com/watch?v=syTcL8OIP7A

ja już chyba niżej upaść nie mogę czyli zostaje mi wstawanie

Paola, mój jeszczemąż w zeszłym roku już chciał odejść, ale bez mojego namawiania wrócił. Ja walczyłam o związek od samego początku. Wiesz... nie podołałam oczekiwaniom K. On jest bardzo wysportowanym facetem. I jego celem (pomijając kwestie zawodowe) jest uprawiać sport na wysokim poziomie, ale nie chodzi już tylko o biegi, rolki, czy rower. On chce się ścigać, pokonywać innych, taternictwo uprawiać, etc. Ja jestem usportowiona. TYLKO usportowiona. Nie mam parcia na takie ekstremalne podejście. I właśnie o tę postawę poszło. Nie sprostałam jego oczekiwaniom. Poza tym, on jest latawcem, ja bardziej przyziemna. Zanim podejmę szaloną decyzję jednak wolę przemyśleć gdzie może mi się noga powinąć... on nie... Spaliłam się w tym związku, pozwoliłam się sprowadzić do roli podrzędnej. Robiłam co mogłam, by ratować małżeństwo, ale jak w ósmym miesiącu mnie olał, a zaczął czas spędzać z kobietą podobną do samego siebie, to wiedziałam już, że walka skończona. Nic więcej nie da się zrobić. Nie uważam bym się poddała. Po prostu nic więcej już nie da się zrobić. Nawet gdyby pozostał, to zniszczyłby mnie. Ciężko mi, bo nie wyzbyłam się uczuć do niego. Nie powinnam go darzyć tymi uczuciami. Ale jeśli mam zachować zdrowie psychiczne, to muszę dać mu odejść. Ale wszystkie marzenia o pieknej rodzinie poszły się kochać. Te dobre strony jego osoby powracają we wspomnieniach. Nasz syn ma już prawie 3 miesiące.

Moje maleństwo ma 5 miesięcy ja już przechodziłłam rozstanie więc te jest dla mnie mniej bolesne od pierwszego ,też wydaje mi się że kocham ,piszę wydaje bo sama nie wiem czy to miłość przyzwyczajenie albo strach że będe musiała przemeblowac całe moje życie .Jednego czego jestem pewna to że ból byłby mniejszy gdyby nie dzieci ,boje się że moje maleństwo przyjdzie i zapyta czemu ja nie mam taty że go nie będzie znało a i finansowo nie jestem w stanie dac tyle sama moim dziecią mam nadzieję że kiedyś mi to wybaczą.

Była Dziewczyno nie dzwoń niech zatęskni ja dzwoniłam pisałąm smsy płakałam i jedyne co z tego mam to że jego męskie ego wzrosło a moje leży na ziemi:/