Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Być może masz rację. Wszyscy mówią, że to bez sensu zupełnie żebym był przy tej wyprowadzce, ale tak bardzo bym chciał ją zobaczyć, dotknąć i przytulić. Podejrzewam, że rozpłakałaby się, przytulalibyśmy się i w końcu pewnie kochali.

Miałbym na chwilę złudne wrażenie, że jest moja. No i wiem, że jej byłoby też dużo trudniej..

Chłopie przyjmij za pewnik, że jest ktoś trzeci między Wami a Jej rodzice i rodzina nastawiła ją anty względem Ciebie. Jesteś dla Niej dywanikiem, w który Ona za przeproszeniem wyciera buty. Wie, że cokolwiek powie, to Ciebie rozjuszy emocjonalnie i sprowokuje do walki o Nią. Okazjonalny seks potraktowałaby jako chwilową jej słabość i dodanie Tobie animuszu do dalszych podbojów, z góry skazanych na niepowodzenie. Jesteś przegranym na starcie na każdym froncie i dalej próbujesz usilnie o Nią i Was walczyć. Walczyć o coś, czego nie ma! Po co to robisz???

Dziękuję M

Hej, kochani, przyszłam się do Was przytulić, bo nawet nie wiem w co ręce włożyć.

Też byliśmy na terapii.
Wniosek - brak komunikacji, zaufanie nadszarpnięte. No wielkie mi odkrycie!!!!
Zalecenia - pracować nad poprawą komunikacji i nie zawodzić partnera.

To juz Wy jesteście lepszymi psycjhologami i lepsze rady dajecie, jak ...znachorzy dzięki

Nieufność gorsza od nienawiści...coś o tym wiem.

Calienda, jesteś bardzo mądrą osóbką i bynajmniej nie mam na myśli kopiowania cytatów, ale Twoje wypowiedzi, czytam z wielkim zainteresowaniem.

Gdzie Wy jesteście? Akurat mam wolne i wenę, a nie ma z kim pogadac....

Tak, ja jestem w samym srodku takiej historii i powiem Ci, że szału nie ma, same problemy i wciąż nie wiem czy nie lepiej odejść.

Nie martw się, też jestem w czarnej d...., ale już tak jakby się przyzwyczaiłam czy co?

Ty sobie sam utrudniłeś, bo mnie niestety zostało utrudnione i muszę sobie z tym poradzić.

Zdradził mnie.
Ciągle z nim jestem, bo on tego chce, a ja nie wiem czy chcę.
Ot, historia.

Lakos... powiem Ci z mojego doświadczenia "stażowego" na tym forum, że przeczysz sam sobie. Bo praktycznie większość z Nas w początkowej fazie była nastawiona na NIE. "NIE ma tej trzeciej osoby a Wy źle gadacie, nie macie racji, bo u mnie jest inaczej" - tak by to można było podsumować jednym zdaniem. Niestety u tej większości w efekcie końcowym paradoksalnie okazało się, że jednak u wszystkich tak było. No wyjątkiem od tej reguły jest Lexpar

Witajcie, postanowiłam się dołączyć i do tego tematu. Przepraszam, ale to moja ogromna potrzeba pomocy, rad, wsparcia, moje rozpaczliwe wołanie o pomoc.
To będzie długi post, ale może ktoś będzie chciał przeczytać. Żeby nie pisać wszystkiego od nowa i nie przeżywać na nowo, przekleiłam część różnych postwó (mam nadzieję, że moderator mnie zrozumie).

W wątku o ciężkim rozstaniu opisałam swoją hostorię. Po krótce: byliśmy 3 lata razem, dwa lata mieszkaliśmy. Zostawił mnie. Tak jak pisałam, zaczęliśmy się spotykac dwa tygodnie po rozstaniu, później moje pytanie czy dajemy sobie szansę i się spotykamy czy nie. Odpowiedź tak. Po dwóch dniach zupełnie przypadkowo dowiedziałam się, że spotkał się z koleżanką ze studiów (niby wspólny projekt). Nigdy wcześniej o niej nie słyszałam, nie poznałam jej. Jego rekacja na pytanie co robił w weekend wszystko mi powiedziała. Wtedy całą noc przepłakałam, przekrzyczałam, on wychodził wracał, mówił, że to tylko znajoma, która jest 4lata w związku mieszka ze swoim chłopakiem, niedawno przechodzili przez kryzys i teraz rozmowy z nią mu pomagają. Zapewnienia, zapewnienia. Później kilkakrotnie wróciłam do tego tematu, mówiłam, że może z jej powodu powinniśmy sobie darować, on dostawał paniki, mówił, że to nie o to chodzi, to zwykła znajoma która niczego nie oczekuje, znajomość która nie niesie za sobą żadnych konsekwencji, jest zwykłą przyjemną znajomością bez oczekiwań i zobowiązań. On teraz czuje, że może mieć znajomą, bo ja zawsze miałam średni stosunek do jego znajomych (to prawda). Temat tak się przeplatał i przeplatał. Ja pytałam, on mówił, że utrzymują kontakt tylko uczelniany, ona jest szczęsliwa ze swoim mężczyzną itd. Wiedziałam, że ze sobą piszą, ale postanowiłam, że nie będę robić afery z powodu zwykłej koleżanki. Bałam się cały czas o ich relacje ale myślałam, że na takim etapie jestem po prostu nadwrażliwa. Prosiłam, żeby mi po prostu mówił o tym jak mają się gdzieś spotakać większą grupą, żeby też mówił mi jak do niego znowu napisze i poprosi o piwo. Oczywiście wyraziłam swoją niecenzuralną opinię na temat dziewczyny, która mając swojego mężczyzne szuka atrakcji u innych. (Sprawdziłam, faktycznie są tyle lat razem)

Tydzień temu mieliśmy większe spięcie, powiedziałam, że tak nie mogę, że ja się ciągle boję - musi wybrać. Powiedział, że zrezygnuje ze znajomości z nią. Ja niestety w tych emocjach powiedziałam, że nawet już nie chodzi o nią tylko o wszystko co między nami jest a czego nie ma. Rozmowa zeszła z jej tematu.

W ten weekend wszystko super, dzwonił, zapraszał, kolacja, kąpiel, po prostu super. Wczoraj się spotkaliśmy. Zapytałam tak przekornie, jak tam z nią? I znowu jego reakcja....poprosiłam, żeby pokazał mi telefon. Dzwonił do niej w nocy o 1 i o 3, kilkanaście smsów z kilku dni. Nie wytrzymałam. Poczułam się otwartą furtką, jak głupia cieszyłam się z jednego smsa dziennie a on wysyłał jej ich kilkanaście, dzwonił w nocy. Takiego bólu chyba nawet nie czułam podczas gdy się wyprowadził. Wykrzyczałam wszystko (wiem mój błąd). Powiedziałam, że się mną zabawił, że tak naprawdę czekał, aż ona może zostawi swojego faceta a ja pójdę w odstawkę a jeśli nie zostawi to zadowoli się mną. POwiedziałam to wszystko bo tak czułam i czuję nadal. Bardzo się zdenerwował, że wszystko muszę psuć przez swoje paranoje, że nic mi nie mówi bo wie jak ja na takie sprawy reaguję, on mnie zaprasza chce ze mną spędzić czas a ja muszę tak zepsuć miły wieczór po raz kolejny bo znowu wracam do jej tematu. Postawiłam ultimatum albo ona albo ja, niech wybiera (wiem kolejny błąd). Powiedział, ze może w końcu  ja podejmę jakąś decyzję. Więc wyszłam....dla mnie podjął taką decyzję za każdym razem jak do niej dzwonił i pisał w nocy.

koniec histroii.

Teraz aktualizacja:

Chyba są razem...tak sądze po tym co napisała na fb. Albo to moje paranoje. Akurat dzień po tym jak między nami wynikła ta sytuacja, napisała, że w jej życiu zachodzą zmiany. Dla mnie to jasne....

Tak bardzo chciałabym wiedzieć na czym stoję, dlatego ciągle mam wręcz paniczną potrzebę spotkania się z nim, żeby mi powiedział jak jest. Nie zrobię tego, nie dam mu tej satysfakcji. Przez 4 miesiące nie odezwałam się pierwsza (tylko dwa razy) więc nie zrobię tego teraz.Nie prosiłam, nie błagałam, ale też mówiła, o tym, że chcę to naprawić.

Słuchajcie ja jestem załamana, dzieje się coś takiego czego nie umiem opisać. Jest we mnie tyle lęku, rozpaczy, samotności.

Jestem sama przerażona tym co czuję i jakie myśli mi się pojawiają. To cierpienie, które mnie od środka rozrywa, wręcz fizyczny ból, taki przez który mam ochotę wyć, krzyczeć, położyć się na ziemi i nie wstać. Jednocześnie nie umiem zakceptować tego, że to się dzieje, że to koniec. Już nigdy go nie zobaczę, nie przytulę, nic już razem nie przeżyjemy. Jest to dla mnie tak absurdalne, tak nie wyobrażalne, że nie umiem o tym myśleć. Wyparcie. Wtedy, żeby się obronić przed tym bólem, cierpieniem przychodzi ta nadzieja, że to nie może po prostu nie może być koniec. Przecież przez 4 miesiące się spotykaliśmy, nie rozstaliśmy się do końca. Było już coraz lepiej.

Właśnie, jak poradzić sobie z tą nadzieją. Nie układać scenariuszy w głowie, które same przychodzą. Przestać sobie wyobrażać, nie łudzić się już?Jak?Z jednej strony nie umiem zaakceptować tej myśli, że to koniec (pomimo tego, że jestem jej świadoma) a z drugiej strony wiem, że inaczej nie ruszę do przodu. Ale to właśnie śmierć nadzieji boli najbarzdiej.

Moje myśli są straszne. To podzieliło moje życie na przed i po. Za każdym razem jak coś robię np. wychodzę z pracy myślę, że kiedyś wracałam do domu, robiłam dla nas obiad, siadaliśmy rozmawialiśmy, oglądaliśmy film. Byłam taka szczęśliwa, miałam wszystko. Pojawiały się jakieś problemy - to nic, był on, był wsparciem, coś się nie udawało ale się cieszyłam, że przynajmniej mam w życiu to co najważniejsze - mam miłość, jestem z człowiekiem którego kocham i z którym jestem szczęśliwa. Teraz?Teraz nie mam nic. Wszystkie problemy są jeszcze gorsze a jednocześnie tak nic nieznaczące w porównaniu do jego braku.To jest dopiero problem.

Głupota ale wszystko mi się kojarzy. Zobaczyłam w pracy na stole męski włos. Płakałam jak głupia, że już nigdy nie zobaczę jego włosów w łazience i nie będziemy się tak słodko o to sprzeczać.
Kojarzy mi się wszystko!Robię w pracy coś, jakiś projekt który się ciągnie i od razu myślę "wtedy jeszcze byliśmy razem, wtedy jeszcze to czy to" To jest straszne. Mam bardzo rozwiniętą pamięć autobiograficzną. To nie pomaga.

Wszyscy mówią, że jestem młoda, mam 24 lata i całe życie przede mną ale właśnie....całe życie bez niego. A on w mojej przyszłości miał być. Jakby ktoś zabrał mi 90% planów życiowych. Jak myślałam o sobie za kilka lat, to zawsze on był obok, nic nie było tak przerażające jak teraz. Teraz widzę siebie wracającą do pustego mieszkania (paskudnej kawalerki, na inną mnie nie stać), myślącą, że kiedyś on był. Tęskniącą i samotną. Przyszłość jest czarną pustką, to mnie napawa takim lekiem, przez który ledwo funkcjonuję.

Wszyscy mówią poznasz kogoś, kogoś lepszego. A ja?Ja znowu panika. Zaczynam się trząść, to jest atak paniki. Jak będzie wyglądał ten ktoś, co teraz robi, kim jest, jak będzie miał na imię?To jest straszny lęk. Bo to przecież miał być on, więc nie może być nikt inny. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym się przytulić do kogoś innego, z kimś innym zrobić to co robiłam i miałam robić z nim. To po prostu nie może być nikt inny. Ja się boję.Poza tym nie oszukumy się, nie jest tak łatwo poznać kogoś kogo się pokocha i ktoś pokocha nas. Gdyby tak było to nie byłoby tylu samotnych ludzi. A Ci najfajniejsi, najbardziej wartościowi są już zajęci albo dosłownie, albo mają zajęte serducha.

Wiem, to chore. Moja mam już nie chce ze mną rozmawiać, mówi, że robię tragedię z niczego. Ale dla mnie to jest tragedia. Zawsze się zastanawiałam jak ludzie sobie radzą po rozstniu, jak to możliwe, że żyją normalnie. Zawsze myślałam o osobach, które nikgo nie mają i było mi ich tak szkoda. A teraz sama taka jestem. I owszem był moim pierwszym mężczyzną, przed nim całe swoje życie byłam sama. I wtedy też chciałam poznać kogoś, tęskniłam za uczuciem wcale go nie znając, teraz je znam więc tęsknie za konkretną osobą i uczuciem.Wiem jak to jest kochać, być kochanym, być szczęśliwym, brakuje mi czegoś co znałam i miałam przez 3 lata.

Teraz jeszcze tak naprawdę nie wiem czy są razem, ale wiem, że dopiero najgorsze przede mną jak już się upewnię. Myślenie o tym, że jest z nią, z nią robi to co ze mną, jej daje szczęście, które dawał mi. Do niej mówi tak jak do mnie, z nią planuje to co mieliśmy przeżyć razem.

Mam momenty, w których patrzę na ludzi w tramwajach/autobusach i myślę sobie: nie ja pierwsza i nie ostatnia, każdy pewnie coś takiego przeżył. Ale wydaje mi się, że jedni przeżywają mniej inni gorzej. Jedni sobie radzą, inni nie.

Wszyscy mówią: skup się na sobie. Ale jak? Po co przeżywać coś czego nie można z nikim dzielić?Po co mam zacząć robić coś (np wyjść na rower) skoro mu o tym nie opowiem. Wiem, to głupie ale jakby wszystko straciło sens. W życiu miałam tyle spraw z nim przeżyć: obronę magisterki, zmiana pracy. Teraz nic już razem nie przezyjemy. Jak to boli. Zroić obiad?Po co?Zawsze jedliśmy razem. Wyjść gdzieś?Po co?Ani mu tego nie powiem, a poza tym zawsze robiliśmy to razem. Jakby nic mnie nie czekało. Nic nie jeste dla mnie ważne, nic nie jest znaczące.

Mówią: masz pracę, rodzinnę, znajomych. Ale praca mnie nie przytuli, nie porozmawia ze mną, nie zastąpi bliskiej osoby. Znajomi?Od czterech miesięcy się z nikim nie widziałam, każdy ma swoje życie. Wychodzę z pracy i jadę do babci. Dawno nie spałam sama bo się boję. Moja mama nie chce ze mną rozmawiać, a Babcia sama straciła Dziadka półtora miesiąca temu. I ona mi mówi, że przeżywam to barzdiej niż ona. (choroba Dziadka też przyczyniła się do naszego kryzysu, wpadłam w stany depresyjne, miał mi to za złe)

Jestem bardzo zła na siebie, że tak to przeżywam, że jestem taka słaba. Nie chcę już tak czuć, tak myśleć. Ale nie umiem. Tak bardzo bym chciała. Nie ma minuty, żebym o tym nie myślała. Nie mogę się na niczym skupić, nie wiem co ludzie do mnie mówią.

Wiem, że sama się zatracam, spadam coraz niżej, ale nie wiem co zrobić, żeby było inaczej. Nigdy nie umiałam radzić sobie z problemami, a teraz to już jest tragedia. Ja nie wierzę, że to się dzieje, to nie może być koniec.

Najgorsze jest jeszcze poczucie fizyczne: nie jem, nie śpię, nie umiem dokumetów w pracy podpisac bo trzesą mi się ręcę. Rano serce wyskakuje mi z piersi. Nie zliczę ile razy wymiotowałam.  Przez te 4 miesiące schudłam ponad 7 kilo a przy mojej wadze niedługo zniknę. Przez te 4 miesiące byłam w takiej hustawce nastrojów. Spotkanie, dwa dni przerwy, jego milczenie, spotkanie, dwa dni milecznia i tak ciągle. Cierpiałam i dalej cierpię.
W ogóle nie poszłam na przód a to już tyle trwa.

Nie wiem jak przestać to wypierać, ale ja nie umiem tego zaakcetować, jakby to się nie mogło stać.

Ręce opadają. Tu juz  pisały dziewczyny o podobnych przejściach i tkwieniu w takich chorych układach. Swoją słabość - tak, tak  to jest słabość nazywały siłą (śmiechu warte). Robiły z siebie bohaterki...bo wybaczyły. Tylko te bohaterki codziennie  biadoliły jakie sa nieszczęśliwe, nieufne, wystraszone perspektywą następnej zdrady, ale wciąż u boku drania, którego nazywają dumnie ukochanym. Może poczytaj wstecz parę historii w tym wątku i wyciągnij jakieś wnioski...np. czy warto.

A co Ci to da? Zacznij żyć swoim życiem, nie jej.

Moi Drodzy,

Wszyscy mówią, zacznij żyć swoim życiem....ale ja nie wiem jak?Moje życie teraz jest tragiczne, trudno żyć swoim zyciem jak się czuje taki smutek, nieszczęście które rozwala człowieka od środka. Strach o przyszłość...nie można normalnie funkcjonować. Ten smutek, rozpacz stała się częścią mnie, wrosła we mnie.

Tęsknota, samotność, strach - to jest teraz moje życie. Więc jak nim żyć?

Nie robiąc priorytetu z kogoś, dla kogo jesteś opcją - jedną z wielu. O miłość się nie błaga, o fałszywą nie warto a o prawdziwą nie trzeba.
To co Ty piszesz jest zatraceniem siebie wobec niego, by on raczył zwrócić na Ciebie uwagę. Ale nie interesujesz go Ty a kochanka.
Pora wykorzenić to z siebie i zacząć myśleć o sobie, ale o sobie najpierw!!
jesteś na progu depresji a to nic dobrego nie wróży. Psycholog Ci się kłania jak nic, bo sama z tego się z trudem wygrzebiesz.
Partner jest drogą a nie celem w życiu. Nie ten to będzie następny.

Smallangel,

Ale jak samej sobie pomóc?Nie wiem jak zapanować nad swoimi myślami....budzę się i pierwsza myśl - ON, zderzenie z rzeczywistością, że jego nie ma. Jakby nagle spadła na mnie tona, rozsadza moją pierś. I taka tęsknota, tak straszna, że nie możesz oddychać, nie możesz nic.
Skoro byłam z nim szczęśliwa - logicznie myśląc jestem nieszczęśliwa bez niego.
Wiem, że moje reakcje są straszne, za duże. Mam tego świadomość ale nie wiem jak przestać. Chciałabym być silna. Ludzie się rozstają po wielu latach, które są niekiedy połową życia i wychodzą z tego. A ja? Nie wierzę, że jego nie ma. Jakby to się nie mogło stać, nie mogę w to uwierzyć. Wypieram. Może to mnie tak blokuje? No i może ten czas? W sumie cztery miesiące, a ponownie od dwóch dni. Ale przez te 4 miesiące z dnia na dzień było gorzej. I ta myśl, że tak będzie zawsze. Przecież zawsze będę pamiętać, że ktoś taki był.

Teraz nabawiłam się jakieś depersonalizacji, derealizacji. Jakbym to nie była ja i nie było moje życie. Nie płaczę, nie krzyczę, chociaż bardzo chcę. Ale nie umiem - znowu wyparcie.

Tak bardzo się boję życia bez niego, samotnego albo z kimś innym.

witam, nie umiem jeszcze napisac co obecnie czuje ale postaram sie pozbierac i moze juz .....

Toksyczny, oparty na uzależnieniu związek często się rozpada. Mężczyzna, albo nie mogąc znieść ciągłej dominacji kobiety i z chęci odzyskania kontroli nad własnym życiem, albo po tym, jak ją skutecznie upokorzył, odczuwając do niej niechęć i brak szacunku ? odchodzi. Inicjatorką rozstania bywa też kobieta, która nie może już dłużej wytrzymać zadawanych przez mężczyznę cierpień, rozczarowana tym, że jej całkowite poświęcenie się związkowi zostało niedocenione i że jej wysiłki, by partner się zmienił, nie przyniosły żadnych efektów.
    Myliłby się jednak ten, kto by sądził, że po takiej nauczce kobieta, dotknięta syndromem ?kochania za bardzo? zdrowieje - nie ma mężczyzny, to nie ma uzależnienia. Niestety, tak nie jest. Po pierwsze, gdy toksyczny związek się rozpada, cierpienie kobiety trwa nadal. Teraz dopiero przeżywa prawdziwe katusze. Na przemian odczuwa złość, wręcz nienawiść do swojego ex oraz tęsknotę, połączoną z nadzieją, że znowu będą razem. Jej życie znów przepełnia mężczyzna, choć nieobecny ciałem, to obecny duchem. Nie jest w stanie normalnie funkcjonować, odczuwać żadnej przyjemności, robić żadnych planów - wciąż myśli o nim. Często jej obsesja prowadzi do prób nawiązywania kontaktu, różnych rodzajów agresji, śledzenia go, niekiedy do błagalnych próśb o powrót. Jeśli mężczyzna wciąż jest od kobiety uzależniony, bywa, że po jakimś czasie rozłąki ponownie do siebie wracają i na nowo rozpoczynają swój toksyczny ?taniec?.
            Jest też inny scenariusz ? kobieta, by przerwać swoje cierpienie, tworzy nowy związek. Niestety, jeśli nie zrozumiała swojego syndromu, to najprawdopodobniej znów w nim będzie ?kochać za bardzo? i uzależniać się od mężczyzny. Jej głód miłości wciąż przecież nie został zaspokojony, a lęk przed samotnością stłamszony. Nałóg nie rozwija się, tylko narkotyk zmienił swoją fizyczną postać.
           Kobieta, która uświadomiła sobie swoje uzależnienie od mężczyzny, zrobiła już pierwszy krok. Pojęła, dlaczego tak naprawdę jest nieszczęśliwa i że droga do wyzdrowienia jest tylko jedna ? mozolna praca nad sobą. Mozolna i bardzo trudna, ponieważ gdy na nią wstąpi, co i raz dopadają ją wątpliwości, czy jest ona słuszna.

Jesteś teraz jak narkoman na odwyku a toksyczne związki są bardzo uzależniające, są jak narkotyk. Twoja separacja - o ile do niej dojdzie, nawet poprzez czasowe rozstanie -  jest jak odwyk, a na odwyku brakuje Ci tego, co was uzależniło. Ponadto przez cały okres trwania związku Twoje życie było podporządkowane i zorganizowane wokół "szalejących" emocji Twojego partnera. Teraz brakuje Ci po prostu czynnika, który (paradoksalnie) nadawał Twojemu życiu kierunek. Teraz jest czas, żebyś rozpoczęła swoje życie na nowo... BEZ NIEGO i z dala od uzależnienia!!!

Lakos,
Odnośnie Twoich dylematów, związanych ze słusznością nieodzywania się:
"NIEUFNOŚĆ GORSZA OD NIENAWIŚCI,
I UŚCISK RĘKI GORSZY OD ODMOWY PODANIA RĘKI,
I GRZECZNOŚĆ, KTÓRA MOGŁABY BYĆ PRZYJAŹNIĄ,
I WYNIOSŁOŚĆ OBCA WIELKIM LUDZIOM,
SŁOWA WYSZUKANE, ZAMIAST GŁOSU SUMIENIA,
I PRZEMILCZENIE, BO STRACIŁO GODNOŚĆ MILCZENIA"
Anna Kamieńska "Godność milczenia".
Nieufność gorsza od nienawiści...coś o tym wiem.

Calienda, jesteś bardzo mądrą osóbką i bynajmniej nie mam na myśli kopiowania cytatów, ale Twoje wypowiedzi, czytam z wielkim zainteresowaniem.

Dziękuję, ale nie przesadzajmy, jestem normalna, a nie mądra, przynajmniej mi się tak wydaje
Nie ścigają mnie listem gończym za malwersacje finansowe , nie jestem nałogowym hazardzistą , za to lubię Czesia i Pieska Leszka , ale to chyba nie czyni ze mnie wyjątku od normy, tej normalnej oczywiście . Mam jedynie malutkiego chopla na punkcie szpilek tylko tyle, no w końcu kobietką jestem.
Cieszę się, że ktoś docenia myśli, zawarte w moich postach, bo pisane są one na podstawie mojego życia.
Pozdrawiam.

Napisala smsa, z pytaniem, o której może ktoś przyjechać po rzeczy jutro. Kurde. Roztrząsło mnie. Co mam jej pisać...

Jak to co, podaj godzinę i sprawa zakończona.
Decyzję już podjąłeś, więc nad czym tu się jeszcze zastanawiać?
Po co te dodatkowe analizy?
No chyba, że się wahasz nad jej słusznością.

Jej nie będzie, przyjeżdża firma od przeprowadzek. Dzięki dziewczyny! Jesteście uroczo przyjazne

P.S.
@calienda - oczywiście, że się waham nad słusznością. Niestety. Jestem miękka klucha w tej kwestii. Strasznie mi się to nie podoba w sobie.

Jej nie będzie, przyjeżdża firma od przeprowadzek. Dzięki dziewczyny! Jesteście uroczo przyjazne
W kupie siła!
Na nasze wsparcie bądź opieprz zawsze możesz liczyć

Ha ha co dwie blondynki, to nie jedna, prawda siostra?
No jak ja opierrr.... to nie ma hu..... we wsi
Co złego to nie ja
Trzym się!

Opierdalajta mnie bo miękne jak galareta z kurczakiem!

zwierzenia nic nie dadza przypadek beznadziejny brak dialogu

Oj tam, oj tam. Nawet herosi miękną przy kobietach.

Racja, mam takiego czuja. Nie umiem się go wyzbyć, choć próbuję. Z pomocą Anthonego Robbinsa (Obudź w sobie olbrzyma).

Jak stracę, a raczej wytracę tę resztkę nadziei, która gdzieś głęboko w środku musi się tlić mocno tak, że rezonuje na całe samopoczucie, to wtedy będę wolny. Wolny od niej i wolny dla siebie.

Takie jest założenie. A na razie cierpię katusze. I pewnie będę. Trudno, taka kolej rzeczy, ale mam przynajmniej nadzieję, że zarówno ze związku, jak i tego co się dzieje teraz, wyniosę w perspektywie cenną lekcję dla samego siebie. Ostrzeżenie przed powielaniem niektórych schematów, wreszcie dogłębną autoanalizę i wypunktowanie zachowań do zmiany.

Cierpię też, bo zadzwoniła w sprawie tej przeprowadzki. Powiedziałem, że okej, że będzie gotowe. Nie umiałem się powstrzymać i spytałem, czy oby na pewno nie ma nikogo. Powiedziała, że nie ma i nie było. Potem spytała jaką mi to robi właściwie różnicę, więc spytałem czy na pewno nie chce mi czegoś powiedzieć. Znów potwierdziła, że nic takiego nie było, i że w dalszym ciągu mnie kocha. Zaśmialiśmy się i się pożegnałem. Myślę, że mogło ją to trochę ukłuć, że nie pociągnąłem rozmowy.

Tak czy owak - tak wiem! To jest miejsce, żeby mnie zjebać! 34 kroki, wiem!

Ale co najgorsze - ja jestem jak na głodzie kokainowym. Wiem, że szkodzi, ale jak już teraz troszkę tej kokainy dostałem, to od razu mi lepiej! Długi odwyk przede mną kurde...

Bags widze ,ze spodobalo Ci sie moje powiedzonko

Nie wiem czemu  lakos tak przeżywasz oddanie rzeczy. Trzeba mieć swój honor, dumę i ambicję. Ja nie dość, że sama oddawałam rzeczy panu P. to nim je odebrał, spakowałam  je w worek po śmieciach i wyniosłam do piwnicy. Gdy się zjawił dumnie zeszłam do piwnicy, podałam mu worek z uśmiechem na twarzy i życzyłam powodzenia. A te, które on mi zwraccał nawet nie wzięłam do ręki tylko powiedziałam "wyrzuć do śmieci, bo boje się zarażenia jakąś chorobą - nie wiem co z nimi robiłeś"

Lakos - zajeb***ś jak dzik w sosnę tym pytaniem o innego faceta a o odbieraniu telefonu to nie wspomnę (trzymaj mnie matka bo jak wezmę pasa...)

ONa nie kocha tylko mówi słowa, które znaczą tyle co jesteś cenny jak papier toaletowy ...

Brać się w garść ! I to już

A jak zapytasz oskarżonego czy jest winny dokonanego przestępstwa to Ci powie, ze tak ? czy nawet po prawomocnym wyroku będzie utrzymywał, ze niewinny....