Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

HEJ KWIATUSZKU, smutny, tato,misiek :*:*

TAKA pogoda, że bym chętnie basen rozłożyła ... NIESTETY wanna zostaje albo fontanna na rynku hihi

dzisiaj 5 mln do wygrania i chyba pójdę spróbowaćzagrać i poczuć trochę dreszczyka emocji ...

Buziaki dla Was :*

Hej Tygryska... zdrady się nigdy nie spodziewamy. Ja też myślałem, że nie jest to nam pisane. Co więcej, narzeczona mnie prosiła wiele razy żebym nigdy jej nie zostawiał itp. Trzeba żyć dalej. Pisz jeśli Ci to w pewien sposób pomaga. Trzymaj się, pozdrawiam.

Przytakując tutaj słowom kjersti...
Kwiatek77, "potykamy" się o siebie nie po raz pierwszy na niejednym tutaj wątku. Dostałaś już wiele porad, wskazówek i recept, co zrobić, by odmienić swój los i zmienić bieg wydarzeń Twoich perypetii w związku. Wiem, że przemawiać będzie przez Ciebie chęć ripostowania, że te rady są o kant odwłoku potłuc; że te "lekarstwa z recepty" są nieskuteczne. Ale zapewniam Cię, że one są skuteczne a wystarczy jeno wyjąc owe leki z pudełka i ulotkę przeczytać'; ulotkę czyli Nasze posty.

Idąc dalej głosem forumowiczów z Sychara - a też jestem jednym z Nich - powiem tak: primo - "ślubowałaś ze nie opuścisz męża a nie to że się nie wyprowadzisz" i secundo - "wskazujesz palcem w każdym zdaniu na męża, a odwróć dłoń i co widzisz??? Trzy palce skierowane na Ciebie. I to nie to, żeś Ty jest bardziej winna niż On, ale 3 razy bardziej powinnaś się skupic na swoim kryzysie w małżenstwie." . On już sie "wyprowadził" z Waszego małżeństwa i żyje po swojemu a Ty zawszelka cenę chcesz siebie pod niego dopasować. Byle gest to już dla Ciebie oznaka milowego kroku ku lepszemu... nic bardziej mylnego. To jego "gest przyjażni" by Ciebie oswoić z myślą, ze to już jest raczej... THE END.

to sie zwie projekcja; urojona projekcja idealizmu w zwiazku sprzed rozpadu na teraz. Uzaleznienie od miłosci, że poza partnerem swiat jest pusty i nic nie warty.

W żaden sposób jej nie ukaram... co od neta Ją odetne za "nieposłuszeństwo"???

Miriam...
Ja się odwołałem do wypowiedzi innych forumowiczów, potrafisz wejść i przejrzeć wątki, w których są posty Kwiatka i sprawdź, jakie dostaje "wytyczne". dostaje wskazówki a nie nakazy a'la sądowe pod rygorem ukarania za niedostosowanie się do "paragrafów"

I zagłaskać jak kota na śmierć, taaaaaakkkk??? Terapia musi być na swój sposób wstrząsowa, jak grupa wparcia od użalania się nad sobą jesteśmy? Chłopie skutek zamierzony uzyskasz, ale zgoła odmienny od założonego. Kryzysy są po to, by z nich wychodzić a nie pogłębiać oceanem łez...

Wiesz...
Cały wic jest w tym, że swego czasu ja też tu byłem tym nowicjuszem i też szukałem zrozumienia, wsparcia pomocy na zasadzie pogłaskania po głowie... tyle ze praktycznie każde głaskanie konczyło sie lewym lub prawym sierpowym bez słowa przepraszam.
Takich co dali sobie posmarkać w rękaw z wzajemnością, było tu na prawde niewielu. Użalaniem się nad sobą nie wyjdziesz na prostą, by za jakiś czas podziękować tym, którzy Cię skrzywdzili.
A zapewniam Cię, że ja zdrowo dostałem "po mordzie" w związku, nie będacego na tej kolokwialnie mówiac 1 zwykłej stopie "przyjacielskiej" i nie od jednej osoby, zanim tu zawitałem.

Burza była dziś konkretna strasznie lubię burze uspokaja mnie i wycisza  im więcej błysków tym lepiej!

i znowu płaczę już mam dość

zerwał niby dla mnie, w sobotę kazałm mu się wyprowadzić a w niedzielę spakować swoje rzeczy
ale i tak codziennie się widzimy
na noc każę mu wychodzić i ryczę jak głupia
tak aby moja córka nie widziała
choć dziś mi powiedziała : mama zostanie w domku i będzie płakać

ale czy ja dam radę mu zaufać, czy jak będe na niego patrzeć to nie będę widzieć jej
czy to minie...

Syntia wszyscy jesteśmy na fb Wbijaj.

Nie widzę w wypowiedziach bagsa złośliwego rozdrapywania czyichś ran. To akurat najlepiej robią właśnie byli partnerzy tutaj piszących, jak i oni sami. Są na forum osoby, które wirtualnie przytulą, naleją kawy i pożartują, są również takie jak bags, które rzeczy nazywają po imieniu, ukazują obiektywny stan sytuacji z pozycji osoby trzeciej.

O ile głaskanie po głowie może chwilowo koić ból, to właśnie "wiadra zimnej wody" są motorem do działania. Nie chodzi o to, że po rozczulać się nad sobą nie można, kiedy boli - nawet trzeba, ale przy tym z uporem maniaka kroki do przodu stawiać.

Kwiatek ma bardzo głęboki problem ze sobą i jest nadzieja, że przy wskazaniu jej gdzie ten problem leży, nazwaniu go bez udziwnień i ubarwień, podsunięciu możliwych rozwiązań, ona zobaczy swoją sytuację wreszcie przez pryzmat siebie, a nie JEGO. Pewnie, że prawda nie raz boli, ale bez tej prawdy, bez zaprzestania oszukiwania się nie sposób jest iść naprzód.
Zgadzam się, że ona na tę chwilę może nie móc/nie potrafić/nie widzieć. Ale właśnie w takiej sytuacji dużo więcej zdziała potrząśnięcie i prawda w oczy, niż podsuwanie mankietu do wypłakania. Bo w tym drugim przypadku osoba wypłacze się, utwierdzi w przekonaniu, że jest taka nieszczęśliwa i...dalej nic.

Osoby skrzywdzone nie są pod jakąś szczególną ochroną, moim zdaniem. Należy zachować się wobec nich z kulturą i na pewno nie uszczęśliwiać na siłę, jak w każdym innym przypadku. Nie należy zapominać, że czym innym jest ból zadany z premedytacją przez ukochaną osobę, a czym innym ból przeobrażenia - zaczynam coś rozumieć, zmieniam się, uzdrawiam, coś kończę, a coś zaczynam. Według mnie ta zmiana, ten krok naprzód nie może odbyć się bez bólu, bez dogłębnej pracy nad sobą. Ta praca nad sobą to nie biadolenie nad swoim losem do spółki z innymi przy jednoczesnym zamykaniu się na prawdę (nawet bolesną).

Myślę, że jeżeli ktoś poczuje się personalnie źle z poradą bagsa, czy kogoś innego, może o tym zwyczajnie z nim podyskutować. Ale nie ma co generalizować, że "jej nie tykaj, bo ona cierpi i inaczej nie umie".

Pozdrawiam wszystkich

Ja tak chciałabym mieć szansę spróbować..., chociaz domyślam się, ze byłoby bardzo trudno i nie wiem czy by się udało..
Daj sobie czas i prawo do wszystkich uczuć, nie bój się ich - chociaz wiem po sobie, ze czasem wydaje mi się, ze nie zniosę juz więcej bólu i unikam dosłownie wszystkiego co moze przywołać wspomnienie o zdradzie, ale powolutku moze juz za kilka dni stwierdzisz, ze dasz radę zmierzyć się z takimi chwilami.
Mozesz sobie spróbować wyobrazić, jak wasz związek staje się paradoksalnie- jeszcze lepszy niz był dawniej, jaki mógłby być, co mogłoby się zmienić na lepsze.
Ale na tym forum sa tez wypowiedzi ludzi, którzy pracują nad związkiem po zdradzie...

Ta kobieta ma tupet, nie mogę pojąć tego, ze do Ciebie wydzwania !!!!

No dokladnie ma TUPET,
i miala go tez wczesniej,
kiedy rozkladala nogi przed cudzym mezem.

To ze wydzwania moze swiadczyc o tym ze chciala sobie przywlaszczyc mezusia Morreo
pewnie liczyla na duzo wiecej niz seks.

Ps. Iwkowa sorry, nie wiem jak to sie stalo ze moj tekst "wszedl" w Twojego posta
i zapisal sie pod Twoim nickiem

Witajcie Robaczki
Dziś bez uśmiechu kolejny popierdzielony dzień w wisielczym nastroju... Tylko nie pytajcie dlaczego i skąd to samopoczucie bo ja nie odpowiem,sama nie wiem. Wstaję rano od niechcenia bez jakiegokolwiek planu na spędzenie dnia. Zazwyczaj staram się być osoba pogodną,miłą...a teraz??? Jestem złośliwa do każdego,swoje humory odgryzam na innych. Dzisiaj już zdążyłam pożreć się z panią z apteki choć jej uprzejmość też pozostawia wiele do życzenia. Ale w normalnej sytuacji zagryzłabym język i zbyła uśmiechem. A co dziś zrobiłam-zjechałam kobietę z góry na dól,zresztą ona mnie też... No i jesteśmy kwita. Tyle że gdyby tak każdy się zachowywał to społeczeństwo by upadło. Potem antystres czyli szybka jazda samochodem i wchodzę do domu i co...płaczę jak dziecko... Tylko nie wiem dlaczego,za kim,za czym,skąd to się wzięło u mnie. Przyszło od tak nagle i nie chce sobie pójść. Jeszcze trochę to mnie zapakują w biały kaftanik i nawet pomachać nie będę mogła. Ostatnio brałam coś na uspokojenie ponad pół roku temu gdy umierał tata i dziś właśnie znów potrzebuję prochów... Bez tego nie ogarnę dnia... Nawet to zdarzenie wraca jak bumerang,jakby to było wczoraj. Same złe myśli i wspomnienia. Marzę tylko o tym aby zamknąć się w czterech ścianach i nie musieć nawet jeść czy wychodzić na zewnątrz. Dobra idę się znowu wyryczeć. Chyba potrzebny psychiatra..........

jestem z Tobą.. i szczerze to czasami myślę, że to zamknięcie nie byłoby takie złe.... ech

Jak się czujesz, M.? Co słychać?

Wpadłem na pare dni urlopu do domu.Też pozdrawiam.

Spokojnie, myślę, że to jeszcze nic nie znaczy.
Powiedziałeś prawdę więc punkt dla Ciebie.
Czekaj na rozwój sytuacji.
Nie wywieraj żadnego nacisku.
Spotykaj się dalej a jestem przekonany, że sprawa się wyjaśni.

M. jak ja Ci kopniaka zasadze za takie gadanie to naprawde!!! Ty sobie sama robisz krzywdde przeciez! jak mozesz mowic o sobie ze jestes beznadziejna???Kobietko nikt nie jest na tyle 'zly' zeby mozna go bylo z zimna krwia zdradzac i oklamywac!!! uswiadom to sobie. to oni sa podli i beznadziejni ze tak zrobili. naprawde i ta ich beznadziejnosc i podlosc ktora nam zafundowali naprawde jest bez porownanai do jakichkolwiek wad czy win, jakie my, osoby zdraDZONE mialy. to w ogole jedno obok drugiego nawet stac nie moze. a mimo to, Ty mowisz takie rzeczy. to co? to w sumei dobrze zrobil tak? taka bylas niedobra ze on biedny juz nie wytrzymal i zaczal Cie zdradzac, po czym zamieszkal ze swoja nowa dziewczyna, pewnie, co tam 10 lat wspolnego zycia. mial biedny prawo, bo to Ty bylas taka beznadziejna...... to dlaczego byl z Toba przez 10 lat??? bo na pewno jestes wspaniala kobieta i bylo mu dobrze!!! tylko rozumu braklo, a na to nic sie nie poradzi.

nie, nie moge M. naprawde Kochana pobudka!! bo na Ciebei juz najwyzszy czas mowisz takie rzeczy swojemu psychologowi jak nam tu piszesz, wprost, ze jestes beznadziejna?? nie moge tego zrozumiec szczerze mowiac - ze chodzisz juz od jakiegos czasu i ze psycholog tego jakby jeszcze w zaden sposob nie przepracowal, ze Ty jestes jakby na chyba najnizszym pozomie swojej samooceny, ze wszystkich mozliwych...

M. no to ja cos musialam zle zrozumiec bo bylam przekonana ze Ty regularnie uczeszczasz do psychologa!! no ale az mnie to dziwilo ze chodzisz a dalej takie rzeczy wypisujesz o sobie! sluchaj to w ogole bez wymowek zadnych znajdz jakiegos fajnego psychologa, ale to naprawde migiem! tamten, skoro musisz dlug oczekan w ogole na kontakt z nim to nie bardzo mi sie to podoba. moja psycholog jest dostepna dla mnie caly czas telefonicznie i meilowo no i widzimy sie raz w tyg. no i pierwsze co, to kazdy psycholog zajmuje sie chyba dowiedzeniem sie jaka samoocene ma dana osoba. no to co mowilas psychologowi? bo nam ciagle mowisz ze jestes do niczego, ze to Twoja wina wszystko, a jemu tego nei powiedzialas??
Kochana kiedy gadamy wreszcie na tym skypie?

Witam to muj pierwszy post w tym temacie dzis na powaznie ozstałem sie z żoną robiłem wszystko żeby do mnie wróciła ale jeje chodziło tylko o laimenta moge sie komus wygadac ??

A wiec tak dwa lata z moją żoną byłem szczesliwy hmm nie do konca nie było dnia bez kłutni zawsze jeje o cos chodziło wszystko jeje we mnie przeszkadzało póxniej było gorzej jak straciłem prace zaczeła mnie wyzywac od gołodupców hehe ze nas rodzice jeje utrzymują a moi nie gdy nadazyła sie okazja pojechałem  pracy  nie było mnie 4 dni delegacja po powrocie żak ciuchy spakowane heh na drugi dzien dowiozła mi reszte rzeczy na trzeci dzien przyjechała z policją po projekt na dom ktury mielismy sobie stawiac chociaz zabrała wszystko w sumie sam jeje dałem samochud laptp teleizor itp nie dozywałem sie do niej miesiądz czasu byłem na nią zły po miesądzu wystapiła o alimenty na naszego synka póltora rocznego od tego czasu oddwiedzałem ich bardzo czesto 4-5 razy w tygodniu mówiłem jej ze ją kocham itp ona po czescito odwzajemniła az doszło do sprawy o alimenty zgodziłem sie na 400 zł na syna i dwiescie na nią chociaż żadałą 400 na siebie po sprawie poszlismy do samochodu całowalismy sie przytulalismy sie ale mineło 6 godzini zmiana o 180 % wyzwiska z jej strony ty taki ty to ty tamto nadal sie o nią starałem aż dzis napisałą żegnaj Darku  czy warto sie załamywac o taką osobe ??

Tak, kazdy przezywa inaczej bo jednak
kazda historia jest inna,
i kazdy jest inny...

Iwkowa masz racje, tez na samym poczatku myslalam ze po zdradzie nic juz nie ma.
Koniec.
Smierc.
Glupie to, teraz to widze
Ale mysle ze to wynikalo z moich przekonan i moralnosci albo wlasnej dumy,
nie wiem, pewnie z kazdego po trochu
moze takze z idealizowania ( bo ja taka naiwna czasem jestem jak dziecko )

W kazdym razie lubie tak patrzec na swiat
Na poczatku, po zdradzie to widzenie znacznie mi sie zaburzylo
i balam sie ze juz tak zostanie
ale na szczescie widze ze wraca do stanu sprzed

I dopiero jak to zrozumialam
jak do mnie dotarlo ze zdrada nie musi oznaczac konca,
ze mozna inaczej do tego podejsc
wtedy rozpoczal sie poroces zdrowienia

Trzeba tylko przetrwac ten cholerny bol
przynajmniej u mnie to byl najwiekszy problem
No ale tez nadwrazliwa jestem, odczuwalam go kazda czastka ciala
a moja dusza na chwile tak jakby umarla
Stan po prostu nie do opisania slowami...

Dobra rade dostalas od swojej kolezanki, kupuje
skad ta madrosc ?
z doswiadczenia, czy jedynie wiedza wyuczona ?
Bo naprawde sprytne w swojej prostocie...

Ps. Jak widac na zalaczonym obrazku nie wbijasz tu ostatnia

M.

Spróbuję Ci pokazać zupełnie inny obraz tego, co się stało. Mianowicie - przeniesienie punktu widzenia z jego na SIEBIE.
Najważniejszą rzeczą, którą powinnaś zaakceptować, aby w ogóle ruszyć do przodu (bo nie ruszyłaś jak dotąd) jest fakt, że jedynym powodem, dla którego on Ci zrobił to, co zrobił jest - BO CHCIAŁ. Naprawdę. Nie ma żadnego innego powodu. Nie ma znaczenia to, czy byłaś partnerką 'idealną' (cokolwiek to by miało dla niego znaczyć), czy zrzędą, czy go słuchałaś i reagowałaś właściwie (co znaczy właściwie?), czy nie. Wierz mi, że mogłabyś stojąc na rzęsach wyskoczyć z 4 piętra i wskoczyć z powrotem dla jego uciechy - to nie powstrzymałoby go przed odejściem do innej. Bo nie w tym rzecz. Wszystko zależy od charakteru, zasad, osobowości, predyspozycji, hierarchii wartości danej osoby. Byłaś sobą, on Cię taką pokochał i zaakceptował, z taką się związał. Problemy, zwłaszcza takie, jak Wasze nie muszą stanowić o końcu związku. Nad wszystkim tak naprawdę można pracować (pod warunkiem, że żadna ze stron nie ma zapędów psychopatycznych czy socjopatycznych), ale RAZEM. TYLKO wtedy, gdy dwie strony tego chcą. A on po prostu nie chciał. Wybrał rozwiązanie inne, bo takim jest człowiekiem, nie chciał pracować nad związkiem, wolał zacząć od nowa z kimś innym. Z kimś, kto też z czasem z jakichś powodów, być może innych, niż w Twoim przypadku - zacznie go wkurzać. I co wtedy? Znowu sobie wymieni? Być może, ale to będzie wyłącznie jego decyzja podyktowana wyłącznie jego pragnieniami i podejściem do życia.
Uczucia się wypalają. Uczucia się zmieniają, ewoluują. Na ich kształt ma wpływ postępowanie obu osób, to jasne. Tak naprawdę nie ma jednej definicji miłości, każdy ma prawo postrzegać ją inaczej. Coś się zmieniło w głowie Twojego byłego, zapragnął czegoś innego, niż Ty, Wasze drogi się rozeszły. Ale tu nie ma miejsca na pojęcie winy za jego "chcenie".
On PO PROSTU chce teraz czegoś innego niż Ty.

Nie będę lobbować za tym, żebyś nie zanalizowała błędów, które popełniłaś w tym związku. Tak, zrób to, ale raz a dobrze i po to, aby wyciągnąć wnioski na przyszłość, a nie się zadręczać. Nie przerabiaj tego w głowie cały czas na nowo i w kółko i w kółko...po co? On zakorzenił w Tobie poczucie, że odszedł, bo Ty "byłaś nie taka". Zrobił to, ponieważ tak mu jest łatwiej wytłumaczyć przed sobą samym i obecną partnerką własne chcenie. Prościej jest zwalić odpowiedzialność na czyjeś postępowanie, niż sprostać jej samemu. Prawda? Zobacz M., on dba w ten sposób o swoje samopoczucie. Twoim kosztem. Takim jest człowiekiem. A Ty? Dlaczego nie dbasz o siebie? Dlaczego pozwalasz sobie wmawiać bzdury? Dlaczego nadal troszczysz się o niego? To jemu niepotrzebne, on idealnie dba o siebie sam. Na pewno przy tym nie dbając o Ciebie. A gdzie jesteś Ty? O Ciebie nie dba teraz nikt, bo sama siebie opuściłaś M. Zostawiłaś na pastwę losu. ZAOPIEKUJ SIĘ WRESZCIE SOBĄ. Bo nikt tego nie zrobi lepiej, niż Ty. Żaden Twój kolejny partner, czy były. Zajmij się sobą, pokochaj siebie na nowo, szanuj siebie. A gwarantuję Ci, że wówczas już NIGDY decyzje drugiej osoby, nawet najbliższej, nie zachwieją Twoim poczuciem wartości i szczęściem, którego źródło jest w Tobie.

Myślisz, że "gdybyś była inna" to on by nie odszedł? To forum jest najlepszym przykładem tego, że poza "chceniem" nie musi być żadnego innego powodu. Choćby historia MoniCo, która od męża usłyszała, że była najlepszą żoną pod słońcem i niczego mu w związku nie brakowało. Po czym spakował gacie i wyniósł się do koleżanki z pracy. Po nastu latach małżeństwa. Bo się zakochał. Ot, tyle.

Wiem, po co przede wszystkim Ci była ta Wasza ostatnia rozmowa. Chciałaś mu "wytłumaczyć", że wcale nie byłaś taka zła, nie jesteś taka zła, że wiele zrozumiałaś, aby ON inaczej o Tobie myślał, bo wtedy mogłabyś się lepiej poczuć sama ze sobą. Błąd! Twoje poczucie wartości  NIE MA PRAWA zależeć od innej osoby. To, co on sobie teraz o Tobie myśli jest jego problemem, nie Twoim. Ty jesteś sobą, wartościową kobietą bez względu na to, co on sobie myśli. Ty nie jesteś projekcją w jego głowie. Jesteś sobą.

Tak więc, M., zacznij od przeniesienia w swoim myśleniu punktu odniesienia z niego na siebie. To jest pierwszy zasadniczy krok, który MUSISZ zrobić, jeżeli chcesz dokonać następnych.

Usychamy w taką pogodę nawet myślenie się wył.

Przepraszam, czy ma Pani wolny termin "na kozetce" w najblizszych dniach Musze sie wygadać

I zapewne zaraz napiszesz "Bo to zła kobieta była" lub "Co Ty wiesz, o życiu seksualnym mrówek " ha ha

Wiem post pod postem poszedł, moderacjo apologize, tak się kliknęło ot wielkie mi mecyje

Kjersti - bardzo dobrze napisane. Nie wiem czemu M. psycholog tego jeszcze nie powiedzial. to co napisalas tyczy sie tez mnie, tez mialam etapy jakiegos wiekszego obwiniania siebie itd. No ale ona biedna to juz naprawde sie bbiczuje doslownie. zgadzam sie, ze nie warto ciagle szukac co nowego to powodu w swojej winie ktory mogl biednego meza popchanc do zdrady i odejscia co wiecej. Byl z nia przez 10 lat, ja ze swoim bylam prawie 6 w sumie - gdyby nie bylo dobrze to bysmy razem nie byli. Ale tak jak pisalas - zmienilo im sie i koniec. nie chca tego samego co my. wszystko w temacie....

mi to pomaga w sumie takie prostackie myslenie - skoro on o mnie nie ma potrzeby myslec i nie robi tego, to dlaczego ja miaalbym to robic? Wiecie tak niby nawet po dziecinnemu troche, ale mi to pomaga no kurcze! skoro on nie mysli i sie nie przejmuje, moze zyc beze mnie, no to ja bez niego tymbardziej!! ) motywuje mnie to tak do niemyslenia o nim, ucina mysli jesli to powraca - pomaga mi mysl ze on teraz robi cokolwiek, ale t ocos jest na pewno przyjemniejsze niz to co zaczynam robic ja - czyli wracac do bolesnych wpsomnien i myslenia o nim. i w tym momencie latwiej mi przestawic myslenie na cos innego...

Dobry wieczór wszystkim. Dziś się dowiedziałem, że moja eks zdradziła już mnie pół roku temu i to jeszcze z innym kolesiem niż z tym co jest teraz. Jak jeszcze nosiła mój zaręczynowy pierścionek. Po prostu drugi cios w twarz. Nigdy bym się po niej tego nie spodziewał, i to był mój błąd.

Wiem, dziękuje za ciepłe i trzeźwe słowa. Jest coraz lepiej, zdarzają się gorsze dni ale staram się nad tym panować.