Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

skoro tak mówisz ech... tyle że z nikim innym u mnie jak na razie nie wchodzi w grę cokolwiek... ;/

Tak Bags dokładnie

Wszystkie załamane kobitki dla was  http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=IJ3cdu6Ptjs

Widzę poruszaliście temat toksycznych związków, oj przerabiało się na studiach różnorodne formy psychoterapii z tym związanej, osobiście polecam książkę Pia Mellody- dużo wnosi i daje bardzo dobre rozeznanie w zaistniałym stanie rzeczy. Osobiście polecam również literaturę Susan Forward, bardzo dobre, dosadne i merytoryczne spojrzenie na w/w problem. Zgodzę się z całą stanowczością, że nie ma granicy określającej pojawienie się w/w dysfunkcji. Co ciekawsze przeważnie, chociaż nie zawsze "przypadłość" ta wiąże się również z traumatycznymi przeżyciami, wyniesionymi z domu rodzinnego, godna polecenia i związana poniekąd z tym tematem jest książka "Toksyczni rodzice" tej samej autorki, która jasno obrazuje zarówno małe przyczynki, jak i złożone kompilacje "nowo" tworzących się postaw, generujących powstawanie toksycznych związków. Oto przykład takich "rodzinnych, powinowatych" tworów.
Wielu ludzi uważa, na przykład, że w ramach normalnego wychowania mieści się bicie dziecka pasem, wymierzanie mu policzków, wrzeszczenie na nie, obrzucanie go wyzwiskami, spanie z dzieckiem lub całkowite obnażanie się przed dzieckiem płci przeciwnej, które ma ponad trzy ? cztery lata. Wielu ludzi uważa za całkiem normalne żądanie od małych dzieci, by same odkryły, jak sobie radzić w różnych życiowych sytuacjach i jak rozwiązywać trudne problemy życiowe, zamiast dostarczyć im zestawu konkretnych prawideł zachowania i pewnych podstawowych technik rozwiązywania trudnych problemów. Niektórzy rodzice zaniedbują także nauczenia dzieci podstawowych zasad higieny, takich jak mycie się, używanie dezodorantów, dbanie o zęby, usuwanie brudu, plam i zapachu ciała z ubrań czy ich łatanie i cerowanie, oczekując od dzieci, że w jakiś sposób samodzielnie się tego nauczą.
Niektórzy rodzice sądzą, że jeśli dzieciom nie wpoi się pewnych sztywnych zasad i nie karze surowo za każde ich złamanie, to wyrosną na młodocianych przestępców, narkomanów lub nieletnie samotne matki. Niektórzy rodzice, kiedy popełnią błąd ? na przykład ukarzą dziecko niesłusznie, ponieważ w momencie karania nie znają wszystkich faktów i okoliczności ? nigdy nie przeproszą dziecka za ten błąd. Tacy rodzice uważają, że usprawiedliwianie się przed dzieckiem jest okazywaniem ?słabości? ? może obniżyć ich rodzicielski autorytet.
Niektórzy rodzice wierzą ? czasem może nawet sobie tego nie uświadamiając ? że to, co dzieci myślą i czują, jest niewiele warte, bo przecież dzieci są niedojrzałe i trzeba je wychowywać za pomocą czegoś w rodzaju tresury. Tacy rodzice reagują na myśli i uczucia swoich dzieci powiedzeniami typu: ?Nie powinieneś tego tak odczuwać? lub ?Nie obchodzi mnie, że nie chcesz iść do łóżka ? pójdziesz, bo to jest dla ciebie dobre!?, i są święcie przekonani, że wychowują dzieci w bardzo funkcjonalny sposób.
Jeszcze inni rodzice popadają w drugą skrajność i przejawiają nadopiekuńczość, ukrywając w ten sposób przed dziećmi poniżający i dysfunkcjonalny charakter ich własnych zachowań. Tacy rodzice bardzo często są z dziećmi w przesadnie zażyłych stosunkach, czyniąc z nich swoich powierników i dzieląc się z nimi intymnymi sekretami, których charakter wykracza poza poziom dziecięcego rozumienia.
Wielu z nas wychowywało się w domach, gdzie ten rodzaj zachowań uznawany był za coś zupełnie normalnego i właściwego. Nasi opiekunowie nakłaniali nas do uwierzenia, że jeśli mamy jakieś problemy, to tylko dlatego, że my sami nie zareagowaliśmy odpowiednio na to, co się nam przydarzyło. Wielu z nas wkroczyło w okres dojrzałości z zafałszowanym obrazem tego, co działo się w naszych domach rodzinnych. Byliśmy przekonani, że sposób, w jaki odnoszono się do nas w rodzinie, był poprawny, a naszym opiekunom niczego nie można zarzucić. Nie w pełni świadomie zakładamy, że skoro wcale nie byliśmy szczęśliwi lub zadowoleni z pewnych rzeczy, które tam się działy, to widocznie z nami było coś nie w porządku. W każdym razie wydaje się nam oczywiste, że nie mogliśmy zadowolić naszych rodziców, zachowując się w sposób, który dla nas był naturalny. Właśnie to złudzenie, że nadużycie było czymś normalnym, a my sami byliśmy ?nie w porządku?, zamyka nas w potwornym potrzasku choroby współuzależnienia.

Rzekłabym i tak dość okrojowe, poglądowe podejście do sprawy.
Wyraźny stan rzeczy ludzie widzą na swoich przykładach, zastanawiają się natomiast nad przyczyną takowych postaw u siebie, czy najbliższych.
Dosadniejsza literatura w/w pozycji, pozwoli chociaż na minimalną analizę i refleksję, skłaniającą, do głębszych przemyśleń.
Wiadomo, ile ludzi, tyle charakterów, jednak najważniejsze to umieć szukać, a co lepsze wiedzieć, gdzie szukać, a to wg. mnie najwłaściwsze i najadekwatniejsze źródła, czy chociaż szczątkowe ich namiastki.

Tez się nad tym zastanawiałem co musiało by się stać żeby się opamiętała. Szpital albo jakaś tragedia ale czy warto? raczej nie

To i tak nic nie da. Tylko sobie zdrowie stracisz a ona i tak zrobi swoje. Poczytaj poprzednie posty jak to koleżanka napisała że mąż od koachni się nawet zabił i co zmieniła podejście? Nie! Na bank się cieszyła bo jeden kłopot mniej.

Moim skromnym zdaniem ..dziecie nie da się wychować wg. zasad , norm itd..Trzeba mądzre i z miłóścia podejśc do tego małego człowiek a,żeby owoce zbierać w przyszłości. Miłość , i zdrowo rozsadkowe myslenie to podstawa w wychowaniu dziecka. Kazdy taki mały człowiek to indywidualność. Jak widzę na przykładach profesjonalistów czyli psychologów i pedagogów to Oni maja najabardziej porąbane dzieci..nie da sie dzieci wsadzić w schemat...Zdrowe relacje , zdrowa psyche...

Doczytaj, a zauważysz,że nadmieniłam, iż wyżej wymienione powiązania toksycznych związków i toksycznych rodziców mogą, ale nie muszą występować ze sobą jednako. Oparłam się tutaj na twierdzeniach zaczerpniętych z w/w książek, u których schemat ten występuje i jest powiązany. Oczywiście każdy wychowuje dzieci jak chce, to tylko dygresje wywiązane z przestudiowanej literatury.

Mielismy..w każdym razie ja miałam..robiłam mu na złośc tropiłam , dopisywałam głupie komentarze , sms wredne i obrazliwe ..Ale z zcasem zaczęłąm się tego wstydzić ..to gówniarskie.. Jak zamilkłam bardziej Go to bolało..sam zaczął zagadywać , ale mnie to juz wisiało.. A i mysli samobójcze miałam, ale tez minęły, bo tak naprawde NIKT  nie jest wart Naszych cierpień..

czasem miałem ciężkie pomysły jak zrobić jej na złość ewentualnie jej chłopakowi bo podrywając wiedział ze ona kogoś ma ale w sumie nie napisałem chyba nawet jednego przykrego esa i chyba tak pozostanie. Chciałbym żeby mogla mnie milo wspominać a będzie bo bylem pierwszy. Uczyłem jeździć na rowerze , pływać , zaszczepiłem pasje do swojej ulubionej muzyki ech to były czasy.. nawet pocałunek był pierwszy

czasami trzeba przywyknac i isc przez zycie czujac bol,duzo bolu.niestety.

Jesli masz takie mysli i checi ich realizacji w dobrej wierze, by wstrząsnąć partnerką to jestes bez urazy kretynem. Masz poczucie tym sposobem swoje siły, męskości i etc., bo to niby cenią kobiety, a w efekcie robisz z siebie idiotę desperata w jej oczach. Uzyskujesz skutek odwrotny od zamierzonego. Mowi się, że nie ważne jest jak facet zaczyna, ale ważne jest jak kończy. A sądze iż ważne jest też to, jak zostanie zapamiętany w całokształcie swojego istnienia w związku. Wspomnienia po Nas są więcej warte, niż desperacki "pomnik na Powązkach". Jesli przyjdzie jej żałować decyzji, to oprze ją na Tobie, że nie "spoczywasz" tu, tylko jestes gdzies tammm z extra laską u swego boku. Żal jej będzie pośladki spinał, że ową laską nie jest ona... Napisałem z ironią, ale pomysl nad tym w ten sposob.

Różne głupie mysli przychodzą w pierwszych dniach po rozstaniu, I dnia też takowe miałam ale szybko wypędziłam je ze swojej głowy. Jutro mija 3 tydzień po...apetyt na słodycze wrócił to chyba dobry znak , kolejna noc bez tabletek na sen, uspokojenie, melisa została ale piję jej mniej. Pozatym on ciagle dzwoni, wie że odrzucam to pisze smsy chcąc nie chcąc czytam jego wypociny i zapewne kolejne kłamstwa. Uczucie dalej jest, tęsknota dalej jest. Ciesze się, że byłam na tyle silna żeby odejść choć długo się bałam to zrobić. Staram się sobie zajmować wolny czas, wczoraj siadłam i skończyłam pracę licencjacką a zbierałam się do marca, jak widac jest pare powodów do uśmiechu Co u was ? Jak radzicie sobie ?

smutny24 - ja Cie rozumiem...
Jesteśmy po prostu słabi.... nasze niegdyś drugie połówki były dla nas całym życiem, więc gdy ich zabrakło odechciewa się żyć...

tak mówicie o tych toksykach... ja jestem DDA i boję się,że ja również popełniałam takie błędy.... ((( ale już nie chce... robiłam to nieświadomie - 6 lat temu zostawił mnie z dnia na dzień, przerwa trwała krótko, ale mnie to tak zabolało że nie potrafiłam się podnieść z wesołej osoby przeistoczyłam się w kogoś kto ciągle szuka drugiego dna, dopytuje czy aby na pewno jest mile widzianym, traci całkowicie poczucie własnej wartości itd...:( dlatego zamyka się w sobie i jeśli zauważy najmniejszą chociażby oznakę do zmartwień, czy też możliwość że może zostać skrzywdzonym - wystawia kolce (on się starał na swój sposób,ale jednocześnie popełniał np. po pijaku takie rzeczy, że nie potrafiłam uwierzyć

STRASZNIE tego żałuje... wiem, że to było złe i fatalne...
tak strasznie chciałabym dostać szansę na pokazanie tego, że zrozumiałam... nie mówiłam"kocham" - bo się bałam (gdy zostawił mnie wtedy dzień wcześniej wyznawaliśmy sobie miłość -wiem, to mnie nie usprawiedliwia )

nic już nie mogę zrobić??

M. piszesz ze nie chcesz popelniac juz takich bledow - toksycznego myslenia, zachowania. No to wlasnie tego nie rob. Sama piszesz ze masz zbyt niskie poczucie wlasnej wartosci, ze to powodowalo wiele zlych zachowan Twoich. no i nadal teraz tak jest. Teraz przez to zamiast wziasc sie w garsc i zobaczyc przede wszystkim krzywdy ktore on Tobie wyrzadzil, ciagle siebie obwiniasz.

Ja rozumiem, bo ja tez jeszcze jakos walcze, chcialabym zeby on zmienil zdanie, ale przy tym wszystkim nie zapominam o tym co zrobil, to jego wina, to on nie chce, a gdyby do tego mieszkal sobie od 5 miesiecy z nowa dziewczyna no to juz naprawde bym tego nie widziala jako nic innego jak to ze to on jest ten zly, bo tak wybral. A nie zeby siebie owiniac za nieporozumienia w zwiazku. Zobacz, ja tez to przepracowalam, napisalam jeden post, powiedzialam jemu ze zrozumialam pewne rzeczy. Swoje zachowania i bledy, kropka. nie pisze o tym w kazdym poscie ze bylam taka zla, ze to moja wina, ze chcialabym to naprawic, Ale co Kochana? Ty nie mozesz naprawic tego ze Cie zdradzil i wybral inna poki co.

Daj sobie powietrza, naprawde, zacznij oddychac bo zaslugujesz na to!!!!

M. , Kwiatuszek100 bądźcie silne, są dni lepsze i gorsze, trzeba sobie jak najwiecej zajmowac wolny czas, myślenie i rozpamiętywanie nie jest dobre...damy rade

smutny24 ja też przez prawie 5 lat zyłam dla nas czyli związku, olałam znajomych, zrezygnowałam z marzeń, wspierałam, zawsze byłam..po prostu..i w imię czego ? Co dostałam w zamian ? Wiem, że cięzko jest zaakceptować nową rzeczywistość bez tej drugiej osoby...tyle lat codziennych rozmów, wspomnień tych dobrych i złych, i nagle co zostaje ? pustka. Ale trzeba iść dalej, nie można szukać w sobie winy, nie możemy zmusić drugiej osoby do miłości. Wszystko wymaga czasu niestety a ja chciałabym tyle rzeczy już przeskoczyć...szczególnie ból i tesknote..

ok ja uciekam na uczelnie bo mam dziś poprawkę mam nadzieje ze się z nią nie spotkam bo jesteśmy na tym samym wydziale ;/

Jestesmy mlodzi i tez staram sie wierzyc ze kogos znajdziemy za jakisczas. Tylko momentami ciezko jest nie wracac do wspomnien i tych codziennych rozmow...po czasie jak emocje opadna to tesknotai tak zostaje niestety. Ja zadecydowalam ze na razie nie bedziemy sie widywac z moim bylym jako przyjaciele. Ale sama nie wiem bo i tak mysle co u niego jak mu sie uklada w pracy itd. A najgorsze jjest to ze pacajqce o nim mysli powoduja ze nie moge sie skupic ani na pracy ani na studiach co rodzi duze problemy. Tak zle , z drugiej strony jeszcze gorzej..

Poprawiłem się a nawet nie mam komu się pochwalić kiedyś telefon i wspólna radość teraz wracam do domu i siedzę sam

Cześć ogólna prawa administracyjnego. Jeszcze dwa egzaminy i wakacje może wtedy coś pożyje bo teraz nie mam na nic czasu

Takie były plany a co będzie to nie wiem

oczywiście tylko najpierw muszę się dopchać do jakiegoś stołka a po stażu i masie prób wiem ze nie jest łatwo bez dobrych znajomości. Najlepsze wyjście to zapisać się do partii która wygrywa w danym mieście złapać trochę kontaktów i wtedy coś ktoś ogarnie. Bo tak prace zdobyli znajomi czas teraz mam to się chyba zapisze :F

taki kraj hmm jak wylądowałaś na tym forum?

W taki sam sposób co My wszyscy

Nie.

Proszę taki młody a już znajomości szuka.
Chyba daleko zajdzie

Młody jest, głupi jest jeszcze nieraz się przekona,że układy są dobre, ale na chwilę, dopóki będziesz tańczył tak, jak Ci zagrają, potem bądź mimowolnym, przymusowym dłużnikiem swoich dobroczyńców. Czy z takim podejściem daleko zajdzie, szczerze wątpię.

Nadziewana czekoladka, mysle, ze mogloby byc tak, ze mysli dreczace by sie pojawily i wtedy ernie ciezkie.
trzrba niestety uczyc nad nimi panowac k je kontrolowac, co moim zdaniem jest chol

Tak nisko się cenisz?
Możesz dojść daleko sam.

skąd ja to znam.... ;/

kiedysbylam... - wiem, muszę pracować, pracować i jeszcze raz pracować nad sobą...

ktoś zna jakiś dobry trening na poprawę charakteru?

smutny24 - gratuluję!

Ja za miesiac bronie licencjat z fizjoterapi dla wszystkich Was zniżki na masaż !