Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Za facetów- samców, którzy zdobywają a potem szukają nowej ofiary !

Czyli mam rozumieć, że normalność traktujesz jako czynnik prowokujący?? Można wiele wybaczyć, ale wszystko ma swoje granice.

Pytanie dotyczące zdrady mialo na celu kontynuacje  ukazania wmówionego poczucia winy u zdradzonych i bynajmniej nie bylo to kierowane pod Twoim adresem.

Zapewne z poczucia obowiązku glowy rodziny katują się na wlasne życzenie u boku niewiernych żon

Poniekąd Cię rozumię. Co prawda każdy przypadek jest indywidualny, lecz oparty na tym samym mechanizmie. Popelnilem ten sam bląd co Ty, jednak z perspektywy czasu mam  żal do samego siebie, zdecydowanie za dużo czasu zajelo mi pojęcie pewnych rzeczy, ale cóż różnie to bywa.

Skąd ja to znam-naiwna,zapatrzona i rogi mam takie przyprawione,że szkoda słów.
Sporo czasu mineło od tej osobistej klęski,oczywiscie to wszystko moja wina...tak twierdzi były.
Jestem na etapie,ze nie pamiętam jak wyglądał,sposobu bycia itd.czas i szczere chęci zamazują wszystko.
Nie ma co się smucić,życie toczy się dalej.Faceci jak faceci - jednak prawdziwi mężczyzni wygineli razem z dinozaurami.

Ależ oczywiście, że w przypadku jednorazowego wyskoku powinno się rozważyć następną szansę. Tak jak już wspominalem, każda sytuacja jest jednak inna, każdy czlowiek jest inny i każdy inaczej winduje pewne granice. Każdy ma swoje zdanie i wyobrażenie o życiu, przynajmniej powinien mieć, tak więc skala dzialania jest różnoraka. W gruncie rzeczy istotne jest by dzialać w zgodzie z wlasnym sumieniem i mieć wlasne zdanie, by módz z czystym sumienie spojrzeć w lustro, a tym samym darzyć samego siebie szacunkiem.

Z autopsji niestety.

Dziękuję w imieniu mężczyzn, to bardzo budująca sentencja W ripoście powiem, że są jeszcze przyzwoite kobiety, niestety te niedobre je zaslaniają w gąszczu rzeczywistości.

Dzenaro prosze Cię bardzo.
Przyznam,że zdarzy się mężczyzna który nie pozwala kobiecie isc od strony jezdni np.itd itp.ale,ale to niestety nie mój meżczyzna.Czyli jak dla mnie to nie istnieje.
Jesli chodzi o kobiety to fakt są jeszcze prawdziwe lojalne,troskilwe itd.tylko po doswiadczeniach życiowych albo się zamykają na nowe znajomosci,albo wycofują z braku zaufania do mężczyzn.
Jak mówi przysłowie
"chcesz być szcześliwy jeden dzień-upiecz sobie prosie,
chcesz być szczęśliwy rok-ożeń się/wyjdz za mąż
chcesz być szczęśliwy całe życie-uprawiaj ogród"

dawidj90 jest lepiej i to i wiele . Z resztą jak czytam to co napisałeś powiem tylko tyle. Uciekaj gdzie pieprz rośnie. Przeczytaj to sam i zobacz co ona z Ciebie robi. Nie odbieraj i nie kontaktuj się w cale i nie proś o to aby wróciła to tylko potęguje. Najlepiej jak się da zmień numer tel. Odetnij się od niej grubą krechą. Tak czy siak będziesz cierpieć a przy takiej osobie nie zaznasz spokoju. Ona wie że ma cię w garści.

k.iness a prawdziwe kobiety wymarły dawno dawno temu...

Dzenaro Ależ oczywiście, że w przypadku jednorazowego wyskoku powinno się rozważyć następną szansę.

Ja bym pogonił ino szum. Wyskok hah jak to brzmi. Niezależnie od sytuacji jak zdrada była to była. Koniec tematu. Nie rozumiem tego jak inni dają szansę a potem się męczą z tym. To już lepiej wziąć żyletkę i się ciąć ale nie w poprzek tylko wzdłuż żyły. Ja stąpam zbyt twardo na ziemi aby wybaczyć zdradę. Choćbym kochał najmocniej jak się da to zdrada jest zdradą. Jakim prawem oni mają nas zdradzać a my mamy nie zdradzać i im wybaczać? Niezależnie od sytuacji nie był bym z taką osobą nigdy więcej.

Tak zrobię... dziękuje Ci za pomoc misiek666. Kocham ją bardzo ale ona z dawnych lat już nie wróci. Nadal nie mogę w to uwierzyć że odeszła ale muszę z tym żyć. Mam nadzieje, że dziura w sercu szybko się zagoi. Dopóki nie odpaliłem neta to mogłem ją na kolanach błagać żeby wróciła i wyć po nocach. Po prostu szkoda mi tych lat spędzonych razem; myślałem, że będziemy razem już do końca. Teraz już wiem, że nie jestem odosobniony. Gdybyś kiedyś przejeżdżał przez Ostrów Wielkopolski, to daj znać, pójdziemy na piwo. Pozdrawiam i dziękuje za pomoc.

Nie w każdym 20- letnim związku dzieci są pelnoletnie, poza tym pozwolę się nie zgodzić, że więcej dzieli niż laczy. Tych kilkanaście wspólnych lat, a co za tym idzie "dotarcie się" wiele znaczy i mamy tu również do czynienia z pojęciem przyzwyczajenia, które jest nie bagatelne. To nie tylko dzieci, wspólny majątek, tego nie da się od tak przekreślić pstryknięciem palcami.

Dobrej nocy Robaczki wy moje
Dziś nie pijemy nie nie nie bleeeeeeeeeeee...

dawidj90 hmm chyba zrobię tournee Wrocław>Ostrów>Kalisz>Żary na zachodzie Polski pełno nieszczęśliwych ludzi. Zaglądaj tutaj i pisz co na sercu leży po to ten wątek jest. Każdego dnia walczymy a lekko nie będzie.

Geniu kurde jakie przemyślenia no no. Drugi Bags nam się robi. Tylko jeszcze walnij z 5 cytatów pod drodze hi hi.
"obdarowujac miloscia nie powinno sie oczekiwac nic w zamian gdyz robimy to z wlasnej woli, bo kochamy" Tylko klopsik taki jest niekiedy że jedna strona kocha a druga nie. Sądzę że jeśli obdarowujemy kogoś miłością możemy oczekiwać od niej miłości. W zasadzie tak to powinno wyglądać

Dobranoc disco robaczki

Dzień dobry Kochani!

Dawid- widzę znowu nie mogłeś spać, to jest nas dwoje. Jak pojedziesz w tournee to zachacz też o moje miasto, będziesz miał po drodze.

Dzenaro- ja tez się nie zgadzam, że więcej nas dzieli niż łączy. Tu nawet nie chodzi o dzieci czy majątek, ale tak jak mówisz o te lata, które dzieliło się z druga osobą, dzień w dzień i nie mówię tu o przyzwyczajeniu. Ja mówię o tym, że jeżeli było się z tą osobą tak długo to tez dlatego -tak było w moim przypadku- ponieważ lubiło się ją jako człowieka, przez te wszystkie lata on stał się dla mnie przyjacielem , powiernikiem, to taki ktoś, kto wystarczy , że na nas spojrzy albo ty na niego i bez słów się rozumiecie. To najbardziej boli nas- osoby zdradzone, utrata tego właśnie.

A tak ogólnie to zacznę uprawić ten ogród i będę już szczęśliwa do końca życia.

Życzę Wam miłego dnia- słonecznego, bo wtedy wszystko ma inny wymiar!

Klesika odwiedzisz ? z calienda ? super, oddam wam Omena na trochę

Już jadę do Ciebie ! kup zapas %%

A gumki masz

misiek666 zapraszam U mnie też deszczowo, mam nadzieje, że kolejne lato nie upłynie pod znakiem parasola
Witam wszystkich, mimo, że poniedziałek to dziś mam wolne. Nie mogłem dziś szybko zasnąć, mimo, że o niej nie myślałem. Dziś znów mnie męczy smsami, że jeśli oddałem jej rzeczy, to mam jej też oddać chomika i portfel, który kiedyś mi kupiła. Wczoraj pisała że wyjeżdża do Włoch na stałe, wszystkie jej wiadomości nie trzymają się kupy. Cały czas mnie prowokuje. Przed chwilą napisała, że mnie kocha a opis ma, że kocham tamtego. Nie wiem czy się śmiać czy płakać... oczywiście nie odpisuję. Może jestem prosty facet ale uważam, że albo się kocha albo nie. i to tylko jedną osobę jednocześnie. Trudno mi uwierzyć że to ta sama osoba, za którą skoczyłbym w ogień.

To nie trzeba daleko szukać, bo ja jestem w zasięgu ręki
Witam wszystkich bardzo ciepło.
Widzę, że wiele się tu działo, choć mam poważne objawy, czy towarzystwo nie wpadnie w alkoholizm zapijając smutki .
Misiek nie mogę się z Tobą zgodzić, że nie ma sytuacji gdzie rozpada się związek z winy obu partnerów.
U mnie co prawda związek się nie rozpadł i nie było zdrady, ale wszystko się waliło na łeb.
Uważam, że po jakimś czasie w związku następuje rutyna i przyzwyczajenie. Myślimy o codziennych kłopotach, problemach i załatwianiu niezbędnych spraw. Nie myślimy o dorzucaniu opału do ognia aby cały czas grzał nasze uczucie do siebie. Nawet tematy rozmów są inne niż przed związkiem lub na jego początku. My potrafiliśmy nie rozmawiać ze sobą przez kilka dni. A jak była rozmowa to taka niezbędna.
U mnie tak było i to nie miesiąc czy dwa, ale kilkanaście lat. Nie wiem co by było gdybym nie znalazł tego forum. Pewnie nie byłoby już nas.
Właśnie brak rozmowy, brak komunikacji prowadzi do zagłady związku.
Popełniamy istotny błąd nie mówiąc o swoich uczuciach, swoich oczekiwaniach, swoich problemach etc.
Nikt z nas nie jest wróżką czy wróżem i nie potrafi czytać w myślach partnera i nie będzie wiedział/a o co chodzi drugiej stronie.
Mnie forum zmieniło i to bardzo. Jestem teraz innym facetem i moja żona to widzi.
To ja podjąłem próbę walki o nasz związek. Całe szczęście, że moja ż również. Walka trwa od października zeszłego roku. Mówię wam, jest cholernie ciężko. Często łapię doła i mam wszystkiego szczerze dość. Chętnie machnąłbym na to wszystko ręką, spakował walizkę i zamknął drzwi za sobą. Ale następnie przychodzi lepszy czas a dół mija i chce się żyć, żyć właśnie z tym partnerem. Bo wiem, że zawsze pomoże, poradzi, przytuli czy poda przysłowiową szklankę herbaty. Czy to jest miłość, tak to jest miłość, miłość od wielu lat, ale miłość dojrzała.
Dlatego nie mówcie, że nie ma miłości. Miłość była, jest i będzie. Trzeba tylko w nią wierzyć. Nie wolno zamykać się przed miłością, ale wyjść jej na przeciw. Wiara czyni cuda.
Sorry za długi post ale kto przebrnął przez niego ta dla niego duże

łoj tam, łoj tam.
A Tys to facet czy menzczyzna???

Lexpar a no widzisz ja też nie do końca się zgadzam . Dobra tak serio ja biorę wszystko z własnego punktu widzenia i ja osobiście nie mam problemów z mówieniem o uczuciach, komunikacją itd. wręcz przeciwnie. Więc dla mnie tego problemu nie było. W byłym związku zasadniczo do grudnia zeszłego roki dziennie rozmawialiśmy dość często i o tym czego pragniemy itd. a jak widać i tak wszystko szlag trafił więc uważam że nie ma winy po środku. Twój przykład natomiast jest taki że masz szczęście i chęć na naprawę tego jak i twoja żona i to się liczy.

Misiek To prawda, że mam szczęście. Tylko po tylu latach bycia obok siebie naprawa jest niezmiernie trudna. Najgorsze są bzdetne nawyki jakie posiadło się przez tyle lat związku. Moja ż mówi często, że ludzie się nie zmieniają. Uważam, że można się zmienić. Oczywiście, że nie da się zmienić o 180°, ale w jakimś procencie zmiana jest możliwa. Jeżeli się kocha to dla kochanej osoby można zrobić wiele. Wystarczy wiedzieć czego druga strona oczekuje w związku, co ją denerwuje etc.
Tylko musi być spełniony i to koniecznie jeden warunek. Trzeba wiedzieć, że jest się kochanym, chcianym, że tej drugiej stronie na nas zależy. To jest nie wiele ale zarówno tak dużo.

Człowiek się zmienia i zmieniać będzie.
No Lexpar widzę humor mamy dobry

Misiek pewnie, że mam dobry humor.
Wiesz dlaczego, a no dlatego, że ja jestem już innym człowiekiem i ta moja ż chyba to widzi.
Tylko nie wie o jednym, że jak rejestrowałem się na tym forum, to byłem zrozpaczonym facetem któremu rozsypywał się związek.
Facetem który za wszelką cenę chciał go ratować.
Teraz dojrzałem i już nie ma za wszelką cenę.
Teraz mówię sobie, że co ma być to będzie.
Oczywiście, że mi zależy, ale jej też musi co jej przypomniałem w ten długi weekend.
Przypomniałem jej, że naprawiać musimy razem i razem musimy starać się zmieniać.

Bardzo trafnie to ujelaś. To jest również bardzo często niejako przyczyna również naszej naiwności i przeszkoda w racjonalnym podjęciu decyzji, jak i wlaściwej ocenie sytuacji. No bo jakże moglo by być inaczej, że nasza milość, zarazem przyjaciel, powiernik na cale życie, z którym spędzilo się masę wspólnie spędzonych lat, którego jak by się moglo wydawać znamy na wylot mógl by coś takiego nam zrobić. Z perspektywy czasu mogę śmialo powiedzieć, że wlaśnie dzięki takiemu nastawieniu czlowiek nie zauważal symptomów, które na pewno w jakimś stopniu byly widczne, lecz czlowiek jest zaślepiony, ufa bez granic, kocha, szanuje i nawet nie przypuszcza takiego zdarzenia. A tu nagle zderzenie z okropną rzeczywistością spada jak grom z jasnego nieba i szok. W ulamku sekundy świat wali się na glowę i jedynie od nas samych zależy czy się z tego pozbieramy i w jaki sposób. W zależności od danego przypadku wyjść jest kilka, ale NIGDY już nie będzie tak jak bylo, czy to w istniejącym, czy też w kolejnym związku.

Witam was wszystkich,

WRACAM DO ŻYWYCH po długiej nieobecności.
Tęskniłam za Wami Kochani!!!!!

foch z przytupem haah

Temu samemu ?

Jak to mówi mój Daniel - ja nie odpowiadam za winy Twojego byłego. To on kłamał, oszukiwał i zdradzał - nie ja. Do niego straciłaś zaufanie, nie do mnie. Nie wymierzaj mi kary za błędy, których nie popełniłem.

hej wszystkim:*
trochę znowu się wygadać muszę....ehh
w weekend idę na wesele i co się okazuje, że mój były teraźniejszy nie idzie, bo nie da rady zwolnić się urwać...mam ochotę go udusić...wrrr
ale cóż będę bawić się sama ) z jednej strony dobrze z drugiej jestem wściekła...

jak u WAS Kochani??

Sęk w tym, że po takich przeżyciach nigdy nie otworzymy się już tak, jak by należalo. Jednak należy próbować, by nie ranić innych, tych którzy salugują na szczęście.

Witam

Widzę, że podjelaś również tą samą, ciężką drogę co ja. Co Tobą kierowalo w wyborze?, jak się w tym odnajdujesz?

Jejku jak dobrze, jest z kimś pogadać, kto wie o czym mówię Minęło już trzy lata a ja dopiero teraz mogę o tym spokojnie z kimś pogadać do tej pory czułam wstyd, lęk przed współczuciem innych, nie wiem jak to nazwać. Bałam się okazać tą słabą pokrzywdzoną przez los kobietką Teraz już nawet potrafię z tego żartować
Odnajduję się w tym nijak niestety, na początku się starałam. Uwierzyłam, że to rzeczywiście moja wina, że mnie zdradził. Dopiero z czasem zrozumiałam... Co mną kierowało? Mój mąż wybrał sobie dość dziwny moment na zdradę, byłam wtedy już w ciąży, termin porodu luty 2010, kobieta w takim stanie potrzebuje drugiej osoby jak w żadnym innym momencie swojego życia i jakoś tak wyszło. Teraz jak o tym myślę to okazał się niezłym draniem, powiedział wtedy do mnie ( pamiętam to jak dziś) " już Cię nie kocham, kocham tamtą kobietę, ale nie chcę się wyprowadzać, bo chcę poznać i pokochać naszą nową córkę" zagrał na moich uczuciach i to nieźle. Pozwoliłam, co miałam robić, potrzebowałam kogoś obok siebie. A teraz? Teraz z każdym dniem jest coraz gorzej, są oczywiście i te dobre chwile, że myślę może to dobrze, że jesteśmy razem, ale we mnie coś pękło w pewnym momencie, już nie potrafię cieszyć się z nim życiem jak kiedyś. W sumie stał mi się obojętny, co robi, jest w domu, czy go nie ma? Żadna różnica dla mnie. Dlatego postanowiłam do Was dołączyć może będzie mi lżej

Mnie ta wątpliwa przyjemność spotkala  4 lata temu i niestety nie mogę jeszcze powiedzieć, abym dziś mógl  z tego żartować. Być może jest to wynikiem wielkiego zawodu, który zafundowala mi z nienacka malżonka, który zdusilem w sobie i walczylem z nim sam, tlumacząc sobie taki obrót sprawy na milion sposobów. Doszukiwalem się w tym wszystkim swej winy, odnalazlem jedynie smutek, żąl, nieufność, samotność, ból etc. Nie szukalem pocieszenia gdzie indziej, bo zdawalem sobie sprawę, że to nie jest dobre wyjście, co najwyżej może mnie pchnąć to podobnego, haniebnego czynu. Mam stare wychowanie, toteż wpojone  pewne zasady, wartości i wzorce modelu Rodziny, tak więc staram się wedle nich żyć, ale jest ciężko, jest bardzo ciężko.  Są dzieci i tylko dla nich robię dobrą minę do zlej gry, ale czy starczy mi sil, tego nie wiem. Zapewne wielu powie, że nie ma sensu poświęcać się dla dzieci, ale z mojego punktu widzenia tak nie jest, jako odpowiedzialny ojciec mam obowiązek zapewnić im pelną Rodzinę, one nie są niczemu winne. Zakladając pelną Rodzinę bylem świadomy tej decyzji, wiedzialem że sielanka się skończyla, nastal czas obowiązków, kompromisów i w pewnym stopniu i wyrzeczeń dla dobra ogólu ,więc do puki malżonka chce być razem, tak więc będzie, jeżeli będzie chciala odejść droga wolna, ale gdy dzieci odejdą w świat, sam odejdę, o czym uczciwie jej oznajmilem.