Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Dzień dobry Kochani!

Miłego dnia! U mnie pada a u Was?
U mnie lepiej dzisiaj , chciałabym żeby juz tak zostało.

Pozdrawiam i piszcie co u Was!

Witam wszystkich bardzo ciepło i miłego dnia życzę.

Witam wszystkich,
Zmęczona po pracy, ale przynajmniej nie ma czasu myśleć o głupotach

"Jak tulipan wśród ukrycia ożywiony tchnieniem wiosny,
tak Ty każdy moment życia miej szczęśliwy i radosny"

Tego mam zamiar się trzymać, szczęśliwi ludzie żyją dłużej, a reszta niech robi co chce.
Zbyt piękna jestem na siwe włosy w tym wieku ha ha

witam, moim Drodzy,
całkiem niedawno ja wylewałam tutaj łzy, nie mogłam się pobierać...ale mogę choć trochę rzec, że nauczyło mnie to tego że trzeba żyć dla siebie i z pozytywnym nastawieniem iść przez życie, nawet jak kłody pod nogi są rzucane...gdyż ludzi którzy nas ranią nic bardziej nie boli i nie wkurza jak fakt że my chodzimy zadowoleni z życia....
wróciłam do swojego byłego, jest ok, ale nie mam tego ciężaru co miałam przez ostatnie 6 lat związku z nim....bo nauczyłam się sama żyć, dzięki ludziskom na tym forum...wiem że jakby odszedł znowusz to będą lecieć łzy, ale napewno nie będę dramatyzować jak to robiłam wcześniej bo ja jestem najważniejsza dla siebie, mam swoich przyjaciół (których wtedy nie miałam) swoje zajęcia (które kiedyś mnie nie cieszyły)...naprawdę ludzie uwierzcie w to że jesteście zajebiści i oni najwięcej stracili!!!

Jak to ogolnie wiadomo o teorii nadzieii, tak w jednym z utworow grupy Univers sp. Mirek Bregula nuci, ze nadzieja "jest tez matka tych, co rozumem wciaz nie grzesza". A co za tym idzie w praktyce zycia codziennego warto

Witam równiez wszystkich i jak widze umieramy śmiercia naturalna chyba? bo nikt sie nie pojawia albo przeniesliscie sie na fb? moze warto hera wznowic nasze pogaduchy tu bo tu jest nasze miejsce narodzin naszej familii czy nie?

Strzałeczka wszystkim wracającym z pracy, stoję w korku już 28 minut ha ha
I nie zapowiada się, żeby coś się ruszyło
Armin Intense- radio na cały full i czekamy

Halo
Wczoraj byłam z psem u weterynarza (szczepienia, odrobaczanie i takie tam rutynowe rzeczy) na piechotę (dalej próbuję wcielić teorię, że ruch pomaga na samopoczucie) przeszliśmy jakieś 6km - biedaczek wypił chyba ze 3l wody po powrocie znalazłam 4 listną koniczynkę, a wracając dzisiaj z pracy jeszcze jedną... podwójne szczęscie, a może jedna wyklucza drugą?
w każdym razie u mnie remisja nastroju... mam nadzieję, że już tak zostanie i nie wróci to co było w sobotę...

misiek666 - początek może faktycznie byłby cięzki (rolki) ja o mały włos też parę razy nie przywitałam się z asfaltem, ale później jakoś to idzie

hera.1 - wiedzieć to jedno, trzeba to sobie jeszcze wyryć w swoich zwojach - o tu... głęboko w głowie...

I do picia nikt nic nie proponuje

hehe jeden sok raz!

a pomarańcze mają być hiszpańskie czy może z jakiegoś innego kraju? z miąższem czy bez? lecę po spódniczkę z trawy i już podaję

M. no tak będę musiał się przeprosić z rolkami i spróbować

Mayk jeden głębszy na sen nie zaszkodzi .

Pozdrawiam i Dobranoc

Dziekuję (grunt to dobre wychowanie )

misiek666 - oj tak, polecam...

calienda - powodzenia i niech Ci sie przysni cos milego!

witam Was,

ja juz druga kawa dzisiaj, co prawda male pije ale chyba musze troche odpuscic. Spalam dobrze. Jeszcze jutro i piatek i urlop.... z mala wstawka na notariusza w poniedzialek, ale co tam niech sie dzieje wola nieba.... milego dnia

A wg mnie - Mu­sisz od­na­leźć nadzieję i nieważne, że nazwą ciebie głupcem.   I dodatkowo -[...] nadzieja is­tnieje zaw­sze, do os­tatniej chwi­li. Dla­tego właśnie jest nadzieją. Nie możemy jej zo­baczyć, ale ona jest dos­ta­tecznie blis­ko naszych twarzy, byśmy poczu­li po­wiew po­ruszo­nego po­wiet­rza. Jest zaw­sze tuż obok i niekiedy uda­je się nam ją schwy­tać i przyt­rzy­mać na ty­le długo, by wyg­nała z nas piekło.

Czym byłoby życie bez nadziei ? jak miałabym radzić sobie z bólem, smutkiem, żalem nie wierząc w to, że nadejdzie nowe lepsze jutro ? ja wiem mówi się " nie bujaj w obłokach, nie chodź z głową w chmurach lecz twardo stąpaj po ziemi" jasne ale czasem nie ma na to sił i co wtedy pozostaje ? NADZIEJA ! nadzieja na to, że będzie lepiej. I każdy w swoim życiu czerpie siłę z nadzieji - a już na pewno chory, wierzący w szansę wyleczeniea / przedłużenia życia. Co mówią rodzice wcześniaczków w inkubatorach ? mamy NADZIEJĘ ! i ja wiem, że nadzieja choć matką głupich się zwie istnieje !

To mamy podobne charaktery
Ja też mam dużo siły i miałem być grzeczny
I tak w zasadzie to jestem grzeczny jak
Pozdrawiam cieplutko córunię.
To dla Ciebie
A to dla Twojej mamci

Córcia,

Twój tata:

1- figurek nie bije ;
2- kwiatów absolutnie nie żre, chyba, że się odchudza i rąbie zieleninę (bez ziemi)
3- pedicure może zniszczyć jak jest napalony, ale powtarzam może ;
4- sąsiadów nie gryzie ;
5- karnisz może zerwać jak będzie uciekał przed mężem kochanki

Cały mój tatuś, poznam go nawet na końcu świata.
Całuję i ściskam tatku, dobrze, że już wiem po kim mam takie wspaniałe geny

A takie niewinne oczka ma na zdjęciu..Kochany rozrabiak , no to Ci da szkołe Jowitko..To próba sił małego samca ehhe Ale jak nie kochać tego Diabełka ?? ale babcia by Go rozpusciła..ojjj

Pieknie powiedziane Sama musze sobie to wziac do serca

Zycze milego wieczoru ..

To proszę przeczytać mój post z godziny 10:55 i wziąć go sobie do serca i główki.
Dobrej nocki kochani .

Kochani! Coś dla Was żebyśmy pamiętali, że nie wystarczy patrzeć na drugiego człowieka ale trzeba go dostrzegać!

Nieważne, czy jesteś w związku małżeńskim czy nie, należy przeczytać ten tekst, miałam łzy w oczach czytając, poneważ tak mnie dotknął...

Kiedy wróciłem do domu, żona podała kolację.
Wziąłem ją za rękę
i powiedziałem, że muszę jej coś powiedzieć. Usiadła i jadła w milczeniu.
Znów widziałem strach w jej oczach.

Nagle byłem przerażony, nie byłem w stanie
otworzyć ust. Ale musiałem jej powiedzieć
co myślę: chcę rozwodu. Żona
nie była porywcza i zdenerwowana, tylko
cichym głosem zapytała mnie o powód.

Chciałem unikać odpowiedzi na to pytanie.
to ją rozgniewało. Rozrzuciła wokół sztućce
i krzyczał na mnie, że nie jestem mężczyzną. Tej
nocy nie rozmawialiśmy już ze sobą. Płakała
przez całą noc. Wiedziałem, że
chce się dowiedzieć, co się stało z naszym małżeństwem, ale nie mogłem dać jej zadowalającej odpowiedzi: I
zakochałem się w Jane. Mojej żony już nie kocham.

Z głębokim poczuciem winy, przygotowałem
Kontrakt małżeński, w którym zaoferowałem jej nasz dom, samochód, i
30% naszej firmy. Przeglądnęła go
krótko, a następnie podarła go. Kobieta, z
którą spędziłem dziesięć lat mojego życia,
była mi obca. Było mi przykro, za jej czas i energię, które zmarnowała ze mną, ale
nie mogłem wrócić, zbyt mocno kochałem Jane.
Wreszcie wybuchnęła głośno na moich oczach
łzami, takiej reakcj się spodziewałem.
Te łzy dały mi jakoś poczuce ulgi.
Przez dłuższy czas myślałem nad rozwodem, miałem obsesję na punkcie tej myśli.
Teraz to uczucie jest jeszcze silniejsze
i byłem pewien, że jest to dobra decyzja.

Następnego dnia wróciłem do domu późno i zobaczyłem ją
siedzą przy stole coś piszącą. Byłem bardzo zmęczony tego
wieczoru, więc poszedłem bez kolacji prosto do łóżka. Wiele godzin spędzonych z Jane mnie wyczerpały.
Obudziłem się i zobaczyłem, krótko
że nadal siedzi przy biurku i pisze. To nie miało dla mnie znaczenia, więc odwróciłem się i natychmiast zasnąłem.

Rano dała mi swoje wymagania odnośnie
rozwódu: nie wymaga niczego,
jednak chce byśmy przez miesiąc żyli normalnie i udawali że nic się nie stało, zanim ogłosimy rozwód.
Powód był prosty: Nasz syn pisze za miesiąc
prace klasowe i nie chce go z naszym
zepsutym małżeństwem obciążać.

To mogłem zaakceptować. Ale poszła dalej:
Chciała, żebym sobie przypomniał, jak
w dniu naszego ślubu na rękach niosłem ją przez próg.
Chciała żebym codziennie z naszej sypialni do drzwi
wyjściowych nosił ją na rękach przez miesiąc.
Myślałem, że ona całkowicie oszalała.Lecz by nasze ostatnie dzień, były przyjemne
jak tylko było to możliwe, zgodziłem się.

Później powiedziałem Jane o warunkach
mojej żony. Roześmiała się głośno i
powiedziała, że to absurd. "Nie ważne co ona za sztuczki
zastosuje, musi zaakceptować rozwód, powiedziała "
i szydziła.

Po tym jak powiedziałem żonie, że
chce się rozwieść, nie mieliśmy
więcej kontaktu ciała. Więc nic dziwnego, że
w pierwszy dzień nieznane uczucie było, kiedy
niosłem ją na rękach. Nasz syn stał za nami i
oklaskiwał. "Tato trzyma mamę w rękach," radował się. Jego słowa mnie zraniły.
Od sypialni do drzwi salonu - Poszedłem
10 metrów z nią w moich ramionach. Powoli zamknęła
oczy i szepnęła do mnie: "Proszę nie mów naszemu
Synkowi o naszym rozwodzie. " skinąłem głową i
przygnębiające uczucie mnie napadło. Umieściłem ją w przedniej części drzwi. Poszła na
przystanek autobusowy w celu oczekiwania na autobus do pracy.
Jechałem sam do mojego biura.

Na drugi dzień wszyscy przyszło o wiele łatwiej. Pochyliła
głowę na mojej piersi. Czułem
zapach jej bluzki. Uświadomiłem sobie, że przez długi czas
nie dostrzegałem jej.
Uświadomiłem sobie, że nie jest już tak młoda, jak
był na naszym ślubie. Widziałem małe zmarszczki na jej twarzy, a także pierwsze małe szare
Włosy. Nasze małżeństwo nie przeszło na niej bez szwanku.
Przez chwilę, zadałem sobie pytanie, co za krzywdę jej wyrządziłem.

Kiedy w czwartym dniu wziąłem ją na ręce, zauważyłem,
że poczucie swojskości powstało ponownie.
To była kobieta, która mi dziesięć lat życia poświęciła.

Piątego dnia zauważyłem, że zaufanie wzrasta.
Nie powiedziałem Jane o tym. Z dnia na dzień, łatwiej było
mi ją nosić. Może mnie codziennie ćiczenie zrobiło silniejszym.

Pewnego ranka, widziałem ją, jak myślała,
w co się ubrać. Przymierzyła kilka stroi, ale nie mogła się zdecydować.
Potem powiedziała z westchnieniem: "Wszystkie
Ubrania są coraz większe. "Nagle
Zdałem sobie sprawę, że ona znacznie schudła.
Więc to był powód, że noszenie jej stało się łatwiejsze!

Nagle uderzyło mnie jak cios: Miała tak
wiele bólu i goryczy w swoim sercu!
Podświadomie pogłaskałem ją po głowie.

W tej chwili nasz syn i powiedział:
"Tato, to już czas, trzeba mamę z pokoju
przenieść ". było ważną częścią jego życia,
aby zobaczyć, jak tato mamę niesie na rękach z pokoju.
Moja żona powiedziała do naszego syna, żeby bliżej podszedł.
Gdy to zrobił, wzięła go w ramiona. Odwróciłem głowę, ponieważ obawiam się
zmienić zdanie w ostatniej chwili.

Wziąłem ją w ramiona i zaniósłem z sypialni przez salon do korytarzu.
Jej ręka opiadała na mojej szyi lekko. Trzymałem ją mocno w ramionach.
To było jak w dniu naszego ślubu.

Martwiłam się, bo waży mniej i mniej.
Gdy miałem ją w ostatnim dniu w ramionach prawie nie mogłem się ruszyć.
Nasz syn był już w szkole. Trzymałam ją i powiedziałem jej, że
zauważyłem, że w naszym życiu brakowało intymności.
Pojechałem do mojego biura i wyskoczyłem z samochodu nie zamykając go
- na to było brak czasu. Bałem się, że z każdym opóźnieniem mogę zmienić decyzję.
Pobiegłem po schodach.
Kiedy podszedłem, Jane otworzyła drzwi. "Przepraszam, ale nie chcę się już rozwodzić"
Powiedziałem.

Spojrzała na mnie zaskoczona i dotknęła mojego czoła.
"Czy masz gorączkę?" zapytała. Wziąłem jej rękę z mojego czoła i powiedziałem:
"Przykro mi, Jane, nie będę się rozwodzić.
Nasze życie małżeńskie było pewnie dlatego tak monotonne, bo
ona i ja nie docenialiśmy się, a nie dlatego, że nie kochamy się!
Dopiero teraz zdaję sobie sprawę, kiedy na naszym ślubie
prowadziłem ją przez próg, ślubowałem jej lojalność i wierność
dopóki śmierć nas nie rozłączy ".
Jane wydawała się nagle obudzić. Uderzyła mnie w twarz, trzasnęła drzwiami i wybuchnęła płaczem. Pobiegłem na dół i do kwiaciarni, która była na mojej drodze.
Tam zamówiłem bukiet dla mojej żony.
Ekspedientka zapytała mnie, co
napisać na kartce. Uśmiechnąłem się i napisałem, że
Każdego ranka będę nosić ją przez próg, dopóki śmierć nas nie rozłączy.

Kiedy przyjechałem po południu do domu, miałem uśmiech na ustach i bukiet
kwiatów w dłoni. Pobiegłem po schodach,
moja żona była w łóżku - moja żona nie żyje.
Walczyła miesiące z rakiem a ja byłem
zbyt zajęty z Jane na ogół żeby coś sobie uświadomić.
Wiedziała, że wkrótce umrze
i chciała mnie uratować od:
Negatywnego uczucia naszego syna do mnie.
Przynajmniej w oczach mojego syna, pozostanę kochającym mężem.

To te drobne gesty w związku, tak naprawdę mają największe znaczenie.
To nie dwór, samochód lub
Góry pieniędzy. Te rzeczy mogą rzeczywiście życie
wzbogacić, ale nigdy nie są źródłem
Szczęścia.

Więc masz trochę czasu by zrobić to dla partnerstwa.
To te małe akcenty dbają o bezpieczeństwo i poczucie bliskości.

Żyć w szczęśliwym związku!

Jeśli tego nie udostępnisz, nic Ci się nie stanie.

Jednak robiąc to, może uratujesz jakieś małżeństwo.
Wiele związków się niszczy, ponieważ ludzie
nie zdają sobie sprawy, że poddają się tuż przed metą.
Zdjęcie: Nieważne, czy jesteś w związku małżeńskim czy nie, należy przeczytać ten tekst, miałam łzy w oczach czytając, poneważ tak mnie dotknął... Kiedy wróciłem do domu, żona podała kolację. Wziąłem ją za rękę i powiedziałem, że muszę jej coś powiedzieć. Usiadła i jadła w milczeniu. Znów widziałem strach w jej oczach. Nagle byłem przerażony, nie byłem w stanie otworzyć ust. Ale musiałem jej powiedzieć co myślę: chcę rozwodu. Żona nie była porywcza i zdenerwowana, tylko cichym głosem zapytała mnie o powód. Chciałem unikać odpowiedzi na to pytanie. to ją rozgniewało. Rozrzuciła wokół sztućce i krzyczał na mnie, że nie jestem mężczyzną. Tej nocy nie rozmawialiśmy już ze sobą. Płakała przez całą noc. Wiedziałem, że chce się dowiedzieć, co się stało z naszym małżeństwem, ale nie mogłem dać jej zadowalającej odpowiedzi: I zakochałem się w Jane. Mojej żony już nie kocham. Z głębokim poczuciem winy, przygotowałem Kontrakt małżeński, w którym zaoferowałem jej nasz dom, samochód, i 30% naszej firmy. Przeglądnęła go krótko, a następnie podarła go. Kobieta, z którą spędziłem dziesięć lat mojego życia, była mi obca. Było mi przykro, za jej czas i energię, które zmarnowała ze mną, ale nie mogłem wrócić, zbyt mocno kochałem Jane. Wreszcie wybuchnęła głośno na moich oczach łzami, takiej reakcj się spodziewałem. Te łzy dały mi jakoś poczuce ulgi. Przez dłuższy czas myślałem nad rozwodem, miałem obsesję na punkcie tej myśli. Teraz to uczucie jest jeszcze silniejsze i byłem pewien, że jest to dobra decyzja. Następnego dnia wróciłem do domu późno i zobaczyłem ją siedzą przy stole coś piszącą. Byłem bardzo zmęczony tego wieczoru, więc poszedłem bez kolacji prosto do łóżka. Wiele godzin spędzonych z Jane mnie wyczerpały. Obudziłem się i zobaczyłem, krótko że nadal siedzi przy biurku i pisze. To nie miało dla mnie znaczenia, więc odwróciłem się i natychmiast zasnąłem. Rano dała mi swoje wymagania odnośnie rozwódu: nie wymaga niczego, jednak chce byśmy przez miesiąc żyli normalnie i udawali że nic się nie stało, zanim ogłosimy rozwód. Powód był prosty: Nasz syn pisze za miesiąc prace klasowe i nie chce go z naszym zepsutym małżeństwem obciążać. To mogłem zaakceptować. Ale poszła dalej: Chciała, żebym sobie przypomniał, jak w dniu naszego ślubu na rękach niosłem ją przez próg. Chciała żebym codziennie z naszej sypialni do drzwi wyjściowych nosił ją na rękach przez miesiąc. Myślałem, że ona całkowicie oszalała.Lecz by nasze ostatnie dzień, były przyjemne jak tylko było to możliwe, zgodziłem się. Później powiedziałem Jane o warunkach mojej żony. Roześmiała się głośno i powiedziała, że to absurd. "Nie ważne co ona za sztuczki zastosuje, musi zaakceptować rozwód, powiedziała " i szydziła. Po tym jak powiedziałem żonie, że chce się rozwieść, nie mieliśmy więcej kontaktu ciała. Więc nic dziwnego, że w pierwszy dzień nieznane uczucie było, kiedy niosłem ją na rękach. Nasz syn stał za nami i oklaskiwał. "Tato trzyma mamę w rękach," radował się. Jego słowa mnie zraniły. Od sypialni do drzwi salonu - Poszedłem 10 metrów z nią w moich ramionach. Powoli zamknęła oczy i szepnęła do mnie: "Proszę nie mów naszemu Synkowi o naszym rozwodzie. " skinąłem głową i przygnębiające uczucie mnie napadło. Umieściłem ją w przedniej części drzwi. Poszła na przystanek autobusowy w celu oczekiwania na autobus do pracy. Jechałem sam do mojego biura. Na drugi dzień wszyscy przyszło o wiele łatwiej. Pochyliła głowę na mojej piersi. Czułem zapach jej bluzki. Uświadomiłem sobie, że przez długi czas nie dostrzegałem jej. Uświadomiłem sobie, że nie jest już tak młoda, jak był na naszym ślubie. Widziałem małe zmarszczki na jej twarzy, a także pierwsze małe szare Włosy. Nasze małżeństwo nie przeszło na niej bez szwanku. Przez chwilę, zadałem sobie pytanie, co za krzywdę jej wyrządziłem. Kiedy w czwartym dniu wziąłem ją na ręce, zauważyłem, że poczucie swojskości powstało ponownie. To była kobieta, która mi dziesięć lat życia poświęciła. Piątego dnia zauważyłem, że zaufanie wzrasta. Nie powiedziałem Jane o tym. Z dnia na dzień, łatwiej było mi ją nosić. Może mnie codziennie ćiczenie zrobiło silniejszym. Pewnego ranka, widziałem ją, jak myślała, w co się ubrać. Przymierzyła kilka stroi, ale nie mogła się zdecydować. Potem powiedziała z westchnieniem: "Wszystkie Ubrania są coraz większe. "Nagle Zdałem sobie sprawę, że ona znacznie schudła. Więc to był powód, że noszenie jej stało się łatwiejsze! Nagle uderzyło mnie jak cios: Miała tak wiele bólu i goryczy w swoim sercu! Podświadomie pogłaskałem ją po głowie. W tej chwili nasz syn i powiedział: "Tato, to już czas, trzeba mamę z pokoju przenieść ". było ważną częścią jego życia, aby zobaczyć, jak tato mamę niesie na rękach z pokoju. Moja żona powiedziała do naszego syna, żeby bliżej podszedł. Gdy to zrobił, wzięła go w ramiona. Odwróciłem głowę, ponieważ obawiam się zmienić zdanie w ostatniej chwili. Wziąłem ją w ramiona i zaniósłem z sypialni przez salon do korytarzu. Jej ręka opiadała na mojej szyi lekko. Trzymałem ją mocno w ramionach. To było jak w dniu naszego ślubu. Martwiłam się, bo waży mniej i mniej. Gdy miałem ją w ostatnim dniu w ramionach prawie nie mogłem się ruszyć. Nasz syn był już w szkole. Trzymałam ją i powiedziałem jej, że zauważyłem, że w naszym życiu brakowało intymności. Pojechałem do mojego biura i wyskoczyłem z samochodu nie zamykając go - na to było brak czasu. Bałem się, że z każdym opóźnieniem mogę zmienić decyzję. Pobiegłem po schodach. Kiedy podszedłem, Jane otworzyła drzwi. "Przepraszam, ale nie chcę się już rozwodzić" Powiedziałem. Spojrzała na mnie zaskoczona i dotknęła mojego czoła. "Czy masz gorączkę?" zapytała. Wziąłem jej rękę z mojego czoła i powiedziałem: "Przykro mi, Jane, nie będę się rozwodzić. Nasze życie małżeńskie było pewnie dlatego tak monotonne, bo ona i ja nie docenialiśmy się, a nie dlatego, że nie kochamy się! Dopiero teraz zdaję sobie sprawę, kiedy na naszym ślubie prowadziłem ją przez próg, ślubowałem jej lojalność i wierność dopóki śmierć nas nie rozłączy ". Jane wydawała się nagle obudzić. Uderzyła mnie w twarz, trzasnęła drzwiami i wybuchnęła płaczem. Pobiegłem na dół i do kwiaciarni, która była na mojej drodze. Tam zamówiłem bukiet dla mojej żony. Ekspedientka zapytała mnie, co napisać na kartce. Uśmiechnąłem się i napisałem, że Każdego ranka będę nosić ją przez próg, dopóki śmierć nas nie rozłączy. Kiedy przyjechałem po południu do domu, miałem uśmiech na ustach i bukiet kwiatów w dłoni. Pobiegłem po schodach, moja żona była w łóżku - moja żona nie żyje. Walczyła miesiące z rakiem a ja byłem zbyt zajęty z Jane na ogół żeby coś sobie uświadomić. Wiedziała, że wkrótce umrze i chciała mnie uratować od: Negatywnego uczucia naszego syna do mnie. Przynajmniej w oczach mojego syna, pozostanę kochającym mężem. To te drobne gesty w związku, tak naprawdę mają największe znaczenie. To nie dwór, samochód lub Góry pieniędzy. Te rzeczy mogą rzeczywiście życie wzbogacić, ale nigdy nie są źródłem Szczęścia. Więc masz trochę czasu by zrobić to dla partnerstwa. To te małe akcenty dbają o bezpieczeństwo i poczucie bliskości. Żyć w szczęśliwym związku! Jeśli tego nie udostępnisz, nic Ci się nie stanie. Jednak robiąc to, może uratujesz jakieś małżeństwo. Wiele związków się niszczy, ponieważ ludzie nie zdają sobie sprawy, że poddają się tuż przed metą.

Witajcie kochani.
To ja naprawdę mam ogromne szczęście w swoim małżeństwie
Miłego dnia Wam życzę

Piękne...

Strzałeczka,

To prawda wątek zamiera, ale ja mam poprawną frekwencję zaglądam tutaj dzień w dzień, nawet zmęczona po pracy, wiele osób stąd mi pomogło, od niektórych się dużo nauczyłam. Owszem były kłótnie, zupełnie niepotrzebne, ale teraz wiem, że wszyscy bez wyjątku jesteście moją drugą rodziną.

ja jestem stosunkowo nowa. rozumiem czyli, ze kiedys wiecej ludzi pisalo w tym watku? no ja zagladam caly czas, jest w sumie kilka osob ktore codziennie sie przewijaja

jak Wam dzien mija? ja disiaj za 2 godz koncze prace, potem do domu cos zjesc a wieczorem do pscyhologa. takie pytanie: kto z Was mieszka sam? Ale tak supelnie sam - singiel, bez rodzicow, bez dzieci?

hej. musze się wyżalić, sielanka super bezproblemowego próbującego związku padła -skończyła się....to uczcuie które mam w sobie strasznie mi przypomniało jak to zawsze u nas było...nie mam wsparcia u neigo żadnego, kuźwa on ma inny świat, podoba mi sie ten jego świat, bo jest mało problemowy, ale chciałabym żeby mnie wspierał w tym moim świecie gdzie niestety ludzie robią problemy...tak bardzo go kocham, nie ukryje tego, ale fakt jest taki że pomimo że minęły 2 miesiące, odczułam już kilkakrotnie jego brak wyrozumiałości i zrozumienia..nawet nie zrozumienia bo nie wszytsko trzeba rozumieć, ale jego wsparcia...on tweirdzi że on ma swoje zdanie, a ja nie chce jego oceny, chcę po prostu żeby mówił: nie martw się będzie dobrze..albo że teraz możesz być spokojna o rodzine, niee on oceni przez co moje małe marzenia i radości zanikają, teraz dopiero wiem czemu mam taką blokadę przy nim, czemu nie umiem nawet się odzywać bo on non stop mnie ocenia........porozmaiwam z nim o tym ale kurde naprawdę to inny świat..ehh

MWA25- tak to prawda oni mają swój świat i tak podobnie jak Twój mój tez mnie nie wspiera, myślę nawet, ze swoim postępowaniem przygniata mnie do ziemi. Walczę, walczę ostatkiem sił ale myślę, że nie na długo starczy mi sił. Nie co to to nie- oni nie powiedzą nam kochanie nie martw się, będzie dobrze, ja to załatwię, zamartwię się o dzieci- nie, nie ma tego.
Teraz do dziewczyn, które co dopiero dowiedziały się o zdradzie-uciekajcie, uciekajcie co sil w nogach, nie warto. Dzisiaj nigdy bym sie nie zdecydowala na droge, ktora obrałam i nie wiem czy się z niej nie wycofam.

ja nie wiem, czasem myślę że mam jakiś chory wymysł związków:( ehh ale patrząc na życie ludzi obok (pomimo kłopotów)potrafiących się wspierać..a tu taki samolub...niby pomocny dla innych a dla najbliższych zawsze klaps:(

ps. ja od 7 lat bez tego czasu co nie byliśmy razem żoną nie byłam:D hehe dlatego mam o wiele łatwiej z tym by podziękować, choć...