Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Ciebie też siostrzaną miłością lovciam, nie smutamy!
Ludzieeeeee kto wie co się dzieje z Lexiii?

Widzisz Bagsiu, nie masz nic do gadania, bierz ze sobą ten swój secik, który w aucie być musi i rozruszamy towarzystwo, normalnie drugi Sunrise Festival będzie jak nic i trójeczka fajnych dj'ów Bags, Syntia und ich natural

co dziś nikogo nie ma balują

Fajnie, że Ci się układa
Mam nadzieję, że i mnie to w najbliższym czasie spotka... że coś ruszy z miejsca, że poznam jakąś osobę, której będę mógł poświęcić uwagę.

Ogólny hyde park, róbta co chceta xd

Wrzuć na loooz

Dziewczyno, spokojnie m?wi to tatuś
Masz doła, to nie myśl o nim. Zapamiętaj to Ty jesteś najważniejsza i nic innego się nie liczy.
Może wreszcie zacznij kochać siebie a nie dupka .

Dzień Dobry,

Witam towarzystwo wcześnie majówkowo.

Miłego dnia Wam wszystkim życzę.

Dziękuję.Wierzę, że nie będzie, potrzeby skarżenia, ale w razie tzw. "w" nakabluję do tatki
Pozdrawiam cieplutko.

Aniołek czuje się dobrze, z tym,że w międzyczasie miał parę problemów z Panią kosmetyczką i Panami policjantami   Ehh... Takie rzeczy nie tylko w erze, ale i u mnie też

Ok przerzucam się na pocztę

Witajcie Kochani.. Bagsiu przepraszam nie wiem jak sie to stało ,że nie byłes w Rodzinie na fb..SORRY SORRY, .Mam nadzieję ,że mi wybaczysz... całuje Cie za to gorąco...

Pomieszało mi sie w głowie od tyej ilości facetów i to jaaakich !..mmmmm

To Ty jeszcze taty mamo nie widziałaś mmmmm.

Zadna banicja... ostatnio "popyt" na mnie na fb - zwlaszacza u plci pieknej - przewyzsza "podaz"  i tak bywa, ze w tych porywach rodzina mnie nie poznaje...

Witajcie w kolejnym głupim dniu.

Dzień dobry.

Calienda, Arek - żyję ! nic mi się nie stało miło, ze się troszczycie !

Otóż moja nieobecność spowodowana była imprezką, wybyłam z domu pierwszy raz od 23 mc wiadomo ciąża, potem dziecko.  Wczoraj babcia się wnukami zajęła, ja poszłam i wróciłam rano Wyszalałam się za wsze czasy.

Kiedy od rana łzy, a serce przygniata ból to nawet gorzej niż głupi..

Mnie już nic nie pomoże, ale dajesz..

Wracam wczoraj ze sklepu , mieszkam na obrzeżach miasta więc na wprost mam park, po lewo park z cmentarzem a za domem są pola i ludlki mają gospodartwa. Idę więc ja miastowa dziewczyna nie odróżniająca krowy od kury (zart), idę i ide aż w pewnej chwili coś mi przebiegło między nogami (bez skojarzeń). Patrzę a to mysz !,  za chwilę jedna, druga, trzecia, piąta, dziesiąta. Zaczynam się drzeć jak opętna, daję słowo że one były ogromne - jakieś zmutowane. Zrobiłam taki dym, że wybiegł chłopak z jakiegoś domu przerażony i pyta mnie " co ci się stało, ktoś ci krzywdę zrobił ?" ja mu na to " taaaaaaaaaaak myszy tu są"....spojrzał na mnie jak na wariatkę, wybuchnął takim śmiechem, że prawie spłonełam ze wstydu. Pyta mnie "i co te myszy ci takiego zrobiły". Odpowiadam, że "pewnie chciały mnie zjeść" na co on zareagował jeszcze większym śmiechem. Odprowadził mnie kawałek i na odchodne powiedział " myszy bardziej bały sie ciebie, ale proponuje nosić ser w torebce"

Goshh moje też się zjebały, też czułam ból i zostałam sama ale trzeba się podnieść i żyć dalej. Jak to bags mówi, niech nie będzie dla Ciebie priorytetem ktoś, kto trakuje Cię jak jedną z wielu opcji.

Może tak poszukacie plusów tego co się stało a nie będziecie płakać nad rozlanym mlekiem ? Chcecie bilans zysków i start ? spoko, zaczynam.

1- 2,5 roku kłamstw - od rozstania nikt mi nie opowiada bajek z mchu i paproci, przynajmniej nie jestem już w związku z Tuwimem
2- 2,5 roku awantur - od rozstania cisza, spokój i zero obelg czy wyzwisk, co za tym idzie zwiększa się samoocena która przy nim spadła do zera bo zrobił ze mnie śmiecia, którym nie jestem
3- 2,5 roku miał mnie za NIC - a ja nie jestem niczym, na pewno daleko mi do ideału ale mam swoje zalety które można docenić i to nie jest narcyzm ani wychwalanie się po prostu uważam, że nikt nie ma prawa mnie poniżać nie będąc sam świętym
4- 2,5 roku proszenia o miłość - wtf ? jak proszenia ? mam błagać by przytulił, pocałował, spojrzał, przyjechał ? no way to powinno wychodzić samo z niego, związek to zaufanie, szacunek, chęć bliskości i przebywania z ukochaną osobą
5- 2.5 roku spełniania jego zachcianek, dawania, kupowania, pomagania, w zamian nic - na co mi to ? sponsoring mnie nie kręci.

bolało , przestało. było źle - jest lepiej (będzie dobrze) .

nie zamierzam tracić życia na kogoś kto na to nie zasługuje.

Słuchaj a co ja mam powiedzieć ? urodziłam mu dziecko i miałam zaplanowaną datę ślubu, czekałam aż wyjdzie z Zk i byłam wierna do końca. Zdradzał mnie, oszukiwał, wykorzystywał, obiecywał cuda wianki, nigdy nie wspierał i nie pomagał, na koniec zostawił dla jakiegoś pasztetnego dziwoląga. Ona wiedziała, że ma mnie i że w tym związku są dzieci ale świadomie w to brnęła dalej mając czelnośc pisać do mnie i co mam się załamać bo takie emocjonalne zero mnie rzuciło ? nie, nie, nie !

Bags - ukłon w  Twoją stronę, bo to Ty napisałeś mi kiedyś post który mi oczy otworzył

A co do bilansu to mogłabym do jutra wymieniać straty, zysk mam jeden ma 16 mc

Psuć zaczęło sie 28 kwietnia 2011 i to psucie trwało do 8 marca 2013, nie wspomnę o ilości końców-szans-powrotów.

U was był układ - on, ona i teściowa. U nas ona, on i jego harem

Kochałam go - bardzo. Byłam ślepa, głucha i głupia. Nie słuchałam nikogo. Widziałam jego wady, nie mogłam zrozumieć dlaczego dosłowanie za nic mnie obraża, poniża, rani. Twierdził, że życie erotyczne też mamy udane dlatego tak mnie starsznie bolały jego zdrady bo czułam, że może nie daję mu wszystkiego czego on pragnie. Spełniałam jego zachcianki, zawsze gdy wywołał awanturę wybaczałam i wyciągałam rekę do zgody, często tłumiłam w sobie żal, złość i smutek. Starałam się nie denerwować go by nie wyszedł z tego dym. Byłam na każe skinienie - dosłownie niewolnica. Wszystko, dosłownie wszystko wybaczałam i wracałam do niego za każdym razem, byle nie odszedł. Chory układ. Trwało to trochę czasu ale w końcu zadałam sobie pytanie w imię czego mam pozwalać sobie na takie traktowanie mojej osoby. Poza tym za każdym razem, gdy dałama szanse było gorzej i gorzej. Nie byłam od niego zależna ani finansowo, ani mieszkaniowo. To ja dawałam nie otrzymując nic w zamian.

Nie jestem silna, raczej zawzięta. Cały marzec pisał, w kwietniu też. Nie wiem czy nie odpisałam bo się wyleczyłam, czy dlatego by utrzeć mu nosa

Kochana ja 2.5 roku powtarzałam, że 'to ostatni raz". Teraz mam cisze bo : zmieniłam gg, meila, fb. Nie odpisywałam więc "walnął focha". Milczy już z dobre trzy tygodnie, więc licze że zamilknie już na amen. Ja nie zamierzam czegoś na cud, zmianę która nigdy nie nastąpi, nie chce myśleć czy w tej chwili właśnie nie jest z inną, nie zamierzam udawać kogoś kim nie jestem i akceptować czegoś co jest sprzeczne z moimi poglądami byle on nie odszedł. Ja chcę być szczęśliwa u boku kogoś kto mnie zaakceptuje taką jaką jestem, z wadami i zaletami. Zniesie moją inność, wytrzyma gadatliwośc, pokocha na dobre i złe a przede wszystkim chce być z kimś dla kogo będe jedyną zawsze, a nie jedyną w ciągu godziny

Fajny pomysł. Też muszę sobie taki bilans sklecić.. No to tak w skrócie (ten związek trwał 3 lata, ale dopiero po półtorej roku zaczeło to tak wyglądać):

1,5 roku - awantur najczęściej o północy, rękoczynów, wyzwisk, wychodzenia do drugiego pokoju spać, albo z domu w ciemną noc, krzyków, że zadzwoni po kochanka żeby przyjechał ją zabrać, bo tu już nie może ze mną wytrzymać;
1,5 roku - kilkudziesięciu zerwań w trakcie których miały miejsce krzyki, ostentacyjne pakowanie się, zwracanie mi pierścionka zaręczynowego, wychodzenie na klatkę schodową, płacz i wracanie z powrotem dając mi łaskawie kolejną szansę,
1,5 roku - kontroli mojego telefonu, gdy spałem; przeglądania moich osobistych papierów, podsłuchiwania rozmów telefonicznych, rozkazów, żeby powiedzieć kto dzwonił/napisał, bo jak nie to awantura i rzucanie pierścionkiem zaręczynowym po mieszkaniu, dzwonienia do pracy i kolegów, żeby sprawdzić czy faktycznie tam jestem,
1,5 roku - znoszenia kłamstw mających ukryć jej kolejne romanse (swój telefon nosiła nawet do łazienki), tego, że ma mnie za nic, bo w porównaniu z panem X i czy Y wypadam fatalnie, bo nie ubieram się tak czy siak, nie zachowuje się tak czy inaczej i nie mówię jej takich czy innych rzeczy, a potem szczucia na mnie swojej rodziny, bo podobno jestem chorobliwie zazdrosny.
1,5 roku - drenowania mojej kieszeni przez płacenie tylko z moich środków rachunków za mieszkanie, za zakupy, jej zachcianki, finansowanie wczasów itp. bo to wszystko facet który kocha swoją kobietę powinien robić   
1,5 roku - bezsennych nocy, kiedy biłem się z myślami co robić, brak apetytu, wpędzania w poczucie winy bo to wszystko moja wina przecież.

Czy na prawdę jest za czym tęsknić??

We're standing by!