Dorosłe Dzieci Alkoholików i DDD

W taki razie przestań się dosąć i przejmij odpowiedzialność za tą dyskusję i zacznij mówic ze swego doświadczenoia a nie z książek. Na mitingach AA i DDA mówi się własnie wyłącznie o własnym doświadczeniu, tak się tam pomaga, mówiąć wyłacznie o sobie, a nie dyktując formułaki.

Być dzieckiem z rodziny dysfunkcyjnej

Życie w lęku i stresie
Lęki, perfekcjonizm, kontrolowanie i poczucie bycia gorszym od innych. A także brak akceptowania siebie i poczucia bezpieczeństwa. To stałe elementy w życiu Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych (w skrócie: DDD - Dzieci Dysfunkcyjnych Domów), często nieświadomych problemu jaki je dotyczy.

tak się składa,że nikt nie będzie mi narzucał co mam robić,trafiłaś na nie odpowiednią osobę,mam prawo robić to co uważam za słuszne,nie krzywdząc innych

Nie idę. Robisz to Ty, kopiując materiały z innych stron. A do tego popełniasz plagiat.

Dlaczego po prostu nie opiszesz swojej historii walki z nałogiem?
Bardziej by się to przydało, niż jakieś puste teorie, których na dodatek nie jesteś autorem.

Szkoda drogi Autorze wątku, że nie dbasz o merytoryczny poziom dyskusji, zaniżasz tym samym rangę tego forum.
Czytając twoje wypowiedzi czuję dyskomfort, czuję atak  skąd taki bunt?

Czy ktoś z was otwarcie zapytał kiedyś terapeutę o badania DDA?  jaką usłyszał odpowiedź?

'DDD/DDA nie odpowiada za to co go spotkało, jednak jest odpowiedzialny za swój
powrót do zdrowia. Jedynym sposobem na uzyskanie kontroli nad własnym życiem
jest przejęcie za nie odpowiedzialności.''

Wygoglowałam sobie ten tekst i pochodzi on z portalu o nazwie Prostownia. można spraswdzić

zgadza się,na terapiach ,mityngach są zasady których się nie łamie,dlatego tak są bezpieczne w porównaniu z forami i tam odbywa się leczenie

Z tego powodu jest dla mnie niewiarygodny absolutnie. Dla mnie pusty dzwon. Bez urazy.

Slogany, cytaty z książek naukowych a nic ze swojego życia

A no to już wiemy skąd taka postawa autora. Próbuje na forum wprowadzić nowe zasady....... Nikt Ci nie każe wypowiadać w jakże niebezpiecznym miejscu jakim jest forum.

Również jestem DDA, ale nie odzywałam się w tym wątku, gdyż od razu drogi autorze wyczułam negatywne nastawienie. Brak chęci rozmowy mimo deklaracji.

I mimo tego, że sama sobie radzę z demonami przeszłości, wiele już pokonałam, z wieloma po dziś dzień walczę, a o niektórych pewnie nawet nie zdaje sobie sprawy, że burzą mój spokój, nie będę wypowiadać się w tym wątku, gdyż teksty kopiowane z różnych poradniczków jak dla mnie nie mają żadnej wartości.

no cóż,widzę,że wiekszość chce dostać złoty środek jak pozbyć się swoich problemów bez pracy nad sobą,bez żadnego wysiłku... nie ma tak łatwo,należy zabrać się za swoje leczenie na poważnie,albo nadal cierpieć,kazdy ponosi konsekwencje swoich decyzji, użalanie się nad sobą,gniew,nienawiść,poczucie krzywdy,lęk,strach,niepokój,bezsilność itd to się leczy,nikt sam nie jest w stanie sobie pomóc,bo niby jak?,nie wie z czym się mierzy?
zmieniaj siebie,nie innych,masz wpływ jedynie na swoje życie

kolejne doświadczenia,dziękuję,wracam do realnego świata,mam nadzieję,że choć jedna osoba zrozumie,że nic samo nie przychodzi, że mam zająć się sobą,że nie pomogę komuś kto tego nie chce,że dysfunkcje leczy się,a nie jedynie pisze się o nich na forach,
życzę Wszystkim Powodzenia i Pogody Ducha smile

Nie boli ręka od kopiuj wklej?
Brak argumentów zmusza adwersarza do odwrotu.

Po zakończonej terapii czułam niedosyt informacji, czułam się jakbym smakowała lizaka przez papier. Nie wiem czy to program terapii czy ja zbyt wiele oczekiwałam.
Chciałam iść na kolejną ale zarzuciłam ten pomysł, wkręciłam się Al annon, to dopiero dawało mi siłę do życia. Rozwiązania same się nasuwały po wysłuchaniu historii innych uczestniczek. Dodatkowo jestem na kilku forach tematycznych.
DDA.
Jestem dzieckiem i żoną alkoholika. Gdy wychodziłam za mąż nie wiedziałam, że mój m jest alkoholikiem. Wtedy nie pił kilka lat.
Terapeuta powiedziałby mi, że nieświadomie wybrałam sobie męża podobnego mojemu ojcu.
Ja twierdzę, że się zakochałam. Dla mnie tłumaczenie swoich niedoskonałości, niepowodzeń syndromem DDA to pójście na łatwiznę. Podoba mi się taki facet nie inny bo ma to coś dla mnie nie bo jestem DDA.
Ja to trochę porównuję do ADHD. Kiedyś nazywało się to złe wychowanie, chuligaństwo, dziś ADHD. W klasie mojej córki 6 osób ma zaświadczenia o ADHD. Ale może to zły przykład.

no, ale że jak ci się podobają? jeśli dobrze rozumiem: w twoim guście są faceci, którzy są alkoholikami? czy poprostu na takich trafiasz? no ale świadomie człowiek decyduje czy ma ochotę się borykać z problemem z którym borykał się pół życia (w przypadku uzależnionych rodziców)

Wybiera sie takich facetw w przypadku DDA ,bo wynioslo sie takie cechy z domu , ktory byl chory(alkoholizm) i nikt swiadomie tego nie robi,bo ma takie zyczenie i tak lubi
Zeby to zmienic trzeba isc dna terapie i zmienic swoje myslenie ,a przede wszystkim przerobic dziecinstwo i brak poczucia bezpieczeństwa,chłod emocjonalny i strach jaki towarzyszyl kiedy jedno z rodziców piło.Zmieniajac to w sobie jest szansa na wybranie zdrowego partnera.Inaczej zawsze bedzie sie wybierac tych z problemami.

tak tez bywa oczywiscie,ale chodzi o to, ze wsrod DDA zdarza aie to prawie zawsze , a u "normalnych" kobiet nie,w wiekszosci dla nich jest to wrecz niezrozumiale.I u mnie nie jest to jedynie mlodzienczy wybryk czy fanaberia zwiazana z idealnym mezczyzna.Po pierwsze-wiem ze nigdy sie nie zwiaze z zadnym facetem.A po drugie- spotykac sie bede tylko z prawdziwym mezczyzna,ktory nie jest ciota.Jednak nic na stale.To nie jest zwykla decyzja tylko prawdziwy lęk,strach.I nikt mi nie wmowi, ze to jest normalne,bo ja sama czuje sie z tym zle.

KGB zbudziłaś we mnie pewne wątpliwości, a co jeżeli faktycznie nie ma czegoś takiego jak DDA i to tylko łatwa wymówka własnych słabości i niepowodzeń?
W najbliższym czasie mam spotkanie z psychoterapeutką i pewnie zadam jej to pytanie. Póki co wierzę, że dzięki znalezieniu punktu zaczepienia jakim jest DDA, ludzie mogą "wyprostować" swoją psychikę.

Ja mysle, ze sam fakt, ze moje problemy da sie jakos nazwac- pomaga mi.Gdyby nie to, nie woedzialabym nawet z czym walcze..A skoro terapia DDA wielu ludziom pomogla i poczuli sie lepiej to nie sadze zeby byl to jakikolwiek wymysl.

tylko , ze w moim przypadku ,jesli o ten wybor mezczyzny chodzi,nie mam na celu bycia "dobra wrozka" i zajmowania sie kims,opieka czy nawracania zlego chlopca.
Nawet szkoda by mi bylo czasu.Raczwj mysle, ze chodzi o to, ze pozornie czulabym sie przy nim bezpieczna.Czesto mialam tez tak, ze specjalnie wywolywalam sytuacje aby koles byl zazdrosny.Dzieki temu wiedzialam, ze mu zalezy
Albo nie odzywalam sie dlugo,wtedy gdy wydzwanial tez czulam sie lepiej.Ale tylko na chwile.Po tej chwili znowu przychodzily warpliwosci i strach, ze i tak ze mna dlugo nie pobedzie i ze te zachwyty mu mina.To tylko wierzcholek gory lodowej moich problemow z facetami.Wszyscy twierdza zgodnie,ze nie mam uczuc i jestem zimna.Najwiekszego drania potrafilam zrownac z ziemia i sprawiac zeby sie przede mna plaszczyl.A gdy juz to zrobil,rzucalam go,bo w koncu wyszla z niego ta "ciota"...i takie kolko...

No bo Twoj przypadek nie mowi o mezczyznach w Toim zyciu ,tylko o tym co ty robisz ,zeby zwrocic na siebie ich uwage.Ato,ze jestes zimn emocjonalnie wynika z tego ,ze moze zamroziłas swoje uczucia bedac dzieckeim. Moze własnie w domu rodzinnym ,nie poswiecał Ci rodzic tyle uwagi ,ile potrzebowałąs(moze był to ojciec) A dzisiaj chcac to nadrobic tak postepujesz w stosunku do mezczyzn,a moze mscisz sie w ten sposób ? .A poza tym nie da sie tak powiedziec o Tobie na podstawie tego co tu napiszesz.To jest głeboka praca  nad soba i analize wielu lat Twojego zycia

do Cynicznahipo-  teraz bardziej rozumiem Twoją wypowiedź

do autora - mam wrażenie że Twój brak odpowiedzi na zadane Ci pytania,(brak konwersacji) jest albo pokazaniem tego, że jesteś ponad wszystkimi tu piszącymi albo wyraża jakiegoś rodzaju arogancję,
kibicowałam Ci na początku wątku bo niezwykle silni wydają mi się ludzie, którym udaje pokonać się ciężkie choroby a alkoholizm nią niezaprzeczalnie jest ale stary weź no odpisz coś po ludzku i od siebie dobrze by było się ustosunkować do wypowiedzi pozostałych by móc pisać o krytyce czy agresji

Skąd ja to mam. Podświadome doszukiwanie się wad partnera, które upewniły by w rozstaniu. Problem leży w Twojej głowie. Za bardzo się skupiasz na chłopaku. Jak sobie radzić? Tłumaczyć sobie w koło Macieja jedno i to samo, że Twoje myśli są głupie, że nie odzywa się bo jest zajęty, a SIEMA to normalne przywitanie.

Ja ostatnio czuje wewnętrznie niepokój. Nie wiem czemu. Straciłam cel w życiu. Czuję pustkę. Niestety przekłada się to na moje małżeństwo. Tylko póki co nie umiem zidentyfikować tego zapalnika, alby sobie z tym poradzić.

Musisz szukać w głowie przyczyn, zapalników i radzić sobie z nimi, poprzez autosugestie. To działa tylko trzeba cierpliwości.

terapie w poradniach,ośrodkach które mają podpisaną umowę z NFZ są darmowe,to też tyczy się wszelkich grup samopomocowych,nic nie kosztują

a co do ról,wystarczy wpisać w internet,role dda i już można poczytać i zobaczyć ,jaką rolę pełniłam/em?

troszkę wysiłku,nikt nic nie dostaje podane na tacy,ja nie udzielam pomocy,ja udzielam informacj,a czy ktoś z tego skorzysta czy nie?,nie mój problem

http://www.dda.pl/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=58

nieoficjalna strona dda

spam

Moja terapeutka uważa że takie nazywanie czegoś i klasyfikowanie i tak nic nie zmienia .

U mnie wrecz odwrotnie.Na ogol ludzie maja tak, ze boja sie tego co nieznane
gdy juz zdolaja to nazwac i dowiedziec sie na ten temat wiecej,przestaja sie bac,co jest rownoznaczne z walka .W tym przypadku z walka o siebie.
I u mnie tak wlasnie jest. Dopiero jak sie dowiedzialam, ze moj problem sie jakos nazywa,zaczelam w sobie te negatywne cechy zmieniac.

Nie wiem,po co ta ironia

Przepraszam że piszę tutaj....ale na innych forach nikt juz nie zagląda.. a ja potrzebuje sie wygadac... bo juz naprawde nie daje rady.. ile razy można komuś zaufać i uwierzyć ze juz bedzie dobrze..normalnie.. jak mozna byc tak naiwnym i wierzyc w to że alkoholik nagle stanie sie normlana zdrowa osoba... ile czlowiek musi przejsc i znieść aby zrozuiał że alkoholik zawsze nim bedzie bez wzgledu na to jakie mile slowa nam mówia i jak nagle stawają się nam bliższymi osobai niz wczesniejszymi ...Tylko pytanie jest takie ile czlowiek jest w stanie tego udźwignąć ...kiedy kończy sie ta granica ktorej nie mozna przekroczyc i gdzie jest ta granica... kiedy i jak ją rozpoznać....Zastanawiam sie ciagle... jaka trzeba byc ooba by ciagle ranic najblizsze osoby na ktore zawsze mozna liczyc.. osoby ktor zawsze beda przy nas....co taka osoba pijaca mysli...czy mysli wtedy o tym że nas rani... ze wlasnie w tym momencie ja potrzebujemy...ma 20 lat siostra troche wiecej.. i niestety do tej pory nie zsnay odpowiedzi na te pytania....ktore zarazem nas ciekawia i dołują coraz bardziej.. bo widzimy ałej iskry nadziei żekiedys moze sie to zmienic.. ze kiedys bedzie normalnie... tak jak powinno byc w rodzinie.. w najblizszym gronie  ktore powinno byc dla nas najwazniejszym. nie rozumiem jak mozna byc osoba bez uczuc... bez jakiegokolwiek sumienia... jak mozna patrzec komus w oczy mowiac ze bedzie dobrze a za chwile sięgnać po kolejny kieliszek.. puszke piwa... nie wiem ale zastanawiam sie na tym i niestety nie znam odpowiedzi na to....boje sie ze kiedys to wszystko mnie przerosnie.. tylko nie wiem co wtedy sie stanie.. bo juz teraz sa dni , momenty ze nerwy wybuchaja..slowa ktore w zyciu bym nie wypowiedziala nagle staja sie jedynymi slowai ktore przychodza mi z łatwosia do wypowiedzenia. jak inni sobie z tym radza... nie mam pojecia...potrafią wyjsc z znajomymi i zapomniec o sytuacji w domu ... inni znowu zajmują się praca i nie myslą o tym co bedzie gdy przyjdą z pracy... co zastaną w domu... chciałabym tak umieć ale za cholere nie potrafie... nie wazne co bym robila i gdzie bylo to glowna mysla jest "co mama znow robi? czy wroci prosto do domu z pracy ? czy przypadkiem kogos nie spotkala ? czy moze cos sie stalo i dlatego telefonu nie odbiera ... ?"chciałabym sie od tego odciąc ale nie potarfie nie umiem... a naprawde chcialabym... tylko jestem chyba za slaba na to.

Drogie dziewczyny, kobiety,
jestem studentką,właśnie pisze pracę magisterską i potrzebuję Waszej pomocy. Wasze dzieciństwo nie było kolorowe, chciałabym popisać z chętnymi dziewczynami/ kobietami na ten temat a dokładnie na temat tego, jaki wpływ alkoholizm Waszych ojców ma na to jakich wybieracie partnerów.Jaki wpływ alkoholizm ma na Wasze życie.
Będę wdzięczna, jeśli poświecicie mi swój cenny czas.

Witajcie, Też jestem DDA.. to smutne. Często czytam fora i to jest nieprawdopodobne jak ludzie traktują swoje dzieci, w tym wątku rozważaliście teorie Syndromu DDA i czy to aby nie wymówka? Moze ja się wypowiem..  Wychowując sie w dysfunkcyjnej rodzinie, czyli takiej ktora nie zaspokajała potrzeb fizycznych czy emocjonalnych dziecko ma ogromne braki wychowawcze, niewyobrażalny ból wewnetrzny i toksyczny wstyd to wszystko bardzo utrudnia zycie czy to na tle zawodowym czy zwykłych kontaktach społecznych potem uwięzieni przez wspomienia, przez cierpienie trudno zacząc normalnie funkcjonować ta trudność to własnie syndrom DDA. To nie jest wymówka tylko próba nazwania stanu w ktorym sie znajdujemy a tym samym automatycznie wiemy gdzie szukać pomocy, gdzie lezy przyczyna i co mozna z tym zrobić. Co myślicie?

Jestem DDA/DDD móju ojciec jest alkoholikiem i nie pracuje, matka na wysokim stanowisku
- jestem przewrażliwiona na swoim punkcie,
- przejmuję się wszystkim aż za bardzo, analizuje każde zachowanie człowieka wobec mojej osoby,
- mam trudności z relacją z płcią przeciwną ( nie potrafię okazać czułości, w grę wchodzi tylko seks)
-tłumie w sobie wszystkie emocje,
- czuję się beznadziejna,
-zawsze bardzo surowo wymierzam karę za własne błędy,
- lęki oraz ogromne nerwy w obecności płci przeciwnej,
ZMAGAM SIĘ KAŻDEGO DNIA Z OGROMNYMI TRUDNOŚCIAMI WYWOŁANYMI PRZEZ MOJĄ PSYCHIKĘ.
Na zewnątrz mam dużo przyjaciół, jestem towarzyska (w towarzystwie kobiet, ew. mężczyzn, których znam już dłużej) mam dobrą pracę, dobrze się uczę....Jestem atrakcyjna....
USŁYSZAŁAM OD NIEJEDNEGO MĘŻCZYZNY, ŻE IGNORUJE FACETÓW....pewnie nieświadomie....
Aaaa i zamierzam jednak być szczęśliwa, dlatego wybieram się na terapię...