yoghurt, nie rozumiem Twojego toku myslenia. Pisalam juz wczesniej chyba z kilka razy, ze nie naleze do osob, ktore duzo imprezuja, czy duzo pija, w swoim zyciu bylam moze tylko kilka razy w lekkim stanie nietrzeźwości i to naprawde lekkim, i wtedy jakos nie bylo mowy o przystawianiu sie do facetow, a juz o seksie to w ogole, nie wlączala mi sie nigdy jak to niektorzy nazywaja "chcica", parcie na jakiekolwiek pieszczoty. Ten jeden jedyny raz pozwoliłam sobie na zbyt dużo, straciłam kompletny umiar w piciu, ktory skonczyl sie urwanym filmem. I uwierz mi, że niczego bardziej nie żałuję, jak tego, że dałam się namówić na alkohol, że w ogóle przechyliłam ten pierwszy kieliszek z wodka, to co dzialo sie pozniej jest mi nieznane, bo nic nie pamietam. Mam wyrzuty sumienia, nie moge spac, chodze ciagle przytlumiona, placze, caly czas mysle o moim chlopaku, i ostatnia rzecza o jakiej w swoim zyciu jeszcze pomysle bedzie alkohol, wiec blagam cie nie wypisuj, ze skoro dopuscilam sie tego raz, to wcześniej, czy później dojdzie ponownie do takiej sytuacji, bo chyba nie wiesz co piszesz. Wiem, że była to zdrada, bo inaczej nazwać się tego nie da, ale mogę to powtarzać do zasranej śmierci, że nic nie pamietam, nawet nie pamietam ile wypilam, nie pamietam jak w ogole trafilam z nim do jednej taksowki, jak w ogole trafilam do jego mieszkania. To jest dla mnie niezrozumiale, chore i przerazajace, bo jakby czlowiek nie byl pijany powinien cos pamietac, a ja pamietam jedynie mocny bol i jego pieprzone sapanie, wiec nie mow mi, ze zgarnelam pierwszego lepszego chloptasia, zeby miec swoj pierwszy raz za soba, a byc moze bylam jeszcze z tego faktu zadowolona.
Nigdy nie zgodzę się ze stwierdzeniem, ze zdrada na trzeźwo jest lepsza od zdrady po kompletnym upojemu alkoholowym bez pelnej swiadomosci swoich czynow. Nic nie pamietam, co swiadczy o tym, ze moj umysl praktycznie nic nie zarejestrowal, czyli nie funkcjonowal, jak nalezy. To ja jestem temu wszystkiemu winna, to przez moja glupote i niedoswiadczenie w piciu doprowadzilam sie do tagiego stanu i nigdy sobie tego nie wybacze, ale nikt nie przekona mnie, ze to co zrobilam bylo swiadome, ze tego chcialam, a co gorsza, ze moze to sie nie raz jeszcze powtorzyc.
Mam obrzydzenie do tego chlopaka, do siebie i do alkoholu, nie wiem czy kiedykolwiek bede potrafila sobie to wybaczyc, ale nikt nie probuje zrobic tutaj ze mnie meczenniczki, czy usprawiediliwic to gwaltem, krisskross. Fakt jest jeden, nic nie pamietam i tyle. I mam juz naprawde gdzies, to co sie ze mna dzialo, dlaczego, jak do tego doszlo, podjelam decyzje, ze o wszystkim mu powiem, nie bede go oklamywala, bo albo ja nie wytrzymam psychicznie i w koncu mu to powiem albo dowie sie od kogos innego i przyjmie to jeszcze gorzej niz przyjąłby teraz.
Dzięki wszystkim za rady i odpowiedzi, naprawde bardzo mi pomogliscie, dziekuje.