Pytanie do kochanek

Mi tam do pokojowego nastawienia wystarczy, kiedy ktoś jest w stanie przyjąć do wiadomości odmienny punkt widzenia, niekoniecznie natomiast musi się z nim od razu zgadzać

Nie wiem, czy to kogokolwiek pocieszy, ale usłyszałam kiedyś od żonatego mężczyzny, szukającego kochanki, takie słowa "moja żona jest piękną i mądrą kobietą, ale..." i tutaj nastąpił opis pewnych preferencyjnych rozbieżności w sprawach łóżkowych. Więc może też nie od razu każdy facet robi ze swojej żony Potworzycę. Chociaż pewnie zwalić winę na nieobecną w trakcie dyskusji żonę jest najłatwiej.

Może... tego pewnie się nie dowiemy.

Istnieją.

Wibratorem też się nie dzielę

Myślę, że stanie na straży czyjejś moralności przynosi odwrotny skutek do zamierzonego, bo większość ludzi i tak woli się przekonać na własnej skórze, że woda jest mokra a ogień parzy.

Jeśli o mnie chodzi, to taka laska może się nawet okrzyknąć Królową Polski, jak ma ochotę. Jej życie, jej błędy i ona za nie odpowie. Każdy ma też prawo do tych błędów i do wiary we własne ideały. A to, że takie dyskusje jak ta, mają miejsce, jest dobre o tyle, że ktoś z brakiem życiowego doświadczenia, może zweryfikować swoje poglądy - ale też nie musi.

Moderowałam swego czasu forum poświęcone praktykom wysokiego ryzyka, z zakresu erotyki. Pojawiały się tam dziewczyny, które ledwo skończyły "naście" lat i były gotowe na wszystko. Nie jestem może o wiele od nich starsza, ale z pewnością mam większą wiedzę i doświadczenie, które nauczyło mnie, że w tych tematach nie ma żartów. Niemalże każdorazowo takie praktyki stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia, i że trzeba być tego świadomym. Nie wytłumaczysz... Myślę, że podobnie jest z takimi niedoświadczonymi (niezależnie od wieku) kochankami. Albo z nastolatkami kosztującymi narkotyków - wydaje im się, że to tylko zabawa... że konsekwencje o ile w ogóle istnieją, to przydarzają się innym.

Tylko moim zdaniem, atakowanie takich postaw przynosi odwrotny skutek do zamierzonego. Powiedzenie komuś "jesteś głupi, zły i niedobry" nie przyniesie żadnego efektu - ponieważ nikt tak o sobie nie uważa. Sztuką moim zdaniem dyskutowanie z takimi ludźmi w racjonalny sposób, rozumiejąc ich popędy i brak pewnego życiowego bagażu.

Zgadza się.

Hmmm,moim zdaniem romans to adrenalina...-niesie jak na skrzydłach.To wypachniony i ogolony facet,to kobieta zrobiona na bóstwo,to kradzione chwile,urozmaicenie życia...

Tylko,że jak żona oddaje niewiernego kochance,to ta kochanka targa siaty z zakupami,prasuje koszule,pierze,sprząta.Nie zawsze wygląda jak bóstwo.Nagle okazuje się,że także miewa złe humory,PMS.boli ja głowa i najnormalniej w toalecie robi to,co żona,nogi goli,nakłada maseczki...
Facet jest już facetem,który zostawia skarpetki obok kosza na brudy,czasem jest tak zmęczony ,że pada po powrocie z pracy..
Samo życie.

A tu jeszcze są zobowiązania z poprzedniego życia-dzieci chcą widzieć ojca,była zona również ma swoje życie,przychylnym okiem spogląda na wekendy dzieciaków u ojca,są alimenty,wakacje,przedtawienia szkolne...No i urodziny dzieciaków,wspólne urodzinowe obiady z byłą żoną w restauracji...
A jeszcze jak była żona nie odbiera w żaden sposób mozliwości bycia ojcem,dzwoni,że dzieciaki zachorowały,informuje o problemach w szkole,częśc obowiązków rodzicielskich oddaje dobrowolnie ojcu-----to taka kochanka nadal jest tylko dodatkiem.Dodatkiem do byłego życia...

Jakoś mi nie jest żal takich kobiet,rozbijając czyjąś rodzinę powinny się liczyć z takimi konsekwencjami.Nie mam żadnego interesu,żeby jakiejkolwiek kochance współczuć....

Dzięki Dziewczyny za wyrazy zrozumienia,to miłe,jednak juz tak sobie poukładałam swoje prywatne życie,że niewierny nie wywołuje we mnie emocji.

Moja osobista kochanka nauczyła mnie,że nie wolno sie poddawać,za każdy cios oddaje się cios,że to ja i dzieci jestemy najważniejsi,że nic mnie juz nie przygnie do ziemi...

No i w końcu,dzieki niej ,poznałam kogos,na kogo moge liczyć,kogoś ,kto daje mi poczucie bezpieczeństwa,kogoś,kogo moje dzieciaki chcą widywać....

A tak na marginesie;
Chyba kobiety,które rozbijają czyjąś Rodzinę są bardzo niedowartościowane...Wolą być plastrem na kłamliwe problemy jakiegos lowelasa,niż żyć u  boku kogoś,kto ma mocny kręgosłup moralny...

Bo czym różni się kochanka od niewiernego????

Niczym,oboje nie żałują,oboje maja prawo do szczęscia...

A sa w wieku adopcyjnym?

Ha,ha,ha---ja (oczywiście jak się dowiedziałam)doliczyłam sie siedmiu Dam,oczy otworzyła mi szczęsliwa siódemka,tak ja nazwałam.Jak zwykle to w zyciu bywa w niczym sie nie połapałam,albo byłam głupia(tu mam watpliwości:)),albo niewierny przebiegły:).Dzis to juz nieważne,było-minęło.Powrót do zycia zajął mi duuuuuuuuuuużo czasu,ale żyję,można życ po zdradzie i byc szczęśliwą.

Ale o adopcji nie pomyśłam.....
A może trzeba było zdecydować się na życie w komunie?Grafik do sypialni,podzielic sie czynnościami domowymi....
Kurcze,może byłam głupia?:)

Hmm,jednak nie,nie lubie się dzielić,póki co mam ten komfort,że nie musze się zastanawiać,czy mój facet zakotwiczył w łóżku jakiejs Damy....

Dziewczyny,
Kochanki były,są i będą.Nasze rogi prędzej czy pózniej odpadają i daję słow,jest na tym świecie wielu facetów ,którzy doceniają KOBIETY takie jak My.Nie wszyscy faceci to świnie,nie wszystkie kobiety to Damy(takie miłe określenie dla kochanek)--są ludzie ,którzy w życiu kierują się uczciwością,honorem,miłośćią...I to własnie Ci ludzie nadają sens naszemu życiu...

Właśnie! Emocje dodajemy od siebie! Nie oni są winni. Oni tylko potrącają strunę, która jest w nas napięta. Jeśli my ją rozluźnimy to oni nic nam zrobić nie mogą.

Nie pochwalam tu lekceważenia czyichś uczuć. Pochwalam tu decyzję  pracy nad sobą. Okazywania sobie miłości. W końcu dialog z innymi prowadzić musimy gdy jesteśmy blisko nich. Gdy pójdą mamy siebie i swój dialog wewnętrzny. Możemy być dla siebie dobrzy/dobre lub nie. To znacznie ważniejsze niż ich zachowanie.

To ten twoj to niezly zawodnik. Moze by jaka nagrode wygral i bylaby jakas wymierna korzysc z tego.

Mika  bardzo dobre podejście reprezentujesz..   podoba mi sie..

Witam,

dziś pierwszy raz trafiłam na forum i przeczytałam ten akurat temat bo dotyczy mnie w 100%. Piszę bo zwyczajnie muszę się wygadać. Podejrzewam że posypie się na mnie grad krytyki, i to zasłużonej. Nie chce się tu tłumaczyć, wybielać, usprawiedliwiać. Chcę się podzielić swoja historią i odpowiedzieć na pytanie postawione w pierwszym poście. Od tego zacznę.
Jestem kochanką. Jestem kochanką od prawie 3 lat i mam ogromne wyrzuty sumienia. Mam wyrzuty sumienia bo w którymś momencie dotarło do mnie że kocham tego mężczyznę, że chcę z nim być, na stałe, na zawsze. A tym samym chcę żeby odszedł od żony. Chcę żeby zrobił rzecz ktora ją zrani, chce rozbicia rodziny. To podłe i nikczemne. Nigdy nie przypuszczałam że nastąpi coś takiego. Chcę żeby ktoś przezemnie cierpiał. Czuje się z tym fatalnie.
Powiecie - zakończ to. Miej szacunek do siebie. Probowałam. Nie potrafie. Wiem że jestem tą drugą i że najprawdopodobniej nigdy nie będę tą pierwszą, tą najważniejszą, tą jedyna... A mimo wszystko każda proba przerwania tego konczyła się fiaskiem. Konczyła się powrotem, pogodzeniem i chwilą szczęscia, że znów jestem przy nim.
O tym nie jest łatwo pisać będą kochanką. Nawet nie proboje sobie wyobrazic co czuje zdradzona żona. Najgorsza jest świadomość że samemu jest się sobie winnym. Że taką władzę maja nad człowiekiem uczucia. Bo to o uczucia chodzi, nie o rządze. Pomału staję się emocjonalnym wrakiem. To wyniszcza. Na własne zyczenie. Po cichu licze chyba na wasze wsparcie, żebym w koncu mogła postąpić tak jak rozum podpowiada. Od kiedy to trwa z nikim o tym nie rozmawiałam, bo naprawde nie mam z kim. O swoich uczuciach, lękach, niepewności, i tym wszystkim co w takiej sytuacji dzieje się w głowie rozmawiam tylko z nim. Rzadko. Bardzo rzadko.
Mężczyzne tego poznałam w pracy. Nie była to sytuacja zauroczenia od pierwszego wejrzenia. Zanim do czegokolwiek doszło mineły prawie dwa lata. W tym czasie pracując razem dość dobrze się poznaliśmy. Ja oczywiście wiedziałam, że jest żonaty. Wiedziałam że ma dziecko, córeczke. Z czasem, gdy poznalismy się lepiej, gdy bardzo go polubiłam, zaufałam jak wspołpracownikowi i już pomału zaczynałam ufać generalnie zauwazyłam że jest również fizycznie atrakcyjny dla mnie. Nie było to coś co czułam od początku, to przyszło z czasem. I przyznaje, że pierwszy krok uczyniłam ja. Może zachęcona w jakiś sposob przez niego, ale jednak to była moja inicjatywa. Kiedyś po prostu pocałowałam go. To było przy okazji jakiegoś grilla. Każdy coś wypił. Panowie znacznie wiecej. Ja byłam lekko podchmielona ale dodatło mi to odwagi, albo przytępiło hamulce... I pocałowałam go. Jeden krotki pocałunek. Następnego dnia było strasznie wstyd z tego powodu. Miałam nadzieje że on nie pamiętał tego incydentu bo był dość mocno pijany. Zycie toczyło sie jak gdyby nigdy nic. Zwyczajnie. Te grille zdarzały się co jakis czas. Na kilku kolejnych obyło się bez ekscesów. Jasne, rozmawialismy się, mozna powiedziec ze po przyjacielsku, ale w dopuszczalnych granicach. Do czasu. W koncu doszło do tego, że zamiast pojechać po takim grillu do siebie, pojechalismy do mnie. Seksu nie było. Ja odmówiłam. I skonczyło się znów ścianą milczenia, dalszymi przyjacielskimi relacjami. Potem poznałam chłopaka. Przez chwile miałam wrażenie że to w koncu ten jedyny. Okazało się zgoła inaczej. Gość od początku zataił przedmeną wiele. Nie był coprawda żonaty, dzieciaty itp ale za to był przestępcą. Nasza znajomość skonczyła się chwile przed tym jak wsadzono go do aresztu śledczego. I nie dlatego ze miał akurat takie problemy. Ale to nieważne. Efektem tego bardzo się zraziłam i postanowiłam że na jakis czas dam sobie spokoj, przeboleje i może znów zaryzykuje związanie się z kims. Mojemu żonatemu oczywiscie opowiedziałam, bo przyjaciel. Wiedział o moich sercowych rozterkach wszystko. Okres w pracy był wredy akurat taki, że zdarzały się rózne imprezy. Były pewne zawirowania kadrowe, ktoś sie z firmą żegnał to oczywiscie takie pozegnanie było okazja do jakiegos wyjscia wiec zdarzało sie ze bylismy razem na takich imprezach. I oczywiscie rozluznieni alkocholem kilka razy wpadalismy sobie w ramiona. Bez wiekszych zajsc, przytulanie, całowanie. Potem zaczeły się telefony z jego strony. Naprawde cięzko mi powiedziec ile godzin poza pracą przegadalismy na telefonie. O wszystkim, o niczym. I efektem tych rozów było to, że umówilismy się, że on przyjedzie do mnie. Porozmawiamy spokojnie. Sam na sam. I przyjechał ktoregoś popołudnia. Oboje wiedzielismy do czego ten wieczór doprowadzi. Rozmawialismy długo. Naprawde długo. Ale i tak się stało. To był nasz pierwszy raz.
Spotykalismy się wtedy jeszcze jakieś 2-3 miesiące. Potem zycie rzuciło nas w rózne strony kraju. Pozostał jakis kontakt telefoniczny. I tak na jakieś poł roku straciłam go z oczu. Nawet jakoś bardzo za nim nie tęskniłam. Fakt faktem że z nimim się wtedy nie zaczełam spotykać, chyba podswiadomie.
Pozną jesienia scieżki zawodowe znów nas połączyły. Pamiętam dzień kiedy przyjechał. Byłam tak szczęsliwa. Nie rozumiałam czemu. Ale chyba faktycznie promieniałam. Ludzie pytali się mnie co mi sie stało, czy sie zakochałam bo jakaś taka radosna jestem. I to mnie zaczeło zastanawiać. I po jakimś czasie zrozumiałam że czuje zdecydowanie za duzo. Tam moglismy sie widywać naprawde często. Na początku spedzalismy ze sobą 2 wieczory w tygodniu, z czasem widywalismy się kazdego wieczora. I przyznam tutaj szczerze że do pewnego momentu jakoś nie myslałam o tym że jest żonaty. Było mi z nim dobrze, czułam się przy nim dobrze, cieszyło mnie że jest. Przyzwyczaiłam się to tego. Przywykłam. Nie zastanawiałam się co dalej. Cieszyłam się jego obecnością w ciagu tygodnia, tęskniłam za nim w weekendy, które spędzał w domu. Ale cały czas uparcie wmawiałam sobie ze wiem że jestem tą drugą, że w ktorymś momencie się to skonczy, że bede w stanie to po prostu zaakceptować i pojsc dalej, sama. I uparcie nie myslałam o jego żonie. I tak mineło połtora roku. Z biegiem czasu coraz wiecej czułam. I powinnam była zrobić krok wstecz, nie uczyniłam tego. Wiecej. W ktorymś momencie wyznałam mu że go kocham. Odpowiedział że on lubi mnie stanowczo za bardzo. I tak się działo przez jakiś czas. Ja mówiłam że kocham, on że za bardzo lubi. Aż w ktorymś momencie również wyznał miłość. I od tego momentu zaczeło robić się naprawdę źle. Po takim wyznaniu byłam obłędnie szczęsliwa. Czułam że jestem w stanie stawić czoła wszystkiemu, dla ukochanego i z ukochanym przy boku. Ale poza wyznaniem miłości nie zmieniło się nic. Pewnego dnia pokłócilismy się. Pamiętam jak dziś, to był 15 maj tego roku. W skrocie rozmowa wyglądała tak: J: Dlaczego powiedziałes mi że mnie kochasz? On: Bo cię kocham. Ja: Wiec dlaczego nie możesz ze mną być? On: Bo kocham Ciebie, kocham córke, kocham żone. Na te słowa myslałam że sie rozsypie na milion drobnych kawałków. Nie wiem dlaczego zapytałam czy sypia z żona, odpowiedział że tak. Powiedziałam że mi się zygać chce... (kretynizm - tak, kochanka oburzona faktem że facet sypia z żoną...). W kazdym razie jak się troche opanowałam, uznałam że chce odpowiedzi na rózne pytania ktorych nie zadawałam bo się zwyczajnie bałam niezadowalających odpowiedzi. Wiec spotkalismy się wieczorem. Uzyskałam odpowiedzi takie: naprawde cie kocham, nigdy nie zostawie żony, proszę cie wybacz mi. Zostawił klucze z mieszkania. Wyszedł. Mnie nosiło w środku. Poszłam do kolegi, zapłakana, załamana. Oczywiscie nie dałam z siebie wyciągnąć o co poszło. Kolega podleczył mnie - nie pamietam juz jaką ilościa, ale dużo tego było - jasia wędrowniczka. Po pijaku napisałam do żonatego kilka smsów, tresci - nigdy mnie nie kochałes, jesteś chory, nienawidze cię, zniknij z mojego zycia. Następnego dnia do pracy nie poszłam, bo miałam kaca giganta. Komputer równiez zostawiłam w pracy a chciałam mimo wszystko coś pozytecznego zrobić więc zadzwoniłam do kolegi żeby mi kogoś z tym komputerem przysłał. I przysłał, w nieswiadomości, akurat jego....
Otworzyłam drzwi i zobaczyłam jego strutą twarz. Mogłam wziac komputer i zamknąć drzwi ale jak sie domyślacie nie zrobiłam tego. Po dłuższej chwili niemego patrzenia w oczy zapytałam czy wejdzie i czy napije się kawy. Wiec wypilismy tę kawe. Opowiedzielismy sobie jak kazde odreagowało wczorajszą rozmowe. O mnie juz wiecie. On własciwie podobnie. Dotarł do mieszkania, wział połówke i z gwinta duszkiem. Chwile pozniej padł jak zabity. Zapytał czy naprawde go nienawidze. No oczywiscie ze nie. Kocham... Powiedziałam tylko że nie, ze pisałam w złosci, żalu, bólu... Zapewnił że naprawde kocha. Popłakałam się strasznie znów. Od tego maja bardzo czesto płacze. W kazdym razie przyjechał wieczorem do mnie znów. Jasne że tym razem to nie było radosne spotkanie dwojga kochanków. Były znowu łzy. Głównie moje bo wiadomo że kobietą one jakoś łatwiej przychodzą. Płakałam, on tulił, głaskał. Natępnego dnia również nie poszłam do pracy, wziełam urlop do konca tygodnia. Pojechałam nad morze, pomysleć, ochłonąć. Jechałam zastanawiajac sie co dalej. Chciałam sobie troche pomoc w zebraniu sił na zakonczenie tej znajomosci wiec jeszcze raz zapytałam - Nie ma zadnej szansy zebysmy byli razem? Myslałam że napisze po prostu nie. Ale on napisał że naprawde nie wie jak będzie. I znów gdzies w srodku zaczeła tlić się nadzieja.
Dojechałam na miejsce. Siedziałam na plazy, pustej, chłodno było ale ładnie. Siedziałam i pisałam. Znów w skrócie - że chowam dumę do kieszeni, że chce wziać tyle ile się da, że znajde w sobie siłe zeby jeszcze poczekać....(na co? Az on sie zdecyduje...załosne). Napisałam coś czego się po sobie nie spodziewałam. Nie mam w sobie za grosz dumy...
Po weekendzie wrociłam do pracy, wieczorem przyjechał. Był problem ze wszystkim, z dotykiem, z seksem, zachowywałam się jakby to on mnie zdradził a nie zdradzał ją ze mną... Paranoja. Ale dał rade to przezwyciężyć. I wszystko wrociło do stanu pierwotnego. Pomijajac to ze co jakis czas miałam takie histeryczne napady - pretensje, płacz, pretensje... Zaczał do mnie dzwonic w weekendy. Zapewnia że od tego maja nie spał z żoną, przestalismy się zabezpieczać, chcemy mieć dziecko. Wiem że to nienormalne...
Przyszło znów zmieniac miejsce pracy i znów los nas rodzielił. Wyladowalismy jakies 200km od siebie. Nie na długo bo ja zdecydowałam sie zmienic prace. Poniekad bo zle w tej pracy sie działo, poniekad bo ciezko mi było odnalesc się w niej bez niego... Widzielismy się w miedzyczasie kilka razy. Ja trzy razy pojechałam do niego na 1-2 dni. Raz od do mnie na cały tydzien. Wiem że w tym wszystkim to ja jestem tą złą osobą ale naprawde go kocham. I wykanczam się tym. Ostatnio własnie nerwy mi pusciły, stanowczo naduzyłam alkocholu i narobiłam głupot, wstydu... Psychika mi siada. Wiem,  najlepiej dla wszystkich byłoby to zakonczyć. Ale ja nie chce, nie potrafie. On jest dla mnie wazniejszy od dumy. Gubie się w tym wszystkim. A tak jak każdy, chce sie po prostu czuć szczęsliwa. Zamiast tego są łzy, stres, zal, bol... Na własne życzenie.
Z tego co tu czytałam wyraznie widac ze pkt widzenia zalezy od pkt siedzenia. Wiem że jemu też jest ciężko. Podejrzewam że jego żona czegoś się domysla bo nie jest przecież głupia... Ja...ja sie sypie.

No tak.... Mile zlego poczatki, lecz koniec zalosny...
Nie alfa , z tego co piszesz uczucie nie zwalilo Ci sie na glowe jak grom z jasnego nieba, byla to "polityka drobnych kroczkow", w miedzyczasie zwiazek z innym facetem, jak nie wypalilo wzielas sie nazad za zonatego.
Nie ma zmiluj - robilas sobie bagienko rozmyslnie i z pelna premedytacja. Troche odbieram ten romans stulecia , wybacz za okreslenie, ze z braku laku.....
Co za pomysl z fundowaniem sobie dziecka kiedy facet nie zrobil porzadku w swoim poprzednim zwiazku. A nie przyszlo Ci do glowy, ze on nigdy nie zrobi porzadku? I co - samotna mamusia i tatus z doskoku - generalnie - syf w jednej i drugiej pseudorodzinie. Czy na prawde chcesz miec dziecko, czy tylko chcesz cos przez to uzyskac. Facet juz dziecko ma , nie bedzie to wiec dla niego taki znowu "cud narodzin", on to juz przezywal.
Twierdzi, ze z zona nie sypia. I co , glupawa zona uznaje ten stan rzeczy za norme. Jezeli nie sypia - to albo chory, albo ma romans. Jezeli ma romans, to mozesz sie spodziewac za czas jakis zdrowej awantury, badz tez ukochanego z walizami na progu z wizja rozwodu, alimentow i temu podobnych atrakcji. Podejrzewam jednak, ze ona jednak o niczym nie wie.
Za materac w ich domu nie robisz - wiesz tyle co Ci najmilszy przekaze, a przekazac moze to co mu akurat w duszy gra.
W najlepszym nawet przypadku, gdyby facet sie zachowal po Twojej mysli, no to masz jeszcze perspektywe, ze bedziesz miala go tak nie do konca. Chyba nie chcesz faceta swini, co to nie bedzie interesowal sie swoim dzieckiem , nie bedzie uczestniczyl w jego zyciu typu urodziny, komunie, wigilie, wakacje itp.
No i  , jeszcze leki, jak on znowu uda sie na grilla, badz inne spotkanie bez Ciebie i jakas zablakana zlozy pocalunek na ustach korali.
Sorry, ale jakos trudno mi wejsc w sytuacje kobiety, ktora z wdziekiem nosorozca prze do tego co teraz ma, czyli emocjonalne bagno,lzy i zgrzytanie zebow.
Mojego jszcze meza lzy kochanki tez wzruszaly, ale tylko czas jakis, potem juz raczej nudzily, a z czasem zrobily sie nieznosne.

A swoja droga sceny zazdrosci o sypianie z zona to faktycznie paradne.

Zalezy co rozumiesz przez "moze tym razem sie uda"
Jedno jest pewne, nie oszczedzisz sobie lez, placzow i rozterek. Trzeba to przezyc i koniec Jak sie wklada lapke w ognisko, to nie ma zmiluj - parzy.
Rozwiazan jest trzy:
-kontynuujesz stan rzeczy - okradasz sie z normalnego zycia, zyjesz ochlapami z panskiego stolu,
-wywalczysz rozwod - zwyciestwo mocno podszyte watpliwosciami, balaganem (jw pisalam), facet jak nie jest swinia skonczona, moze
miec   z  czasem pretensje,
-rozstanie - tesknota, bol,lzy - z czasem do przezycia, z czasem bledna.

Nic madrzejszego w tym temacie nie da sie powiedziec.

Nie alfa, wiesz jak to przeczytałam to prawie się popłakałam.
Pomyslałam, ze tak własciwie może wygłądać miedzy moim mężem i jego kochanką.
Wiesz, mnie się czasem nie chce żyć.  Tęsknię, jestem zazdrosna. Chociaż nie, zazdrosna już chyba nie.
Chyba rozumiesz co to jest miłość. Żony też mają uczucia. Uwierz, jakby cię ktoś dusił.
Na poczatku  kiedy byłam jeszcze w ciąży czułam na sobie jak jest z nią. Myślałam , że tego nie przeżyję.
Nie wiem , dlaczego tak jest że żony tak się męzom nie wypłakują, nie pisną o swoim bólu.
Dlaczego kochanki mówią im wprost jak cierpią, jak nie mogą bez nich życ, a żony tłumią to w sobie.
Kochanki mówią o wyrzutach sumienia a biorą na wielką miłość i litość.

Ja się nie odważyłam.
Nie potrafię powiedzieć, że kocham i chcę żeby się poukładało.
Ona się wypłakuje, robi sceny. A ja nie umiem się przyznać do swoich uczuć.

wiem co to znaczy byc kochanka i wiem co to znaczy byc zdradzona zona,niestety,kochanki maja wyrzuty sumienia to normalne kobiety jak kazde,kochaja i pragna byc kochane,czasami tylko ta milosc pojawia sie w inny sposob.Zawsze szkoda tych zdradzonych,ale takie jest poprostu zycie,nic sie na to nie poradzi,kazda z nas tak moze skonczyc,mysle ze wieksza wine ponosi ta osoba ktora zdradza ale jezeli nie jest szczesliwa,do niczego nie mozna jej zmuszac,to jej wybor i nalezy to uszanowac,nawet jezeli rani druga osobe.Pamietajcie kochanka moze zostac kazda z nas i nie oznacza to ze jest zlym czlowiekiem.

tutaj nie ma zadnych zasad,jezeli jest uczucie z dwoch stron,to dlaczego mu sie nie poddac,nie mowie tu o jakis wyrafinowanych sposobach ale o tym ze ludzie sie w sobie zakochuja i pragna byc razem.Czy to tez zle?

Staram się nie oceniać, bo też nie wiem jak bedę żyć.
Czasem wydaje mi się, ze lepiej jest samemu zdradzić. To tak jakby oznaczało: było mi źle.
Więc strona zdradzona cierpi podwójnie. Wini siebie i opłakuje stratę.
A małżeństw idealnych nie ma. Bywają trudne chwile. Żony się zadręczają.

Co mąż tak naprawdę o mnie myśli to nie wiem, bo nie wiem czy powinnam wierzyć w jego słowa.
Powiedział, kiedyś że mnie podziwia, że jestem bardzo silna.
Kiedy z nią zerwał mówił też i pisał miłe rzeczy.
Że on mnei prosi, że nasza miłośc jest jdyna prawdziwa i musi przetwwać, że nic jej nie zniszczy, ze on się starsznie cieszy że to koniec. Że gdzieś tam cały czas mnei kochał i nie może się rowieźc, ze brakuje mu tego naszego życia. Chce żyć normalnie, że nie wiedził jak to jest, ze to jest dla niego nauczka na całe życie. Że miał już dosyć.
Był załany, mówił o seksie, że nie czuł prawdziwej miłości, że to się zrobio pustym bzykaniem, że brakije mu tego co było między nami, tej prawdziwej miłości.  Zreszta nieważne.
I im więcej czasu upływa jest gorzej. Jest jej walka.

To co mi pomogło, to że powidział mi kiedyś, że miał małżeńswto idealne.
Że nie rozumie co mu się stało, jakie bielmo na oczy. Że mnie kochał i było mu dobrze.

Podchodzę do jego słów z dystansem.

I sory, odbiegłąm do tematu.
Pytanie jest do kochanek.

Tak się tylko zastanawiam, czy nie jest raczej tak , że pomimo pojawainia się wyrzutów sumienia u kochanek one w większości przypadków nie rezygnują. Odpuszczają dopiero kiedy nie widzą przyszłości, kiedy do nich dociera że on jednak od żony nie odejdzie.

Zgadzam się z Jenseną, że kiedy unika się romansu to go nie będzie.
Wyszłam młodo za mąż. Miałam duże powodzenie. O romas jest łatwo. Unikałam sytuacji, nawet spojrzeń kiedy czułam , że mogę mieć problemy.
Ale trzeba bardzo uważać.

Ciekawe czy istnieją kochanki, które tylko i wyłącznei z powodu wyrzutów sumienia się wycofują kiedy romans jest już rozbuchany.
I nie tłumaczyłabym wszystkiego uczuciem. Z miłości powinni się ludzie cieszyć.
Nie zazdroszczę miłości kradzionej, myślę że jest ona niezmiernie ekscytująca ale też uciążliwa, doskwiera, obciąża. Może to też czyni ją jakąś magiczną.
Zdradzający podkręcają się, ze to takie namiętne, wielkie uczucie, żeby zagłuszyć sumienie. Nakręcają się.

Nawet ludzie jak się pobierają to jakby tak zdrowiej do siebie podchodzą, bez takiego rozdmuchania jak u kochanków.
Kochanki gloryfikują uczucie. Czy to przez ukryte poczucie winy?
Tak jakby bezwstydnie chełpią się swoją " miłością".
No właśnie... moze to jest to:  miłośc jest skromna, nie szuka poklasku.

Faktycznie to nie mój problem:)

Moja droga trudno Ci tutaj cokolwiek doradzic,uwiklalas sie w bardzo trudny zwiazek
trudny ,bo jest milosc ,bo sa uczucia i to z dwoch stron ale nie ma przyszlosci
ty wiesz o tym bardzo dobrze NIE MA PRZYSZLOSCI..on ciebie kocha ty kochasz jego ALE CO CI TO DA ..??
Nic zupelnie nic ,on chce zyc tu i teraz  ,ty oczekujesz chocby malenkiej iskierki nadzei na przyszlosc z nim ,,ale jej nie masz i nie bedziesz miec
on zony nie zostawi,powiedzial ci to kocha ja i corke i ciebie tez
mozesz czekac tylko na co???
jezeli sprobujesz sie zwiazac z kims innym ,to jeszcze nie teraz bo zawsze go bedziesz porownywac do Niego..
miec z Nim dziecko,dobrze  ale pamietaj bedziesz miec jego dziecko nie bedziesz miec jego..
i tak zle i tak niedobrze..
mozesz to zostawic tak jak jest ale na pewno jestes swiadoma z czym sie to wiaze..samotnosc,czekanie ,lzy
i te chwile szczescia kiedy on jest  ale to sa tylko chwile...
a moze tak poprostu przemysl to na chlodno i uswiadom sobie ,ze ON NIGDY NIE BEDZIE TYLKO TWOJ..
pozdrawiam ..i trzymaj sie cieplutko..

Ni alfa ni omega...przeczyytaj post Miki...moze on Ci pomoze podjac decyzje..
nie zastanawiaj sie wiecej....skoncz to

Kochanki chyba nie mają wyrzutów sumienia... Albo są tak zadufane w sobie, że nic nie dostrzegają... Albo sam znam tylko jedną taką Kobietę...
Jestem zakochany w mężatce (niestety...). Poznałem Ją prawie 3 lata temu, zaangażowałem się, ponieważ mówiła, że jest w trakcie rozwodu... Mała, śliczna Blondyneczka, duże niebieskie oczy, córka to mała kopia mamy...
Wiele rozmawialiśmy o naszym związku, o naszej przyszłości... Do dziś do Niej nie dociera, że oboje byliśmy kochankami, Jej i mój słownik zupełnie inaczej wyjaśnia termin "kochanek", nigdy nie miała wyrzutów sumienia wobec męża, choć często poruszałem tę sprawę, wobec mnie też nie ma... Mnie okłamywała, że odejdzie od męża, męża okłamywała, że nie ma już kochanka...
Dzięki Niej wylądowałem w szpitalu psychiatrycznym po próbie samobójczej... Potem rozmawiałem z Nią wielokrotnie, nie stwierdziłem u Niej żadnych wyrzutów sumienia wobec męża czy mnie... Ale nadal twierdzi, że chce odejść od męża... i że nadal mnie kocha...
Kocham Ją nadal, ale nie chcę już z Nią być, nie chcę rozbijać małżeństwa, rodziny... Od początku było wiele słów powiedzianych o rozwodzie, który jest w trakcie, ale wiele słów padło o "dobru córki"... Dlatego dla "dobra córki" podjąłem decyzję o zerwaniu...
Ale stu procentowej pewności nie mam, że kochanki nie mają wyrzutów sumienia...
Proszę wybaczyć, odbiegłem nieco od tematu, mam nadzieję, że te sprawy kiedyś przestaną mnie interesować...
Pozdrawiam Wszystkich

Jak można nie mieć wyrzutów sumienia? ja miałam jeden wybryk nie uprawiałam seksu były pieszczoty a mam wyrzuty sumieniai chciałam przez to popełnić samobójstwo i musze iśc do psychologa sie leczyc. Nie jestem kochanką to była jedna przygoda i nie wyobrazam sobie w swoim zyciu całym gdyby coś takiego miało jeszcze miejsce.

lilkaaa!!!
Ale dlaczego to zrobiłaś???
Po wyjściu ze szpitala poznałem Dziewczynę, która po miesiącu zrobiła to, co Ty, zrobiła to z moim kolegą... On sam przyznał się do tego, przez jakiś czas unikał mnie, potem wyznał prawdę, ta Kobieta wtedy także musiała to zrobić... Dlaczego Kobieta, która wyznaje swoje uczucie, na drugi dzień siada mojemu koledze (żonatemu...) na kolanach, tuli się do niego, pieści i całuje...
lilkaaa, pomóż mi! Jesteś w takiej sytuacji jak Ona...
Nie wiem, czy mam zapomnieć o wszystkim i próbować być z Nią?
Zresztą, czy wolno mi zaczynać związek z drugą Kobieta, jeśli ciągle myślę o tej pierwszej... I czy sam nie jestem tutaj najbardziej winny?

Sorry,wiem,że kochanek,albo kochanka wie o żonie albo męzu tylko tyle ile ,powie im niewierny.
Jednak po własnych doświadczeniach,nic po za litością nie czuję..

Facet,przepraszam,czytałeś co ja napisałam????
MNIE zmuszono,by przestać kochać,nie dano mi wyboru,ktoś zdecydował za mnie,żyłam w trójkącie nic o tym wiedząc...Napisałam jak  bolało,antydepresanty tez nie sa mi obce.

TY MIMO WSZYSTKO,MIAŁEŚ WYBÓR,mogłeś sprawdzić informacje uroczej blondynki,nie zrobiłeś tego...Nie mnie oceniać z jakich powodów...

Ale moje uczucie ,moja miłośc do niewiernego niczym się nie różniła od Twojej,no,może tylko tym,że nie mogłam sobie pozwolić na użalanie nad sobą,zostałam sama z dziećmi...-i jeszcze różnica to to to,że ja kochałam męża ,TY cudzą żonę.

Chciałam kiedyś zasnąc i obudzić się,jak będzie p wszystkim,jak przstanę kochać,ale nikt nie znalazł jeszcze tak długiego znieczulenia...
Musiałam pozwolić umrzeć uczuciu,Ty tez to zrób.

Miałeś wybór,Ja nie miałam.Prosta życiowa zasada;

Nie tyka się Ludzi,któzy sa w związku,najpierw trzeba coś zakonczyć,żeby zacząc coś innego.

Masz nauczkę na przyszłosć,świat jest pełen cudownych,pieknych,mądrych kobiet,szkoda się skupiać na jednej wyrachowanej damie,która ludzi traktuje jak zabawki...

Jensena,nie mam tajemnic,mogę odpowiedzieć w tym wątku na Twoje pytanie.

Nauczyłam się przede wszystkim żyć tym co mam ,nie planuję nic daleko,nic na całe życie,czerpię radośc z tego,co przynosi mi każdy dzien...

A mojego Iksa,poznałam ,jak to zwykle w życiu bywa,przypadkowo.Miałam szczęscie,bo moje uczucie do niewiernego już nie żyło.Pozbierałam się,wiedziałam,że mogę zacząc coś nowego....

Nie jest łatwo...Zadra zostaje...Tylko ten Człowiek pokazał mi,że potrafię kochac raz jeszcze ,dziś już nie pwoiedziałabym,że niewierny to miłośc mojego życia....

Teraz mam coś,paradoksalnie jest to prezent od mojej Damy:)--mam poczucie,że cokolwiek się w moim życiu nie wydarzy,Iks stoi za mną murem ...

Nie wiem co przyniesie los,nie wiem co będzie za miesiąc,rok,albo dalej,raz już przecież zaplanowałam swoje życie aż do śmierci,aż do póznej starości....Teraz cieszę ,że dane mi jest jest jeszcze raz w życiu kochac i byc kochaną...

Najpierw należy chyba się uporać z demonami przeszłości,potem próbować budować nowe życie.
Może to jest recepta????

Kochanka mojego męża od początku wiedziała że ma żonę i małe dzieci , ale nic sobie z tego nie robiła. Powiedziała że ona była wolna miała prawo się zakochać a rodzina to tylko zbędny balast , którego trzeba się pozbyć.Do tego uganiała się za wszystkimi kolegami mojego męża , próbowała ładować im się do pokoju do łóżka.Wszyscy koledzy męża są w stanie to potwierdzić a on powiedział że to nie prawda bo mu zazdroszczą i dlatego tak mówią.Tym bardziej że ona jest starsza od niego o 8 lat. W przeszłości tez mąż ją zostawił dla kochanki i kobieta po takich przejściach potrafiła zrobić to drugiej kobiecie. Chce ograniczyć kontakty taty z dziećmi , nie pozwala za często dzieci odwiedzać bo po co niech nauczą się żyć bez taty. Ona i jej dzieci są teraz ważne , to ich ma utrzymywać. I jeszcze jedno , kochanka napisała do mnie że nie ma żadnych wyrzutów sumienia, liczy się tylko ona, dzieci nie są ważne , bo popłaczą i zapomną , najważniejsza jest ona i jej szczęście. Ale czego można spodziewać się po kobiecie która porzuciła własne dzieci (7 i 14 lat) i wyjechała do pracy za granicę.I tak żyła 6 lat bez dzieci.  Dopiero w tym roku jak mój mąż odszedł do niej ściągnęła swoje syna z Polski i mieszka razem z nimi. Tak na prawdę miała straszną biedę, nie miała mebli , spała na materacu , dopiero mój mąż kupił meble , łóżko. Koledzy męża powiedzieli że tak na prawdę to szukała sponsora , a że był żonaty to dla niej się nie liczyło , najważniejsze że ma kasę.

Nie alfa...
A jednak to sa tylko slowa-
Uczucie nie powalilo Cie z dnia na dzien, to nie" byl piorun sycylijski", to bylo swiadome i bezwzgledne podrywanie zonatego.
Wybacz, ale nie znajduje tu specjalnego romantyzmu, byly to zwykle zabawy biurowo-grillowe.
Pchalas sie w to jak pisalam z "wdziekiem nosorozca", a teraz uzywasz wielkoslowia - nigdy nie mow nigdy,swiat czarno-bialy, sila=zlosc.......
A zebys wiedziala, ze w koncu zlosc dala mi sile, zeby mojego delikwenta pt.pseudomaz ustawic do pionu. Kiedy skonczyly sie moje placze i lamenty, a przyszedl zdrowy gniew zostaly wytyczone granice na co moge mu pozwolic. I pomimo, ze dostal jasny i wyrazny sygnal, ze moze spadac na szczaw i cieszyc sie nowym uczuciem - jakos nie chce z tego korzystac i trzyma sie domu jak wesz, chociaz wcale mu nie uprzyjemniam pobytu.
Nie rozmawiamy tu o sytuacji kiedy ludzie zyja w piekle malzenskim - wtedy jak najbardziej- zegnamy sie.
Mowimy tu o lekkomyslnym zabawianiu sie "na dzien dobry", a potem gdy sprawy ida za dalego KWIK.

Dajesz przyklad nieszczesliwego pozycia po rezygnacji z *wielkiej milosci", ja Ci moge dac przyklady kiedy maz/zona nie zrezygnowali z nowej zabawki i wyszlo dupajewo.
Gdyby to bylo takie proste  nie byloby Cie tutaj na forum, mnie zreszta tez.
I nie zamieniajmy swojego zycia w swiat celebrytow, bo ani nie te mozliwosci, ani pieniadze.
Nic nie dzieje sie bez przyczyny - oczywiscie przyczyna jest slaby charakter, znudzenie, niechec dbania o swoj zwiazek, chec przygod, chetna panienka/facet , seksoholizm itp.

Ja też o mały włos nie wdepnęłam w romans.Pracowałam z żonatym mężczyzną przez trzy lata.Podrywał mnie .Na początku starałam się to ignorować.Facet była bardzo przystojny, uroczy( tak mi się wtedy wydawało)no i zakochałam się.Nigdy nie doszło do romansu w pełni tego słowa znaczeniu.Postanowiłam odejść z pracy.Kompletnie sobie nie poradziłam.Wpadłam w depresje.Facet okazał się świnią.Powiedział żonie , że to ja latałam za nim i go podrywałam.Nasłał swoją żonę na mnie.Przyszła do mojej nowej pracy i zrobiła mi awanturę- on o tym wiedział sam ją przysłał.To chyba była taka zemsta za to że odeszłam z pracy.
Byłam strasznie głupia .Za długo z nim pracowałam .Teraz żałuję  ,że nie odeszłam wcześniej.

Rok leczenia depresji, masa leków,wizyt u psychologów.
Mój mąż o niczym nie wiedział ale mu powiedziałam .Nasze małżeństwo jest teraz super.Mój mąż zachował się jak mężczyzna na poziomie nigdy mi tego nie wypomniał chociaż minęło już parę ładnych lat.
Wiem też ,że porozmawiał sobie z tamtym gościem i powiedział mu co myśli o jego zachowaniu.
Wiem jedno .Żaden żonaty mężczyzna , który będzie mnie podrywał nie wzbudzi we mnie zainteresowania,Już na starcie jest przegrany bo jest nieuczciwy .
Dzięki całej tej historii bardziej kocham mojego męża i tylko jemu będę ufać.

Dokladnie .

Podpisuje się obydwoma rekami pod tym, co więcej nawet niewinne klikanie lub rozmowa na tematy inne niż neutralne jest niedopuszczalna. To jest okradanie innej kobiety z czasu jej mężczyzny no i nie ma ryzyka, że .... "jakoś tak wyszło i się do siebie zbliżyliśmy"

Dokładnie tak, dlatego to napisałam. Dodatkowo faceci zazwyczaj odpuszczają, przepraszając jeżeli jasno określisz swoje stanowisko. Oni tez nie chcą "marnować" czasu.

No tak bo oni to tacy biedni , nie rozumiani przez swoje żony, bo im się należy odpoczynek a nie chodzenie na wywiadówki i zajmowanie się dziećmi. Bo u kochanki znajdują zrozumienie , bo kochanka wysłucha, pocieszy , rozłoży nogi. Ja mojego po zdradzie wyrzuciłam z domu, nic nigdy nie musiał robić a teraz u kochanki musi gotować sprzątać. jestem ciekawa jak długo będzie mu to odpowiadać , bo jak rozmawia z córką na skypie to jest wiecznie zmęczony i śpiący. Nikt mi nie powie że kochanka ma wyrzuty sumienia , mojego męża nie ma żadnych. i otwarcie o tym mówi i piszę , bo ona miała prawo się zakochać i miała prawo rozbić czyjąś rodzinę.