Rozstanie - co dalej z tym zrobić?

Czy ktoś może mi pomóc zrozumieć tę sytuację?

Cytryna, ok. Tylko, że ja chciałem rozmawiać szczerze ale ona gdy otwierałem się przed nią była złośliwa, chłodna, inna... dlatego uznałem, że tak dalej być nie może. Ostatnie 9 dni samotności wiele mi uświadomiły, ale nie wiem w jakim ona jest stanie. Wiedziała, że dziś mam ważny egzamin i nic nie napisała....

No to Remi pojechałeś, to się nazywa obiektywizm, ale do rzeczy...

Rzucenie palenia było jedną z tych rzeczy które zrobiła by ze mną być.  Potem w związku też np. nie klęła jak szewc bo powiedziałem jej że to do kobiet nie pasuje. Mówiłem jej palenie rzucasz dla siebie nie dla mnie.
Podczas kolacji październikowej wspomniała że źle się czuła w związku bo:

1.nie mogła zapalić sobie,
2.musiała kontrolować swe słowa,
3.nie była sobą - stale coś robiła by mnie zadowolić.

Ja starałem się jej nie krytykować, chwaliłem każdy obiad, zwracałem zaś uwagę gdy mówiła nie przemyślane rzeczy, które sprawiały mi przykrość.
Powiedziałem jej wtedy uważaj na słowa bo zostają, a przepraszam działa do pewnego momentu.

Cieszę się , że ją przeprosiłem, bo mi z tym lepiej. Do samego końca zachowałem się kulturalnie.
Co do spotkania pod koniec listopada, chcę dowiedzieć się czy jest gotowa walczyć.

Na pewno nie będę prosił o szanse etc. bo znam swą wartość.  Szkoda mi tylko tego związku, bo poza tymi zgrzytami dogadywaliśmy się.

Z perspektywy czasu zastanawiam się nad mechanizmem z jakim ten związek się rozpoczął.
Ona dosyć szybko się zakochała, potem ja. Szybko przedstawiła mnie swej rodzinie, jakby chciała się tym pochwalić.

Jak dla mnie sprawa jest prosta. Nie akceptowałeś od początku tego jaka jest, chciała się zmienić dla Ciebie, próbowała nie wychodziło ( potrzeba dużo czasu żeby zmienić nawyki).
Oczekiwałeś od niej, że się zmieni, bo Tobie nie pasuje taka jaka jest, jej ciężko jest być kimś innym- stąd nieporozumienia i kłótnie.

To pewnie nie jedyny powód waszego rozstania ale na pewno istotny.

Nie pasujecie do siebie.

Próbowałeś ją wychować. O jakieś ćwierć wieku za późno.

Jeszcze coś. Normalnie jestem kulturalna, ale czasem się wściekam. Gdy coś chlapnę, po sekundzie jest mi strasznie głupio. Mój Kochany nigdy się nie gniewa. Mnie jest źle, gdy mi puściły nerwy i powiedziałam coś złośliwego, niemiłego. I spotykam się ze zrozumieniem (choć jemu nigdy nerwy nie puszczają:), on wybacza od razu. Kocham go coraz bardziej i jestem coraz spokojniejsza. Moje burze trwają ułamki sekund, najczęściej ostatnio ochłonę, zanim podniosę głos. Wyleczyła mnie jego miłość.

Ty kochałeś, ale groziłeś/ostrzegałeś że może przepraszanie nie zadziałać. Więc ona nie miała pewności, że jest kochana taka jaka jest (bo i nie była... Wolałbyś damę, a ona się wyrażała jak chamka).

Ale nawet gdyby chciała, po co? Ona musiałaby stać się kimś innym, żebyś ją pokochał. Ją, a nie ideał, którym ma się stać, dzięki Twojemu kulturalnemu prowadzeniu.

Dogadywaliście się, ale się nie kochacie. Tzn. Ty nie kochasz jej, takiej jaka jest a ona - nie wiem. Skoro rzuciła palenie (prawie), to bardzo chciała z Tobą być. Ale chciała też, żebyś kochał JĄ, a nie marzenia o tym jaka mogłaby być cudowna, gdyby się dała zmienić...

Ty chcesz być z kobietą, ona chciała być z mężczyzną. Nie poszukaliście swojej drugiej połówki, tylko każde złapało co było pod ręką i próbowało się w tym odnaleźć.

Seks, orgazm=oxytocyna= przywiązanie. U mężczyzn dodatkowo wazopresyna=uległość. Trochę upraszczam, ale tak to mniej więcej działa...

Witam. Jestem tu nowa. Może mój głos nie wniesie nic nowego, ale nie podoba mi się cała ta sytuacja, którą opisujesz chwytajzycie. Mam wrażenie, że zupełnie nie pasujecie do siebie. Znacie się zaledwie kilka miesięcy a tu już taka burza...... Rozstania i powroty. Przepraszanie, czy wybaczanie. Na tym etapie znajomości powinno być cudownie, ale nie tylko przez chwilę. Sytuacje intymne potrafią zmącić obraz, ale życie szybko to zweryfikuje i mam wrażenie,że to się właśnie u Was dzieje. To jest dopiero początek a tu już widzimy, że coś jest nie tak. Uważam, że zbyt krótko się znacie, by mówić o kochaniu. Inną kwestią jest fakt,że Ona tak szybko zamieszkała z Tobą, to też na coś wskazuje. Jeśli dobrze zrozumiałam, to o czym tutaj piszesz, to dziewczyna (moim zdaniem) próbowała się ,,dostosować", ale ponad swoje siły, co i tak wyjdzie w praniu, jak nie teraz, to później. Będziecie się męczyć, czego symptomy już są. Myślę, że kochanie nie polega na rzucaniu wulgaryzmami, bo to świadczy o pewnych brakach, np. w wychowaniu, choć nie tylko. A jeśli robi to kobieta i to już  na samym początku, to jest to problem i źle o niej świadczy. Wspominasz o jej emocjach, chyba ta jej sfera osobowości pozostawia wiele do życzenia. Weź pod lupę za i przeciw a zobaczysz, co z tego wyjdzie. Z doświadczenia wiem, że pośpiech może być złym doradcą. Wartościowa dziewczyna, nie poczyni takich kardynalnych błędów, nawet jeśli uczy się dopiero gotować.  Pewne błędy mogą być ,,rozwojowe", ale nie te o których tu napisałeś.

Życzę powodzenia i przemyślenia całej sytuacji. Nie sugeruj się tym, że poznaliście swoich Rodziców.

Chwytajżycie...

Ciche dni
- Nasz problem polega na tym, że po każdym sporze, X przestaje się do mnie odzywać. Milknie na trzy, cztery dni. Wypowiada tylko słowa niezbędne do wypełniania podstawowych czynności domowych. Potem, tak jakby ostrożnie zaczynają padać pierwsze dłuższe zdania, i po jakimś czasie nasze relacje wracają do normy. Ale... do następnego razu. Bardzo jest to dla mnie męczące - żalił się kiedyś Y, od 10 lat żonaty. Jeden rodzaj cichych dni wynika z chęci ukarania współmałżonka milczeniem. Jedno z małżonków obraża się i milczy. Rozumuje: skoro on ? czy ona - jest taki, to ja w ogóle się nie będę odzywać, szkoda słów, i tak do niego nie dotrze to, co mówię... U źródeł takiego zachowania leży poważne zranienie, uczucia skrzywdzenia, urażenia i poniżenia przeżywane powoli, długo zalegające w sercu. Powracające, podsycane i żywione. Zawzięte. Drugi rodzaj cichych dni jest wyrazem bezradności wobec konfliktu. Jedna strona milczy, gdyż boi się, że zostanie źle zrozumiana, że jej odezwanie się wywoła nową falę pretensji i agresji. Boi się odrzucenia. Często nie tylko nie potrafi wypowiedzieć, ale nawet nazwać w sobie tego, co czuje. Dlatego unika rozmowy. Ale to także ślepy zaułek porozumienia. Poczucie humoru jest ważne w rozładowywaniu napięcia we wzajemnych relacjach, ale nie może być jedyną receptą na ich uzdrowienie.
Skąd się biorą te trudności?
Różne są nasze cechy osobowości. Jedni z nas są bardziej emocjonalni, inni mniej. Ci pierwsi bardziej przeżywają konflikt na płaszczyźnie uczuć, drudzy ? faktów i logiki argumentów. Bardziej emocjonalni często podsycają, ?żywią? emocje i budują na nich oceny, oskarżenia, pretensje i wymówki. Słynne: ty znowu, ty zawsze, ty nigdy powstają najczęściej na bazie emocji. Na emocjonalność może nakładać się szybkość reagowania. Jedni z nas reagują szybko i gwałtownie, ale już po chwili im ?przechodzi? i nie pamiętają urazy, natomiast u innych poczucie krzywdy, przykre uczucia i żale, zalegają długo. W poważnych sytuacjach, nawet latami. Jedni z nas są bardziej wojowniczy, drudzy ? ugodowi. Jedni bardziej towarzyscy, inni ? separatywni. Wszystko są to cechy naszej osobowości, których predyspozycje przynosimy ze sobą na świat w genach. Cechy te są pierwotnie dobre, tylko nasza natura ludzka powoduje, że tak często te dobre cechy wykorzystujemy w sposób zły, prowadzący do konfliktów, napięć i niezgody. Warto zauważyć, że na przykład wojowniczość może być dobrze wykorzystywana, kiedy wspiera nas w wytrwałym dążeniu do celu i nie poddaniu się przeciwnościom. Ugodowość, dążenie do zgody, zdawać by się mogło niezwykle pożądana cecha, może być zagrożeniem więzi małżeńskiej, gdy jedna strona daje sobie, jak to się mówi, ?chodzić po głowie? i podporządkowuje się we wszystkim, nie zawsze zgodnym z miłością zachowaniom czy pomysłom współmałżonka. Słynne ?bycie od pantoflem? jest owocem nadmiernie ugodowego męża wobec wojowniczej i emocjonalnej żony. Doświadczenie mówi, że osoby, które szybko i gwałtownie reagują, i szybko im ?przechodzi?, maja skłonności do recydywy. Dotyczy to np. problemu wierności małżeńskiej, z którą te osoby mają czasem trudności. Natomiast ich łatwość przebaczania jest niewątpliwą zaletą. Z drugiej jednak strony osoby trzymające w sobie przezywane emocje długo, wyciągają na trwałe wnioski z popełnionych błędów, ale wypominanie współmałżonkowi popełnionych win, nieraz dawno przebaczonych, ciągnie się nieraz latami. I wreszcie jeszcze jedna z ? jakby biegunowych cech osobowości ? separtaywność i towarzyskość. Separatywny, a jeżeli jeszcze dodatku emocjonalny, ma trudność, niejako wrodzoną, z nawiązaniem kontaktu i trudniej mu pierwszemu wyciągnąć rękę do zgody. Towarzyskiemu, dla którego więź z drugą osoba jest często ważniejsza niż ?racje? zdecydowanie łatwiej powiedzieć przepraszam.
Jak się pojednać?
Już z tego krótkiego przeglądu cech osobowości widać, że mamy odmienne predyspozycje, które w różny sposób wpływają na zdolność przebaczenia. Warto poznawać cechy swojej osobowości, rozpoznawać je.
Jednym z nas jest łatwiej, a innym trudniej podjąć rozmowę. ? On nie jest winny, tylko on jest inny ? odkryła jedna z naszych znajomych ? On inaczej przeżywa niż ja. I ja tego nie zmienię. Mogę tylko zmienić mój własny sposób reagowania. Mamy wrodzone cechy osobowości, które są nam dane, ale i zadane równocześnie. W jednych poczucie zranienia zalega długo i trudno im zapomnieć, przebaczyć. Oni szczególnie powinni pamiętać, by ?urazy chętnie darować?. Jednak jeśli sami popełnią coś, co nadweręży ich małżeńskie relacje i zrozumieją, to można im zaufać. Poprawa jest zazwyczaj trwała. U innych osób, gotowość przejścia, jak to się mówi, do porządku dziennego, nad nieporozumieniami, jest bardzo ważna w nawiązywaniu zerwanego kontaktu. Jednak, jak uczy psychologia, osoby te są skłonne do recydywy. Warto też, by ci, którym łatwo zrobić pierwszy krok w kierunku porozumienia, próbowali zrozumieć, że małżonkowi może być trudno zrobić to samo. Nie należy wtedy przyspieszać porozumienia ?na siłę?, ale pozwolić, by trudne uczucia spokojnie w nim wygasły. Warto też, by małżonkowie, u których trudne uczucia zalęgają długo, starali się ich nie żywić i nie podsycać. Szczególnie jeśli zarówno mąż jak i żona mają w tym kierunku skłonności. Zarówno mąż jak i żona w małżeństwie, które się tak ostro kłóciło, a potem zaraz szło pod rękę, o którym pisałem wyżej, byli wojowniczy, emocjonalni, ale ich emocje trwały krótko i szybko opadały. Natomiast u Wandy, w przeciwieństwie do Łukasza, zalegały długo.
Czy on jest winny?
Na trudności we wzajemnym porozumieniu w małżeństwie warto popatrzeć nie tyle od strony, że ten drugi jest winny, ale także, że ja nie potrafię reagować z miłością. Dlatego nad cechami osobowości, które są dane i zadane, warto pracować. Na tkwiących w nich szansach budować porozumienie, a pracować nad skłonnościami, które to porozumienie utrudniają. przy odkryciu naszej znajomej: On nie jest winny, on jest inny. Niech to nam pomoże nie tylko pokonać ciche dni, ale w ogóle popatrzeć na nowo na budowanie porozumienia w małżeństwie. Chodzi o to, że musimy przepracować w sobie w jaki sposób kształtujemy w sobie nasze pierwotne cechy osobowości. One nie są same w sobie ani dobre ani złe. Dobre lub złe jest dopiero to, co z nimi zrobimy. Jeżeli widzimy, że druga strona konfliktu ? mąż, czy żona ? podsyca, jak się nam zdaje swoje ?niedobre? skłonności, to popatrzmy na siebie: czy sami nie budujemy naszej postawy na własnych ?złych? skłonnościach. Jeżeli sami mamy skłonności do długiego trzymania uraz, zauważmy, że przeciąganie cichych dni nie jest naszą ?słuszną? decyzją, tylko raczej objawem własnej niedojrzałości osobowościowej. Zauważmy jednak, że jeżeli współmałżonkowi jest trudno i ?trzyma w sobie? dajmy mu spokój, tylko życzliwą postawa ułatwmy mu szybsze wydobycie się z tego zaułka. To jest problem odpowiedzialnej postawy każdego z nas za współmałżonka.
Separacja (rozstanie) jest okazją, aby popatrzeć krytycznie na siebie. Przyjrzeć się swoim wadom i zaletom, szansom i zagrożeniem swojego temperamentu, swoich cech osobowości. Nie jest bowiem możliwe pojednanie się ze sobą samym bez pojednania ze współmałżonkiem. Odkrycie słabości we własnym sposobie reagowania, odkrycie budowania własnych niechrześcijańskich reakcji na ?niewątpliwe winy? i ?złe cechy? współmałżonka, jest wystarczającym argumentem, by samemu pierwszemu dążyć do zgody, a nie wymuszać swoich racji. A jeżeli współmałżonek nie jest do tego jeszcze gotowy, to nie dlatego, że jest ?zły?, ale być może dlatego, że jest bardziej emocjonalny i ma predyspozycję do długiego trzymania w sobie przykrych emocji. Skłonność do długiego trzymania w sobie uczuć przy innej okazji może wykorzystać w bardzo dobry sposób, teraz jednak ma takie trudności z darowaniem urazy. To ode mnie zależy, czy pozwolę mu na to, czy też swoją wojowniczość wykorzystam w zły sposób, przeciwko niemu. Zwornikiem wszystkich cech osobowości jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Wszystkie swoje zachowania, sposób korzystania z naturalnych predyspozycji, jako katolicy, podporządkowujemy temu przykazaniu. Budujemy na nim miłość w naszych relacjach ma małżeńskich. Nie miejmy więc satysfakcji, jeżeli współmałżonek nas pierwszy przeprosi. To może być pozorne zwycięstwo, a może nawet własna porażka, bo nie udało się samemu pierwszemu wyjść ze swoich emocjonalnych i wojowniczych okopów. Niewątpliwie ten, kto pierwszy przeprasza, niezależnie od wagi win i błędów, wykazuje się pełniejszym przepracowaniem w sobie cech temperamentu. Oznacza, że bardziej przepracował je w duchu miłości Boga i bliźniego. Impuls do przeproszenia może wynikać z własnych predyspozycji psychicznych, z pogłębionej dojrzałości osobowości przepraszającego. Ważne jest, byśmy naprawdę wrócili do siebie pojednani. I żeby to pojednanie było trwałe, a ono też zależy od własnych predyspozycji i pracowania nad nimi...
Wszystko to wymaga zdolności do spojrzenia z dystansu na siebie samego, przepracowania w sobie własnych sposobów reagowania. Potrzebna jest świadomość swoich cech. Nikt jednak nie może powiedzieć: taki jestem i taki będę, tak mam. Każdy z nas jakoś ?ma? ale jest powołany do tego, by nad tym co ?ma? pracować w kierunku coraz większej miłości. Jesteśmy sobie w małżeństwie dani i zadani.
Tylko kropką nad ?i? jest stwierdzenie, że całe to ?przepracowywanie? w sobie predyspozycji swojej osobowości jest owocne jeżeli się poddajemy źródłu miłości: Bogu i Jego łasce. Każdy powrót do siebie w małżeństwie, każde odzyskanie siebie po kłótni, czy nawet zdradzie, to przeżycie na nowo sakramentu małżeństwa, to jak gdyby ponowne udzielenie go sobie nawzajem, ponowne potwierdzenie miłości jako postawy wierności w trudnościach i uczciwości we wspólnym budowaniu i odbudowywaniu więzi.

...tak po chłopsku o przypadku takim jak Twój w małżeństwie...
Artemida... chylę czoła za Twój elaborat. Święte słowa.

jak jestes czlowiekiem na poziomie,duzo widzisz,a malo mowisz, to nie jestem pewna czy okielzasz ta dziewczyne.....trzeba szukac  dalej.....

Tak. O tym, że emocjonalnie jest chwiejna, to informowała mnie na samym początku. Pomyślałem, że razem to przejdziemy. Było kilka sytuacji, w których powiedziałem jej delikatnie że z pewnego jej zachowania było mi przykro -  to nie było nic poważnego, ona po tym płakała, mówiąc że mnie zawiodła, a ja jej mówiłem, że to nie tak poważna sprawa. Jednym słowem był kilka razy płacz z byle powodu, tak jakby ogromnie bała się, że jak jeszcze raz będzie mi przykro to z niej zrezygnuję. Rzecz w tym, że nie dawałem jej powodów by tak myślała.

Ta jej obawa, że nie sprosta moim wymaganiom mogła się wziąć w znacznej różnicy co do inteligencji i wykształcenia, dla mnie to nie było istotne bo nie szukałem pani profesor tylko kobiety z sercem.

Martwiło mnie też od pewnego momentu jej brak samodzielnych decyzji po kłótni, zawsze radziła się mamy, pod której była wpływem.

Nie wiem czy w tym co teraz napiszę jest jakaś ukryta prawda o jej charakterze ale gdy na początku zapytałem ogólnie dlaczego jej związki się kończyły, powiedziała, że była za dobra dla tych facetów...
Czy tylko ja widzę tu podobieństwo w mojej relacji z tą dziewczyną?

Tak, na przyszłość będę odwlekał moment zapoznania z rodziną.
Z drugiej strony, nigdy nie dowiemy się na ile już znamy daną osobę, rok, a może dwa - uczucia to nie matematyka, przecież.

Spotkanie w tej kawiarni, to dla mnie decydujący moment. Chcę zaobserwować jej postawę.

Jeśli się pojawi i będzie nadal w niej złość, obojętność , to nie ma sensu nic dalej robić, do tanga trzeba dwóch osób, z których każda weźmie część winy na siebie, gdy 9 listopada z nią rozmawiałem, nie widziałem aby czuła się winna za to, że wulgarnie się odniosła i pojechała do mamy.

Z drugiej strony może przemyślała sprawę i inaczej się zachowa, to się okaże.

Nie przywiązywałabym aż tak wielkiego znaczenia do tego spotkania w kawiarni, gdyż to może być kolejna sytuacja- imitacja. Według mnie masz już wystarczającą ilość danych, których ocena należy do Ciebie. To, jak ona się zachowa chyba zależy od wielu czynników, a w miłości (tej prawdziwej) wszystko powinno być proste. Musisz spojrzeć na to całościowo.

'Netproblemy' dziękuję za cenne uwagi.  Pamiętam taki moment, 2gie spotkanie gdzie usłyszałem, o tych byłych, też inne głupstwa na swój temat palnęła, po tym spotkaniu pomyślałem to nie jest dziewczyna dla Ciebie. Ale fakt, fizycznie mnie do niej ciągnęło, ona zaczęła zabiegać i tak dalej poszło. 
Fakt różnicy intelektualnej, środowisk z których pochodzimy, słownictwo - pomyślałem jak prawdziwa miłość, to nie powinno to stanowić przeszkody.

Ponieważ raz już mi się rodzina rozpadła, wiele mnie to nauczyło i traktowałem ją jak najlepiej potrafiłem.
Może tak bardzo pragnąłem mieć tę rodzinę,  chciałem dać szansę relacji, że na pewne rzeczy nie zwróciłem uwagi. Teraz wiem, że na początku gdy miałem wątpliwości odnośnie jej, trzeba było nie wchodzić w tę relację.
Ale cóż takie życie, uczucia, emocje, pociąg fizyczny - łatwiej powiedzieć, trudniej wykonać.

........a szybko dążą do seksu, bo same nie mają nic więcej do zaoferowania. Godziny spędzone w łóżku na mizianiu (fajne!)...,  czas spędzacie w miłej atmosferze, a tu umykają pewne rzeczy bardziej istotne - poznanie osobowości drugiej połówki. Myślę, że różnice społeczne, intelektualne i inne, są bardzo ważne przy doborze odpowiedniego kandydata na potencjalnego partnera życiowego. Zapominamy o tym, dlatego tyle jest rozwodów.

...wracają wspomnienia, dziś miałem sen...ehhh chciałbym już, żeby to był ten dzień spotkania, kiedy wszystko się okaże.  Są dni kiedy 3mam się dobrze, ale przychodzi czasem taki dzień jak dziś. Ona oczywiście się nie odzywa.

Zapewne jest tak, jak piszesz - za jakiś czas, tygodnie, miesiące? Spojrzę na to zupełnie inaczej, jak na razie wspomnienia dają górę:(

Musisz sobie jakoś pomóc. Weź się w garść. Nie myśl, bo to błąd. Dzisiej jest czwartek, zajmij się czymś, co zwykle robisz tego dnia. Gdy będą dopadać Cię myśli, koncentruj się na tym, by je odsunąć, ale przestań myśleć!!! Bo nie warto! Szkoda Twojego zdrowia i energii.

Daj sobie spokój z ,,tym czymś". Poznanie tej osoby było złe . Mam wrażenie, że to jedna z tych pustych dziewuch, których jest teraz pełno . Poznaj najpierw dobrze wnętrze, nie sugeruj się za bardzo ,,okładką" - choć to facetów przyciąga najpierw.

A co ma być? Wielka klapa,.............., już jest!

Tak, tamto to odrębny temat.

Czyli dobrze myślałam.
Pozdrawiam.

Tak, wiem, że to zasadniczy temat.  Z tym było tak, że mimo różnych środowisk i poziomów inteligencji, rozmawialiśmy na różne tematy, nie były to jakieś głębokie wywody, ot tak proste rozmowy.
Czasem w rozmowach przewijało się zdanie jej mamy, koleżanki, bratowej , tak jakby łatwo sugerowała się zdaniem innych, dodając rozchwianie emocjonalne (o czym sama powiedziała), pokazywało to jej niedojrzałość.
Mimo tego, taką ją zaakceptowałem. Ostatnie rozmowy po rozstaniu nie były już możliwe w normalnym tonie, bo ona była zła, klęła przez telefon.

Tak sobie myślę, gdzie ty miałeś wtedy rozum, jak ją poznawałeś. Ale serce nie sługa... Mozliwe, ze na początku ujęła mnie tym, że sama o mnie zabiegała...

Co do spotkania, w przyszły czwartek, to są dni gdy mam wątpliwości, co do jego sensu.
Innym razem myślę, aby zaproponować jej abyśmy zostali przyjaciółmi i zobaczyć czy to przetrwa, czy ona pokaże, że potrafi mi w czymś pomóc.

,,Co do spotkania............, że potrafi mi w czymś pomóc". - po co?
Dlaczego coś ma Ci pokazywać? Niech lepiej znajdzie sobie faceta na swoim  poziomie, a Ty dziewczyny na swoim. Szukaj dalej, ale rozsądnie.

Dlaczego, po co? A może dlatego, że mam naturę wojownika, łatwo się nie poddaję. Szkoda mi tak zostawić tamten czas, zazdroszczę tym, którzy z łatwością  zamykają związki grubą kreską.
A może dlatego, że mam już dosyć nieudanych relacji, chcę w końcu mieć tę Jedyną.

Czy coś ze mną jest nie tak?

Z Tobą wszystko w porządku i to jak najlepszym. Jesteś konkretnym facetem, który wie, czego chce.

I jeszcze jedno, gdybyście się akceptowali, to nie byłoby tych wszystkich kłótni, rozstań  i innych negatywnych sytuacji. Być może szukasz u  aktualnej dziewczyny tego, co miała tamta a za czym możesz tęsknić, nie uświadamiając tego sobie.

Coś wydarzyło się 2 tygodnie temu, że nie idealizujesz już tamtej?

Obecnie mieszkam  z psem:) , była tylko 1 kobieta.

Nie odpowiedziałeś jeszcze na kilka pytań, ale przedstawię Ci moje wnioski tej całej sytuacji:
- zerwałeś kontakt z ,,byłą", która cię ostro kręciła, ale nadal siedzi Ci w głowie;
-  skutkuje to tym, że w obecnej dziewczynie szukasz tamtej;
- efektem tego są m.in. nieporozumienia w obecnym związku - chciałbyś, żeby aktualna była, jak tamta, która na pewno ma wyższe wykształcenie  skoro pracuje z dziećmi i młodzieżą - stąd też zauważasz u nowej jej braki - intelekt, słownictwo, i inne;
- starasz się nową akceptować, ale widzisz, że ona jest niedojrzała, ma jakieś problemy emocjonalne ( ważne jest to, że powiedziała Ci to na samym początku, gdyż nie jest to wynikiem zazdrości o tamtą - nie wiem, czy ona o niej wie);
- nowa jest niezaradna życiowo - bardzo jej pomogłeś, i tu pełen szacunek ;
- nowa tak łatwo nie odnajdzie się (albo wcale), taką jaką byś Ty chciał - jej problemy emocjonalne mogą się wręcz nasilić;
-  zbyt różnicie się oboje - wywodzicie się z innych środowisk, może i warstw społecznych - nie wiem, jak ona funkcjonowała w Twoim środowisku - tu może dla niej być dodatkowo kolejny stres - awantury, rozpacz, bo nie sprosta;
- ponieważ nowa całkowicie sobie z tym nie radzi - włączyła w tą relację rodzinę, koleżanki, wspólnie wszyscy debatują nad Waszym losem - chore!!! - uwaga pali się czerwone światło!
To tylko niektóre przemyślenia tak w skrócie, obym się myliła w tym wszystkim, co napisałam.

Netproblemy, widzę, że się pogubiłaś.  Nie ma żadnej byłej i aktualnej, z tamtą z przeszłości nigdy nie byłem.
Mój post dotyczy jednej relacji z 1 dziewczyną, na przestrzeni ostatnich 2 lat.

Netproblemy,

A nie przyszlo ci do glowy ze niektore kobiety sie tak zachowuja bo chca tylko seksu? tak naprade kobiety az tak bardzo od facetow sie nie roznia.

I czesto spotykaja sie z kims tylko dla przyjemnosi i nie chca zwiazkow i nie oznacza, ze sa latwe. Nie lubie jak sie okresla kobiety latymi. Uprawiaja seks bo chca a nie dla tego ze sa latwe.

Co innego jak faktycznie ida do lozka tylko by komus zaimponowac, ale... nie oszukujmy sie nie tylko ida do lozka dla pozerstwa tylko dla przyjemnosci.

Czasy sie zmieniaja a najbardziej wlasnie kobiety...

Jak facet sypia codziennie z inna to jest bohater, nierozumiem tego ....

Majusia,

Oczywiście, że masz rację, może chciała tylko seksu. W naszej rozmowie nie podjęliśmy wszystkich aspektów, ale fajnie, że wniosłaś coś nowego, o to  właśnie tutaj chodzi - rzucić ,,światło" na całą sytuację i mechanizmy tej relacji. Każda opinia jest ważna - a zdania możemy mieć różne. Chwytajzycie, tak naprawdę nie wspominał o szczegółach tej relacji, przedstawił tylko skutki: ona nie wróciła do domu, lub była zła, i inne.........
Może w tej relacji miał być tylko seks................,- on nam tego nie powiedział, a to by wiele zmieniało - związek dla cielesnej przyjemności i tylko tyle ( mało konkretów).