Pytanie do kochanek

Nie, nie mają...

Ani byłam, ani jestem. To takie moje skromne zdanie zaobserwowane na przykładzie kochanki mojego męża. Gdyby miały wyrzuty sumienia, to by tego nie robiły. Tak mi się wydaje.

A dlaczego kochanki mają mieć wyrzuty sumienia?większość kobiet które stają się kochankami robią to bo czują coś do faceta. Pytanie dlaczego kochanki są takie złe,a nikt nie rozlicza faceta który ma kochankę. Gdyby facet nie chciał to kobieta nic nie jest w stanie zrobić!!!

Nigdy nie mów nigdy, nigdy nie mów zawsze!!

PS. Ja też myślałem, że była żona jest mi wierna. Powiem więcej... za jej wierność rękę, a co tam rękę, rękę, nogę i inne członki dałbym sobie obciąć... i wiesz co... dzisiaj byłbym bez tych członków...;)

Pzdr
K.

No to ja Wam napiszę, bo do tej pory same odpowiedzi nie na temat.

Co czułam, kiedy byłam kochanką (5 lat)? Na przemian: dumę z siebie, jaka to ja jestem teraz fajna i wyzwolona, spotykam się tylko wtedy, kiedy chcę - mam potrzeby seksualne, ale miłości nie chcę, bo tyle razy mnie skrzywdzono - niech on się wreszcie rozwiedzie i udowodni mi, że mnie kocha - jak ten gnojek się rozwiedzie i zostawi dzieci, to znaczy, że jest świnią i go zostawię, bo nie będę umiała go szanować.

Co czuję teraz? Sentyment, do dziś z tym panem pozostaję w przyjaźni, jest dla mnie kimś bliskim (ale jak brat, bez podtekstów miłosno-erotycznych). Ogromną agresję, kiedy pomyślę, że los mógłby mnie ukarać tym, że mój mąż mnie z jakąś zdradzi, a chyba bym takiej szmacie (tak, tak, takiej samej szmacie, jaką ja wtedy byłam) przerobiła twarz na mielonkę. Wstyd i wstręt do samej siebie, jak mogłam. Radość, że wreszcie to skończyłam i dzięki temu miałam szansę poznać męża. I cały czas noszę w sercu nauczkę, że miłość trzeba pielęgnować każdego dnia - inaczej rodzą się tabuny chętnych na zdradę mężów i żon.

Nie, Karolino, skąd. Spokojnie, nikogo nie uraziłaś. Tylko po prostu autorce wątku zależało na wypowiedziach Pań, które kochankami były/są. Przepraszam, jeśli poczułaś się źle, nie na tym mi zależało.

;-) Jest dobrze ;-)

Mają, bynajmniej ja miałam i chyba właśnie wyrzuty sumienia skłoniły mnie do zakończenia tego romansu. Poza tym po chwilowej początkowej fascynacji i dreszczyku emocji przyszła dłuższa faza- faza wstydu w stosunku do samej siebie.

Ja byłam kochanką żonatego mężczyzny. Miał oprócz żony również dzieci. Jeśli chodzi o nią i jego synów nie miałam żadnych wyrzutów sumienia. Wręcz przeciwnie, nawet mnie to nakręcało. Czasem tylko brakowało mi go, bo wiedziałam że jest z żoną i nie możemy się spotkać wtedy kiedy tego chcę. Ale mnie to właśnie nakręca, dreszczyk emocji i to że nie zawsze jest dostępny .

Tu chyba chodzi o (dość z resztą złudne) poczucie własnej atrakcyjności - no bo dziewczyna wyobraża sobie, jaka musi być wspaniała/piękna/dobra w łóżku/inteligenta że facet stawia dla niej na szali swoje małżeństwo i rodzinę. No i ten dreszczyk emocji - smsy z toalety, spotkania pod płaszczykiem dłuższego zostawania w pracy itp.

Ja nie byłam i nie będę kochanką, bo mam szacunek do siebie, ale myślę, że mogę brać udział w tej dyskusji, ponieważ mam styczność z różnymi kobietami, które są kochankami. Też z ciekawości pytam je co czują i ku mojemu przerażeniu SĄ Z SIEBIE DUMNE?! Ostatnio rozmawiałam ze swoją rówieśniczką (23 lata), chadza do żonatego mężczyzny od kilku miesięcy, twierdzi, że jej nie satysfakcjonuje kochanie się z wolnym. Na pytanie czy nie szkoda jej jego żony, odpowiedziała, że ją to nie obchodzi. Nie wiem jakim człowiekiem trzeba być żeby tak się zachowywać.
Mężczyźni tu też są winni, ale jak wiadomo "jak suka nie da - pies nie weźmie". Tym bardziej, że kochanki przecież wiedzą, że biorą udział w zdradzie.

I przepraszać kochankę za urażenie jej? usunięte przez moderatora z powodu naruszenia regulaminu? Brawo!

ja byłam kochanka ale zerem nie jestem na pewno!

każdy popelnia błedy u mnie to było chwilowe są rózne kochanki, jak i różni mężowie i różne relacje między Nimi.

Nie każda kochanka to zimna wredna s..a!!

Siły argumentu nie mierzymy z pewnoscią w wulgaryzmach.

Owszem rozumiem Twoja stronę bo wiem coś o tym z autopsii. Ja akurat równie szybko jak zaczęłam to i skończyłam. Konsekwencji jak na razie większych nie ma, nie zostawil żony nawet nie było o tym mowy itd a czas poświęcony dla mnie też nie był 'ukradziony' rodzinie bo naprawde spotykalismy się na szkoleniach tylko i wyłącznie i to naprawde byly szkolenia bo pracujemy w tej samej branzy.

A poza tym jeden incydent nie skreśla człowieka bynajmniej nie powinien.

Rozwalacie mnie po prostu kobiety! To może pójdziemy w drugą stronę- wszystkie zdradzone żony to zaniedbane, spasłe ogrzycce, w dodatku wredne i zrzędzące. W końcu tak wyrażają się o swoich żonach sami zdradzający mężowie. Prawda to czy nie?

Nigdy nie zrozumiem tego "zwalniania z winy" mężczyzn. To on składa przysięgę, to on ją łamie, i w sumie przestaje być ważne z kim. Jak nie znajdzie kochanki, to zawsze są prostytutki, tylko musi być motywacja. Może Wasi chłopcy są typkami, których trzeba trzymać krótko, bo na widok pary cycków zupełnie tracą rozum, ale większość taka nie jest. Większość facetów zdaje sobie sprawę z tego co robi, jakie są konsekwencje (a raczej ich brak w wielu przypadkach). I jeśli facet zdradza, to nie dlatego, że kochanka użyła jakiejś czarnej magii i biednego misia omamiła, tylko dlatego, że on sam tego chciał.

Po stokroć wolę faceta, który ma okazje do zdrady, ale tego nie robi, niż patałacha który nie zdradza tylko z braku zdrady.

Pochodze z takiej rodziny (juz o tym pisalam) więc nie będę się powtarzać i miałam szcześliwe dzieciństwo.

i ja go nie kochalam nigdy. i ja sobie na pewno nie wmawiam że jestem wrażliwa, kochająca i uczuciowa:) Uciszyć sumienie może troche tak bo gryzie.... I ja (w swoim wątku) nie użalałam się nad sobą "Boże jaka ja biedna jestem"
Biorę to na swoje bary ja się w pore ocknęłam i nikogo nie wienie poza sobą, bo nikt mnie nie zmuszal

Tzn od tego sie zaczęło od tego, że nie jestem jedyna to mi gdzieś otworzyło oczy... fakt na początku dla mnie to byla adrenalinka, nie interesowala mnie jego żona, jej uczucia itd ale to krótko trwało i dały znać o sobie wyrzuty sumienia. Wiec dlatego mówię że nie jestem zimna s...ą bo gdybym była pewnie dalej bym to ciągnęła bez względu na wszystko byle mnie zaspokajal itd ale teraz mam żal do siebie i już nawet nie chodzi o te zdrady z innym bo cięzko to nazwać zdradą tylko właśnie o tą rodzine.... ale do tego doszlam niestety dopiero po jakimś czasie

Dżizas... "Tzn od tego sie zaczęło od tego, że nie jestem jedyna to mi gdzieś otworzyło oczy... "  przecież, do jasnej cholery od początku nie byłaś jedyna, bo była żona!!!!!!! Ale Ciebie ruszyło dopiero, gdy okazało się, że facet posuwa także inne panieny, taka moralność Kalego - jak Kalemu zabrać krowę to beeee a jak Kali zabrać komuś krowę to super....

"fakt na początku dla mnie to byla adrenalinka, nie interesowala mnie jego żona, jej uczucia itd ale to krótko trwało..."  dla mnie takie coś świadczy o byciu zimną s....

Toteż wypowiadam się na podstawie Twoich postów, to co się dzieje w Twojej głowie mało mnie interesuje. Nie przeszkadzało Ci, że sypiasz z żonatym, że ma żonę i dzieciaki - ruszyło Cię dopiero, gdy okazało się, że są jeszcze inne. I wtedy nagle koleś zrobił się beeeeeeeee

Znam osobiście wiele kobiet, którym fakt istnienia żony spędzał sen z powiek, co w końcu skutkowało rozstaniem się kochanków. Sama również miewam do czynienia z żonatymi mężczyznami. Wcale nie chodzi o to, że jakoś ich staram się na siłę uwieść, przychodzą po prostu w miejsca, do których i ja zaglądam.

Jakie jest moje zdanie? W takim tragicznym trójkącie nikt nie jest bez winy. Oni (mąż i żona) - zaniedbują siebie nawzajem, nie słuchają się, nie rozmawiają. Mąż - szuka albo przez przypadek znajduje kobietę, która widzi w nim mężczyznę. Żona - pozostaje wiecznie zmęczona i niezadowolona z życia i z niego. Kochanka - zazwyczaj na początku nie do końca ma świadomość w co się pakuje. Dużo zależy moim zdaniem od emocjonalnego zaangażowania stron, im głębsze emocje ich łączą, tym większe wyrzuty sumienia. Osobiście mam świadomość, że nie można budować swojego szczęścia w oparciu o cudzą krzywdę. Jednak w takich układach nigdy nic nie jest czarno-białe. W dodatku, tam gdzie pojawiają się emocje, rozum mówi "dobranoc".

W przypadku takich wieloletnich romansów sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana. Ponieważ pojawiają się różne zakresy odpowiedzialności. Rozpiszę to trochę schematycznie, nie na konkretnym przykładzie - tak więc wybacznie uogólnienia. Ów mężczyzna (kobiety zdradzają równie często!) ponosi odpowiedzialność za relację ze swoją kochanką i za swoją rodzinę. Wie, że żona nie jest w stanie zapewnić mu tego co kochanka i odwrotnie. Żona nie jest także w stanie zaakceptować istnienia kochanki (choć tutaj zdarzają się na szczęście wyjątki). Kochanka musi się godzić ze swą trzeciorzędną pozycją (po dzieciach i żonie). Dzieci są dla męża ważne, więc jako dorosły, odpowiedzialny facet przez lata tkwi w takim trójkącie, ponieważ nie chce zawieść oczekiwań żony, rodziny ale i swoich dzieci. Wie, że wyjawienie prawdy grozi rozwodem, a nie chce stracić rodziny. Jeżeli mężczyzna potrafi jasno stawiać granice i dbać o obie te kobiety, taki układ może przetrwać wiele lat, bez (moim zdaniem) większej szkody dla którejkolwiek ze stron - pod warunkiem, że żona się nie dowie.

Wracając do samej pozycji kochanki w tym wszystkim. Niektóre kobiety zasłaniają się tym, że małżeńskie problemy kochanka ich nie obchodzą, że nie czują się współwinne, że to Jego wybór, że to ich sprawa, że jeśli nie ona to on i tak znajdzie inną. Nie bez znaczenia jest również szereg korzyści płynący z bycia tą trzecią. Ciężko znaleźć mężczyźnie dobrą kochankę. Na różnych portalach erotycznych aż roi się od żonatych mężczyzn, którzy nad tym ubolewają. Zatem, kiedy taki facet już znajdzie odpowiednią kobietę - dyskretną, lojalną, dobrą w łóżku i będącą powierniczką jego najskrytszych spraw - to dba o nią i o ten układ. Kochanka tym samym czuje się dowartościowana, a płomienny romans nabiera iście książkowych uroków - co kompensuje poniekąd fakt istnienia żony i dzieci, za parawanem ich romansu.

Swoją drogą też, niech mi nikt nie mówi, że żona będąca blisko swojego męża, przez 10 lat nie zorientowała się, że on sypia z inną. Przecież można to odkryć na co najmniej kilkanaście sposobów. 

Wśród tych par, które żyją w takich układach zauważam jeszcze jeden decydujący czynnik. Otóż, w zdumiewającej części przypadków, strona zdradzająca skarży się, że ze swoją ślubną połówką nie może realizować swoich erotycznych fantazji w takim zakresie jak z kochanką.

Jak moim zdaniem zaradzić takim sytuacjom? Dopuścić do świadomości, że mąż może mieć potrzeby, które na pierwszy rzut oka mogą się żonie nie spodobać... i zaakceptować to Świat erotyki, wbrew temu czego nas uczono na religii i na wychowaniu do życia w rodzinie, jest bardzo obszerny i może być fascynujący - a strach ma tylko wielkie oczy. Warto też moim zdaniem nie traktować mężczyzn jako maszynek do robienia pieniędzy - bo z tym też się często spotykam (ale z tym mają problem i żony i kochanki).

Mam nadzieję, że moja wypowiedź okaże się choć trochę pomocna, chociaż mam świadomość, że to problem stary jak świat i Ameryki nie odkryłam.

Pozdrawiam
Iguana

Iguana, nie uwzględniłaś tylko jednego: że istnieje (całkiem spore) grono facetów, którzy mając nawet Bóg wie jak ładną i chętną do seksu żonę i tak wyruszają na łowy, bo zwyczajnie sa zakompleksiali i koniecznie muszą sprawdzać, czy ich męskość działa jeszcze na inne kobiety? Widziałaś kolesi z kryzysem wieku średniego rzucających się na wszystko, co młodsze 15 lat i w miarę atrakcyjne??? Nawet mając bardzo atrakcyjne żony? Latających z tzw. dupą nie dlatego, że żona oziębła, tylko że sam obawia się, że nieługo przestanie mu stawać????

Nie pomyślałaś, że standardem jest gadanie o tym, że z żoną się nie sypia, a potem okazuje się, że np. w ramach tego niesypiania rodzi się dziecko?

Któryś z facetów napisał na forum, że zdradził zarówno żonę, do której już nic nie czuł jak i kobietę, którą kochał!! I sam się przyznał, że tak naprawdę, to w momentach zdrad myślał sam o sobie... I to chyba jest wyjaśnienie. Monstrualne męskie ego: ja i moje potrzeby, ja i mój kryzys wieku średniego, ja i mój seks, ja i moje zmarszczki, ja i moje problemy. JA JA JA. A baby latają wokół takiego i ze sobą się gryzą - bo żona to pewnie kocmołuch który chce seksu raz na pół roku, bo kochanka to dziwka. Zamiast albo odwrócić się na pięcie i znalezc sobie wolnego, albo postawić ultimatu (ona albo ja)....

Przypomina mi się teraz moja koleżanka. Jest w związku - nie są małżeństwem. Koleżanka atrakcyjna jest i jak to się mówi "lubi ten sport". Może być w trójkącie itp., zahamowania niewielkie.. Facet zachwycony (smsy typu "uwielbiam jak mi .......)itd. itd..
I co z tego??? Non stop kolor inne dziewuchy, koleżanki z FB, z imprez. Ba, nawet na jednym z portali erotycznych dał ogłoszenie (okraszone zdjęciem penisa we wzwodzie) że chętnie przyłączy się na trzeciego do par szukających urozmaicenia...
Koleżanka szalała, płakała, przechodziła depresję.... co na to pan? Ano: bo ja mam kompleksy, bo ja muszę wiedzieć, że oprócz Ciebie polecą na mnie jeszcze inne kobiety.
I co w takiej sytuacji?? I takich przypadków znam więcej.

mysle ze nie maja zadnych wyrzutów sumienia

Moja przyjaciólka była kochanką przez 3 czy 4 lata. Czy miała wyrzuty sumienia? Nie. Ale nie dlatego, że jest wstrętną osobą. Po prostu zakochała się na zabój, a ten padalec wmówił jej jaka ta jego żona wstrętna jest, jak go męczy maltretuje psychicznie, a on biedaczek to tylko ze względu na swoje ukochane dzieci dźwiga ten krzyż. Na szczęście to się skończyło i moja przyjaciółka przejrzała na oczy, teraz sobie pluje w brodę że była taka głupia. No ale przez ten czas była kompletnie zaslepiona, miała klapki na oczach i miała wrażenie nie że zabiera męża innej kobiecie, ale że ratuje go przed wstrętną harpią o jakiej opoowidał jej, jej ukochany facet.

Iguano! - czytajac Twojego posta cofnelam sie do lektury z glebokiej mlodosci - "Nany", "Damy Kameliowej" lub podobnych... Biedni panowie nie mogacy znalezc dyskretnej kochanki, badz panie ryjace po internecie za jakims chloptasiem. I ten przecudnej urody obrazek jaki przedstawilas o genialnym haremowcu co to i o zonke zadba, dzieciatka nakarmi, a neurozy zaleczy z kochaneczka. Malo tego jeszcze o zdrowko sie zatrwozy coby jakiegos syfa, kily czy chociazby grzybicy do domu nie przywlec.
Uff, a moze tak raczej przyklad z "Gorzkich godow" Polanskiego, gdzie eksperymenty erotyczne doprowadzily plomiennych kochankow do totalnej nienawisci i zniszczenia ich milosci.
Kochanka, nie jest zazwyczaj wynikiem, ze "zona barchanowa" i tylko po bozemu(nafaszerowana bogobojnymi frazesami), raczej checia potwierdzenia swojej lekko juz podupadlej potencji, badz tez zwyklej checi przygody, zeby zaimponowac w meskim gronie przy pogaduszkach  przy piwku.
Zdrada z jakichkolwiek powodow jest zawsze zdrada  - chcesz wrazen, chcesz pofruwac bierz rozwod z calym tego korowodem (alimenty,podzialy itp) i nie zawracaj d...py zonie/mezowi/kochance jakis ty biedny, niezaspokojony/na .
Co do kochanek, jak mowi stare przyslowie - nie pchaj sie miedzy wodke a zakaske. I jeszcze jedno, jakos nie znajduje przykladu kochanki zakochanej nieprzytomnie w ubozuchnym  renciscie..........

Ten ostatni to moj maz hehhehe byly :;

Sadie - krotko i wezlowato w temacie " w dupie mam rozne sytuacje, ale moje wewnetrzne zasady sa moja podstawa" !!!!!!!!!
Nic dodac.

Dziękuję za odpowiedzi.Czytam i jak obiecałam nie oceniam .
Co czuje kochanka? No tak -ale kochanek tez przecież ma uczucia.Co on czuje wiążąc się z zamężną kobietą?
Kiedyś o mały włos nie wplątałabym się w romans z żonatym. Oprzytomniałam na szczęście i w porę uciekłam.
Byłam strasznie zakochana ale jeszcze resztki zdrowego rozsądku kazały uciekać z tego gówna.Facet był wyrachowany i zobaczyłam , że oszukuje nie tylko żonę ale i mnie.Okropna sytuacja.Nigdy w życiu nie chcę przeżywać tylu gwałtownych emocji.Powiem tak- po tamtym wydarzeniu wolałabym być sama niż związać się z żonatym. Jeśli bym się w takim zakochała a on by twierdził, że też się we mnie zakochał to niech się rozwiedzie i dopiero tworzy coś nowego ale dopóki jest w małżeństwie NIC nie może się zdarzyć.
Kiedyś ktoś mi powiedział, że w takich sytuacjach nie ma wygranych.Wszyscy na starcie przegrywają.Coś w tym jest.

Dziecko, ty masz 23 lata, piszesz o szacunku do siebie a jednoczesnie o tym, 'ze jak suka nie da to pies nie wezmie? To jak, twoja mamusia - suka dala twojemu tatusiowi - psu i teraz oto ich produkt popisuje sie popegerowska mentalnoscia na forum? A ty sama to tez jestes suka i dajesz psu? Co za prostactwo.

Mają...

Jesli juz sie bawimy i przyjmujemy protekcjonalne tony to przeczytaj swoj tekst a potem powiedz mi, ze ty sama tego nie robisz.
Ale ad rem, owszem jestem bardzo sfrustrowana tylko nie tym, co ty w swoim amatorskim filozofowaniu mi przypisujesz. Otoz jestem wyjatkowo sfrustrowana, ze w XXI wieku mloda dziewczyna, z dostepem do netu, czyli nie z jakiejs zapadlej wioski cytuje 'madrosc ludowa' wywodzaca sie z wiejskiej mentalnosci podwojnych standardow i robi to w dodatku na forum dla kobiet a jednoczesnie uwaza sie za bardzo moralna i pelna szacunku dla siebie.
Otoz zadna kobieta majaca szacunek dla siebie oraz poczucie wartosci jako kobieta czegos takiego nie powie, bo jest to prostactwo a oprocz tego zdejmuje odpowiedzialnosc z mezczyzny. I wlasnie na to wskazuje i owszem, uwazam to za oznake bardzo niskiego poziomu.  To nie ma nic wspolnego z odmiennoscia opinii a do dyskusji wnosi moj zdecydowany sprzeciw wobec takiego prostackiego traktowania kobiet.

Betino, szczerze mówiąc, to mi nie robi różnicy, czy rzeczona żona uprawia sex z mężem czy nie. Wiem natomiast i to z relacji kilku osób, że nie posuwają się one tak daleko w realizacji swoich fantazji na łamach swych formalnych związków, jak w przypadku kochanki/kochanka - bo rzecz się tyczy również zdradzających kobiet. I raczej pokutuje moim zdaniem tutaj bardziej syndrom matki i dziwki, a niekoniecznie jej umiejętności. Nigdzie też nie napisałam, że zdrada jest czymś dobrym i że mężczyźni są z niej rozgrzeszeni - bo mam wrażenie, że tak odbierasz to co piszę. Jednak uważam, że winienie tylko jednej strony za zdradę nie jest do końca "jedyną słuszną drogą". Czego szukają żonaci mężczyźni na stronach o charakterze erotycznym, czy w klubach, które odwiedzam? BDSM, cuckold, swingers, biseksualnych doznań, transseksualnej wolności. O tym raczej żony słuchać nie lubią... i to miałam na myśli pisząc o szerszym zakresie erotyki, aniżeli ten preferowany w klasycznych związkach. Większość cross-dress'erów jakich znam to żonaci mężczyźni. Wielu zarówno Dominujących, jak i uległych mężczyzn, jakich znam, utrzymujących stałe relacje w klimacie BDSM, to żonaci mężczyźni. W klubach swingerskich, klubach gejowskich,  czy klubach go-go aż się od nich roi. Nie chcę usprawiedliwiać tych mężczyzn czy ich kochanek/ów, nie chcę oczerniać ich żon. Znam też równie aktywne w tych wszystkich obszarach kobiety mające mężów i dzieci, które "radosnej nowiny" też nie zaniosą do domu, ze względu na dzieci. Nie mi to oceniać. Mówię jedynie co widzę i jak to pojmuję. Wiem natomiast, że każdorazowo w takim wypadku najłatwiej ukamienować, a trudniej zrozumieć faktyczne motywy jakimi Ci ludzie się kierują. Dla mnie każda taka historia wystarczyłaby aby zapełnić przepastny tom podręcznika do psychologii, a tutaj wchodzę i 75% wpisów czytam "Kochanki nie mają wyrzutów sumienia" - koniec kropka. To trochę jak stwierdzenie "każdy arab to terrorysta" i to mnie razi - takie zawężanie perspektywy.

Rozumiem też doskonale to, o czym pisze Mika123 i przykro mi, że Cię to spotkało.

To między innymi fakt istnienia zdrady (w takiej formie o jakiej tutaj mówimy) skutecznie zniechęca mnie do wchodzenia w relacje monogamiczne - ale oczywiście nie jest to jedyny powód. Dostrzegam wiele korzyści z wchodzenia w relacje otwarte, ale nie uważam, aby było to dobre rozwiązanie dla wszystkich wokół.

Wiem, że również istnieją bardziej "normalne" układy, gdzie ona ma nadzieję, na zrzucenie z piedestału tej ślubnej wybranki i czasami nawet im się to udaje. Mam na ten przykład kuzynkę, która ułożyła sobie życie ze swoim kochankiem. Dobrze rozumie się z jego trójką dzieci (z którymi spędzają weekendy i wakacje), sama też ma z nim syna. Nie wiem czy są teraz szczęśliwsi dzięki temu, nie mam z nimi zbyt dobrego kontaktu. Jednak jestem też ją w stanie zrozumieć na swój sposób.

Natomiast wydaje mi się, że tak zatrważająca ilość żonatych mężczyzn - będących niejednokrotnie (w codziennym życiu) głowami rodzin, prezesami firm, tzw. "poważnymi" ludźmi - w klimatach o których wspominam, też o czymś świadczy.

O dzieciach i moich motywacjach wchodzenia w związki otwarte pisałam już na tym forum w innym temacie, więc może nie będę się powtarzać, tylko jak ktoś ma ochotę to zapraszam -tutaj-.

Myślę natomiast, że takie stereotypowe myślenie o kochankach nie pokazuje tego "zjawiska" w pełnym świetle i dlatego też się w tym temacie odzywam, bo mam wrażenie, że większość wypowiadających się tutaj osób traktuje ten temat bardzo jednostronnie i jednowymiarowo. Od niemalże każdej reguły istnieją wyjątki. Poznając jakiś wąski wycinek rzeczywistości, nie można mierzyć wszystkich jedną miarą, w dodatku tak krótką.

Nie twierdzę, że rozwalanie komuś życia, jest czymś dobrym. Nigdy tak nie uważałam. Kiedy zadzwoniła mi kiedyś kobieta, twierdząc, że jest od 7 lat w związku z facetem, z którym spotykam się od kilku miesięcy i zaczęła mnie wyzywać, to miałam ochotę urwać mu jaja. Trochę czasu mi zajęło zanim się uspokoiła i dała sobie spokojnie wyjaśnić, że z tego co mi wiadomo, to się rozstali. Kiedy wreszcie się wykrzyczała i wypłakała, wyjaśniłam jej, że więcej o mnie nie usłyszy i że nie zamierzam więcej spotkać się z tym mężczyzną. Słowa dotrzymałam. Czy miałam wyrzuty sumienia? Jak mogłam mieć, skoro nie miałam pojęcia o ich trwającym narzeczeństwie, a nie była to też żadna wielka moja miłość, a raczej ktoś z kim zupełnie swobodnie od czasu do czasu spędzałam weekend. Po wszystkim czułam się oszukana, ale też wkurzyło mnie, że dzwoni do mnie jakaś obca kobieta i skacze mi po głowie. To było kilka lat temu. Później długo prezentowałam postawę, że już nigdy nie wejdę w żaden układ facetem będącym w stałym związku. A później się dowiedziałam na bazie doświadczenia, żeby "nigdy nie mówić nigdy" bo życie to bardzo szybko potrafi to zweryfikować.

Niejednokrotnie też posądzano mnie o bycie kochanką, kiedy nią faktycznie nie byłam. Też musiałam się w tej sytuacji jakość odnaleźć i nie było to miłe, jak jakaś nawiedzona laska, szukała z lupą po swoim domu moich włosów.

Czasami też bym sobie życzyła, aby świat był czarno-biały i aby ludzie żyli w dostatku i szczęściu, bez kłamstwa, biedy i chorób. Jednak tak się nie dzieje. A zdrada istniała i istnieć będzie - każdy może stać się jej częścią, świadomie czy też nie. Wiem też, że paść jej ofiarą jest bardzo bolesnym przeżyciem.Tylko, że prócz tych zakompleksionych, szukających dowartościowania pawianów, zdrady dopuszczają się również zupełnie dowartościowani ludzie i mają oni ku temu także swoje powody i decydują się zapłacić tę wysoką cenę, za bycie częścią takiego dramatycznego trójkąta, a ich jedyną motywacją nie jest dowartościowanie się.

Ogólnie temat rzeka

Iguano
Cytujesz S.Zweiga - A kto raz w sobie czlowieka zrozumial, zrozumial wszystkich ludzi"
Pozwole sobie zacytowac - Kto probuje poznac 100 kobiet - nie pozna zadnej, kto probuje poznac dobrze jedna kobiete - pozna ich 100.

Rozumie  intencje zdrady wynikajace z choroby partnera, ozieblosci seksualnej. Moze byc ze totalnie rozjechaly sie drogi partnerow, a sa ze soba z takich czy innych wzgledow, laczy ich tzw uklad - ale czy wtedy mozemy mowic o zdradzie ?
Tu raczej mowa o klasyce gatunku - gdzie strona poszkodowana na wiesc o wyskokach partnera dostaje pala po glowie i trudno sie pozbierac. I wcale nie jest pociecha tekst - ach to bylo takie byle co.... wrecz przeciwnie! Czyli co - moje cierpieniem, bylo dla takiego  byleco?
Przerobilam to na wlasnej skorze. Raz przebolalam, drugi raz juz nie. Nie bawi mnie nieznosna lekkosc zycia - wole "ponura" pewnosc,
a na traktowanie mnie jako stalego elementu krajobrazu juz sobie nie pozwole.
Oczywiscie jest to temat rzeka.... upieram sie jednak przy swoim- zdrada jest zdrada (oprocz tego co na poczatku), a neurozy,czy zbyt daleko posuniete fantazje nie musza mnie rajcowac.

Zawsze sie zastanawialam jak czula sie H.Clinton po rewelacjach p.Levinky, gdy publicznie sie zastanawiano, gdzie szanowny malzonek wkladal cygaro i gdzie wyladowaly slady spermy na jej sukience, a pozniej jeszcze pare innych pan przyznalo sie do sponiewierania przez niego. No ale to juz byl chyba tylko uklad, chociaz facet mogl byc bardziej dyskretny.