Tango napisał/a:masz racje, gdy TY bedziesz miała 30 lat on 23 czyli będzie w wieku gdy szaleje się najwięcej a Tobie zegar biologiczny zacznie głośno tykać
A tak właściwie to dlaczego z nim jesteś ?? Tak szczerze , jest mądry? przystojny? bardziej namiętny niż Twoich rówieśnicy i starsi koledzy ?? A jak wygląda Twoja sytuacja w relacjach z rmenżczyznami ? masz powodzenie ?? czy w czasie gdy z nim jesteś ktoś próbował Cię poderwać ?? Tak szczerze.....
Ja z nim nie jestem, nie tworzymy związku typowego, z racji jego wieku. Dziwnie byłoby mi, gdybym opowiadała o nim swoim znajomym i nic sobie nie robiła z tego ile ma lat. My oboje wiemy, co jest między nami, jak dobrze się wspólnie rozmawia i wymienia poglądy. Sama nie mam pojęcia czemu dałam się wciągnąc w tą relacje, odstawiłam rozum i rozsądek na drugi tor. Po prostu coś mnie w środku dźgnęło i to niemalże od początku kiedy go zobaczyłam, ale wiedziałam jaka jest sytuacja i nie chciałam podejmować żadnych kroków, bo wiedziałam ile ma lat, z kolei nie sądziłam, że to obierze taki obrót sprawy i że to on weźmie sprawy w swoje ręce, totalnie mnie to zaskoczyło.
Nie mam problemu z powodzeniem, raczej jestem atrakcyjną dziewczyną, znajome twierdzą, że mogę mieć niemalże każdego, ale to nie kwestia tego, że ja kogoś mogę mieć, bo faktycznie mogę być z byle kim, tylko to mnie nie zadowala, ja chcę czuć coś w sobie, żeby się starać. Ja już sama zwątpiłam w to, że moje serce może coś poczuć, że tam w środku mnie może coś się zdarzyć. Gdyby ktoś mi przed wyjazdem powiedział, że tak się stanie to wyśmialabym go prosto w twarz. Ten wyjazd mial byc dla mnie oczyszczeniem i ucieczką od wszystkich facetów na świecie no i...nie udało się. Nie miałam też żadnego poważnego związku do tej pory, zawsze Ci do których coś czułam byli dla mnie nieosiągalni i nie do zdobycia, wieczne rozczarowania i poniżanie z ich strony. Dlatego czasem sie usprawiedliwiam, że już nie potrafię zaufac nikomu z mojego rówieśniczego otoczenia a on daje mi to czego dotychczas zaden z moich potencjalnych kandydatów nie zapewnił, mimo, że obiecywali złote góry, nie dali mi szacunku, uwielbienia, ciepła i bezpieczeństwa, może to jest głupie kiedy piszę w taki sposób o młodym, ale on jest dobry, po prostu, ujęło mnie to w nim, że jest niesamowicie rozsądny a przy tym, co dla mnie wydaje się dziwne on nie myśli o tym co powinien robic w swoim wieku, czyli grac w pilke, podrywac dziewczyny rowiesnice, zaczepiac je w jakis sposob tylko mysli o posiadaniu szczesliwej rodziny, o tym by pracować i dawać bezpieczenstwo i wsparcie osobom które kocha.
Myślę, że takie myślenie moze zawdzięczać rodzicom i to jak go wychowali.
Jest mi dobrze z tym, że mogę z codzienności z którą się zmagam, uciec do świata w którym on jest i tam nie ma póki co żadnych problemów, wszystko jest takie piękne, nieskażone, tego mi brakuje...
I to nie jest tak, że ja w jakiś sposób manipuluje nim i każę mu robić tak jak sobie to ja wymyślę, absolutnie, on jest rozsądny, wie w co się wpakował i zapewniał mnie, że nie żałuje decyzji, że zrobi wszystko by to przetrwało, czas pokaże...