Samobójstwo poprzez powieszenie się.

Samobójstwo przez powieszenie świadczy moim zdaniem o dużych problemach psychicznych. Może rozejrzyjmy się dookoła  i popatrzmy uważnie na osoby wokół siebie.Czasem wystarczy jakieś dobre słowo,rada,uśmiech.To przerażające,że tyle ludzi potrzebuje pomocy!

mój mąż też niewiele ponad miesiąc temu odebrał sobie zycie ..
jeżeli ktos chciałby ze mna pogadac to moje gg41707660

Często wystarczy zwykły uśmiech, spytanie czy wszystko gra, podanie ręki do drugiego człowieka, bo w końcu nie mamy pojęcia co dzieje się u niego w środku i to już poprawia mu nastrój, skłania do refleksji, ze może jeszcze z nim lub ze światem nie jest jeszcze tak źle, często też wystarczy chwilę się zatrzymać i po prostu dać człowiekowi się wygadać, aby nie czuł się samotny...Samotność, to straszne słowo, tym bardziej, ze owe zjawisko jest czymś tak powszechnym i częstym w dzisiejszym świecie.

Oczywiście oprócz modlitwy;)

mój mąz nie chciał się wygadać dusił wszystko w sobie.. widziałam że strasznie się odizolował ode mnie i od dzieci ale rozmawiać nie chciał. raz tylko powiedział dwa tygodnie wcześniej że pęknie i zrobi coś głupiego.. ale na moje pytania nie reagował, nie chciał iść do lekarza nie chciał w żaden sposób się ratować.. nie rozumiem tego...
minąl już cały miesiąc i ja coraz mocnej czuję jego brak a to dopiero też myśle że poczatek tej tęsknoty.. do tej pory żyłam jak w jakimś transie tyle rzeczy było do załatwienia...

Witam. Piszę, bo nie wiem, co mam ze sobą zrobić. Świat mi się zwalił na głowę i nie widzę już sensu dalszego życia...

Moj chłopak (25 lat, ja mam 23) odebrał sobie życie przez powieszenie w ten Wielki Piątek. Okazało się, że od bardzo długiego czasu nas wszystkich okłamywał. Nawet mnie...w wielu kwestiach. Jeżeli chodzi o to, jak to się stało to, mi powiedział, że jedzie do rodziców na święta, rodzicom, że zostaje u siebie w wynajmowanym mieszkaniu, bo pracę znalazł. I był sam...i się zabił ;( nie umiem sobie z tym poradzić. Znaliśmy się 6 lat, a byliśmy około 5. Był całym moim światem. Najbardziej mnie boli, że mi nic nie powiedział, że ma problem, grał perfekcyjnie. Nie widziałam obniżonego nastroju nawet. Nic nie widziałam. Jeszcze okazało się, że jakieś prochy brał (acodin), Też o tym nic nie wiedziałam. Gdybym coś przeczuwała poruszyłabym niebo i ziemie. Mam straszne poczucie winy, że mu nie pomogłam, że nic nie widziałam. Boję się, że go zawiodłam, że przeze mnie nie żyje...

Jak ja mam teraz żyć? Jedyne czego pragnę teraz, to umrzeć i być z nim. Minęły 3 tygodnie a ja dalej w to nie dowierzam, co się stało. Zostawił mi list, że mnie przeprasza , że nie chce, abym cierpiała. Napisał, że wie, że potrafię cieszyć się życiem i jeszcze będę szczęśliwa. I że on chce tam w przyszłym świecie ze mną zacząć wszystko na nowo.

Nie wiem jak mam teraz żyć, ciągle płaczę, nic nie ma sensu. Był dla mnie najważniejszą osobą, chyba nawet ważniejszą od rodziny. Mam wrażenie, że będę sama do końca życia.

Jak mam się z tego podnieść? Błagam, niech mi ktoś pomoże...

staram się 'normalnie' żyć, ale ciągle to bardzo odbiega od normalności. Mam cholerny żal do Niego, że zachował się tak egoistycznie. Żeby chociaż mówił, że ma problem i chciał pomocy, to wtedy można byłoby uznać, że depresja z nim wygrała i to zrobił. Ale to, że wszystkich na około oszukiwał i kłamał w żywe oczy? Rozmawia ze mną dzień przed śmiercią i się do mnie śmieje i wszystko jest ok? Obiecuje, że w poniedziałek przyjedzie, a tak naprawdę do mnie list pożegnalny pisze? To jest po prostu dla mnie szczyt, jak po czymś takim komuś zaufać. Byliśmy 6 lat prawie, dla mnie to kupa czasu, bo byłam gówniarą 17 letnią jak Go poznałam. A teraz? Stoję na zakręcie mając lat 23 i nie widzę wyjścia dla mej osoby, aby być kiedyś szczęśliwą. Jak zaufać?
Naprawdę nie wiem jak ogarnąć się ;/

Chodzę do terapeuty, dopiero początki, więc nie mogę powiedzieć, czy coś mi to daje.

Z dnia na dzień jest coraz gorzej. Kompletnie nie mam na nic siły. Najdziwniejsze jest to, że jak jestem ze znajomymi to sama nakłada mi się maska uśmiechu, a w środku jestem rozsypana na kawałki. Nie chcę ich ciągle zadręczać sobą, ponadto jak już jestem w śród ludzi staram się na chwilę o tym wszystkim zapomnieć. Zawsze byłam bardzo wesołą osobą, która wszystkich rozśmiesza...
Obudziła się we mnie wielka tęsknota za Nim. Naprawdę nie wierzę, że uda mi się kiedyś żyć normalnie. Mam wrażenie, że to wydarzenie już do końca życia będzie się za mną ciągła. Ojciec alkoholik, szwagier miał kiedyś tendencje do bicia, mój chłopak się powiesił - co za patologia. Nie zasługuję na szczęście widocznie. Za każdą chwilę radości płacę wiadrem łez. Nie mam siły już żyć. Kto by tam po mnie płakał. Jedynie mama i siostra. Tak to nikt.
Boję się wakacji, będę sama i chyba zadręczę się na śmierć.

Anechor - pięknie zakończyłeś swoją wypowiedź.Zachowanie tego chłopaka było wynikiem strasznej choroby.Pamiętam , że kiedy ja myślałam o samobójstwie nie czułam , że inni mnie zawiedli a wręcz przeciwnie , że to ja straszliwie wszystkich rozczarowałam i ciągle rozczarowuję tym , że nie potrafię wyjść z depresji i zachowywać się normalnie.Nie widziałam innego wyjścia jak uwolnić swiat i ludzi od swojego marnego istnienia.Pragnienie śmierci ,a może i jej nieuchronność była mją jedyną i obsesyjną myślą.Chciałam rzucić się pod pociąg wszystko miałam zaplanowane ale bardzo się bałam.Nieświadomie uratował mnie mój chłopak, który wcześniej ze mną zerwał w bardzo nieładny sposób.Wydawało mi się ,że mimo wszystko coś nas jeszcze łączy kiedyś był moim najlepszym przyjacielem zwierzyłam mu się z moich myśli- kiedy dowiedział się o tym co chce zrobić powiedział, że zrobi to samo bo nie będzie umiał z tym żyć .Tylko dlatego jeszcze żyję, nadal go kochałam i chciałam żeby żył.Wcześniej mówiłam o moich myślach mojej mamie i tacie- szukałam ratunku-potwornie mnie wyzwali , że nie mam sumienia, i inne mocne słowa....
Satu Twój chłopak nie widział innego wyjścia- był chory na złośliwego raka duszy, przykro mi.....

Może to kwestia mojego chorego poczucia humoru, ale mam nadzieję, że bardziej cię rozbawię niż urażę....można by rzecz, że ciekawe masz hobby

Czasem chyba tak jest, że jednak człowiek nie specjalnie i nie do końca chce się zabić i byle pretekst wystarczy, aby zrezygnował. A czasem nie pomoże nic. Kiedyś, w poprzednim miejscu mojego zamieszkania, facet skakał bodajże 3 razy z 8 piętra. Za trzecim razem w końcu złamał sobie rękę i odwieźli go do psychiatryka. Wyobrażacie sobie? Dwa razy leciał z 8 piętra i jedynie się poobijał. Do czego zmierzam....nie jestem osobą wierzącą, ale uważam, że jednak każdy ma zapisany określony czas. Jedni mają go dużo, inni malutko. To jaki będzie to koniec nie zależy od nas, a trudno o samobójcach stwierdzić, aby podejmowali racjonalne i logiczne decyzje. Więc toczy ich choroba duszy podobna do najgorszych odmian raka.

Generalnie nie ma co rozpamiętywać. Stało się. Warto skupić się i pamiętać te szczęśliwe chwile. Rozmowy, uśmiechy. Ale nie zadręczać się pytaniami "dlaczego?"

Podobne pytanie można zadać sobie w przypadku eutanazji. Czy jest to zabójstwo, samobójstwo czy w ogóle jak do tego podchodzić, bo na dobrą sprawę nie wiadomo.

Tutaj chyba wiele namieszał humanitaryzm, który głosi, że życie samo w sobie jest najwyższą wartością i to niezależnie od jego jakości/problemów/honoru/przewinień/wyznawanych zasad. Przecież dawniej tak nie było, a właśnie samobójcza śmierć (niezależnie od formy) była jednym ze sposobów odzyskania honoru. I to nie tylko w naszej kulturze. Nie namawiam do samobójstwa - wręcz przeciwnie. Uważam podobnie do ciebie, że jest to wyjście bardzo egoistyczne i tchórzliwe. Jednak zwracam uwagę na zmianę (i to w zasadzie w ciągu ostatnich kilku dekad) pewnych fundamentalnych wartości. Na dobrą sprawę trudno jest jeszcze wyrokować, czy ta zmiana jest naturalna i związana z naszym rozwojem, czy też sztuczna.

Weźmy na ten przykład kapitana Reginisa - bohatera narodowego z czasów II wojny światowej (a więc niedawno). Bronił się pod Wizną. Nie dał rady więc odebrał sobie życie. Cześć i honor. A wyobrażasz sobie taki scenariusz dzisiaj? Np gdyby w Karbali w 2004 roku (największa bitwa z udziałem Polaków od czasów II wojny światowej) wydarzenia potoczyły się choć trochę inaczej? Myślisz, że równie pozytywne wrażenie by to wywarło?

Witam
Trafiłam tu przypadkiem,szukając wiadomości na temat śmierci przez powieszenie...Jutro miną 3 miesiące jak pochowałam jedynego brata,który zginął w ten sposób...nadal nie umiem o tym rozmawiać,tyle czasu już minęło...to było tak nagle...ciągle się zastanawiam,co się wydarzyło,że umarł?Dodam,że trwa śledztwo,które prowadzi Pani prokurator,twierdząc,że nie było to typowe samobójstwo...jak dotąd wiadomo tylko tyle,że policja zebrała pewne dowody wskazujące na udział osoby trzeciej...wyników sekcji nadal nie znamy...męczy mnie milion pytań,których nie umiem sobie po ludzku wytłumaczyć...mój brat był tak radosnym człowiekiem,nigdy się nie załamywał,życie brał lekko,zawsze mówił,że trzeba korzystać z tego co daje los,bo nigdy nie wiadomo...i zdarzyło się kilka razy,że powiedział że nie dożyje starości...z ostatniego okresu jego życia wynika wiele,co może wskazywać że jednak sam to zrobił,m.in: kłopoty z dziewczyną z którą był dobrych parę lat,tyle że młodsza od niego sporo(i to mogło zaważyć na ich wspólnym losie także...)wiem,że ona teraz ma już nowego faceta,tak jakby nigdy nic...kolejna rzecz problemy finansowe,dłuższy czas był bez pracy,trochę długów,ale to nigdy nie był dla niego jakiś wielki problem,żeby sobie nie poradził...
Rozmawiałam z nim na 3 dni przed jego śmiercią...mówił,że wszystko zaczyna od nowa,załatwił sobie mieszkanie,prace miał zacząć za kilka dni...teraz próbuję przypominać sobie jego każde słowo,znaleźć jakiś haczyk który wskaże mi powód...może nie słuchałam tak dokładnie jak powinnam...?może coś przegapiłam...?Przeszłam już chyba wszystkie etapy,od wstrząsu kiedy się dowiedziałam(zadzwonił nasz Tato,który musiał go zidentyfikować...),przez niedowierzanie,potem kolejno wściekłość na brata,na siebie,że nic nie zauważyłam,poprzez wielki żal i tęsknotę,że już nigdy więcej się nie spotkamy...
Widywaliśmy się rzadko odkąd wyjechałam 600km od domu...założyłam swoją rodzinę,mam 4-letnią córeczkę i wspaniałego faceta...ostatni raz z bratem widzieliśmy się na 5 miesięcy przed jego odejściem...planowaliśmy wakacje razem...miał być moim świadkiem na ślubie...rozmawialiśmy często przez telefon,zawsze były żarty,głupoty na różne tematy i sprawy życia codziennego...bardzo rzadko się żalił na coś,choć ostatnio właśnie na swoją dziewczynę...nie chcę tak myśleć,ale coraz częściej dochodzi mi do głowy głos,że jednak to się stało przez nią...w dzień jego śmierci spotkał się z nią właśnie,i to ona była ostatnią osobą która widziała Artura żywego i ostatnią osobą do której brat się odezwał-napisał jej sms'a: Przepraszam...potem został znaleziony w dziwnym miejscu w mieście,gdzie normalnie się nie chodzi bo teren bagnisty,jedyne co miał przy sobie to porwany różaniec i wyciąg z konta bankowego na drobną kwotę no i telefon...wszystkie rzeczy tzn portfel itp itd zostawił u swojej dziewczyny...jak to wygląda według Was???
Mózg mnie boli już czasem od tych domysłów...wiem,że brat nie miał wrogów,jedynym mógł być nowy kochaś tej jego dziewczyny...Jednak wątpliwości ciągle krążą i są chwile,że nie mogę logicznie myśleć o tym wszystkim...ostatnio męczy mnie strasznie uczucie niemocy,że nie jestem w stanie odwiedzać go nawet...nie mogę tak po prostu wsiąść do auta i jechać z dzieckiem 600km...tęsknie...jak cholera...i myślę o nim każdego dnia...boli mnie że w tej ostatniej chwili na ziemi był zupełnie sam...a przecież mógł powiedzieć słowo,byłam obok zawsze jak chciał pogadać...
W życiu nie pomyślałabym,że coś takiego mnie spotka...wiele przeszłam złego,nie raz "darłam koty" z bratem,jednak był dla mnie         bardzo ważny...mój starszy brat,jedyny...
Jak żyć,nie wiedząc nic właściwie co się wtedy stało...???Tuż po jego śmierci,śnił mi się prawie noc w noc,myślę,że przychodził się pożegnać...mówił,że dowiemy się wszystkiego z wyników,odchodził z tym swoim wiecznym uśmieszkiem na ustach...odnosiłam wrażenie,że czegoś się bardzo wstydzi,nie chciał powiedzieć...raz nawet był wściekły na swoją dziewczynę,chciał żeby ona zaniosła mu na grób kwiaty...nie wiem czy jakieś przynosiła,nie była na pogrzebie ponieważ nasz Tato nie chciał jej widzieć,bałam się że może wyjść coś złego jeszcze i ostrzegłam ją,żeby nie przychodziła dla własnego bezpieczeństwa,poza tym znajomi Artura są przekonani że to tylko przez nią...
Ciężko to wszystko poukładać w całość...życie trwa,mam swoją rodzinę,jednak jeden rozdział mojego życia zostanie już pusty na zawsze...i choć wiem,że go już nie ma,nadal mam jego numer w telefonie...

Czyta, extunia19...tylko często-tak jak Ty -nie ma odwagi się odezwać...choć na usta  i pod palce ciśnie się tyle słow.

I jak sobie radzić?....

Radzić sobie można jedynie w ten sposób,że każdy kto decyduje się na własną śmierć to robi to tylko dla siebie nie patrząc na rodzinę bliskich...nikt się nie liczy tylko on sam.
Dla bliskich pozostaje tęsknota i niezrozumienie,setki pytań.
Jedno jest pewne,że temu kto umiera w taki sposób jest teraz o wiele lepiej niż za życia i ja w to wierze...

Zgadzam sie z tym co napisalas.
Sama przezylam smierc bliskiejmi osoby. Pomimo ze od tego czasu minelo juz 11 lat, emocje na wspomnienie tego wydarzenia sa nadal bardzo silne. Nie staram sie ich jednak tlumic. One musze miec swoje ujscie. Wtedy jesli czlowiekowi po prostu lzej.

Jestem po lekturze tematu "samobójstwo", powiem Wam szczerze , jestem bardzo blisko kroku ostatecznego.
Dlaczego ???
Rozpad małżeństwa z dnia na dzień, przeżywam to strasznie, a lat mam 58.

Praktycznie straciłem kontakt z rzeczywistością, nie jestem w tej chwili w stanie cokolwiek myśleć.
Poczta niby jest,a jej nie ma?
Jak trochę się spamiętam,odpiszę.
Pozdrawiam

To bardzo poruszające jak wiele osób o tym myśli...ale nie dziwię się, że tak jest...zbyt wiele może dziś przygniatać, dla wielu to ból nie do zniesienia.
  Samobójstwo członka rodziny lub bliskiego przyjaciela przysparza ogromnych udręk emocjonalnych. Wielu obwinia za tę tragedię siebie. Mówią: ?Gdybym tylko poświęcił mu tamtego dnia trochę więcej czasu?, ?Czemuż nie ugryzłem się wtedy w język?, ?Dlaczego nie zrobiłem dla niego jeszcze czegoś?. Osoby takie myślą, że mogły w jakiś sposób zapobiec tej śmierci. Czy jednak słusznie jest obarczać siebie winą za czyjeś samobójstwo?
  Po fakcie łatwo jest rozpoznać sygnały zdradzające tendencje samobójcze. Ale wcześniej sprawa ma się zupełnie inaczej.
Niekiedy po prostu nie sposób ustalić, co ktoś myśli lub czuje. Wiele osób mających zamiary samobójcze nie potrafi jasno wyrazić swych najgłębszych uczuć, nawet przed najbliższą rodziną. Nawet ich rozpoznanie nie gwarantuje, że uda się zapobiec samobójstwu. Zamiast więc się zadręczać, lepiej szukać pociechy w słowach mądrego króla Salomona: ?Żyjący są świadomi tego, że umrą, lecz umarli nie są świadomi niczego? (Kaznodziei 9:5). Bliska ci osoba nie znosi mąk w ognistym piekle. Nie doznaje już udręki emocjonalnej, która popchnęła ją do samobójstwa. Nie cierpi; po prostu jest w stanie spoczynku.
  Teraz najrozsądniej będzie zatroszczyć się o żyjących, w tym również o siebie.
Bardzo ciekawe informacje jak sobie z tym radzić znalazłam na stronie.... bloggera w blogu - dlaczego ludzie rezygnują z życia

       Polecam i pozdrawiam ciepło!

Opowiem pewną historię w skrócie.

Kilka lat temu pracowałam z kolegą,który po kilku latach związał sie z kobietą urodziło im się dziecko.
Niestety związek bardzo burzliwy nie przetrwał,"odbiło" się to na zdrowiu kolegi poważnie-silna depresja,ataki epilepsji...
Jakiś czas temu byłam jego powiernikiem smsowym o każdej porze dnia i nocy.Pisał jak się czuje i ciągle,że popełni samobójstwo.Tak przez kilka miesięcy tłumaczyłam,"maglowałam" na okrągło o sensie i wszystkim pozytywnym co można w życiu zrobić,miec hobby,pasje życiowe itp.itd.
Az do pewnego momentu,cos we mnie pękło(pomyślałam,że dobrze że nie poszłam na psychologię bo nie poradziła bym sobie) po raz kolejny tłumaczyłam...i powiedziałam,że niech to zrobi jesli czuje taką potrzebe,nawrzeszczałam na niego on na mnie i na tym skończyła sie nasza znajomość.
Jakiś czas temu odwiedził mnie zadowolony,kupił dom,auto i w sumie całkiem dobrze sobie radzi.
Powie ktos,że durze ryzyko było,czyjes zycie w moich rękach.Tak moze to tak wygladało,sama nie wiedziałam co zrobi ale też stwierdziłam,ze jego lekarz nie pomógł jemu to co ja dopiero.Sama jestem cudem ocalała po takim czynie.
Przyznam,ze to była jedna z najcieższych moich życiowych ról.

Kiedy rodzinie przechodzi?! Dziwne pytanie - nigdy! To pozostaje na zawsze.
A czy nie egoistą jest ten, który zostawia rodzinę, dzieci?!
Nie żyjemy w epoce kamienia łupanego, jest wielu specjalistów, można sobie pomóc, trzeba chcieć i mieć odwagę, spróbować....

Mój tato odebrał sobie w ten sposób życie 4 miesiące temu...
Nawet ciężko wyrazić słowami to co zrobił. Zawsze mówię zrobił"to" bo nie potrafię wypowiedzieć słów "powiesił się".
I nie pojmuję jak możecie pisać że ktoś kto to zrobił był egoistą!
A może egoistami są osoby z otoczenia które nie zauważały sygnałów które świadczyły o tym że z tą osobą coś się dzieje,że trzeba jej pomóc. A może nie chciały widzieć...
Ja do dziś dnia mam wyrzuty sumienia że mogłam coś więcej zrobić,aby temu zapobiec. Nigdy sobie tego nie wybaczę,bo są winni jego desperackiego kroku,którzy bezczelnie się z tego śmieją...
A kiedy przechodzi??? Bardziej głupie pytanie nie mogło paść bo nie przechodzi nigdy!!!
Budzisz się rano i płaczesz jak dziecko bo ból i rozpacz wraca do Ciebie jak bumerang. Tak samo było miesiąc temu,jest teraz i będzie za rok,za pięć lat i już zawsze...

GGac zawsze się kogoś zrani stawiając tak desperacki krok. Choćby się w danej chwili myślało mam dość zrobię to bo i tak nikt za mną nie będzie płakał jest to bezsensowne,bo każdy człowiek komuś tam na świecie jest bliski,choć na codzień sobie tego nie okazujemy.

Tak rozumiem że mogę sprawić komuś przykrość. Ale ograniczoną w czasie. Znałem ludzi których znajomi się zabili, względnie szybko wracali do normalnego życia. Ja na szczęście nie mam żadnych dzieci ani innych więzów, ty abb82 już niestety utknęłaś i jesteś odpowiedzialna za swoje dziecko.
Nikt również nie będzie miał myśli że mógł coś zrobić, bo nikt o niczym nie wie i nie będzie wiedział. Umiem grać uśmiech i bycie pogodnym i zawsze tak wyglądam.

GGac a powiedz tak szczerze, dlaczego tak bardzo chcesz opuścić ten świat? Z czym jest Ci tak źle? Co jest tego głównym powodem? Wysłałam Ci maila, odczytałeś? Postaraj się zmienić swoje życie, ale nie rezygnuj z niego. Uwierz w moje słowa... Teraz nie masz dzieci, ale możesz je mieć, możesz wieść szczęśliwe życie! Wszystko zależy tylko od Ciebie!!! Odczytaj maila i się odezwij, ok?

dokładnie ,mam takie samo zdanie

Masz racje. To nigdy nie przechodzi... Ja po 12stu latach od smierci mojego taty, na sama mysl o nim, przezywam wszystko tak samo. W ulamku sekundy jestem w stanie odtworzyc kazda minute z jego ostatniego dnia zycia. Do dnia dzisiejszego mam problem z powiedzeniem w jaki sposob doszlo do jego smierci. Tego uczucia nie da sie opisac.

Po co żyć. Wychodzi na to że tylko po to aby innym było wygodniej.
W moim przypadku życie to tylko stresowanie się pracą, marnymi zarobkami, psujących się samochodem, byciem gorszym od innych. Powiększająca się samotność, mimo moich prób utrzymania kontaktu z znajomymi których i tak miałem niewielu z powodu błędów w przeszłości. Jedyne co czuję to zmęczenie, Zazdrość, irytacja, zimno. Nie przypominam sobie bym był kiedyś szczęśliwy, różne rzeczy próbuję już od dawna robić ale widać być szczęśliwy nie umiem.

Tak więc, koszt polepszenia mojej sytuacji będzie taki że kilka osób od czasu do czasu przypomni sobie że znali kogoś kto się zabił? Cóż wiem że są szczęśliwi, poradzą sobie szybko z tym, zresztą pół roku odczekam, jeżeli ja się z nimi nie będe kontaktował to oni się do mnie nie odezwą.

Można mieć różne cele w życiu ale łączy je jedno. Chęć bycia szczęśliwy. Każdy ma problemy, ale przynajmniej bywają szczęśliwi, ja nie bywam. Jeżeli nie bywam i nie ma żadnego sposobu żebym był to po co się męczyć?? Skoro i tak się kiedyś umże to po co przedłużać to?

Nie chcę żyć bo wiem że w przyszłości jeszcze bardziej będę zazdrościł znajomym którzy są szczęśliwi, lepiej żyją, są lepsi Będzie tylko gorzej. Będę jedynie żałował że bez sensu zmuszałem się do życia jak mogłem mieć już dawno spokój.

Kwiatuszek100 jak się odezwiesz za pół roku to to nic nie zmieni. Jesteś dla mnie obcą, anonimową osobą tak samo jak ja jestem dla ciebie. Ale o to w internecie chodzi. Mogę zadawać pytanie, którego nie mógłbym zadać osobom które znam gdyż wtedy właśnie mogły mieć myśli: "mogłem coś zrobić".

GGac...
Czy Ty szukasz tutaj akceptacji, pelnego zrozumienia swoich zamiarow, usprawiedliwienia go...?
Szukasz wspolczucia, bo Twoje zycie nie wyglada tak jakbys chcial?
Liczysz ze ktos napisze Ci "Tak, zrob to. Przeciez i tak nie masz juz nic do stracenia."?

Czego Ty wlasciwie chcesz?

Wbrew temu co myslisz, nie jest tak, ze ludzie zapominaja. Ludzie nie majac wyjscia, ucza sie zyc ze swiadomoscia co sie stalo. Jest to cholernie trudne.

@simpleKarolina
Szukałem odpowiedzi na pytanie z pierwszego postu, na które odpowiedź uzyskałem. Teraz już tylko odpowiadam na pytania zadawane, nie zostawiam nigdy pytania bez odpowiedzi, to było by nieuprzejme.
Cholernie trudne, ale mimo wszystko dają radę i żyją dalej i są szczęśliwi?

@Kwiatuszek100
Było by to naiwne myślenie iż mogłabyś coś zrobić. Nie zastanawiaj się już proszę nad tym.
Tak. Posiadanie dzieci nie ma żadnego sensu. I mam swoim rodzicom za złe że istnieję.

@nieznajoma85
Co znaczy nie próbuję? 3 lata próbuję a mimo to wszystko zmierza w kierunku "Lepiej już było". Nie siedzę zamknięty w domu.
Nie utrzymuję ponurej miny. Staram się utrzymać kontakt z tymi których znam (co jest coraz trudniejsze bo każdy ma coraz mniej czasu). Kurs tańca, Kurs salsy, kurs niemieckiego, siłownia, końcówka studii, praca. Kombinuję jak mogę by nie siedzieć w domu i zmienić coś. Ale i tak stoję w miejscu. Wracam do domu, zostaję znowu sam. I słyszę ciągle od innych gdzie byli, co umieją i co mają. Nie dość że sam to jeszcze ciągle gorszy od innych. Bo nie miałem farta, bo ciągną się błędy z przeszłości. Pewności że nie będę szczęśliwy nigdy nie ma. Ale nie mam ochoty się zbyt długo męczyć tylko dlatego że istnieje jakieś znikome prawdopodobieństwo tego że będzie fajnie. 

Psychiatra też nic nie zmienił w moim przypadku, co z tego że mam wiecej dopaminy jak to nie jest bycie szczęśliwym a jedynie bycie czasowo zadowolonym. Równie dobrze mógbłym zostać alkocholikiem, albo wypalić sobie mózg marichuaną.. Ale przecież nie o to chodzi.

A mój świat się nigdy nie zawalił. Popostu od samego początku źle go budowałem. Jeżeli fundamenty są do kitu to nic na tym się nie zbuduje. A na poprawianie jest za późno bo wszyscy inni też nie stoją w miejscu. Zawsze do nich będę tracił.

Nie nie da się upilnować kogoś kto wie czego chce. Tym bardziej jak miał czas nauczyć się grać.