Samobójstwo poprzez powieszenie się.

Cześć emi1
Ja chciałem zrobic to raz w życiu i żona od tamtego dnia odwróciła się ode mnie. Teraz walczę o nasz związek. Coś tu nqa forum pisałem ale teraz jestem na innym etapie. Nasze sprawy zaszły juz tak daleko, że ona oscyluje wokół rozwodu a mi najbardziej zależy na dzieciach (ona jest rónie ważna ale jest dorosła i nie moge jej zatrzymać - to jej wola i co zrobi będę musiał to uszanować - dlatego jest na drugiej pozycji) Wciąż powtarza mi że mnie nie kocha i nie czuje się jak kobieta przy mnie a chce nią być w sensie zycia erotycznego. Nie śpimy z sobą i mimo że próbóje się do niej zbliżyc to nie widze efektów. Od tamtego czasu przewartościowałem swoje potrzeby w życiu. Wcześniej zanim przyszło mi to do głowy miałem dość życia - sprzeczki były o co kolwiek i tak naprawdę to bomba wybuchła właśnie wtedy. Wcześniej też byliśmy idealnym małżęństwem tle tylko, że każdy z nas miał jakieś własne potrzeby ale... no właśnie oddawaliśmy sie dla drugiego i z czasem to zaczęło gryźć.
U was może było podobnie, może coś innego go trapiło bo nie sądzę, że z powodu choroby zrobił to co zrobił. Raczej człowiek w takich sytuacjach chce wykorzystać każdą sekundę swojego życia dla innych by byc dobrze zapamiętanym. Ja teraz właściwie czuję że umarłem - walczę o to co mam bo będąc z rodziną nie mam żony (uczuciowo) a tak bardzo ją kocham

Wiele wskazuje na to,że bardzo podobnie dzieje się w naszym życiu...Tak to prawda szkoda,że nie pracujesz...W pracy jest jednak inaczej,musisz myśleć o pracy,nie można sobie pozwolić na pomyłki,dlatego jest inaczej...Ale po powrocie dalej to samo przewrócone życie..Te same myśli,dół,płacz.Zadawanie tych samych pytań...Ja tak samo jak Ty od pogrzebu nie widziałam się z rodziną mojego męża i nie chciałabym.Nie ma idealnych ludzi,małżeństw...każdy popełnia błędy. Na pewno w życiu popełniłam ich dużo.Ale dlaczego i za co mnie to spotkało???za to,że całe nasze wspólne życie poświęciłam dla męża,dziecka,pracy,domu...zawsze wobec Niego byłam uczciwa z prawdziwym głębokim uczuciem(cały czas takie samo)Nigdy nie zrozumie dlaczego?Go nie ma z nami.Gdzie jest teraz?Czuję Jego obecność,zapach...Cały czas na Niego czekam,tęsknie...Jak sobie radzisz finansowo z dziećmi?maja rentę rodzinną.Masz kogoś  kto jest z Tobą codziennie?kogoś bliskiego.Ja miałam na początku kilka dni,dla wielu powinnam już żyć normalnym życiem. Dziwią się,że nie potrafię się uśmiechać. Nie muszą tego rozumieć.Ale jak można żyć normalnie??? Pozdrawiam Cie i dzieci.

Mysle.ze jesli czlowiek naprawde chce odebrac sobie zycie, to nikt nie jest w stanie temu zapobiec. Dlaczego? Tego tez nikt nie wie.Kazdy ma swoj maly swiat,ktory czasami sie wali z roznych powodow.Dla jednych problemem staja sie sprawy finansowe, dla innych nieszczesliwa milosc,a dla jeszcze innych zle relacje w domu rodzinnym ,a czasem sprawy zdrowotne itd.
Zawsze nas to przeraza i boli gdy odchodzi ktos bliski ,ale nie zawsze uda nam sie znalezc odpowiedz -dlaczego?
Zycie jest pelne zagadek.Nie mamy na wszystko wplywu.

Cześć emi1 i Bodi
Moja żonka niedawno powiedziała mi, żebym zajął się sobą jakby dając mi do zrozumienia że jeżeli nie będę się nią interesował przez jakiś czas to wszystko może się ułożyć (niestety wczoraj po raz kolejny podkreśliła że czeka na odpowiednią chwilę by złożyc pozew o rozwód) Umawiałem się ze swoim starym kumplem by pogadać o męskich sprawach ... niestety on zauważył że moje myśli wciąż krążą gdzieś wokół rodziny i zapytał wprost czy chciałem się z nim umówić na piwo czy wyżalić ... Wyżaliłem się. Potem kolejna próba i to samo za trzecim razem kumpel już nie za bardzo miał czas dla mnie. Myślę że podobnie jest z Wami. Bierzecie życie jakim jest doceniając uwagi na tym forum, może nawet próbujecie tak postepować ale myslami wciąż jesteście przy ukochanych (cierpicie przez nich ale mimo wszystko oni są z Wami).
Zazdroszczę tylko Waszym mężom, że mieli żony tak głębokiej mmiłości i uczuć, mój jeden błąd życiowy spowodował że teraz tak naprawdę nie wiem juz co mam robić by to naprawić. Próbuje tłumaczyc że dopadł nas kryzys małżeński, to co było złe juz przeminęło, proponuję wyjazd razem bądź osobno na jakiś czas ale nic nie skutkuje. Czuję się niepotrzebny w tej rodzinie. NIe popełnię juz samobujstwa - wiem że mam dzieci, pracuje dla nich.
Tak myślę że i tak nic nie wskuram dlatego wczoraj powiedziałem jej, że jeśli chce niech odejdzie - nie będę jej zatrzymywał i tak to jej wola a ja jej nie zmienię.

emi1
Weź się w garść. Masz super dzieciaki i dla nich teraz żyjesz. Ty masz zły chumor to one też cierpia razem z Tobą. Zazdroszczę Twojej miłości do męża a Ty zazdrościsz jej parom czy małżeństwom, które istnieja dla siebie. Każdy człowiek ma inne podejście do żyucia i drobnych spraw składających się na to nasze życie. Najlepszym jak dotąd sparwdzonym sposobem jest rozmowa z kim kolwiek o dręczących Cie problemach. Wyrzuć to wszystko z siebie przed kimś. A potem (musisz się zabrać za siebie).  Twój ukochany mąż juz nie wróci a Ty nadal żyjesz. Masz rodziców, którzy pomogą Ci zaopiekować się dziećmi więc masz duży potencjał by wyjść życiu na przeciw. Pokaż światu jak jesteś piekna i jaki masz wspaniały umysł, jakimi dysponujesz uczuciami a zobaczysz że Twoje życie odnajdzie się na nowo. Może masz możliwość rozmowy z jakimś terapeutą rodzinnym? Powinnaś też z tego skorzystać. Pa emi1

Droga EMI.Dobrze,że nie mieszkasz sama z dziećmi.że są z Tobą rodzice...Ja jestem sama w domu z dzieckiem...Wiem,że nic Ci się nie chce,wiem jakie to uczucie.Już Ci pisałam,że dziękuję Bogu,że mam dziecko i ze pracuję.Gdyby nie to nie wiem jak bym skończyła....Dlatego będę Cie namawiać na to,że gdybyś mogła wrócić do pracy,czy podjąć jakąś prace-to idz do pracy jak najszybciej.Postaraj się o jakąkolwiek prace...Dzieciom będzie też lżej jak zobaczą że się czymś zajęłaś.Ja po pogrzebie miałam urlop i też nie chciałam wracać do pracy,chciałam być tylko w domu,nie w pracy.Ale mój syn pytał dlaczego nie idę do pracy,aż w końcu powiedział,ze nie pójdzie do szkoły(kilka dni nie chodził do szkoły) jak ja nie pójdę do pracy.Jak zobaczył,że pracuję był spokojniejszy,poszedł do szkoły...Postaraj się o pracę, jakąkolwiek...uwierz mi,że będzie" inaczej"...Pozdrawiam Cię.

Tak bardzo tęsknie za moim mężem,nie wierzę w to,co jest....czekam na Niego....Dlaczego On nie wraca.Można ześwirować.....

Emi1 . jesteś w okresie wielkiej żałoby i jest to stan (głupio zabrzmi) zupełnie naturalny do tragedii jaka cie spotkała. Czy znasz choć jedną osobę, która po tak wielkiej stracie była usmiechnięta, radosna?? Ja też nie.
Nie spotkało mnie nic podobnego, choć wiele razy bałam się takiej sytuacji z moim mężem. Kiedy pił nigdy nie chciałam go szukać , chodzić za nim bo bałam się, że znajdę go martwego. Strach  był wielki.

Nie wiem co czujesz, nigdy nie straciłam nikogo bliskiego, i bardzo ci współczuję i Wam wszystkim. Jednak doświadczenie życiowe i ciężkie chwile zaprowadziły mnie tam , gdzie pomogli mi ludzie dobrego serca i odpowiedniej wiedzy.  Dlatego namawiam Was, by, jeżeli to mozliwe, odwiedzić psychologa lub terapeutę. To ludzie, którzy są włąśnie po to by pomagać takim jak wy jak ja.
Wiem jedno ,przyjdzie NA PEWNO dzień, że zaświeci słońce dla Was. I choć teraz płaczecie, tęsknicie to za jakis czas, mimo wielkiej miłości,tęsknoty nie będziecie już płakać lecz wspominać te piękne chwile, ktore razem przeżyliście.

Jednak teraz czujecie sie bardzo słabe i uważam,że terapeuta byłby jak najbardziej wam potrzebny.
Rodzice, znajomi, net kobiety-przeszłam po drodze to wszysto i wiem,że nie ma to jak rozmowa z wykwalifikowana osoba.
Łatwo jest powiedzieć "zajmij sie soba", "masz rodziców"- ale co z  tego jak WY na tym etapie nie potraficie tego zrobić. a rodzice- z nimi nie pogadasz jak z kimś obcym. Dobrze jest mieć kogoś z zewnątrz, kto w umiejętny sposób zmieni wasze myslenie. Bo jak się nie zacznie od tego, będzie coraz gorzej i gorzej. Do tego oskarżenia rodziny...to dopiero wykańcza, zamiast wsparcia dostajecie cięgi.. ja wam powiem z daleka, wirtulnie-to nie twoja, ani twoja wina. To decyzja człowieka którego już przy was  nie ma. I to jest pierwsza rzecz jaką musicie wbic sobie do głowy.
To ich cholerna psychika sprawiła że dzisiaj jesteście same. i uważam że gdyby byli zdrowi nie zrobili by niczego w tym kierunku.

Pomyslcie o tym i nie odkładajcie tego na "jutro".
annika

annika 80 Cześć - przeczytałem post i nie powiem, że się z Tobą nie zgadzam bo dzisiaj za wiele się w moim życiu wydarzyło żebym zaprzeczył. Nie wiem jak mam sobie pomóc i rodzinie ale przede wszystkim dzieciom.

Annika ,chciałabym uwierzyć w Twoje słowa,ale naprawdę trudno jest z tym żyć.Z tą myślą,że nie zauważyłam że potrzebuje pomocy,że oboje nie potrafiliśmy powiedzieć sobie o tym co Nas męczy,gnębi,boli...Dlaczego popełniamy w życiu takie błędy?
Chyba jednak skorzystam z pomocy psychologa,szczególnie ze względu na dzieci,są dni kiedy nie mam siły nawet się do nich odezwać.

Droga Bodi. Chciałabym żeby było już po Komunii,bardzo boję się jak przetrwamy.Tak ważny dzień dla dziecka-bez taty...To tak potwornie boli...Sama wiesz jak...Myślę,że z tym psychologiem byłby dobry pomysł,może zrozumiałybyśmy,że ONI nie wrócą...Ja też ciągle czekam,mam dni gdy wchodzę do domu i jestem pewna,że ON jest...,że wejdę do pokoju i GO zobaczę...
Te ''drobne rozsypane kawałki'' pewnie i tak zostaną,kiedyś może uda Nam się je poskładać,ale chyba nic nie jest w stanie ich posklejać...
Może rzeczywiście tak jak napisała Annika - przyjdzie dzień, że dla Nas znowu zaświeci słońce- tylko ciekawe jakie ono będzie,czy nadal za ''Naszymi czarnymi chmurami'' czy trochę jaśniejsze,bo dla Nas już nigdy nie zaświeci tak jak kiedyś...już nigdy...
Pozdrawiam

Kiedyś też byłam bliska samobójstwa. I powiem wam, że wtedy nic się nie liczyło. Życie w momencie stało się beznadziejne. Problem przysłonił wszystko to co pozytywne może być w życiu. Nie liczył się maż dziecko dobre zdrowie. Poprostu nic. Ale na szczęście zabrakło mi odwagi.

Tez myślę nad popełnieniem samobójstwa i tak naprawdę każda myśl która się człowiekowi przez głowę przewinie jest skłonieniem do założenia pętli na szyje... Mam niespełna 20 lat  skończyłem szkolę i tak naprawdę od tego momentu zaczęły się same problemy. Pierwszy powód chyba jak w większości  przypadków dziewczyna, dokładnie opisze jak to wygląda
Gdy chodziłem do szkoły zawodowej zakochałem się w pewnej dziewczynie ale ze jestem osobą nieśmiało nigdy jej o tym nie powiedziałem. Od roku nie mogę przestać o niej myśleć. Ciężko się żyje z czym takim bo kochasz dziewczynę a nie możesz jej o tym powiedzieć bo po pierwsze ma chłopaka a po drugie oleje Cie albo w głowie wiesz ze nie masz szans tak myślą zazwyczaj osoby nieśmiałe. Drugim powodem który skłania mnie do popełnienia samobójstwa jest bezradność na wszystko nie mogę znaleźć pracy i od małego dziecka strach przed wszystkim
który jest w głowie i się coraz bardziej powiększa w moim przypadku jest taki duży ze mam problem rozmawiać z ludźmi po prostu boje się rozmów boje się wszystkiego co muszę zrobić gdy idę na pocztę robić przelew i muszę wyjąc pieniądze z portfela ręce mi się trzęsą i nie można nad tym zapanować. następny czynnik który powoduje chce popełnienia samobójstwa to to ze boje się wszystkiego  i przychodzi myśl po co dalej żyć dal nikogo nie jestem kim ważny (nie chodzi mi o rodzinę) bezradność brak chęci do wszystkiego i myślisz ze nic się nie stanie jak sobie odbiorę życie
bo nikomu na tobie nie zależy. zaczynasz myśleć  po co żyć jak i tak nic człowiekowi nie wyjdzie i pogrążasz sobie w głowie te myśli  do momentu aż sobie założysz sznur na szyje i sam po sobie wiem ze prędzej czy później to zrobię...
te wszystkie problemy w głowie się kumulują i  dochodzisz do stwierdzenia w swojej głowie ze na nic nikomu jesteś potrzebny.
Staram sie chodzić do kościoła jeśli tylko mogę, rozmawiać z Panem Bogiem żeby mnie jakoś od tego uchronił. Od jakiś 8 miesięcy modlitwa był na pierwszym miejscu każdego dnia i prosiłem Pana Boga żeby dodał mi odwagi ale jak by mnie nie słyszał. I w tym momencie  narodził się kolejny powód żeby założyć sznur na szyje bo jeśli  Pan Bóg nie słyszy mojego wołania to po co ja zostałem stworzony? I z tego pretekstu rodzi się następna myśl ze zostałeś stworzony po to by cierpieć za wszystko co tylko możliwe. I teraz chyba najważniejszy powód by odebrać sobie życie
Jeśli ja mam cierpieć a ktoś ma mieć wszystkiego pod dostatkiem to coś chyba jest nie tak.
Myślałem ze da się z tym wygrać ale nikt nie wygra z popełnieniem samobójstwa założyłem raz sznur na głowę i wiem ze to zrobię 2 raz bo te wymienione czynniki wyżej działają coraz mocniej  w głowie.
PS
Przepraszam ze to tak nie po kolei napisane ale taki już jestem
jeśli coś chcecie wiedzieć pytajcie postaram się odpowiedzieć..

To samo moge powiedzieć Tobie Krzysztof. I nie moge sie zgodzic z Tobą, że Pan Bóg daje czowiekowi krzyż. Człowiek sam stwarza sobie takie sytuacje w życiu, że cierpi. Czy to znaczy, że żyjemy po to by cierpieć. nie sądzę. Jeżeli tylko sami tego zechcemy możemy żyć całkiem normalnie I NIE MIESZAJMY W TO PANA BOGA. Bo wyjdzie na to,że jest zły. A tak nie jest. To sytuacje losowe, przypadki sprawiają że ludzie popełniają błędy, szczerze - na własne życzenie!!! a kto broni by robic inaczej, by być szczęśliwym?? wszędzie zakazy, nakazy i strach... ale przed czym. Jeżeli człowiek chce życ szczęśliwie, to sam musi zadbać o siebie, bo nikt inny tego nie zrobi. Owszem wiara jest bardzo ważna, potrzebna, modlitwa też, ale pocoś na ziemi żyją i zgłębiaja swoją wiedzę psycholodzy i terapeuci. A dla zdrowej duszy TRZEBA czasem nagiąć zasady i reguły by zacząć żyć normalnie. I jeszcze raz Ci powtórzę TO OD NAS ZALEŻY JAK BĘDZIE WYGLĄDAĆ NASZE ŻYCIE.

Przeszłam przez piekło, był moment,że miałam żal do Pana Boga;na początku ufałam mu całym sercem, potem choroby, terapie, szpital i wiele jeszcze gorszych rzeczy w domu. psychika była na wykończeniu. Ale wzięłam się za siebie i mimo tego że kłóci się to z moją wiarą i przykazaniami zaczęłąm zdrowieć. Dzisiaj jestem szczęśliwa. Mimo ,że problemy są ja nie płaczę, potrafie sobie radzic z trudnościami. Modlę sie kiedy mam na to ochotę.ale też postępuję według przykazań terapeutów.

ZeuS  jesteś młodym facetem. Znam takich wielu. Uważam i to napisze z grubej rury - idz do terapeuty lub psychologa, byc może i wyżej. Oni cie juz pokierują. Nic nie jest warte tego by zaprzatac sobie tak bardzo tym głowę. Wiem, że nie masz teraz ochoty zajmować się przyjemnościami i umiejętnościami. Namawiam na wizytę w poradni. Jeżeli chcesz wiedzieć na ten temat więcej napisz do mnie e'maila.

Kiedś ci przypomnę , ale ROZEJRZYJ SIĘ DOKOŁA BYC MOŻE NIE DOSTRZEBASZ KOGOŚ KTO ZAGLĄDA ZA TOBĄ I JEST WART RÓWNIEŻ TWOJEJ UWAGI. Otwórz oczka, bo byc może coś przegapisz ważnego w życiu. 20 lat to trudny okres, koniec szkoły i początek samodzielności , być może to też gdzieś w podswiadomości ci ciąży, a o czym nie masz w realu, zielonego pojęcia.

I pamietaj NIC NIE JEST WARTE CZEGOŚ TAKIEGO. Życie jest piękne i musimy z niego czerpać ile się da!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
annika

Nie wiem dlaczego npisałeś Zeus 112 ale dziecko kochane  nie wolno Ci tego zrobić ze wzglęu na matke.
Sama straciłam 30 kwietnia 21 letniego syna.Odebrał sobie życie okrutnie,powiesił się .Napisał list do mni i do 13 letniej .
siostry.
Gdyby mi powiedział to wszystko co napisał ,ale był inaczej.
Na pewno Pan Bóg nie chce Twojej śmierci.Wszyscy wierzymu w Anioły w Boga ale zapominamy,ze jest ktos kto podszeptuje zło.Nie chcemy o tym mówic bo wstydzimy sie przyznać ,że w XXI wieku wiemy,że istnieje szatan.
Mój syn był bardzo mądrym inteligentnym ,mężczyzną.Studiował,ale tez chorował na chorobę jelit.
Był dzielny .Ale ,no własnie ale  .Odebrał sobie zycie a moe zycie runęło.Napisdał mi,że mam życ i byc szczęsłiwa.
Pytam jak matka może byc szczęsliwa po samobójstwie syna.Zastanów się zanim to zrobisz.

Kochani-straciłam męża(opisałam swoje przeżycie).....Tak to jest działanie diabła i szatana....ONI nie potrafili powiedzieć,przyznać się do tego,że potrzebują pomocy....Jak wytłumaczyć to dlaczego mąż popełnia samobójstwo zostawia dziecko,żonę,którą bardzo kocha,która kocha JEGO,która poświęciła swoje życie dla dobra wspólnego życia????Dlaczego to zrobił????W liście prosił o wybaczenie,napisał jak bardzo mnie kocha????i dlaczego??!!.Ukryta choroba i działanie tego co nami chce rządzić....Trzeba prosić o pomoc.....nie bać się tego-aby nie było za pózno...

Kochani,modlitwa i wiara bardzo mi pomagają...Codziennie w modlitwie proszę o siłę do życia i dziękuję za przeżyty dzień...Myślałam,że powalczę sama z sobą,ale to wszystko to "walka z wiatrakami"...sama nie dam rady-potrzebuje pomocy i dlatego podjęłam decyzję,że skorzystam z pomocy psychoterapeuty.Już umówiłam się na pierwsze spotkanie...Zastanawiam się jak dalej ma wyglądać moje życie,rola matki,jak mam żyć dalej...Chcę ŻYĆ,wychowywać dziecko,pomagać mu...dać poczucie bezpieczeństwa,spokoju...bo teraz nie ma tego...tylko moje skrajności,napady mojej złości,płaczu...Boję się swoich dalszych zachowań.Musze mieć siłę do wychowywania syna a ja  nie mam siły nawet do normalnych spokojnych rozmów z dzieckiem,ludzmi,spotkań ze znajomymi...Dlatego potrzebuję pomocy aby nauczyć się -nie dalej żyć-tylko żyć od nowa...Moje życie to które było skończyło się w tamtym dniu....mam dwie drogi-pójść za NIM,albo próbować żyć...wybrałam ŻYCIE,przecież mam dziecko,które potrzebuje matki,które już jest skrzywdzone...Nie mogę mu tego zrobić...Zawsze byłam silną osobą...dzisiaj potrzebuje pomocy.Droga EMI jesteście po Komunii co u Was? Pozdrawiam wszystkich na tej stronie...

Witam.Długo mnie tu nie było i widzę,że nie tylko mnie,coś tu pusto.U mnie chwilowo trochę lepiej.Przed Komunią miałam doła ale to co działo się ze mną w dniu Komunii to był koszmar.Myślałam,że zwariuję,że rozerwie mnie w środku,nie da się tego opisać,po raz kolejny chciałam odejść do Niego,prosiłam żeby mnie zabrał...Dzień po było jeszcze gorzej i stwierdziłam,że jeśli nie wyjdę do ludzi i nie powiem co czuję,nie poproszę o pomoc i wsparcie,to dzieci zostaną same.Ludziom wydawało się,że wszystko jest dobrze,że sobie poradziłam,ale ja byłam taka tylko zewnętrznie.Kilkanaście lat małżeństwa przygotowało mnie na bycie twardą,znajomi i ludzie z mojej miejscowości uważali mnie za szczęśliwą,uśmiechniętą osobę,potrafiłam cieszyć się tym co mam,bo zawsze mogło być gorzej.Nigdy przez myśl mi nie przyszło że spotka mnie coś takiego,że będę musiała przechodzić przez takie piekło,że będę cierpieć tak jak nigdy...Bałam się już  wychodzić z domu,czułam się że wszyscy na mnie patrzą i chcą powiedzieć,że to moja wina,czułam się tak,jakbym miała to napisane na czole.Okazało się,po rozmowie z kilkoma osobami,że tak nie jest,że sama sobie to wmawiam.Na pewno znajdą się osoby,które będą mnie obwiniać,ale czy muszę umrzeć dla tych ludzi? Nie,ja mimo wszystko chcę żyć,muszę żyć,dla moich dzieci dla siebie samej.Będzie trudno wiem o tym,będą dni kiedy znowu będę chciała odejść,nadal będę płakać,tęsknić,myśleć o Nim,pewnie i tak będę się obwiniać,myślę że to jeszcze potrwa.Widzę po zachowaniu moich dzieci,że są szczęśliwsze kiedy ja potrafię się uśmiechnąć,czy zażartować,nie mogą stracić jeszcze mnie,ja też nie mogę stracić ich.

Annika dziękuję za te pocieszające słowa i "wirtualne kopniaki" -możesz dać mi ich więcej,to pomaga.Odpowiadam na Twoje pytanie-samobójstwo to akt niemocy,nie jest wyjściem z trudnej sytuacji.Zastanawia mnie to,co zrobiłby mój mąż,gdybym to ja to zrobiła.Jak on by sobie z tym poradził,ale tego się nie dowiem.

Chciałabym,żebym była w takim stanie psychicznym,jak jestem teraz,żeby trwał jak najdłużej,pewnie za parę dni znowu dobiję dna,z którego tak ciężko się podnieść.Boli,bo będzie bolało ale jestem w stanie w miarę normalnie funkcjonować,cieszyć się z tego co mam.Kocham Go i nienawidzę za to co nam zrobił,za to,że całe życie to ja sama będę martwić się o chłopców,że zostawił po sobie taką ranę w naszych sercach.Może kiedyś ta rana stanie się blizną,ale będzie w nas na zawsze i wiem,że będzie bolała...

Nie napiszę, że żal mi gościa bo mi nie żal, nie znałem go... a odpowiadając na Twoje pytanie... świat jest zły, ludzie są źli, po za tym on sam w sobie musiał byc debilem, był słaby i glupi dlatego ja nie żałuję takich ludzi, bo wszysto da się racjonalnie wyjaśnić i przemyśleć, rozwiązać, życie musi być zagmatwane bo inaczej wszyscy zabijali by się z nudów i nic nie sżlo by na przód... Jeżeli są tacy ludzie to ja niestety nie posiadam do nich szacunku

Jeżeli ktoś potrzebuje pomocy może ją dostać... Zabicie się oznacza słabość, ucieczkę, brak szacunku do siebie i innych... więc skoro taki ktoś nie ma szacunku do siebie i innych to dlaczego ja mam mieć szacunek do niego...

Drogi Wojtku. Zrobiłeś ten sam błąd w swoim życiu co mój mąż,zaniedbałeś żonę (przeczytaj moje posty).My byliśmy małżeństwem przez prawie 14 lat.Przez 10 lat nie widziałam,co się dzieje,myślałam że jest dobrze.Żyliśmy w toksycznym związku,On mógł wszystko ja nic,robił co chciał,bałam się Go.Zrozumiałam,że jestem źle traktowana,gdy od kilku osób usłyszałam "jak ty z nim wytrzymujesz,jak on cie traktuje,zrób z tym coś,nie daj się".Poszłam wiec do pracy,poznałam innych ludzi,widziałam jak żyją,opowiedziałam o sobie.Pomyślałam o rozwodzie,czułam że poradzimy sobie z dziećmi sami.Z rozwodu jednak zrezygnowałam,nie chciałam żeby chłopcy mieli rozbitą rodzinę,a poza tym ciągle Go kochałam.Postanowiłam być silna,nie dać się poniżać,stałam się pewniejsza siebie.Zauważył zmianę,widział że jestem inna niż byłam (zawsze miałam b.niską samoocenę),nie spodobało mu się to,że są osoby które mnie doceniają,to że byłam uśmiechnięta,szczęśliwa,bo wreszcie żyłam jak normalny człowiek,więc zaczął podejrzewać mnie o zdradę (nigdy Go nie zdradziłam),bo trochę się od Niego odsunęłam,udawałam że mi na Nim nie zależy i nie interesuje mnie to co robi,czy wróci do domu czy nie (nie wiem czy przez te lata mnie zdradzał,mówił że nie).Chciałam,żeby zobaczył jak ja czułam się przez te lata,kiedy On "miał mnie gdzieś".Walka o nasz toksyczny związek trwała długo,bałam się,że przestanie być miły i kochany,gdy powiem Mu że nadal Go kocham i nie wyobrażam sobie życia bez Niego.Przez ostatnie pół roku naszego małżeństwa już było dobrze,nie idealnie,czułam,że wracamy do siebie,wiedziałam że nam się uda być razem,że będzie dobrze.

   Teraz jestem sama,nie ma Go z nami już prawie pół roku,nie wiem dlaczego to zrobił,z czym sobie nie jest trudno ale da się.Po śmierci męża też chciałam odejść,nie potrafiłam dać sobie rady,nadal nie potrafię ale mam dzieci,które mnie potrzebują,a teraz szczególnie.

   Wojtku.Pozwól żonie odejść,pozwól na to dla dobra dzieci,ich dzieciństwo i szczęście jest teraz najważniejsze.Dasz radę stanąć na nogi po rozwodzie,człowiek jest w stanie dużo znieść(coś o tym wiem)-może kiedyś przyznasz mi rację. Nie możesz popełnić samobójstwa,bo życie masz tylko jedno,a naprawdę warto żyć.Masz dzieci-musisz brać udział w ich życiu ,pomagać im,musisz zobaczyć jak pójdą do szkoły,będą dorastać,musisz to widzieć-bo dzieci tego naprawdę potrzebują.Potrzebują ojca teraz i będą potrzebowały gdy dorosną, nawet jeśli nie będziecie mieszkali razem.
Wiesz co dzieje się z psychiką dziecka,jak ono cierpi i co czuje gdy dowiaduje się że rodzic popełnił samobójstwo? Czuje się odrzucone,nie kochane,obwinia siebie,myśli że to jego wina.
A pierwsze kontakty z kolegami ze szkoły,którzy wiedzą co się wydarzyło w jego życiu? Dzieci bały się wyjść,był płacz,rozpacz,wymioty.
Kiedyś moi chłopcy dorosną,poznają jakieś dziewczyny,które zapytają o ojca i co im odpowiedzą "mój tata się powiesił",kiedyś będą musieli to powiedzieć swoim dzieciom,co stało się z dziadkiem.
Moi chłopcy nie chcą chodzić na cmentarz,dlaczego,nie wiem.Może tam boli bardziej,gdy widzą imię i nazwisko swojego ojca na grobie.Może go nienawidzą za to co zrobił,może nie potrafią i nie chcą uwierzyć w to że ich tata już nie wróci,że już nigdy nie powiedzą "tato"i nie usłyszą jego głosu.
   Czy naprawdę chciałbyś zafundować taką pamiątkę po sobie swoim dzieciom,czy one na to zasłużyły? NIE,żadne z dzieci na to nie zasłużyło.Pomyśl o nich i nigdy nie zapominaj,żona jest ważna,ale DZIECI są ważniejsze,bo to część Ciebie i zawsze tak będzie,pamiętaj ZAWSZE BĘDZIESZ IM POTRZEBNY. Pamiętaj o tym !!!
Bądź silny,pozdrawiam.

Myślę, że mogę się w tej kwestii wypowiedzieć bo mam wrażenie że co jakiś czas jestem o krok ...
To jest taki stan odczuwania fizycznie bólu istnienia. Poczucie samotności, wyobcowania, bezradności, przegrania, bezesensu ... braku szansy na poprawę. Przekroczenia pewnej granicy wytrzymalości. Chęć wycięcia świadomosci. te wszystkie sprawy wokół są trywialne i głupie. Stan w którym lęk życia (odczuwania kolejnych dni z tymi emocjami, bólem) jest większy niż wrodzony lęk przed śmiercią i nieznanym. U mnie dodatkowo chodzi o to, że to jedyny moment nad którym moge jeszcze zapanować. Jak te myśli i skrajne zalamanie przemijają to czuję, że to nie do konca może być rozwiazanie ... ale to wraca.

Witam wszystkich,Droga Emi strasznie się cieszę,że u Ciebie jest lepiej...u mnie też...jest inaczej.Wczoraj miałam strasznego doła,ale ogólnie jest trochę inaczej.Po rozmowie z psychoterapeutą dotarło do mnie,że stan w jakim się znajduje doprowadza do depresji,w tym momencie zapaliła mi się lampka,...NIE MOGĘ DO TEGO DOPUŚCIĆ...czym się to może skończyć,do czego doprowadzi mnie depresja???co stałoby się z moim dzieckiem?jakie miałby życie.A czy ktoś byłby w stanie mi pomóc???Odważyłam się wyjść do ludzi,uśmiechać się,rozmawiać...Moje dziecko jest też szczęśliwsze kiedy widzi mnie w lepszym stanie psychicznym...Bardzo mi GO brakuje,bardzo tęsknię...tak będzie jeszcze bardzo długo...Ale muszę próbować uczyć się żyć na nowo...nie żyć dalej bo moje życie się skończyło...Czy mam prawo do życia???muszę wychowywać dziecko,mój syn jest ze mną bardzo związany...jest bardzo ciężko,będzie ciężko...Ale chcę żyć.Nie mogę skrzywdzić dziecka...Zauważyłam,ze ludzie widząc jak się uśmiecham zaczynają normalnie ze mną rozmawiać,...WOJTEK,przeczytałam Twoje posty i to co napisała Emi to tak właśnie jest,mogłabym napisać to samo do Ciebie.-dodam tylko,że jeżeli się rozejdziecie to zawsze jest szansa na to,żeby do siebie wrócić...Ja i mój mąż już nie możemy...Nawet jak nie będziecie razem to macie ŻYCIE I DZIECI!!!Nie możesz tego zrobić dzieciom i najbliższym,nawet swojej żonie...Pozdrawiam i życzę siły...

tak to juz jest w zyciu nawet tu sie jest samemu :(

Witam.Bodi zdecydowałaś się jednak na wizytę u psychoterapeuty,ja jeszcze nie,nadal próbuję walczyć sama,chyba jednak powinnam też się wybrać,bo nie wiem na czy takie "samoleczenie" jest dobre.Na razie mam zajęte właściwie całe dni,może to z tego powodu lepiej się czuję,mam takie kilkugodzinne doły i potrafię,jak nigdy wcześniej nie spać przez pół nocy.Kiedy dzieci śpią,a ja myślę o Nim,nadal "wałkuję" nasze życie,wspominam wszystkie dni i chwile spędzone razem,osobno i te obok siebie. Czy nasze życie musiało się tak ułożyć? Dlaczego??? Tak bardzo za Nim tęsknię,brakuje mi Go w każdym momencie,ciągle o Nim myślę,nie potrafię się uwierzyć w to,że już nie wróci...Nie chcę żeby to była prawda...

Andziaa.Nie jesteś sama,jesteśmy tu razem.Przykro mi,że dołączyłaś do naszego smutnego grona.Pewnie nigdy nie będziesz potrafiła odpowiedzieć sobie na pytanie "czemu on to zrobił,czemu Cię zostawił". Nikt z nas nie zna odpowiedzi na te pytania,są tylko domysły,a co było naprawdę powodem,tego się już nie dowiemy.Jesteśmy tu z Tobą,bądź silna.

Wojtek.Mam nadzieję,że jesteś z nami na tym forum tylko z tego powodu,że czytając nasze posty widzisz ból i cierpienie po stracie kochanej osoby i nie chciałbyś,żeby ktoś z Twoich bliskich tak cierpiał,nawet żona.Pamiętaj o tym,że moi synowie i syn Bodi również cierpią chociaż o tym nie piszą.Bądź dobrym tatą,dbaj o dzieciaki,niech będą szczęśliwe.Powodzenia,może jeszcze uda Wam się z żoną,a nawet jeśli nie to I TAK WARTO ŻYĆ dla dzieci,dla siebie dla bliskich.

W czwartek Dzień Ojca...............................

Witam.Bodi,widzę ,że jesteśmy na tym samym poziomie mogę zgodzić się z każdym Twoim słowem.Myślę,że też usłyszałabym od psychoterapeuty że jestem silna,wiele osób mi to mówi.Mój ''czarny tunel'' skończył się parę dni po Komunii,czy był to ostatni który miałam do przejścia? Wtedy naprawdę dobiłam poziomu poniżej zera,w takim stanie jeszcze nie byłam,gdyby nie chłopcy to byłabym już tam...Czy był to przełom,po którym chce się z powrotem wrócić do normalnego życia? Nie wiem,okaże się.Dlaczego On nie mógł przeczekać tego czasu,dlaczego... Jak będzie wyglądało to 'normalne życie' ,nie potrafię sobie tego wyobrazić,na razie żyję z dnia na dzień,nie myślę o przyszłości,co będzie kiedyś.Nadal trudno mi uwierzyć,że Go nie ma,nie chcę wierzyć w to,że On nie wróci...
Dlaczego nas to spotkało?????

Niedługo minie pól roku od czasu,gdy Go nie ma...Na początku marzyłam,żeby ten czas szybciej mijał,żeby mijały kolejne dni,tygodnie,miesiące.Teraz widzę,że czas niewiele zmienia,nadal jest ciężko,ta pustka i samotność jest straszna.Nadal nie potrafię powiedzieć "mój mąż nie żyje" bo dla mnie ciągle żyje i czekam aż wróci...Tylko dlaczego tak długo nie wraca???
Do tego dochodzą inne problemy z którymi muszę radzić sobie sama.Na dodatek są wakacje,jak będą wyglądały w tym roku?Starszy syn jedzie w tym tygodniu na kolonie,młodszy nie chciał.Chciałabym wyjechać gdzieś z chłopcami chociaż na parę dni,ale nie wiem czy dam radę,czy potrafię...Każde wakacje spędzałam z chłopcami aktywnie-rowery,jezioro.A teraz nawet nie chce mi się wyjść z domu...
Kiedy pozwolimy odejść naszym mężom? Pewnie tak do końca to nigdy,bo nigdy nie zrozumiemy tak naprawdę dlaczego odeszli Oni i dlaczego nas zostawili...
Ciekawe co przyniesie mi druga połowa tego roku,najgorszego roku mojego życia...
Pozdrawiam Cię Bodi

Myślałam,że jest lepiej,że to mija,że przyzwyczaiłam się chociaż trochę do Jego nieobecności.Myliłam się,to wraca.Tak bardzo mi Go brakuje,tak bardzo tęsknię...Nie potrafię sobie poradzić z tym bólem,który jest we mnie i który rozdziera mnie wewnętrznie.Nie wiem co się ze mną dzieje ale jestem tak słaba fizycznie,że proste czynności są dla mnie męczarnią,może to normalne w moim stanie.Nie potrafię się niczym zająć,wszystko mnie denerwuje,nawet rodzina i znajomi wokół mnie.On śni mi się co noc,ale to tylko sny...dlaczego pozostały tylko sny...Czy tak miało wyglądać moje życie,życie dzieci i życie mojego męża? Dlaczego to zrobił????? Jak mógł?????

WITAM MÓJ MĄŻ POWIESIŁ SIĘ 3 MIESIĄCE TEMU .JEST MI CIĘŻKO , PRÓBOWAŁ 2 RAZY , TEN TRZECI OKAZAŁ SIĘ OSTATNIM. WSZYSCY MNIE OBWINIAJĄ SZCZEGÓLNIE TEŚCIOWA , TWIERDZI ŻE ZROBIŁ TO DLATEGO ŻE TAK BARDZO MNIE KOCHAŁ , AJA CHCIAŁAM ODEJŚĆ BO PIŁ , PRZEMOC PSYCHICZNA , NIE UKŁADAŁO SIĘ PO PROSTU , ALE DLACZEGO NIE POMYŚLAŁ O SYNU KTÓRY SZEDŁ TERAZ DO KOMUNI ŚW.CO KIERUJE TAKIMI LUDZMI?NIE UMIE ZNALEŻĆ ODPOWIEDZI  NA TO PYTANIE. MIAŁ 34 LATA. TERAZ MI GO BRAKUJE CZASAMI , ŻE MOŻE MOGŁAM DALEJ SIĘ MĘCZYĆ Z NIM , PISZĘ MĘCZYĆ BO TO NIE BYŁO NORMALNE ŻYCIE , TO BYŁ STRACH OTO JAKI WRÓCI , CZY POWIEM COŚ CO MU SIĘ NIE SPODOBA , CZY ZLE UGOTUJĘ , CZY WRÓCĘ PÓZNIEJ DO DOMU , NIE NA CZAS. ŻAL JEST , ALE JEST ULGA . MOŻE JESTEM BEZ SERCA NIEWIEM?

NIE RÓB TEGO WIĘCEJ , BO JA WIEM JAK BY SIĘ CZUŁA TWOJA ŻONA I DZIECI  . IDŻ DO KOŚCIOŁA , POMÓDL SIĘ EGOISTO.  MÓJ MĄŻ ZROBIŁ TAKI PREZENT SYNOWI NA KOMUNIĘ............

Stary powiem Ci, nie warto dla baby się wieszać. Ja miałem takie doły jakiś czas temu, depresja, wieszanie się, płacze, rozpacze, ale to mija. Czas jest potrzebny. Do tego jak głębiej nad tym pomyślałem, to doszedłem do wniosku, że nie przejęłaby się zbytnio... Zdradza, zostawia i ma gdzieś generalnie... Dzieci i innych bliskich szkoda.

Olej ją i się rozwiedź.

Jak to mówią, tego kwiatu jest pół światu, a 3/4 g... warte

Witaj niewiemco! Przeczytałam wszystkie Twoje posty i widzę podobieństwo do mojego małżeństwa (poczytaj moje posty).Mój mąż też czuł się czasem odrzucony przeze mnie,nienawidziłam Go,gdy pił,a zdarzało Mu się to często.Potem były ''ciche dni'',mieliśmy problem z tym,że nie potrafiliśmy ze sobą szczerze porozmawiać,powiedzieć co nas boli,łatwiej było się pokłócić później pogodzić,a problem ''zamieść pod dywan'' i tak żyliśmy przez kilkanaście lat.
Teraz już nie mogę z Nim porozmawiać,pozostały tylko wspomnienia,ból,pustka,żal,,tęsknota,zastanawianie się dlaczego,wyrzuty sumienia,sny i to co najważniejsze teraz dla mnie-dwóch synów. Chciałbyś to zafundować swojej żonie? pewnie tak,niechby Ona też cierpiała,tak jak Ty. Ale masz dziecko.Chcesz mu zrobić prezent,taką pamiątkę na całe życie? Koledzy spytają-"Gdzie twój tata?" co odpowie dziecko -"mój tata nie żyje,powiesił się'',kiedyś będzie dorosłe i też odpowie tak samo swojemu partnerowi,to samo odpowie swoim dzieciom,a Twoim wnukom-czy nie chciałbyś ich zobaczyć?

Nie rób tego,masz dziecko dla którego naprawdę warto żyć.Porozmawiaj szczerze z żoną,poproście rodzinę o pomoc w ratowaniu małżeństwa,może jakiś psycholog,może ktoś znajomy,kto wysłucha i Ciebie i żonę,może Wasze małżeństwo da się jeszcze uratować.
Mój mąż powiesił się pod dużym wpływem alkoholu,wiem że gdyby był trzeźwy nie zrobiłby tego -Twoja próba też nie była na trzeźwo.Alkohol działa na wszystkich pobudzająco,przestajemy się bać,wylewamy z siebie żal,budzi się agresja,często niestety nawet w stosunku do siebie.Ja od śmierci męża (pół roku) nie napiłam się nawet odrobiny alkoholu,boję się jak mogłoby się to skończyć...Nie mogę tego zrobić moim dzieciom,mimo,że wiele razy chciałam wyjść i zrobić to samo i w tym samym miejscu.Walczę ze sobą każdego dnia,każdy dzień jest ciężarem,każda myśl jest związana z Nim...

Rozumiem Cię,teraz potrafię już zrozumieć dlaczego ludzie popełniają samobójstwo,nie mają dostatecznej pomocy,lub też nie pozwalają sobie pomóc.Wiem jak to trudne ale pozwól pomóc sobie lub pomóż sobie sam zrozumieć to,że samobójstwo nie jest jedynym wyjściem,i nie najłatwiejszym, sam napisałeś ''bo nikt nie jest w stanie pomóc niedoszłemu samobójcy, oprócz jego samego + chęć tego, której często brak...'' Zgadzam się z Twoimi słowami,ale pamiętaj o dziecku-jeśli jest małe tak jak pisałeś,nie będzie Cię pamiętać-ale pozostawisz Mu pamiątkę i być może kiedyś też postanowi w ten sam sposób rozwiązać problem...Czy tego chcesz?
Pamiętaj co napisałeś ''pękł mój sznur przeznaczenia''-widocznie tak miało być,musisz żyć,i przede wszystkim chcesz żyć.
Życzę dużo odwagi,a odwagą jest życie wraz z problemami, nawet tymi, które nas przerastają. Pozdrawiam.

Woj_tek.Widzę,że u Ciebie jest dobrze.Kiedy rozwód? Pozdrawiam.

woj_tek wiem,że to boli,te 10 lat i koniec.Jeśli naprawdę Ją kochasz to będzie bolało,to że nie jesteście razem.Mnie boli ciągle,ile bym dała żeby cofnąć czas...byliśmy ze sobą prawie 14 lat.Pewnie słyszałeś już pocieszenia typu "jeszcze sobie życie ułożysz",czy "tak miało być" -ja słyszę je często od znajomych.Wcale mnie nie pocieszają mówiąc te słowa,bo tak nie musiało się stać,to nie miało prawa się wydarzyć.Pewnie na Ciebie też nie bardzo działają,więc co powiedzieć,najlepiej nic.
Pozdrawiam.