Samobójstwo poprzez powieszenie się.

Asiu, jeśli jakaś osoba decyduje się na taki krok, to napewno nie bez powodu. Zazwyczaj są to osoby, które nie radzą sobie ze sobą, ze swoim życiem. Osoby, które nie potrafią sobie poradzić z problemami.
Owszem, można temu zapobiec. Jeśli w porę zauważy się, że ktoś bliski nie radzi sobie ze swoim życiem, można mu pomóc i istnieje szansa, że samobójstwa nie popełni. Jednak bardzo często takie osoby zamykają się w sobie, nie chcą pomocy od otoczenia, myślą o zakończeniu życia i w końcu podejmują taki krok.

Przykro mi, że Was to spotkało. I ciężko cokolwiek na ten temat powiedzieć, bo w obliczu takiej tragedii wszystkie słowa tracą jakikolwiek sens. Już samo to, gdy odchodzi od nas bliska osoba, jest strasznym cierpieniem. A co dopiero, gdy odchodzi z własnej woli...

Ja też to przeżyłam, więc wiem co czujecie. Zazwyczaj w takiej sytuacji zadajemy sobie pytanie "Dlaczego?". Pytanie, na które prawdopodobnie nigdy nie otrzymamy odpowiedzi. Obwiniamy się, że nie zrobiliśmy nic, aby temu zapobiec.
Gdy byłam jeszcze dzieckiem, straciłam w ten sposób bliską mi osobę i nie życzę nikomu tego, co ja przeżywałam.
Zamiast biegać z rówieśnikami po dworze, wygłupiać się jak wszyscy, ja siedziałam zamknięta w czterech ścianach, bo nie miałam na nic ochoty. Wiedziałam, że ten ból nigdy nie przejdzie, więc próbowałam zrobić to samo,aby w końcu nie cierpieć, ale na szczęście powstrzymałam się od tego.
Gdyby 3 lata temu ktoś mi powiedział, że będę potrafiła uśmiechać się jak kiedyś, wygłupiać się i być optymistką, nie uwierzyłabym. Przeżyłam 3 koszmarne lata, najgorsze w moim życiu. Ale podniosłam się, żyje dalej i całkiem dobrze mi to wychodzi.

Oczywiście, tęsknię za tą osobą, myślę o niej często, co jest równoznaczne z tym,że przeżywam wszystko od nowa. Cofam się do chwili, kiedy dowiedziałam się o tym wszystkim, i powracają te wszystkie negatywne uczucia-ból, przygnębienie. Ale szybko sobie uświadamiam, że właśnie tak miało być, nic nie dzieje się przez przypadek, muszę się z tym pogodzić i iść dalej.

Jakiś czas temu bardzo przeraziła mnie pewna osoba, z tego forum. Chłopak założył wątek,w którym opisywał swoją śmierć, która będzie miała miejsce w niedalekiej przyszłosci. Wszystko dokładnie zaplanował. Masakra jakaś.
Wszyscy ludzie próbowali go odwieść od tego pomysłu. Jednak on twardo się trzymał tego pomysłu.
Nie wiem, jak się potoczyło jego życie, bo moderatorki usunęły temat, ale mam nadzieję, że żyje.

Straszne, jak młodzi ludzie odbierają sobie życie - szansę do przeżycia czegoś wspaniałego.

Trzymajcie się ciepło. Pozdrawiam.

Samobojstwo to niezwykle kontrowersyjny i bardzo trudny w ocenie AKT. Nie bardzo wiem jak go  ocenic. Nigdy sie tak naprawde nie dowiemy  co kierowalo osoba targajaca sie na swoje zycie. Przyczyn moze byc  bardzo duzo.  Trudno to wszystko jednoznacznie zinterpretowac i ocenic.,bo zawsze wszystkie fakty towarzyszace czlowiekowi w samobojstie sa zawile , niejasne i skomplikowane. A calosc tragedii pozostaje najczesciej w sferze domyslow i wlasnych przemyslen.

Samobójstwo to nie jest dobre rozwiązanie jeżeli chce się rozstrzygnąć problemy swojego życia. Nie jestem pewna, czy jest coś takiego jak reinkarnacja, ale jeżeli jest, to to wszystko znów powróci.

Tak odwaga musi być duża żeby się zdecydować na taki krok, ale nie mów proszę że BRAK bliskich osób! Bo tak nie jest - bliscy są tylko te problemy są na tyle duże że wydają się nie do rozwiązania... zresztą nie wiem jak to jest dokładnie ale większość tych osób mają dużo bliskich przy sobie. Z tym egoizmem to też nie jest tak bo podobno osoby które myślą o tym nie myślą wtedy o bliskich zostawionych tylko liczy się w tym momencie ten problem z którym nie potrafią sobie poradzić. My zdrowi ludzie wiemy że z każdej sytuacji jest zawsze jakieś wyjście ale ludzie w depresji nie zdają sobie z tego sprawy.

Kocia!!!! ja kiedyś po rozwodzie znalazłam się w szpitalu, po próbie samobójczej. Jak "zauważyłam", po kilku dniach, że żyję, to byłam tak wściekła na lekarzy, że mnie odratowali, że myślałam tylko o tym, że jak wyjdę ze szpitala- zrobię to skuteczniej! Tak jak Ty myślałam, że będzie to zakończenie moich problemów. Jak "wróciłam"- okazało się, że czekało mnie mnóstwo problemów (układanie życia od początku, rachunki, itd) i usłyszałam jedno- od rodziny i przyjaciół- "Dobrze, że wreszcie jesteś, bo bardzo tęskniliśmy". Wiesz ile mnie od tego czasu spotkało przykrych chwil? A wiesz ile jeszcze cudownych? ???Oddychałam jakbym się na nowo narodziła. Czasem tęsknię za "zakończeniem problemów", ale teraz ważniejsze jest dla mnie jeszcze trochę móc oddychać dla tych chwil, które są tego warte!!!
Nie wierzę, że nie masz "bliskich", bo dla mnie mnie to był najpierw mój kot, który został w pustym domu, potem pomyślałam o mamie, potem o znajomych....powoli docierało do mnie, że robię im naprawdę krzywdę....

Dla mnie bliskimi są i ludzie i zwierzęta, ale problemy to ja musze zawsze sama rozgryzać.A mam ich multum.Są dni kiedy już mi się nic niechce i ... Czasami jest na moment jakiś błysk uśmiechu i to wszystko,Nie wymagam od świata i ludzi czegoś ekstra.Ja chciałabym żyć normalnie, spokojnie ale to jest nie do zrealizowania.Dlatego też moje myśli krążą wokół rozwiązania ostatecznego.Czuje się winna wobec moich bliskich, że nie dałam rady z tymi wszystkimi problemami - finansowymi.Wciąż to wszystko wisi nad moim bytem.I mam tego dość.Dzięki za dobre słowa.

Ciężko jest pogodzić się samemu z sobą.Uważam że tu jest problem.Gdybym mogła się zaakceptować i wybaczyć sobie błędy to wtedy było by mi łatwiej a tak nie potrafie. I tu jest koniec.Uciekam czasami od moich problemów zanurzając się w kłopotach mniejszych lub wręcz nie moich. A to po to by zapomnieć chociaż na chwilkę małą o tym co boli.

Kiedyś słyszałam w jakimś programie, że osoby, które nie noszą medalików i krzyży na łańcuszkach, są bardziej podatne na działanie zła.. Dlatego też częściej popełniają samobójstwa.. Ile  w tym prawdy, nie wiem.. """"

BZDURA!

\

Tak ma pani racje to BZDURA  !
jestem psychologiem ale równieżi djetetykiem
Z mojego doświatczenia .
Ludzie są zakochani w takich bzdetach.
Kobiety pszychodzą z swoimi małymi dziećmi by założyć im taki medalik .

Hey!! wszystkim....zaglądam czasami na ten wątek......poważny wątek jak sadzę dla większości...........
Eciulka !!!! :lol:  - weź Ty się za ortografię....bo aż razi od byków......i nie pisz bzdur!!!!......

witam
czemu ludzie podejmują ten ostatni krok? a czy nie przyszlo wam do glowy ze mozna miec wszystkiego dosc ze kazde dzialanie jest z gory skazane na niepowodzenie ze wszystko co sie robi przynosi tylko szkody rodzinie znajomym ze caly czas sie krzywdzi wszystkich wokol nie macie jakby wyobrazni ta faceta mozg jest nadzwyczaj nieporadny ta prawa polkola nawala jak czytam wasze ostatnie wypowiedzi to nie wiem czy na dobry watek trafilem podjecie tego ostatecznego kroku jest jakby decyzja swiadoma i każde dzialanie sie z tym wiaze
plenta
tez zamierzam skonczyc w ten sposob tak chyba bedzie narozsodniej

Ludzi nie chcą rozmawiać jak ktoś ma problemy- tak już jest. W większości jest się zostawionemu samemu sobie gdy coś się nie układa. Zresztą co to pomoże? większość ludzi nie jest nawet w stanie pomóc - samych ich to przerasta. A samobójstwo? nie trudno o tym myśleć gdy więcej rzeczy nas dobija dookoła niż cieszy. Albo gdy nam na czymś zależy i to tracimy

pisz tu będzie Ci lżej odebranie sobie życia nie jest żadnym rozwiązaniem
gdy jesteśmy na dnie trzeba potem się próbować podnieść z czasem staniemy na nogi
po tym wszystkim będziemy silniejsi, bo człowiek potrafi naprawdę wiele znieść
ja też nie miałam ochoty żyć ale gdy później pomyślałam o swoich bliskich co by musieli czuć jak bardzo cierpieć nie mogę przecież przez własną bezradność skazywać innych na cierpienie...

Ludzie to robią bo świat im sie wali nie widzą wyjścia myślą, że ich cierpienie już nigdy sie nie skończy i chca je ukrucić ale z tym można żyć co prawda trudno ale się da...

Ja w środe pochowałam kuzyna ktory mial 38 lat i też się powiesił . Wina alkoholu . Wiedział że jest alkoholikiem i leczył się kilka razy. Staraliśmy się mu pomóc, ale chyba nie dał rady. Nie wiem dlaczego to zrobił, ale był pijany

mój brat tez sie powiesil mial zaledwie 20 lat i całe zycie przed sobą. miał wszystko tylko problem przebywal sam w domu, ale wychodzil z kolegami na "piwko" niewiem czemu to zrobil ale wiem jedno ze strata najblizcej osoby boli bardzo i ciezko sie z tym pozbierac.

Witajcie,...znalazlam tą strone calkiem przypadkowo.Dobrze,z tu trafilam....Przeczytałam duzo postow i .....nie jestem sama.Moj maz popelnił samobojstwo........Magda29,Ewelina wiem jak dobrze to rozumiecie,odezwijcie sie prosze.Moze ktoras kobietka w podobnej sytuacji chce sie ze mną popisac.Potrzebuje pomocy,najlepiej rozunie ten kto przeżył taki dramat.......

Emi1-Nie wiem,czy będę mogła Ci pomóc,Czy Ty pomożesz mi,ale na pewno to samo nas łączy-Niestety TO SAMO.Wiem co czujesz,wiem jak się czujesz.Mój mąż zrobił to trzy miesiące temu....Nie ma dnia żebym o nim nie myślała,codziennie zadaję sobie to samo pytanie,DLACZEGO????Codziennie jestem na cmentarzu,ale to tak jakbym była nie u mojego męża,nie u niego.Tam czuje się "dobrze".Wiem co się stało,ale myślę ze gdzieś jest i wróci......Nie można tego obrać w słowa,opisać.Zostałam sama z dzieckiem.Gdyby nie syn i to,że muszę iść do pracy.....nie wiem jakbym skończyła.Rodzina męża tez mnie nie oszczędziła.,ale najgorsza jest myśl, że go nie ma i nie wraca.Popadam z jednej skrajności w drugą.....Chce mi się wyć,krzyczeć,ryczeć i tak wyje,kiedy już nie mogę się powstrzymać.Nie umiem normalnie funkcjonować,po prostu:" JESTEM".Z dnia na dzień jest gorzej....

Emi,Tak, jesteśmy w bardzo podobnej sytuacji.Mój syn ma 13 lat....trudny wiek i taka tragedia....Masz Komunię syna....Co można powiedzieć.....będzie bardzo ciężko...nie mogę Cię pocieszyć bo to nie ma sensu...Przetrwasz to z wielkim bólem,rozdartym sercem.Ale dla dziecka musisz to przejść...Wiem,wiem jakie to straszne,ale dasz rade dlatego,że mamy dzieci.Dlatego musimy(chociaż nam się żyć nie chce),żyć dla nich.Myślę,że nie myśleli o tym,co zostawiają dla nas.,,nie myśleli o tym jak to przeżyjemy,Oni nawet nie wiedzieli jaka to będzie dla nas ogromna tragedia...Wiesz Emi,nie znamy się,ale bardzo się cieszę,że jest takie miejsce jak to,.gdzie możemy być blisko,gdzie się rozumiemy tak dobrze jak tu....

Mój starszy syn jest w wieku Twojego.Boję się jak będzie wyglądała ich przyszłość.Ostatnio mam takiego doła jak nigdy,a myślalam że z każdym miesiącem będzie lepiej.Były dni kiedy obwiniałam Jego o to co się stało,a teraz mam żal do siebie.

Przez 13 lat żyłam w chorym związku gdzie najważniejszy był ON.Ja robiłam w domu wszystko,on zajmował się swoimi sprawami.Nie miał żadnych obowiązków domowych,to do mnie należały nawet te męskie prace.Nie wspomnę już o dzieciach,gdy byli mali Taty najczęściej nie było w domu,albo był w szkole albo w barze.Ciągle byłam sama,sama na spacery,zakupy,razem tylko do Jego rodziny.Ale był...Dzieci miały Ojca,ja męża bo przecież wracał.Nie chodził z nami prawie nigdzie-na szkolny piknik nie pójdzie bo nikogo tam nie zna,na spacer też nie bo mu się nie chce,na rowery absolutnie.Wspólne wyjścia i wyjazdy można zliczyć na palcach.
Mam jeden z tych dni kiedy odbiłam się od dna i mogę wyrzucić z siebie to czego w Nim nienawidziłam.Pewnie taki stan potrwa znowu 2,3 dni i wróci potworny dół.Ostatnio śni mi się codziennie,ale gdy się budzę,Jego nie ma...Tak bardzo chciałabym aby wrócił,mimo wszystko Go kochałam i kocham.

Często mówimy : ,,A jakie on miał powody. Dziewczyna! Tego kwiata pół świata" albo ,,Bo się na studia nie dostał, głupota, przecież to nie wszystko." Czas zdać sobie sprawę, że miarę problemu nie stanowi sam problem, a umiejętność radzenia sobie z nim. W każdej sekundzie gaśnie tyle ludzkich żyć, może dało im się pomóc. Wierzymy, że na pewno, że gdyby tylko powiedzieli, szukali pomocy. Jednak czy wiemy to na pewno? A samobójstwo jest największą odwagą czy największym tchorzostwem? Może ucieczka to najwyższa forma odwagi.

A tym byłym partnerom, po rozstaniach z którymi ktoś odebrał sobie życie, współczuję. Ja bym chyba sobie nie poradziła z tą świadomością.

Wszystko jest inne,wszystko wygląda inaczej...nic nie jest takie samo i już nigdy nie będzie.Ktoś zapyta:"Jak sobie radze,jak żyję?"-Tak naprawdę nie radzę sobie,po prostu... JESTEM,tylko tyle,żyję mechanicznie...Pracuję,mam dziecko i dziękuję za to Bogu...gdyby nie to,nie wiem jak bym skończyła...Jakbym tkwiła w jakimś strasznym śnie.Po pierwszym szoku,myślałam,że z czasem będzie inaczej,lżej,ale nie...jeszcze to nie ten czas.Jest bardzo ciężko.Nie na słów,ani takiego zdania,które mogłoby to opisać.,stan psychiczny osoby,która jest w takiej sytuacji.Dobrze,że na tej stronie są tacy ludzie,którzy wiedzą,CO TO ZNACZY...

niestety, mój kolega powiesił sie przez dziewczynę.
był z ubogiej rodziny, nie uczył się, pracował.
była z nim chyba ze 2 lata. dawała mu szczęście, wyrwała go. był jej taki wdzięczny.
potem się kłócili. on popadł w dziwne układy, miał problemy z kasą.
odeszła.
nie dawał rady, olewała go, olewała jego telefony, wysiadywanie pod domem.
w nocy gdy się powiesił, dzwonił do koleżanki, ale ta nie odebrała, nie zdążyła.
powiesił się. możne w przypływie desperacji, natłoku myśli, może był wtedy sam, sam jak palec...
nie chce wiedzieć, co czuł. szkoda go, 18 lat. a ona? nic nie warta, okazało się po czasie.
najgorszy widok?
jego matka na pogrzebie, mdlała i mdlała... serce pękło i umarło...

Dlaczego?nie powiedział co się dzieje,przecież od jakiegoś czasu zmienił się,stał się innym człowiekiem.Zupełnie innym.Jego niektóre zachowania były nie do zniesienia.Ale znosiłam wszystko Ze spokojnego,pogodnego człowieka zmienił się w drażliwego,nerwowego czasem nawet agresywnego.Na wszystkie moje uwagi dotyczące jego zmienionego zachowania odpowiadał,że to nie prawda,ze się czepiam,że wymyślam...i tak kończył rozmowę.Praca,którą uwielbiał też Go denerwowała a kiedy zmienił na inną było jeszcze gorzej,też była nieodpowiednia.Między czasie była jeszcze inna praca z której też zrezygnował.Ja nie mogłam wychodzić z domu...nawet na godzinę.Takie były niektóre sytuacje w ostatnich miesiącach...Takie zachowania nie były mojego męża.To nie był mój mąż...Zbywał mnie kiedy pytałam co się dzieje?Dlaczego tak się zmienił?Dlaczego tak się zachowuje?Co się stało?Odpowiadał krótko:"nic",albo" daj mi spokój".W Wigilie Bożego Narodzenia przy opłatku powiedział mi tylko,że mnie kocha i bardzo mocno mnie przytulił...Nie złożył mi życzeń.Nie zapomnę tego do końca życia...Był zbyt dumny żeby porozmawiać,powiedzieć co czuje,o czym myśli.Jego" duma" na to nie pozwalała...Codziennie,codziennie,każdego dnia o tym myślę...Nie pożegnałam się.Ciągle na NIEGO czekam.........

Też próbowałam, raz. miałam zamiar połknąć odpowiednią dawkę paracetamolu. wydawało mi się, że nie poradzę sobie z pewnym problemem, chciałam uciec. Uciec od zawirowań w moim życiu, od rozczarowań, myśli, że jestem nic nie warta, beznadziejna. Napisałam nawet list do mamy... w jednym momencie po prostu przerwałam, nie wzięłam kolejnej garści tabletek, ot tak. życie nie przeleciało mi przed oczami.
Cieszę się, że tego nie zrobiłam sobie i moim bliskim, zwłaszcza mamie, pękło by jej serce.
Sprawa, która moim zdaniem tak mnie przerastała, na razie nie daje o sobie znać. A ja? ułozyłam sobie życie na nowo, mam pracę, czuję się dowartościowana i potrzebna.

Czasem mimo wielu bliskich osób, nie można im powierzyć swojej tajemnicy, problemu, który zżera nas od środka. O mojej próbie wiedzą tylko dwie osoby - jedna opierdzieliła jak święty Michał diabła, a druga rozumiała. Obie zawsze wysłuchają i nie ocenią. Moja rodzina nic o tym nie wie. Nie dowie się, nigdy im tego nie powiem. Dlaczego? Boję się, że nie uwierzyliby w moją, że tak ujmę niewinność. Zwłaszcza mama.

ON ciągle był z czegoś niezadowolony,mało co sprawiało że potrafił się cieszyć i uśmiechać.Byliśmy zupełnie różni,ja potrafiłam cieszyć się życiem...Teraz już nie potrafię,nie ma już ''tamtej' mnie.Zbliża się Komunia mojego młodszego syna,powinien to być szczęśliwy dla niego dzień,a jaki będzie? Aż boję się o tym myśleć.ON nie miał prawa tak zniszczyć zycia dzieciom i mi.Tak bardzo za NIM tęsknię i tak bardzo mi GO brak,coraz bardziej...

Komunia będzie w czerwcu.Nie wiem jak przetrwamy ten dzień...Śnił mi się dziś ON-po prostu wrócił do domu,niestety jak się obudziłam JEGO nie było. A co do Twoich podejrzeń o to czy było to związane z psychiką,to pewnie tak. Ja znalazłam w garażu kilka zdjęć z prześwietlenia głowy,były dobrze schowane.Niestety nie ma do nich opisu,mam nadzieję że uda mi się dojść do tego czy miał jakąś chorobę,bo dlaczego ukrył zdjęcia?
Myślę że TO dręczyło ICH od dłuższego czasu pewnie trudno byłoby podjąć taką decyzję w krótkim czasie.A czy mogłyśmy IM pomóc? Czy ONI chcieli pomocy? Może chcieli ale nie potrafili tego powiedzieć. Ja pare lat temu czekałam na wynik biopsji,były to dla mnie trudne 2 tygodnie.Bałam się że okaże się że mam raka.ON nie widział że potrzebuję wsparcia,bo nic nie mówiłam. Myśmy mogły nie zauważyć że dzieje się z NIMI coś złego. Teraz wspominamy wszystkie chwile i rozmowy i widzimy że coś było z NIMI nie tak. Tylko dlaczego nie powiedzieli nam o tym...Myślę że pod tym względem byliśmy z mężem tacy sami-nie potrafiliśmy prosić o pomoc...
Dlaczego nie można cofnąć czasu...Brakuje mi GO coraz bardziej...

Tak jak codziennie myślę o NIM,tak codziennie cofam się do różnych sytuacji,zachowań,tego co,jak mówił.Analizuję i dopiero teraz widzę różnicę w moim mężu to,że te różne zachowania były związane ze zmianą jaka w NIM zachodziła...Dlaczego nie wiedziałam o tym wcześniej,dlaczego tego nie wiedziałam???Zawsze z NIM byłam??(?u lekarza,na zabiegach, na zastrzykach,na pogotowiu,jak miał gorączkę,w urzędzie,itd.)I co z tego wszystkiego?????Do końca życia będę widzieć to jak dzień przed......nie spojrzał mi w oczy ani razu,w tym samym dniu najgorszym w moim życiu,może około godziny przed.....widziałam się z NIM....przez chwilę i też nie spojrzał mi w oczy, mówiąc do mnie.....będzie to ze mną do końca życia......Nie wierzę w to wszystko,czeka,tęsknię i KOCHAM GO TAK SAMO....Droga EMI,w dniu Komunii Twojego dziecka myślę,że może Ci pomóc głęboka wiara i modlitwa......Chyba tylko to.Będzie Ci bardzo ciężko,ale przeżyjesz bo musisz.Napisz mi datę Komunii,będę Kościele,pomodlę się za WAS i będę o WAS myśleć...

Czytam i czytam i powiem wam jak to jest . Sama chciałam zakończyć to bytowanie na łez padole. Po 20latach "udanego małżeństwa" dowiedziałam się że mój kochający mąż od 5lat mnie zdradza. Moje życie straciło sens nie chciałam dłuzej żyć, ból był tak ogromny że nie mogłam sobie z nim poradzić, myślałam tylko o jednym żeby już przestać cierpieć. W moim przypadku tylko moja 13letnia córka dodawała mi sił , mówiła mi , jak bardzo jestem jej potrzebna. I tylko myśl że złamię jej życie odbierając sobie własne powstrzymała mnie od samobójstwa. Żaden samobójca nie jest szczęsliwym człowiekiem. Chodzę do psychologa , bardzo mi to pomaga. Szkoda tylko że wszystkie te osoby które odebrały sobie życie nie miały takiej madrej córeczki jak ja która ocaliła mi zycie

Droga Bodi,Komunia będzie 5 czerwca. Nie chce mi się nic,każde wyjście z domu jest dla mnie męczące,nie mogę znieść widoku rodzin wychodzących wspólnie na spacer czy zakupy,tak bardzo boli to,że już nigdy nie będziemy razem,że dzieci nie mają Taty. Najchętniej przesypiałabym całe dni,może czas i ból szybciej by minął. Te prawie pięć miesięcy bez NIEGO nic nie zmieniły,nadal czekam,tęsknie i nie potrafię  uwierzyć i pogodzić się z tym,że ON już nie wróci... Czy życie będzie mnie kiedyś jeszcze cieszyć? Dlaczego Nas to spotkało?