Samobójstwo poprzez powieszenie się.

Nie pisz że to głupota, nigdy nie przeszłaś przez bagno depresji, nie wiesz jak to rozwala od wewnątrz, nie wiesz jak czuje się taka osoba, nigdy nie stałaś przed decyzją odebrania sobie życia, nigdy też nie podjęłaś tej decyzji i nie wprowadziłaś jej w życie, dlatego proszę nie pisz że głupota. Oczywiście nie piszę że to dobry wybór, gdyż tak nie jest, ale to jest jedyny wybór dla tej osoby (z jej punktu widzenia). Piszesz że nigdy nie rozumiałaś, nie rozumiesz i nie zrozumiesz takiego postępowania, czyż nie jesteś zbyt ślepa na ból i cierpienia innych ludzi? Patrzysz na wszystko tylko ze swojego punktu widzenia, spróbuj zrozumieć tą drugą osobą, chociaż wiem że to trudne postawić się na miejscu osoby tak bardzo załamanej psychicznie. Piszesz że to głupota bo przecież kolejnego życia nie dostaniemy, rozmawiałaś kiedyś z samobójcą? Tu nie ma co oceniać, oskarżać, taka osoba cierpi, trzeba jej pomóc, jak się umie najlepiej. Trudniej jest gdy tak jak w przypadku anniki80 i ewelinygruchy do problemu dołącza alkohol lub być może jest on jedynym sprawcą który ten problem stwarza.

Moj znajomy rozwniesz popelnil samobojstwo. Powiesil sie. Wiele plotek krazy na ten temat, ze nie zrobil tego sam. Niektorzy mowia ze bracia jaego bylej dziewczyny  zastraszali go i mu w tym pomogli...  Ludzie robia to ze strachu albo poprostu cos ich do tego skoloni sytuacja rodzinna itd.

MortarChaos w takim razie miałaś więcej szczęścia niż ja. Chociaż nie żałuję swojej decyzji, cieszę się że mimo wszystko żyję, ale nie żałuje. Nauczyło mnie to sporo, inaczej patrzę na świat, ludzi, życie... zmieniłam się. Gdyby nie te "doświadczenia" być może byłabym bardziej oziębła, niewzruszona na ból innych, cierpienia (wiem piszę jak nawiedzona, ale tak czuję)... Z każdej sytuacji warto wysnuć jakieś wnioski. Przepraszam być może źle zrozumiałam, nie chciałam Cię zaatakować. Po tym co przeczytałam w twoim komentarzu od razu przypomniały mi się pielęgniarki w szpitalu, a to nie są przyjemne wspomnienia...
Ewelinagrucha te gorsze dni już dawno za mną całe szczęście, chcę żyć i żyję mimo iż próbowałam się "pozbyć" tego życia. Pozdrawiam kobietki:) Ty za to pamiętaj trzymaj się, nie rozpamiętuj tak o przeszłości, zrobiłaś tak wiele jak tylko mogłaś i potrafiłaś, przed tobą teraźniejszość, przyszłość i przede wszystkim to małe cudo, wasz synek.
Mam nadzieję że annikce80 się uda. Musisz zbierać siły bo ciężka bitwa przed Tobą...
KimberleyKiSS no właśnie sama napisałaś PLOTKI. Nie wierz we wszystko, skąd Ci ludzie mogą znać prawdę, sama pomyśl. Niektórzy ludzie lubią w ten sposób zaistnieć, lubią być autorami fikcyjnych opowieści... Często nikt poza samym samobójcą nie zna przyczyny, nie warto więc oskarżać nikogo bez udowodnienia winy ale mogło być różnie...

Mój mąz od wczoraj sie uspokoił.... jest znów NORMALNY.... ale dzień wcześniej dał mi popalic słowami i tą swoja obojętnością tak bardzo, że poryczałam sie jak bóbr... a wczoraj już mnie przytulał, a przede wszystkim obejmował moje nogi...mimo,że nie należe do modelek(co równiez mąz mi przedczoraj uswiadomił) to wczoraj kilkanaście razy powtarzała że uwielbia moje ciało ,tylko głowe by odrąbał, bo za duzo pyskuje.....
kiedys z nim rozmawiałam o tym co by było gdyby ,,''
mówiłam o sobie i dzieciach, że bysmy bardzo cierpiały, wszystkie trzy i jego mama.... a ja to pewnie zaraz za nim bym umarła... co wtedy z dziećmi... mówił bym głupot nie mówiła....
ale na każde pytanie i argument z mojej strony miał odpowiedź... mówił to tak jakby był pozbawiony uczuć i serca.... mówił,że on by nic wtedy nieczół i nie widział by ,co my przeżywamy.... zaraz potem mówił że żartuje, że tak by nie zrobił, bo co ja bym bez niego zrobiła....
tak prawde mówiąc,miało to miejsce ok. rok temu.... od tamtej pory tak nie mówił...ale i ja i jego matka dobrze to pamietamy....
teraz jak sie napije, niekt go nie zaczepia, a jak szuka zaczepki to każe dzwonic na policję, albo mówiże wszystkich poustawia.... schodzimy mu z drogi, ja unikam z nim jaiej kolwiek konfrontacji, bo tez lubie cos durnego mu powiedzieć, cogo bardzo wyprowadza z równowagi...

nie wiem jak mam z nim rozmawiać... onuważa że jego picie to nie problem.... picie może nie, ale konsekwence jego picia sa okropne,

No nie chyba juz nigdy nie dowiem sie dlaczego......
Ja także pochodze z rodziny gdzie mama naduzywała alkoholu raze z tata ale jakos nie poddałam sie walczyłam o siebie " nie moge mieć takiej rodziny jaka miałam Ja"
Niestety do końca mi się to nie udałao ponieważ straciłam męża zostałam sama z synem i mieszkam jeszcze u  teśców  -  dla których ich syn był ukochany a ja własnie be
ale szcze trochę chyba że sama się wykończe naszczęście jest wokół mnie wile ludzi którzy doceniaja mnie i to co robiłam i robie nadal - walcze jak lwica -o moja rodzine
Pozdrawiam kochane

annika80 twoje opowieści sa zdarte jak skóra z moich przeżyć. tak jak ty gdy mąz pił włączał mi się lampka jak możesz, dlaczego , przecież wszystko robie abuy było ok, dlaczego to robisz, mamy cudownego syna,mamy wspaniałe zycie, nie moge na tobie polegac, wszystko na mojej głowie itp. itd.
a gdy mój ukochany był trzeźwy był kochany czuł kochał nas naprawde - w danych momentach był dwoma osobami i ta truga niestety była silniejsza
Pozdrawiam

ewelinagrucha, widzisz, są wokół Ciebie ludzie, którzy widzą ile w Tobie dobra i poświęcenia:)
A mogę zapytać, jak Twój synek ma na imię?
Wpadam na forum i jakoś wciągnęły mnie Wasze historie.
annika80, nigdy nie wiadomo, czasem ludzie zmieniają się z dnia na dzień. W każdym razie- jesteśmy z Tobą:)

Dużo pracy, dużo zajęcia- mniej czasu na myślenie o smutnych sprawach.

Wierze,że jest Ci smutno... ja tez zawsze w rocznice slubu jestem sama... tylko wiem że on wróci za jakis czas...
Trzymaj sie malutka... zaglądaj tutaj i pisz wszystko co czujesz... my nie zostawimy Cie z tym samej!!!

witajcie Dziewczyny!
tak się naczytałam Waszych historii że aż postanowiłam się podzielić z Wami i moją.
to było jakieś 5lat temu. wtedy świat się dla mnie zawalił. studiowałam w krakowie mój wymarzony kierunek. byłam na studiach dziennych a że nie pochodziłam ze zbyt bogatej rodziny cięzko się było utrzymać. i tak było trudno bo tylko słyszałam nie raz z ust ojca i matki że idę na studia bo robić mi się nie chce-nic tylko o kasę chodziło-miałam iść do pracy i ich utrzymywać:( ale jakoś wiązałam koniec z końcem. miałam stypendium socjalne, obcy ludzie mi pomagali i jakoś się to kręciło. nie byłam jakimś tam orłem ale szłam do przodu. byłam na drugim roku i wtedy zaczęło się wszystko psuć. nie było ludzi którzy by mi pomogli finasowo. w dodatku nie zdałam cholernego 1 przedmiotu i musiałam wziąć warunek co wiązało się z zabraniem przez uczelnię stypendium. oznaczało to że nie miałam z czego opłacać akademika a o jedzeniu już nie wspomnę. znalazłam niby pracę ale ciężko było to wszystko pogodzić ze sobą. musiałam zrezygnować ze studiów nie przystepując do sesji. bolało mnie o tak bardzo że nie umiałam sobie z tym poradzić. w dodatku moi rodzice postanowili że muszę iśc do pracy a nie myśleć o studiach bo jak nie to wypad z domu. nie było nikogo kto by mnie wtedy pocieszył i poweidział ze jestem z toba. sama ze wszystkim. na domiar złego nie mogłam znaleźć pracy. to był koszmar-sama zostałam z tym wszystkim. to było straszne. w końcu pewnego wieczoru poszłam na spacer, długi spacer po lesie, 100myśli na minutę, płakałam sama do siebie, nie mogłam się opanować, w końcu dopadła mnie myśl-skończ z tym życiem-przecież i tak nie masz nikogo kto zapłaczę za toba, nikt nie zatęskni, po co się masz męczyć? to życie nie jest nic warte...to było to. przestałam płakać. czułam tylko ulgę że jednak jest rozwiązanie-koniec życia...tego samego wieczoru siedziałam w łazience z żyletką, czułam spokój ktory mnie ogarnął...już miałam się ciąć ale poczułam jak ktoś chwyta mnie za rękę i mowi nie rob tego, to nie jest rozwiązanie...nie bylo nikogo oprocz mnie...rozplakalam sie,zaczelam sie modlic i dziekowac Bogu ze jednak jest ktos komu zalezy na mnie-poczułam ze to ON mnie kocha, dał mi to życie i ON mi je odbierze. to byl przelom w moim zyciu.
teraz jestem w miarę szczęśliwa. jestem samotna-ale potrafie z tym żyć. mam dobrą prace, wynajmuje mieszkanie.miewam gorsze i lepsze dni,jak każdy, ale wiem że nawet jak zabraknie ludzi obok mnie jest ktoś kto nade mną czuwa....

ps.dziekuje że jest to forum-mozna sie wygadac
Justyna

Znam rodzinę gdzie powiesił się ojciec.W domu jest czworo dzieci, wszystkie mają problemy ze sobą, może oprócz najmłodszego,ale wydaje mi sie dlatego że ta sytuacja zatarła się w jego pamięci bo był wtedy mały, nie za bardzo mógł zdawać sobie sprawę z tego co sie działo, i nie doznał aż tak wielkiego szoku. Dwie z tych osób jakby całkowicie straciły zdolność do kochania. Nie są w żadnych związkach, nawet przelotnych, jedynie trafiają im sie jakieś przygody seksualne jednorazowo. Wszyscy mają nałogi(alkohol,narkotyki, najmłodszy narazie pali papierosy ale ponoć trawkę też czasami podpala i zaczyna pić alkohol) choć to może nie bezpośrednia przyczyna tego samobójstwa bo to takie patologiczne środowisko,gdzie  wiele osó na tym osiedlu nie pracuje, pije,ćpa kradnie, ale napewno ta śmierć pogłebiła problem. Wystepuje tez u nich agresja,także u matki, ale to pewnie spowodowane że nie mogą sie pogodzić z tą smiercią,obwiniaja siebie nawzajem, a pewnie podświadomie sami czują wyrzuty i może obwiniaja sie ze gdyby wczesniej przybyli na miejsce gdzie to zrobił, albo zauważyli że coś jest nie tak.....To ogólnie moje przypuszczenia na ten temat, ponieważ nie jestem żadnym psychologiem, ale to tyle co zauważyłam na podstawie obserwacji

W jakim wieku jest Wasz synek?

Hej.
ewelinagrucha, poniekąd rozumiem Twoją teściową, ale ona Ciebie też powinna postarać się zrozumieć, że nie jest Ci łatwo o tym mówić.
Pozdrawiam.

WITAJCIE
tego nikt z nas chyba nie wie... tylko osoby będące na tej drodze to wiedza i zabieraja te tajemnice ze soba .............

a co u mnie?? napisze dzis bardzo króciutko... mąż chce iśc na terapię...
nie wiem czy to tylko dlatego że ma dośc mojego olewtorstwa w stosunku do niego, czy faktycznie cos zaczyna widzieć...
ostatniej soboty sam zadzwonił na policje by go zabrali...
nie wiem co w nim siedzi, ale codziennie sie martwie czy go gdzieś nie znajdę...
w piątek napisze Wam czy doszło do spotkania mojego męza z terapeuta...

a Wy moje kochane trzymajcie sie cieplutko...
EwelinoG a Tobie zycze wszystkiego co najlepsze!!!!!!!!!!!!!
Słoneczko juz wkrótce napewno!!!!!!!!!!!!!!! dla Was zaswieci!@!!!!!!!!!!!!!!

wczoraj byłam na pogrzebie kolegi. Miał 20 lat i się powiesił. Nie wiem dlaczego. Dla mnie nic nie wytłumaczxy takiego egoistycznego rozwiązania sprawy. Koleś miał żonę i dwójkę małych dzieci. Zostawił to wszystko. I po prostu odszedł.

Niektórzy nie zauważają tych oznak albo dostrzegą je zbyt późno..
annika80, czekamy na DOBRE wieści.
Trzymajcie się cieplutko;)

annika80 trzymam kciuki za was - pamiętaj walcz o niego zawsze warto!!!

Wiecie co ja mojego męża w ogóle nie obwiniam za nic - obecnie kocham go jeszcze mocniej!!! Tęsknie za nim ale podobno jest tam do góry coś jeszcze więc mam nadzieje że kiedys bedziemy razem i w końcu bedziemy szczęśliwi!!!

Dlaczego "oni" to robią dlaczego nas zostawiają na to pytanie nie ma odpowiedzi!!! I gdybanie dlaczego przecież miał tak dobrze ...... -  nie wiadomo co w ich głowie siedzi!!!!

annika80  mam do ciebie wielki sentyment ponieważ twoja sytuacja rodzinna jest bardzo podobna do mojej!!! Mam nadzieje że wam się uda, że dacie radę przezwyciężyć ten nałóg!!!
Pozdrawiam was kochane

Proszę, nie używaj wulgaryzmów.
Pozdrawiam
Yvette

Witam,

Trafiłam na to forum przez zupełny przypadek szukając odpowiedzi na pytanie: dlaczego..?
Tydzień temu wróciłam z przyjaciółmi z wakacji - tygodnia pełnego śmiechu i dobrej zabawy (jak mi się wydawało po powrocie..). Żal było wracać ale cóż - trzeba - ja miałam o tyle dobrze że w tym gronie był mój bliski znajomy z pracy i pewnie przez najbliższe pół roku wspominalibyśmy ten wyjazd. Wspominalibyśmy bo w poniedziałek nie pojawił się w pracy... Podjechałam do niego i pod drzwiami zastałam już jego przyjaciela dobijającego się do drzwi - czekał na policje aby wejść do środka - mnie na szczęście odesłał z powrotem do pracy z obietnicą że da znać jak będzie coś wiadomo... To była najkrótsza rozmowa w moim życiu - płacz w słuchawce i na pytanie czy coś wiadomo padająca odpowiedź "nie żyje"... Zupełnie nie wiem co ze sobą zrobić - nie wiem kiedy zasypiam bo co wieczór pamiętam tylko że płaczę. Miał 33 lata i był wspaniałym człowiekiem uwielbianym przez wszystkie dziewczyny z pracy i szanowanym i lubianym przez kolegów.
Nasza znajomość tak naprawdę zaczęła się kilka miesięcy temu mimo iż pracowaliśmy razem ponad 2 lata. W tym czasie rozpadał się mój związek i któregoś dnia nie wytrzymałam i z płaczem wybiegłam z biura wpadając wprost na niego. Pobiegł za mną i zapytał co się stało i tak się zaczęło... Rozmowy o wszystkim i o niczym na tyle absorbujące że nie zauważyłam że abonamentowe 30 godzin rozmów przez telefon zaczyna brakować...
Dzięki niemu uporałam się ze wszystkim a w międzyczasie okazało się że i w jego związku żar dogasa. Rozstali się miesiąc temu - gdy się wyprowadził stwierdził że musi wyjechać na urlop - bo już nie pamięta jak to jest. Zaproponowałam mu żeby dołączył do nas - czas i miejsce w które chciał wyjechać pokrywały się więc w dniu wyjazdu stawił się na miejscu, zaakceptował nieformalny regulamin wyjazdu (dobra zabawa ponad wszystko) i pojechaliśmy... Dziś mam tylko zdjęcia na których śmieje się od ucha do ucha, tysiąc myśli na minutę i jedno pytanie: dlaczego..?

eanek, co się stało?

eanek napisz co jest tego powodem...są tu dla Ciebie już co najmniej 3 osoby...

jest kiepsko, nie radze sobie z pewnym uczuciem które powoli mnie zabija, czuje sie jakbym się znalazł w świecie który jest zupełnie inny niż ten który poznawałem przez 30 lat, poniekąd tak jest bo od 1 sierpnia mieszkam w mieście w którym nieznam nikogo, a ludzie wokoło są straszni, nie mają uczuć (lub mają gdzieś głęboko) obce dla nich jest dobro, bezinteresowna pomoc, podzielenie się czymkolwiek, przeliczają wszystko na kase. A ja zostałem tak wychowany i jak chce z kimś się podzielić to patrzą na mnie jak na wariata, jak na człowieka który stoi na ulicy i rozdaje ludziom pieniądze. Boże gdzie ja trafiłem. I to wszystko dla kobiety, która nie jest pewna, która mówi że chce być ze mną ale tylko kilka godzin w tygodniu, tak na dochodne, tak na pół gwizdka. Resztę czasu spędzam samotnie, wiem że to TA, nie chce innej, tylko nie chce znowu usłyszeć że "tego kwiatu to pół swiatu" i inne temu podobne. Chcę wiary i nadziej na tą miłość, wiem że ONA nie jest taka jak wszyscy tutaj, musiała się poprostu dostosować, chcę jej pokazać że świat jest inny niż ten który TU jest, ale nie mam już siły na walkę o nią. mam dość

eanek, no spójrz, jakim jesteś wartościowym człowiekiem.
Rozumiemy, że jest Ci ciężko, jednak nie możesz się poddać!

Napisałeś, że nie masz siły na walkę o nią. A ja myślę, że masz w sobie dużo siły, tylko brakuje kogoś, kto Cię wesprze.
eanek, znajdź tą siłę.

Powiedziałeś jej o tym, że źle Ci samemu?

Piszesz  że ona jest inna, ale musiała się dostosować. Jesteś pewny tego? Dobrze ją znasz?
Bo widzisz, nie warto płakać o kogoś kto nie podziela Twoich uczuć. Nie upieraj się, że ona i tylko ona, zastanów się nad tym czy jej zależy, jak wasz związek będzie wyglądał np za rok.
Niech to uczucie Cię nie zabija, znajdź w sobie siłę na walkę o Was ale i o siebie. Masz tą siłę.

Zwykły poranek, budzę się zdrowy, wypoczęty, wyspany. Blask słońca wpada do pokoju i ląduje na mojej twarzy, przez uchylone okno słyszę jak ptaki na dworze śpiewają.
Myślę sobie - Kolejny dzień czas zacząć. Tyle rzeczy można zrobić, kilka nawet wypada i trzeba zrobić. Od czego zacząć? Zastanawiam się przewracając się jeszcze leniwie w łóżku.
Wstaje przeciągając się. Pożywne śniadanko to jest to z czym się powinno ?wystartować? w każdy dzień. Później kąpiel, ubieram się i czas zacząć działać, czuję, że mogę wszystko.

Tak było, a może tylko powinno być, już sam nie wiem, nie pamiętam.

Zwykły poranek, budzę się zdrowy, wyspany. Promienie słońca wpadają przez okno i rażą mnie po oczach, przez otwarte okno słyszę jak ptaki śpiewają budząc mnie na dobre.
Myślę sobie ? Kolejny dzień. Tyle rzeczy trzeba zrobić. Próbuję jeszcze chociaż na chwilkę usnąć, pobyć jeszcze trochę w świecie snu, nadaremnie. Wstaje z łóżka, znów dzień jak co dzień, zapalam papierosa. Jakaś kanapka na śniadanie aby nie czuć głodnego żołądka.
Później kąpiel, ubieram się i znów tą samą rutynę czas zacząć, czuję, że mam dość i już się do wieczora nie mogę doczekać aż znów usnę i ucieknę chociaż na kilka godzin od tego wszystkiego.

Nieważne jest co się wydarzyło, a to do czego prowadzi. Myślę nad tym dużo, szperam w necie szukając informacji dlaczego to się dzieje, tak trafiłem na to forum. Próbuję zrozumieć co się ze mną dzieje. Nikomu o tym nie mówię bo nawet nie mam komu powiedzieć. Obmyślam każdy możliwy scenariusz, doszukując się błędów w własnym planowaniu. Zachowuję pozory jakoby wszystko było w porządku. Natrafiam na to:

"Osoby z utajoną depresją zachowują się zupełnie normalnie i mogą nawet wyglądać na zadowolone z życia. Jednocześnie odczuwają bardzo silną nienawiść do siebie samych. Osoby takie planują starannie akt samobójstwa (jego czas, miejsce i sposób). Bardzo często po pierwszym nieudanym akcie udają pełen powrót do zdrowia psychicznego, po czym, w najmniej oczekiwanym przez innych momencie, dokonują drugiej próby samobójczej. Depresja jest prawdopodobnie przyczyną ponad połowy wszystkich ?skutecznych? samobójstw."

Potem piszecie tutaj o tym, że samobójcy nie myślą o bliskich i ich cierpieniu. Czyżby? Tylko dlatego jeszcze tu jestem, bo wiem, że niektórzy by tego nie przeżyli. Wiem jakiej długości sznur potrzebuję aby było to napewno skuteczne, 193cm. Wiem też, że chciałbym to zrobić bo nie mam chęci i sił dalej żyć. Bo po co się męczyć? Każdy w końcu umrze. Co za różnica teraz czy za 30lat? To nie jest wołanie o pomoc, nie jest też ostrzeżeniem, że to zrobię. Nie wiem czy nastanie w końcu chwila kiedy będę na tyle odważny lub jak kto woli na tyle tchórzem aby odejść. Pewne jest to, że czuję tylko pustkę. Przytłaczającą pustkę, która opętała wszystkie moje myśli na tyle, że każdy kolejny cios od życia przyjmuję z obojętnością zastanawiając się co jeszcze dla mnie naszykował los. Co jest ze mną nie tak, że nie mogę mieć normalnego życia jak każdy inny?

smutne :-( sama się nieraz zastanawiam jak słyszę takie historię dlaczego ludzie to robią...każdy ma pewnie inny powód, nie radzi sobie z problemami, które urastają do ogromnej wielkości...

eanek - odezwij sie - co z Toba ??  bądż dzielny - dasz rade uwierz w siebi . Pozdrawiam Cie  serdecznie

Hiero,wiesz mysle,ze jestes straszny egoista!Piszesz co prawda,ze myslisz o rodzinie,ale dobrze wiesz,ze jak ten czas przyjdzie to nawet przez chwile sie nie zastanowisz!!!!
Powiem ci cos,ja jestem wlasnie taka rodzina,z ktora sie taka osoba jak ty nie liczyla.I nawet nie masz pojecia jak to jest,gdy ktos tak po prostu odejdzie z wlasnego wyboru a ty zostaniesz!!!My musimy z tym zyc,z tymi calymi problemami,waszymi problemami,ktore po was pozostaja,bo one nie znikaja wraz z tymi osobami.My musimy sie borykac z codziennoscia,z bolem gniewm i nienawiscia,ktora sie rodzi i coraz bardziej wgryza sie w nasze dusze.
Na swiecie sa miliony ludzi,ktorzy sa chorzy,nie maja dachu nad glowa,nic do jedzenia a ty MÓWISZ,ze tobie jest zle.
Pomysl lepiej nad tym jak moglbys zmienic swoje zycie,poswiec sie dla kogos,zrob cos dobrego dla innych a od razu ci sie zachce zyc.
I mysl o swojej rodzinie,zastanow sie jaka krzywde im wyrzadisz,bo z taka swiadomoscia jest ciezko zyc.

Wulgaryzmy na forum nie będą tolerowane. Rozumiem, że nerwy ponoszą, ale na tym forum panuje kultura i wzajemny szacunek do użytkowników.
Nie usuwamy również postów "bez powodu".
Pozdrawiam
Moderator działu.

Moj synek ma 2,5 roku,malutki jest jeszcze.Jego ojciec powiesil sie 11 dni po jego drugich urodzinach...
Ja miewam takie mysli,ale jestem pewna,ze tego nie zrobie,choc czasami moze mialabym ochote,ale wiem,ze to niczego nie zmieni i wiem co zrobilabym mojej rodzinie.Wiem jak to jest i co czlowiek po czyms takim odczuwa....Ale nie zmienia ta faktu,ze to jest najgorsze co mnie w zyciu spotkalo i jest mi bardzo ciezko dojsc do siebie.Ja funkcjonuje jak robot,wstaje,robie sniadanie,sprzatam,ide na spacer z synkiem,itd.I tak caly czas,bez zadnych emocji,jestem pusta w srodku i to mnie zabija.

A ja sie ciesze,ze sie tutaj znalazlam!Juz samo przeczytanie innych postow,dodaje mi sil!
Niesamowite uczucie,gdy obce osoby mi pisza,ze we mnie wierza i ze dam rade...i,ze nie jestem winna!
DZIEKUJE WAM!

Jesteście razem?