Netkafejka Wierzących w Boga

a tu taka ciekawa opowiastka filozoficzna z ciekawymi wnioskami na końcu jak się komuś chce pomęczyć mózg to je zrozumie

http://www.filozofia-moja.republika.pl/hiob.html

Jak czujecie się z cytatem:

"Potem rzekł Pan Bóg: Niedobrze jest człowiekowi, gdy jest sam. Uczynię mu pomoc odpowiednią dla niego.(1 Moj.2,18)"  (..)
"Nadał tedy człowiek nazwy wszelkiemu bydłu i ptactwu niebios, i wszelkim dzikim zwierzętom. Lecz dla człowieka nie znalazła się pomoc dla niego odpowiednia." (1 Moj.2,20) 

dalej mowa oczywiście o kobiecie

Oczywiście, że nie mamy! Sądzę, że wszyscy tu

Ja wieeeeem Chce tylko jakiś ogień tu wzniecić :d

Paweł-1979 toteż ta Netkafejka  jest dla osób że tak powiem "specyficznych" Chamstwa tu się tolerować nie będzie

Paweł, nie analizuję, prawda. Jakoś..... nie jest mi bliska nauka KK, chociaż osobiście uważam, że to nie jest tak do końca, że papież Franciszek zrobi rewolucję bo tak mu się podoba. W Watykanie nikt nie robi tego, co mu się podoba, myślę, że to pewna strategia.

Zaakceptować można, jeśli kończy się na słowach Akceptacja to coś zgoła innego niż poparcie. I lepiej widzieć różnicę.

Tak

Ja się o tę akceptację bym nie biła. Tzn. o poparcie, bo akceptować warto każdego człowieka.

Jedynym pomostem między mną i Bogiem jak i każdym i Bogiem jest Jezus Zatem spowiadam się też bezpośrednio

Nie, to zdecydowanie nie wygodnictwo. Powiedziałabym raczej, że znacznie większa odpowiedzialność za siebie w sensie duchowym.

Paweł-1979 społeczność z Bogiem, to ZDECYDOWANIE coś więcej, coś pełniej niż tylko suche wypełnianie przykazań czy chodzenie do kościoła Właściwie w porównaniu to się równać nie może w żaden sposób

btw....
"Lecz Chrystus, który się zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych, wszedł przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką zbudowany, to jest nie z tego stworzonego świata pochodzący, (..)"  (Hebr.9,11)

i....

"Ma to znaczenie obrazowe, odnoszące się do teraźniejszego czasu, kiedy to składane bywają dary i ofiary, które nie mogą doprowadzić do wewnętrznej doskonałości tego, kto pełni służbę Bożą;
Są to tylko przepisy zewnętrzne, dotyczące pokarmów i napojów, i różnych obmywań, nałożone do czasu zaprowadzenia nowego porządku."

"O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu." (Hebr.9,14)

Ja doświadczyłam i doświadczam właśnie żywego Boga

"Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami, która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawiać teraz za nami przed obliczem Boga;" (Hebr.9,24)

A ja już idę spać

A słyszałeś całą wypowiedź Franciszka?
On nie mówi niczego nowego, Kościół nie odrzuca homoseksualistów, a jedynie mówi o grzechach w kontekście czynów homoseksualnych.

- powiedział papież Franciszek.

Catwoman, jak już Paweł rozpoczął ten temat to go pociągnę. Dlaczego ja nie zechcę nigdy odejść z Kościoła Katolickiego i pójść drogą jedynie w relacji ja-Bóg ?

Ponieważ, z Ewangelii wg św. Jana:
40 To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym?.41 Ale Żydzi szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: ?Jam jest chleb, który z nieba zstąpił?. 42 I mówili: ?Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę my znamy? Jakżeż może On teraz mówić: "Z nieba zstąpiłem"?. 43 Jezus rzekł im w odpowiedzi: ?Nie szemrajcie między sobą! 44 Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał; Ja zaś wskrzeszę go w dniu ostatecznym. 45 Napisane jest u Proroków: Oni wszyscy będą uczniami Boga6. Każdy, kto od Ojca usłyszał i nauczył się, przyjdzie do Mnie. 46 Nie znaczy to, aby ktokolwiek widział Ojca; jedynie Ten, który jest od Boga, widział Ojca7. 47 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto wierzy, ma życie wieczne.
48 Jam jest chleb życia. 49 8 Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. 50 To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. 51 Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata?. 52 Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: ?Jak On może nam dać [swoje] ciało do spożycia??
53 Rzekł do nich Jezus: ?Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. 54 Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 55 Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. 56 Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. 57 Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez9 Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. 58 To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki?. 59 To powiedział ucząc w synagodze w Kafarnaum.

Heh, reagujesz jak niektórzy ówcześni słuchacze Jezusa
Wierzę w obecność Jezusa w Eucharystii. Nie traktuję tego jako kanibalizm. :]

Ciekawa uwaga. Chociaż ja wiele razy trafiłam na Komunię pod dwiema postaciami, tu uznaje się, że jedna jest wystarczająca, zresztą o ''chlebie'' jest mowa więcej,podkreśla się jego istotę.

allegra jeśli jest Ci to potrzebne- to w porządku. Warto jednak wiedzieć, że to "ciało i krew" to przenośnia; parafrazując: Kto uwierzył, że Jezus Chrystus jako syn Boży przyszedł w ciele człowieka, będzie zbawiony.

Jest takie całkiem dobre a całkowicie prawdziwe powiedzenie:

> Religia uspokaja sumienie, ale niewiele zmienia w życiu.
Jezus niepokoi sumienie i zmienia życie w pełni<.

Paweł tylko żeby chodzić do kościoła, to trzeba wierzyć w religię katolicką. Ja się nie zgadzam z wieloma poglądami kk i właśnie dlatego od niego odeszłam. Moja wiara, lata temu, upadła właśnie przez kk. Po latach wróciłam do wiary w Boga, ale nie w kościół. Chociaż przyznam, że dość często wchodzę do kościoła, żeby tam się pomodlić, ale poza mszami. Zwyczajnie nie uznaję wielu reguł które nakazuje kk, a nie Biblia. Zbliżyłam się do Nieba poza kk i jest mi lepiej niż za czasów chodzenia do kościoła. Ja po wyjściu ze mszy św. czułam się często wściekła i oszukana. Nie rozumiałam wielu spraw. Wielu przypowieści, czytanej ewangelii. Dopiero jak zaczęłam szukać Boga "na własną rękę" to zaczynałam rozumieć. Nie na siłę. Tak poprostu. Modliłam się, rozmawiałam z całym Niebem i otrzymywałam zrozumenie na wiele moich pytań, rozterek. Ja nie tylko wierzę w Boga, ja mu ufam i chcę żeby jego wola była przeze mnie wypełniana. Nie potępiam ludzi chodzących na mszę. Myślę, tylko, że każdy ma inną drogę do Jezusa i jeśli tylko do niego prowadzi, to jest to dobra droga.   
Weźmy np. spowiedź. Codziennie staram się robić sobie rachunek sumienia lub jak zrobię coś złego od razu przeproszę Boga i szczerze żałuję, czuję, że on mi wybaczył i wierzę, że mi wybacza. Idąc do spowiedzi czuję jakbym mu nie ufała. Skoro wierzę, że Bóg mi wybaczył, kiedy go o wybaczenie poprosiłam, to po co jeszcze idę do spowiedzi? Przez ostatnich 10 lat byłam kilka razy u spowiedzi i zawsze tak samo się czułam. Jakbym wątpiła, że Bóg mi już wybaczył.

Co do ducha św., to uważasz, że działa tylko w kościele? Poza nim go nie ma?

Ostro Catwoman

Ja niby teoretycznie wierzę w Boga, ale sama nie odczuwam z Nim jakiejś głębszej więzi. Kiedyś odczuwałam, ale ostatnie lata pokazały mi, że Bogu chyba niespecjalnie na mnie zależy.

Ale jeśli nam na komuś zależy, to chyba świadomie nie dążymy do sprawienia mu cierpienia? W moim życiu zawaliło się wszystko. Wszystko. Na początku przez długi czas sobie to jakoś tłumaczyłam, wmawiałam sobie, że to ma sens, że Bóg ma jakiś plan wobec mnie. Z czasem jednak to było już za wiele i duchowo zaczęłam egzystować na poziomie warzywa. I teraz podświadomie traktuję Boga jak dziecko traktujące rodzica, który leje je sznurem od żelazka - niby jest jakaś więź, ale oparta głównie na strachu, że rodzic znowu się wścieknie.

Nie obwiniam, ale przecież nic nie dzieje się bez Jego woli. Poza tym jestem pedagogiem i nikt nie wmówi mi, że rodzic świadomie znęcający się nad dzieckiem to dobry rodzic. Dlatego ciężko mi pojąć postępowanie Boga. Rozumiem, że życie nie zawsze może być miłe, łatwe, przyjemne i kolorowe, że potrzebna jest pewna doza cierpienia, porażek - z tym, że ja nie czuję żadnego wsparcia od Boga w tych ciężkich chwilach, nawet jakiegoś wewnętrznego poczucia, że to ma sens. Każdy kolejny dzień mojego życia pokazuje mi raczej Jego środkowy palec.

No właśnie ja Go wzywam już od kilku lat... Nie podał.

Ale ja to właśnie robiłam. Nie wyznaję wcale zasady, że jak trwoga to do Boga, tylko aktywnie zapraszałam Go do swojego życia. Codzienna modlitwa, lektura Pisma Świętego, aktywne uczestniczenie w Eucharystii, należenie nawet do modlitewnej grupy parafialnej, a nade wszystko pragnienie bliskiej relacji z Nim. Niestety nie dało to rezultatu, nawet w połączeniu z moją wiarą i szczerymi chęciami.

Oczywiście, zawsze na koniec modtliwy o coś dodaję: "Ale niech się dzieje Twoja wola". Z tym, że jak patrzę na późniejsze wydarzenia, dochodzę do wniosku, że wola Boga jest... dziwna. Bo nie tylko nie daje mi tego, na czym tak bardzo mi zależało (np. pracy czy siły do walki z chorobą), ale również odbiera wszystko, co jest dla mnie ważne, depcze moje marzenia i wszystko, co daje mi siłę do pokonywania trudności. Odbiera mi przeświadczenie, że to ma sens i kiedyś będzie lepiej.

Catwoman, ale ja to przerabiałam nieraz. Mam wrażenie, że masz mnie za zwyczajnie głupią, albo za osobę, która klepie wyuczone formułki i dziwi się, że nie przeżywa głębokiej więzi z Bogiem. Ja nawet czasami pisałam listy do Boga jak do najlepszego przyjaciela, kiedy potrzebowałam zwierzyć się komuś, kogo mogłabym uznać za kogoś tak bliskiego. I na żadnym innym przyjacielu tak bardzo się nie zawiodłam.

Nie wiem, co jeszcze mogłabym powiedzieć. Próbowałam wszystkiego, nawet rozmawiałam z duchownymi. I jeden powiedział mi, że może któryś z moich przodków dokonał czegoś złego i konsekwencje poniesienia odpowiedzialności spoczęły na moich barkach, że Bóg ponoć czasem wymaga od ludzi takiej pokuty i "naznacza" osoby brakiem swojej łaski.

Jak na razie właśnie żałuję. Bo skoro nawet Bóg mnie zawiódł, to może mnie zawieść każdy. Nie mam już siły na to, by rozpoczynać zabawę od początku.

A może potrzeba jeszcze trochę czasu? Piszesz, że kilka lat... Naprawdę nie wydarzyło się nic takiego, co mogłoby dać Ci nadzieję?

Fajne

AlphaWolf ja wierzę, że Bóg i Jezus są w stanie dać nam łaski, ale również je odebrać. Od kilku lat z krótkimi przerwami czytam O naśladowaniu Chrystusa Tomasza a Kempis i muszę powiedzieć, że bardzo mi pomaga.
Poczytaj sobie przypowieść o Hiobie. Ja niby ją znałam jak prawie każdy, kto kiedykolwiek chodził na religię czy do kościoła, ale była przeze mnie zapomniana. W pewnym momencie życia, kiedy zawaliło się na mnie wiele spraw i dosłownie czułam się jak w potrzasku, wpadła mi przez przypadek ta przypowieść i rozjaśniło mi się w głowie.
A tak z innej beczki, John Keats kiedyś powiedział: "niepowodzenie może być w pewnym sensie autostradą do sukcesu".

Co do sił do walki z chorobą, to napiszę ci coś z mojego życia. Zaczęłam chorować fizycznie kilka lat temu, przez, co nie mogłam pracować, ale mój mężczyzna się mną opiekował przynajmniej finansowo. Prosiłam Boga o zdrowie i jeszcze bardziej podupadałam na zdrowiu. Dodatkowo odizolowałam się od ludzi, co u mnie jest niebezpieczne, bo powraca depresja. W pewnym momencie pomyślałam: Boże dziękuję ci, że postawiłeś mi tego człowieka na drodze, bo bym nie dała rady sama. I powiem ci, że zaczęło mi się poprawiać zdrowie. Powoli, ale konsekwentnie. Kiedy był też krytyczny moment z jednej z moich chorób, bo przyczepiło mi się kilka, modliłam się o dobrego lekarza i rzeczywiście na pogotowiu otrzymałam go. Na dzień dzisiejszy, przynajmniej fizycznie czuję się dobrze. Muszę dbać o siebie i przestrzegać pewnych zasad, bo wszystko wróci, ale jest dobrze.
Trzymaj się

Tak, dziękowanie jest ważne, tylko czasem jesteśmy tak bardzo skupieni na naszym nieszczęściu, chorobach, straconych marzeniach, że nie umiemy dostrzec, że dostajemy coś wzamian. Ja jeszcze dodam, że dla mnie na równi z dziękowaniem jest jeszcze ufność, oddanie mojej woli Bogu i staraniem się by tą wolę akceptować. I wcale nie mam łatwego życia. Nie piszę po to, aby powiedzieć, że wszystko jest cacy i z każdą wolą Boga się zgadzam bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Staram się. Jednak czasem jest mi ciężko. Czasem pytam się także Boga czego mam się nauczyć, a czasem proszę o siłę i pokorę, by przetrwać trudny czas i wyjść z niego mocniejsza duchowo.

Odkurzam Kafejkę
Po długiej przerwie.... mam pytanie do Was:
Czy czujecie, że BÓG to temat tabu w naszym kraju?

O matko! O tym można by niejedną książkę napisać, Jola :)

Ja jestem. Dopiero dzisiaj dowiedziałam się, że istnieje netkafejka dla wierzących.

To może z racji tego, że to mój pierwszy post w tym wątku, powiem coś o swojej wierze.
Czyli tak: wierzę w Boga, uznaję boskość Jezusa Chrystusa, deklaruję się jako katoliczka - chociaż to ostatnie wynika zapewne z tego, że otaczają mnie właśnie katolicy.

Jeżeli chodzi o moją wiarę, to dopiero niedawno zaczęłam się nad nią głębiej zastanawiać - tak jakoś mnie naszło, możliwe, że Bóg chce mi powiedzieć, że jednak nie jest z moją wiarą najlepiej. I ja jestem skłonna się z tym zarzutem zgodzić. Wcześniej wszystko było u mnie trochę za płytkie: za mało osobistych rozmów z Bogiem, za mało czytania Biblii itd. Teraz powolutku to się zmienia, a że cała rzecz trwa niedługo, to i postępów nie wiadomo jakich jeszcze nie ma.

No i jest jeszcze jeden problem, chyba najważniejszy: chodzenie do Kościoła. Z tym u mnie jest bardzo ciężko, po prostu będąc w Kościele czuję się jak oszustka. I nie wiem do końca dlaczego tak się czuję. Czy dlatego, że wcześniej moja wiara nie była taka jaka powinna być? A może to z powodu mojego niedosłuchu (przyznaję się, że sporo rzeczy nie słyszę, a pieśni to już prawie w ogóle)?

I tak się zastanawiam co by się stało gdybym całkowicie zrezygnowała z chodzenia do Kościoła...

Jeżeli towarzystwo mnie nie pogoni, z chęcią przyłączę się do tej jakże sympatycznej kafejki