Muszę się wygadać ;(

u mnie?
wszystko gra Monia
chora byłam całe święta
a po świętach rzuciło mi się na żołądek
więc szczęsliwie chudnę bo prawie jeść nie mogę... głodu nie czuję nic za nic
mój organizm mi sam dietę oczyszczającą zastosował.. cudownie;))

u mnie inaczej niż u ewki - bo sytuacja inna, mąż inny.. niemniej rozumiem, co się z nią dzieje
dlatego, bo ja wiem, że we mnie nie ma juz żalu do męża, czy złości na to, co zrobił
ale we mnie nie ma też tych uczuć, które były kiedyś
czy to stan przejściowy? nie wiem, trwa trzy lata. może to taka rzeczywistość....może to taki poziom zaangazowania w związek jaki dloa mnie wogóle jest mozliwy?
musze się sobie przyjrzeć...

ale jestem dobrej mysli - jesli chodzi o mnie;l)
zrobiłam serwetkę pierwszą swoją własną i to nie jest moje ostatnie szydełkowe słowo..
oczywiście przy drugiej przestałam trzymac się schematu i jestem właśnie w trakcie kompletnej improwizacji...

Nie to, ze sie użalasz....po prostu wciąż masz nadzieję na cud...że padnie przed Tobą, że zrobi wszystko, żebys uwierzyła w jego miłość do Ciebie....chciałabyś, żeby udowodnił Ci, ze możesz mu ufać.....

A on robi swoje, bezkarnie bajeruje sucz....
Pracy dla Ciebie nie chciał zmienić, zebys się czuła spokojniej...
czeka....
aż się wykończysz.....i to Ty podejmiesz decyzję....bo on jest bezjajeczny.....wypisz wymaluj mój poteflon....
I ja tez czekałam...na cud.....

I zostałam rycząca na podłodze, wyjąca z bólu....on poszedł, pakował sie i biedactwo też płakał....bo przecież taki wrażliwy i uczuciowy....to sie przejął, że mi krzywde zrobił....

Ewa nie daj się doprowadzić do takiego stanu w jakim ja byłam...zycie sobie chciałam odebrać...bo wydawało mi się, że bez niego świat się skończy....

Nie skończył się....i nawet toczy sie dalej...

Zdecydowanie nie jesteś głupia...nie daj sobie wmówić że jest inaczej.......
Każdy to musi przejść po swojemu...jesteś mądra, wrażliwa, uczuciowa, żal Ci wspólnych w końcu dobrych lat...to sa normalne reakcje....
Trzymam kciuki!!

witam,ewa najtrudniej jest zrobic pierwszy krok,swiadomosc ze cos sie rozpadnie bezpowrotnie jest przytłaczajaca,ale w jakikolwiek sposób postanowisz z nim walczyc to pamietaj o jednym ty jestes od niego lepsza,jestes uczciwa wzgledem siebie.Kiedy bedziesz szła na spotkania z nim do sadu lub adwokata ładnie wyglądaj nie daj mu satysfakcji jak bardzo cie to zabolało,zawsze miej przy nim podniesiona wysoko głowe i dumną minę niech patrzy co stracił,wiem ze bedziesz struta i brak checi do zycia ,ale daj mu nauczke niech nie mysli sobie ze wygrał z toba albo cie pognebił On jest zwykłym tchórzem,takim co czeka az ktoś za niego przezyje jego problemy on jest tylko do lepszego zycia(według jego mniemania o sobie)pokaż mu jak bardzo sie myli
Jestesmy z toba

Życzeń nie złozyłam żadnych - po prostu nie wiedziałam czego zyczyć.
Przyrzekam Ci miłośc wierność i uczciwość małżeńską została obojetność, zdrada i garść kłamstw.
Wiem że już nie zaufam , wiem że nie powiem kocham cie, nigdy nie będę pewna, bezpieczna.
Wiem ,ze teraz mogę polegać tylko na sobie, wierzyć tylko sobie i kochac tylko siebie.
Jestem umówiona na przyszły tydzień.
Dzięki za wsparcie. Wielkie dzieki.

Witam,
Ewa trudno pisać cokolwiek do osoby której małżeństwo rozsypało sie bezpowrotnie...każdą z nas łączy ten sam problem,problem zdrady dziela nas jedynie osoby które nas zraniły.Każdy z tych mężów jest inny,ma inny charakter inaczej postrzega małżeństwo i wszystko co sie z nim wiąże. Ja postanowiłam dać nam szanse mam nadzieje że tego nie spaprze moj mąż.Rozmawiałam jeszcze przed sylwestrem z kochanka mojego męża postawiłam sprawę jasno z tego co wiem wzieła sobie moje słowa do serca.Wiele razy wyobrażałam sobie naszą rozmowę a w rzeczywistości i tak inaczej to wyglądało,w trakcie rozmowy byłam bardzo spokojna ,wymieniłyśmy sie wspólna wiedzą,powiedziałam jej że jak sie nie odczepi to doprowadzę do zwolnienia jej z pracy i dałam jej moje słowo że tak zrobię.Podsumowując poszła do kierownika mojego męża i powiedziała mu zeby nie przysyłał go w celach naprawczych do niej i mam nadzieję że na stałe tak zostanie.Wiecie że jak ten rok 2012 się kończył to po raz pierwszy poczułam że jestem jakaś spokojna wewnętrznie.Uważam sprawę za zakończoną i staram się nie myśleć o tym wszystkim to co mi powiedziała przez telefon bardzo mnie dotkneło ale doszłam do wniosku że to i tak już niczego nie zmieni,bo widze że sie stara i jest ok.Mam nadzieję że ten rok bedzie lepszy w trakcie świat nie złożyłam mu jakiś konkretnych życzeń bo nie wiedziałam co powiedzieć prosiłam żeby nigdy więcej taki rok sie nie powtórzył to samo życzenie powtórzyłam w sylwestra nic innego nie miałam do powiedzenia...
wiem że Tobie Ewo nie ułozyło sie pomimo szczerych zyczen  dla was,ale nie dlatego wam nie wyszło że ty nie chciałaś tylko dlatego że on jest pieprzonym tchórzem który czeka aż ktoś rozwiąże za niego jego problemy żałosny mięczak...
jestesmy z toba,w sposób fizyczny nie wesprzemy sie ale duchowo jesteśmy z toba

Tylko że Moniki poteflon w koncu sam podjąl decyzje a moj gad tego nie zrobi. Wiedzie wygodne zycie - w domu pieciogwiazdkowy hotel a w pracy motyle. Kto by zrezygnował z takiego zycia.
Wiem że musze miec duzo siły ale to wszystko jest takie.... czasem mi się wydaje ze to sie nie dzieje na prawde, że mnie nie dotyczy, że to tylko zły sen.

Wiem, że to juz tylko szukanie usprawiedliwien zeby odwlec to co nieuniknione.
Wiem, że oszukuje sama siebie.
Czasem myslę sobie - żeby to juz był po wszystkim.
Martwie się bo nie wiem co z mieszkaniem. Nie mamy wiele do podziału ale jeśli będe musiała mu oddac połowe mieszkania to będzie katastrofa finansowa.
A w ogole to fatalnie sie czuje, wszystko mnie boli i juz nie wiem czy to jakies przeziebienie czy grypa, czy po prostu protest organizmu przciwko braku miłości własnej.

Dziewczyny, dołaczę się do dyskusji.
Moja huśtawka trwa już od 10 miesięcy. Mój partner wyjechał do pracy za granicę. Zdradził mnie z dziewczyną młodszą od niego o 17 lat (on ma 47). Byliśmy przez 12 lat naprawdę szczęsliwi, mamy cudną 10-letnią córeczkę. Gdy dowiedziałam się o zdradzie, byłam pewna że to chwilowe zaćmienie umysłu (miał ogromne problemy, widmo bankructwa firmy itd). Jednak wobec faktu, że jest daleko a ona z nim pracuje, powinnam wiedzieć, że pokusa jest zbyt duża i nie być tak łatwowierna. Przez parę miesięcy romans trwał (chociaż tego nie potwierdzał), a ja się szarpałam. On był zimny i daleki, cały czas tłumaczył się pracą, gdy chciałam uregulować sprawy między nami (opieka nad dzieckiem, alimenty) udawał że nie wie o co mi chodzi.
Gdy przyjechał w październiku, wzsystko podobno było ostatecznie zakończone. Dałam nam szansę, postanowiliśmy, że weźmiemy ślub. Wszyscy się ucieszyli, zwłaszcza jego rodzina, bo nie akceptują zupełnie tego co zrobił.
Uspokoiłam się, odzyskałam równowagę.
Przyjechał na święta, było miło, nic nie podejrzewałam. Potem wziął na parę dni córkę do swojej matki (nie mogłam jechać ze względu na pracę). Dzień przed wyjazdem przyłapałam go na rozmowie z nią. Gdy zapytałam o co chodzi, okazało się, że wrócili do siebie.
Oznacza to nieuchronny koniec. To tak boli. Właśnie usunęłam jego numer z telefonu, z kontaktów na Skype. Czuję się tak podle, oszukana po raz drugi i po takich deklarcjach.
Jego matka powiedziała, żebym wysłała go do diabła, wymieniła zamki w drzwiach i wywaliła jego rzeczy na śmietnik.
On pewnie myśli, że dalej będzie mógł przyjeżdżać do domu jak do hotelu. Zrobiłam straszny błąd, bo to ja się starałm i ja chciałam wszystko posklejać. Dziecko nic nie wie (tzn. wie, że tatuś i mamusia weźmą ślub). Uwielbia ojca. Wiem, że już nie mogę być słaba, przyjmijcie mnie tu proszę, nie dowierzam sama sobie. Muszę zapomnieć, a to tak boli.

Pewnie tym razem szybciej się pozbieram. Dla mnie najgorsza jest ta chęć, żeby po raz któryś wszystko ustalić ... ostatecznie. A jemu jest dobrze jak jest - lekceważona kobieta w domu, której nie należą się nawet żadne wyjaśnienia, dobrze zajmująca się jego dzieckiem i dbajaca o dom, zarabiająca oraz panna do rozrywek i przytulenia zestresowanego i zapracowanego misia, który jeszcze do tego ma przecież  problemy rodzinne (!).
Dlatego wykasowałam jego numery z pamięci telefonu, bo te rozmowy nie mają sensu. To odwracanie kota ogonem, to gadanie jak on ciężko pracuje.  Albo odkładanie słuchawki. Te próby przerzucenia na mnie ciężaru decyzji, typu : rób co chcesz, ja myślę tylko o tym jak przetrwać. Te twoje problemy to jakieś wymyślone pierdoły, prawdziwe problemy mam ja.
Po co mi to było? Jestem wykształcona, dom jest mój, dziecko ze mną. Nawet jego matka i bracia nie chca go znać.
Z drugiej strony mówił, że wraca za dwa lata po zakończeniu kontraktu, że zacxzniemy jeszcze raz, i te wszystkie lata, gdy codziennie mówił mi, że mnie kocha, gdy tworzyliśmy rodzinę, która dawała poczucie bezpieczeństwa i miłość i mnie i naszemu dziecku.

Ewka123, jak to piszę to widzę jak bardzo się upodliłam, jak mną manipulował. Trzeba było to przeciąć od razu. Taki facet musi poczuć konsekwencje swoich czynów. I nie wzruszą go nasze łzy. Przeciwnie, to oznaka słabości i można pozwalać sobie na jeszcze więcej. Może dla ciebie jest jeszcze szansa, jesli wstrząśniesz facetem.

Tak, tak niunius.  Dobrze się przekonać jak naszą sytuację widzą inni. Tym nie mniej wczoraj byłam w strasznym stanie psychicznym. Naprawdę trudno pogodzić się z końcem bajki. Mój ex był zawsze odbierany jako wzór faceta, ojca, taki był uczciwy i porządny. Dlatego naprawdę myślałam, że plany ślubu i wybaczenia kończą ten podły czas.
Rzeczywistość jest jednak taka, że przez 10 miesięcy mnie oszukiwał, zdradzał i manipulował mną. Wpędzał w poczucie winy, nie doceniał, nie przejmował się zupełnie moim cierpieniem. On to dopiero miał ciężko.
Chyba pół godziny rozważałam wykasowanie kontaktu na Skype. I zrobiłam to. A dzisiaj mi lepiej. Byłam wczoraj na cudownym masażu relaksacyjnym. Dziewczyny - pół godziny a przerażona i przepełnona bólem kobieta zmieniła się w zrelaksowaną dziewczynę. To lepsze niż psychoterapia a nawet niż popłakanie z przyjaciółmi. Cały stres zgromadzony w sztywnych mięśniach uleciał w jednej chwili. Ewka naprawdę ci polecam.
Teraz trzeba myśleć logicznie.  Czy w zamian za kłamstwa i poniżenie, zabijanie naszego poczucia wartości na każdym kroku, za wykorzystywanie przeciwko nam każdego dobrego odruchu należy zachowywać się porządnie i z klasą? To chyba zbytnia naiwność.
Ja mam największy problem z córką. Dla niej mogłąbym ciągnąć dalej te pozory. Przecież i tak jesteśmy same. Przeraża mnie myśl, co się stanie w następne święta, jeśli nie będzie ukochanego taty, kiedy do niej dotrze, że nasze wspólne życie się skończyło. Już widzę ten emocjonalny szantaż, że krzywdzę nasze dziecko i nie pozwalam mu się widywać z córka wtedy kiedy on chce i na jakich warunkach on chce. To ja mam się dostosować, on nie ma obowiązków tylko prawa.
Na razie przesyła mi pieniądze, i to chyba trochę więcej niż miałabym alimentów. Ale to się pewnie skończy gdy go wyprowadzę ostatecznie ze swojego życia. Myślę, że będę musiała walczyć.
Życzę dużo sił nam wszystkim.

jestem w stanie zrozumieć, że związki przezywają kryzysy, ze zdrada może byc oznaką wielkiego kryzysu. Ale zeby naprawiać i budować od nowa to trzeba woli obu stron. I pierwsze działania powinna podjąć strona zdradzajaca, bo to zdradzający ma się zrehabilitować w oczach zdradzonego, ma pokazać ze mimo iz się pogubił to chce naprawić. Nie twierdzę ze ma sie kajać i wić w pokutnych mękach po ziemi, ale ja np. nie usłyszałam zednego słowa przepraszam, źle zrobiłem, skrzywdziłem cie. Żadnej skruchy.
Mój M tylko mowił, że chce zeby było jak dawniej ale za slowami nie szły czyny. W jego mniemaniu naprawiać to znaczy lepiej klamac i ukrywać, żeby sie nie wydało. półtora roku czekałam - chyba wystarczajaco długo - zeby sie odkochał, żeby się opamiętał, ale on nawet o zmianie pracy nie pomyślał a co dopiero szukał czegoś nowego. Cały czas jego lojalność była po stronie tamtej kobiety. nie ma czego zbierać.

Mgła - chcesz życ w takim związku niezwiązku? Będziesz umiała zaufać, wierzyć, przytulic się, pocałować. Powiesz jeszcze kocham? A jak usłyszysz kocham cię to uwierzysz? Rozumiem twoje dylematy, mam tak samo, te hustawki sa najgorsze. Trudno podjąć decyzję wiedząc ze jest ona ostateczną i wywraca nasze zycie do gory nogami. ale ten stan zawieszenia tez jest nieakceptowalny na dluzsza mete.

Nie wiem do jakiej kategorii można było zaszufladkować nasz kryzys w związku czy poważny,czy nie....wydawało mi się ze znam mojego męża,ale okazało się że nie,nigdy się nie kłóciliśmy jedno szanowało drugiego,do pewnego pięknego letniego dnia roku pamiętnego 2012:) ,niestety rozczarowanie moim małżeństwem było ogromne dotarło do mnie że żyłam z osobą którą chyba nie znałam jednak aż tak dobrze jak mi się wydawało...na dzień dzisiejszy patrząc na niego zastanawiam się czasem co myśli i wiem że nigdy nie poznam jego myśli w 100%,bo się nie da ,tak samo jak on nigdy nie usłyszy ode mnie tego co myślę.Staramy się oboje bardzo,myślę że on nawet bardziej niemniej jednak nigdy już nie będzie tak jak było kiedyś,już nigdy:( .To przytłacza....najchętniej zapiłabym robaka w takich ilościach żeby nigdy juz nie pamiętac...wybaczenie najbardziej boli,bo patrząc na drugą połowę patrzysz na to co się spaprało...(ale mam doła:( )

Mgła daj mu czas na oswojenie się z nową sytuacją ,a dla ciebie bedzie to moment na ułożenie jakiegoś planu działania,rób tak żebyś to ty miała dobrze,on z tobą sie nie liczy na chwilę obecną bliższa jest mu osoba która rozkłada sie przed nim,w momentach silnego podniecenia powiedzą sobie jak bardzo się kochają po to żeby mieć dalej otwarte zaplecze,w końcu są tam bez was -czyli rodzin...

Tak naprawdę zaufanie można zdobyć tylko raz.Jeśli je straciłeś już nigdy nie będzie tak jak dawniej..Człowiek zdolny jest wybaczyć wiele ale całkowicie zapomnieć jest już ciężko....:(

zaglądam ewka;) nie zawsze się odzywam, bo tematy często wciąż te same i niewiele mam do powiedzenia
trzymam kciuki za skłądanie się
skłądaj się
nie sądzę, że jestem KKKZB - to taki wygodny wytrych, który stosujemy, jak się boimy przyszłości i zmian
jesli ty jesteś KKKZB to w mojej pracy jest pełno Ludzi Ktorzy Kochają Robotę za Bardzo.. a tak naprawde nie mają odwagi czegoś zmienić

co twój mąz na twoją wizyte u adwokata?

Zaskoczony był, nie spodziewał się. Więc rozumiem ze przez cały ten czas nie brał moich słow powaznie. Dopiero jak przetrawił temat, jak sie okazało ze trzeba powiedzieć całemu swiatu wokolo co sie dzieje to mu rozum wrocil. cały czas mnie pyta czy jetem zdecydowana na 100 procent. Słysze w głosie nadzieje ze usłyszy NIE. Ale mnie rozum mowi ze trzeba to zrobic. Duzo rozmawiamy ale tez za duzo sie stało.

Hej Ewka, zaglądam od czasu do czasu. Bardzo się cieszę, że zmusiłaś się do działania. Pewnie nie jest Ci łatwo. Ale rozum jest naszym sprzymierzeńcem. Myślę, że mimo wszystko masz nadzieję, że jeszcze coś się zmieni, że w końcu zrozumie itd. itp. Ja muszę przyznać, że też gdzieś tam głęboko chciałabym aby wrócił na kolanach z głową posypaną popiołem. Ale po tych ostatnich kłamstwach chyba bym już nie uwierzyła.
Ja chyba jestem tak samo traktowana jak ty przez mojego ex, tzn. mało poważnie. Zadzwoniłam raz - stwierdziłam (bardzo kategorycznie w moim mniemaniu), że to koniec, mamy ustalić alimenty i kontakty z dzieckiem i ma 3 miesiące na zabranie rzeczy. Prosiłam, żebyśmy porozmawiali z dzieckiem. No i cóż, olał mnie. Ale prawda jest taka, że to on się boi.
Sprawa więc nie tyle pozostaje w zawieszeniu ile pozostaje nieujawniona szerszemu gronu ze względu na dziecko. Ja tymczasem zajęłam się sobą. Postanowiłam wylaszczyć się na wiosnę. Wreszcie korzystam z darmowych zabiegów u mojego kolegi (normalnie są bardzo drogie a ja głupia przez tyle lat nie korzystałam), chodzę na masaże, wzięłam się za dietę, zaczęłam skupiać się na pracy, byłam z małą na paru imprezkach. Zaliczyłąm też fajny koncert.
Opowiedziałam o sytuacji jeszcze dwóm osobom. Mój (nasz) kolega stwierdził, że mój ex to pajac i że mu odwaliło. To samo zresztą mówią wszyscy którzy wiedzą. Tym nie mniej poprawiło mi to humor.
Czuję się więc lepiej a koleżanki chcą mnie umawiać na randki. O właśnie zadzwonił jeden Dzidzi Amoroso niby w sprawach zawodowych. Podrywacz nie wart uwagi ale przystojny ))
Ewka, myślę sobie, że musimy zadbać o siebie, że to jedyna droga do równowagi. Oczywiście pojawiają się jakieś smuteczki, ale gdy sobie uświadomię jak strasznie mnie traktował przez ostatnie miesiące, jak się nie liczył z tym co ja czuję, jaki był podły, zimny, jak kłamał - to lepiej mi, że go nie ma. Zresztą od ponad roku i tak jestem sama z dzieckiem.
Powiem Ci jedno - to on się ośmiesza, to on stracił wszystko - szacunek, przyjaźń i miłość wszystkich którzy go znali łącznie z jego matką i braćmi. Ja jestem ponad te brudne gierki. Na załatwienie formalności mam czas. Pisałam już jak u mnie sytuacja.
Wiem, że ci bardzo ciężko, ale facet który cię nie kocha i nie szanuje ciągnie na samo dno rozpaczy. Nie pozwól na to.

Rozwód boli i to bardzo....
Bo to zniszczone marzenia, niezrealizowane plany, wielki ból dziecka i strach o jego przyszłość.....
Poczucie właśnej wartości z hukiem trzasnęło o ziemię....
Mój mąż...ups...były mąż (wciąż nie mogę się przyzwyczaić)....nie wygląda na szczęśliwego.....bo jednak wyrzuty sumienia są większe, niż oczekiwane szczęście z nową panią....
Moja córka wydaje się, że dobrze sobie radzi z całą sytuacją, ale tudno przewidzieć co będzie dalej....tata nie miał odwagi porozmawiać szczerze z córką, przeprosić....
Teraz próbuje ją za wszelką cenę udobruchać i dostarcza jej różnych atrakcji. Ale czy o to chodzi?

Dlugo walczyłam, bo miałam nadzieje, że to chwilowe, że rodzina jednak wygra....
Byłam pewna że wybaczę, zapomnę, że sobie z tym poradzę...
Ale z perspektywy tego co przeżyłam, myślę, że to nie byłoby możliwe....nawet, gdybym usłyszała, że to była pomyłka, że tamta juz nic nie znaczy. Takie rzeczy pozostają zadrą w sercu na zawsze...

To ja wniosłam o rozwód....jego i tak już nie było z nami...chociaż, gdy odchodził, gdy w akcie rozpaczy zapytałam czy jest możliwe, że wróci..powiedział, ze wszystko w życiu jest mozliwe....
Ale ja po odsmarkaniu i wypłakaniu morza łez stwierdziłam, że nie zasługuję na to, żeby mnie tak traktował.
Zamknęłam za soba ten rozdział, zatrzasnęłam furtkę za sobą, klucz wrzuciłam do rzeki....
Nie ma powrotu.....

Teraz jest spokojnej....choć strach o przyszłość jest wielki...szczególnie strach o córkę....
Ale mogę z poniesioną głową iść do przodu.....

Ale widzisz. On mówi ze sie boi. Mówi o finansach. Nie mówi o was. O uczuciach. O tobie. Nie troszczy sie o ciebie.
Ewka. Jestes bardzo mądra.
I wiesz co? Za rok o tej porze powiedz. Jestem wolna. Jestem sZczesliwa.
Zobaczysz.
Obiecuje ci to. Pamiętaj ze to ja:) endi.
Jestem pewna tego.
Idziesz do przodu chociaż moze ty tego jeszcze nie widzisz.
Będzie dobrze.

Nie sadze Ewka. Myśle ze sie wypalił. Gdyby jego emocje były przy niej już by o nią zabiegał. Ale on sie najpierw pogubil w jakieś romantycznej wersji- poczułem cos do innej. A potem strasznie długo próbował udawać ze jest bohaterem który moze żyć tak jak żył i wszystko sie pouklada. Dlatego nie chciał zmienić pracy. Bo to tak jakby przyznał sie sam do porażki. Muszę z czegoś zrezygnować bo jestem za słaby zeby sobie z taka sytuacja poradzić?
Ale gdy w międzyczasie skupił sie na sobie a nie na was to sie okazało ze w nim sie wypaliło wiele. A był na tyle głupi ze uważał ze minie ileś czasu i wszystko wróci do normy. lekcewazyl twoje uczucia i nastroje. Tak samo pewnie lekcewazyl swoje. I w ten sposób sie zgubił.
Jego emocje nie są przy niej. Sadze ze on dzisiaj emocjonalnie jest jak dziecko we mgle.
Sadze ze on nie ma tego co ty chcesz. Wcale nie dlatego ze dał to innej. Nie potrafi zatroszczyć sie o ciebie bo jest obojętny. Tak w ogóle.
Więc tak naprawdę jest szansa Ewka- ze to nim wstrząśnię. Tylko to.
Zapytaj. A czego ty byś chciał. Zapytaj.
Daj mu sie otworzyć...
Nic nie mów. Nie przedstawiaj swojego punktu widzenia. Daj mu wyrzucić emocje i jego pragnienia.
Powiedz mu tylko. To nie ja decyduje czy będziemy razem czy sie rozwiedziemy. RobImy to razem.
Więc chce cie zapytać. A czego ty chcesz? Jak widzisz nasze życie? Co jest w nim dobre abyśmy mieli szanse...

nie czekaj już ewka, powiedz mu, masz czas do 1 lutego... i tyle
i nie przedłużaj tego terminu...
idź do przodu

Monia czasami mysle, że chciałabym zeby to on podjąl decyzje tak jak twoj byly. Dla mnie ta decyzja jest strasznie trudna, bo to on nie daje mi wyboru, on postawil mnie pod scianą. Ale zaszłam juz tak daleko, że w razie czego się nie cofnę.
Jak pisałam wyżej - nawet jesli sie rozwiedziemy, to moze??? jesli on tak naprawde mnie kocha, jesli teraz sie tylko pogubił ....... to przecież mi papier z urzedu nie jest potrzebny. W mysl zasady " Jesli coś kochasz puść to wolno...." Tamta pani ma rodzine i z tego co wiem nie zrezygnuje z niej. A moze się myle? Tyle tych pytan bez odpowiedzi.
Ale moze to tylko takie moje złudzenia.

Witam,Ewa czytałam twój post opisujący rozterki twojego męża,u mnie w pewnym sensie było podobnie...mój mąż też należy do osób które jak poprosi sie o pomoc to od razu idą bo nie potrafią powiedzieć nie.....kiedy miałam już dość i wyjawiłam romans mojego męża dałam mu krótki termin do podjęcia decyzji albo ja,albo ona musiał ja podjąć sam lub z nia było mi to obojętne odpowiedz miała być podana tego samego dnia....bo tutaj nie ma nad czym sie zastanawiać.....stwierdził że zostaje ze mną,jej naobiecywał złote góry,wyznawali sobie miłość,planowali razem zamieszkanie(a panna była samotna-nie tak jak u ciebie)....z jakiś powodów nie odszedł podobno nawciskał jej że to z powodu dzieci-wierutne kłamstwo.Nie można zatrzymać drugą osobę przy sobie na siłe bo to jest z góry i tak przegrane....Powinnaś być bardziej stanowcza,moj tez po wydaniu romansu był bardziej dalej z ta szm...ą niż ze mna chociaż to mnie skrzywdził najbardziej ,był taki bo postanowił dalej być fajnym facetem na którego można liczyć,niestety nie pozwoliłam na to,chciał być za wszelką cenę być "biały"w stosunkach z nią ze niby jak koniec między nimi to zostaną przyjaciółmi ....nie zgodziłam sie o powiedziałam jasno i wyraznie co myślę na ten temat...ciekawe co czuł kiedy powiedziałam mu że jest zwykłą szm...ą i puszczalską która daje każdemu kto jest zainteresowany...
Ewa bądz bardziej zasadnicza,wymuś na nim pewne zachowania i przemyślenia bo nie możecie żyć na granicy obłędu i niepewności bo obudzisz się z poczuciem totalnej porażki............
pozdrawiam...

I tak bede szcześliwa chociazbym miała sobie to szczęście narysować...

powiedz mu, że czekasz do......
uświadom mu, że za chwilę będzie miał rękę w nocniku
uświadom mu, że albo może się poddac sytuacji sam, albo podjąć decyzje, czy dobre dla siebie, czy dla was, to jego decyzja
ale ty chcesz decyzji od niego
nie w sądzie.. zgody na rozwód
ale wczęsniej

Endi - on wie, o adwokacie, on tam ze mna był, bo musielismy uzgodnić podział majatku. Na wszystko się zgodził, ustaliliśmy. Więc chyba jest swiadomy co się dzieje. Po tym spotkaniu przyszło chyba otrzeźwienie bo mówił mi ze ma wrażenie ze to sie nie dzieje na prawde.Bardzo sie denerwował, wtedy płakał, do tego doszła sprawa poinformowania rodzinki. Przez ostatni tydzien on jest kłębem nerwów.
Ponieważ ja teraz zbieram potrzebne papiery on to widzi. Zapytał mnie czy jestem zdecydowana, ja że tak ( chociaz to tak nie było bardzo zdecydowane) i on od tego czasu milczy.
Zachowujemy sie normalnie jakby nic sie nie działo. Normalne rozmowy, pytania o herbate, czy obiad. Tamten temat nie istnieje.
Mam zacząć ? czy poczekać az on zacznie?
Nie chcę naciskać, bo nie chce wymuszonej decyzji, tylko świadomej decyzji.

to dobry pomysł ewa
zaproponuj miłą restauracyjkę
przy lampce wina

Jeśłi to komentarz do postów załozycielki tego wątku, to ta wypowiedż jest lekko nieaktualna...

Mąż Kretki zmontował dzidzie innej panience...
Kretka jest w trakcie albo już po rozwodzie!!

Cześć dziewczyny. Długo mnie nie było, ale też dużo się działo tak zwyczajnie życiowo i w temacie.
Impuls do rozmowy przyniosło życie. I nomen omen 31 stycznia Były łzy moje i jego, były żale i pretensje, ale też przyznanie sie do błędów i porażek. tak naprawdę wałkowaliśmy temat 3 dni.
Jaki rezultat? Postanowiliśmy spróbować jeszcze raz. Dla mnie to juz ostatni raz. Od dwóch tygodni czuję, że coś się zmieniło, że jestem w centrum uwagi. Nie ma oziębłości i odrzucenia, jest uważność i troska. Staram się wierzyć że to jest szczere, a nie na pokaz żeby tylko zachować wygodne status quo (chociaż nachodzą mnie chwile zwątpienia). Czas pokaże, bo udawać długo się nie da, a ja postanowiłam postawić poprzeczkę wysoko. M obiecał zmienic pracę, ma wyznaczony termin. Będę się go trzymać. Wiem, że ta pani nie zniknęła z jego życia i pewnie nie zniknie,ale może zmiana pracy ograniczy te kontakty, ale na to muszę jeszcze poczekać. Powiem wam, że mam takie wewnętrzne przeświadczenie, że będzie dobrze. Wiem już ze gdyby coś.... to nie będę się wahać, przetarłam szlak i już się nie cofnę ( co nie znaczy ze nie będzie bolało). M też to wie. I nie traktujemy tego jako grożby, która nad nami wisi, ale raczej jako cos co nas wiele nauczyło i pokazało.
Muszę walczyć ze sobą. Wiecie, zauważyłam że poświęcam tej kobiecie wiecej czasu niż sobie, a przeciez tak jej nie cierpię. Ciągle myslę, jak było, co było i jak bolało. Ciężko jest przestawic swoje myślenie. Ale zauważyłam ze nastawienie bardzo wplywa na sposob myslenia. więc staram się mysleć pozytywnie. W ogole od czasu podjęcia decyzji "na tak" fizycznie czuje sie tez lepiej. Wynika z tego że ten rozwod i adwokat był wbrew mnie, ale były złem koniecznym jak widać.
Trochę boję sie przyszłości, czy damy radę,czy M mnie znów nie zawiedzie, czy ja dam radę nie pielegnowac urazy i nie wypominać . Jest dużo tych pytań bez odpowiedzi, a niepewność czasem podcina skrzydła.

dzieki Endi. Nie zaprzeczam swoim uczuciom, staram się nazywać to co czuję i już nie boję sie o tym mówić, głosno i domagać sie tez głośno. Dlatego napisałam, że poprzeczka wysoko. Jesli cos ma z tego być to tylko szczerość, nawet jesli tylko z mojej strony. Będę mogła powiedzieć sobie ze zrobiłąm wszystko co mogłam. A może moja szczerość w koncu pokaże mojemu M ze szczerość nie boli, że przynosi więcej pozytku niz szkody. Bo ja cały czas proszę o tą szczerość - wolę najgorszą prawdę niz najlepsze kamstwo. Bo to pokazuje ze jest szacunek.
Ciesze się, że Ty sie juz uwolniłaś, czytałam. Zresztą czytam cały czas, ale nie zawsze piszę. Czytanie pomaga, często jest jak lusterko, znajdujesz siebie i to co czujesz a nie potrafisz nazwać.

Witam,Ewka ciesze sie ze układa sie w twoim życiu,niestety niepewność towarzyszyć ci będzie,tak jak i mnie jest jakby moim cieniem,zastanawiam się czy kiedyś pozbęde się jej....Oczyszczenie związku z kłamst to bardzo dobry początek,ja rozmawiałm też z moim mężem,potem z jego kochanką wiele jeszcze wtedy wyszło na jaw,bardzo dotknęły mnie jej słowa,chociaż wiem że niektóre słowa użyła specjalnie żeby mnie dotknąć,pomimo przykrości i wyjawienia niedopowiedzianych prawd,czuje że w jakiś sposob nasze małżeństwo zostało "oczyszczone z grzechów"....staram się nie myśleć,chociaż nie zapomniałam niczego,staram się kochać pomimo zawodu i krzywdy jaką mi wyrządził....Jak sama widzisz droge którą my wybieramy jest jak droga krzyżowa-jeśli upadniemy to mamy nadzieję że to właśnie oni będą nas podnosić,pocieszać i ocierac łzy.....Życzę tobie,sobie i tym wszystkim które wybrały tę drogę aby nigdy nie opuściła nas wiara w drugą połówkę..

I tak będe szcześliwa chociażbym miała sobie to szczęście kurwa narysowac

Witaj,Ewo,niestety poczatki sa trudne sama przez to przeszłam,moj mąż mnie nie okłamywał w trakcie naszego małżeństwa,zaczął dopiero kłamać jak się z nią zadał,nawet kiedy wszystko wyszło i wiedział jak bardzo mnie to skrzywdziło to spotykał się z nią dalej,bo postanowili zostać przyjaciółmi a mnie wciskał głodne kawałki jak bardzo stara sie ja omijać wierutny kłamca ,potem okazało się że laska do świetych nie należała łapała każdego frajera jaki wszedł w jej rozłożone nóżki,i znalazła mojego męża...Początki dla mnie były bardzo trudne pomimo szansy jaką nam dałam on ja  nadużywał gdyby potrwało to jeszcze chwilę dłużej to już by nas nie było ....Brak zaufania i pustka która narodziła się jest przytłaczająca ....w momencie kiedy dotarło do mnie co mi zrobił coś we mnie umarło bezpowrotnie,pomimo tego że bardzo sie stara,że mi pomaga,kocha itd,to w żaden sposób nie jest w stanie wypełnić tej pustki.... i choć minęło już pół roku to w dalszym ciągu patrząc na niego nie mogę uwierzyć że mi to zrobił,że tak mocno mnie skrzywdził,po prostu po mimo wiedzy i świadomości tego co się stało to jakby dalej do mnie nie dochodziło-patrzę i nie wierzę własnej świadomości.....musimy się trzymać,spróbować żeby nie mieć pozniej tej swiadomości że nie spróbowałyśmy    

szczeście nie polega na zdobywaniu tego czego chcesz,ale na akceptowaniu tego co już masz.....

jestem mloda tzn mam 23 lata ale to w jaki sposob w podpunktach opisalas zachowani swojego meza, to mam takie odczucia jak Ty, ukrywa cos przed Toba, dba o siebie, ty go juz nie pociagasz hmm facet poprostu kogos ma.. wiem ze Cie to nie pociesza ale sama masz tego swiadomosc, zapytaj wprost albo gdy juz spi sprawdz jego skrzynke odbiorcza ale sadze ze jesli kogos ma to za kazdym razem usuwa slady.. mozesz rowniez zagrac w otwarte karty i powiedziec mu ze iwesz o wszystkim i co zamierza zrobic.

ewka123 trudno tu być bezstronnym. Ja bym proponowała wizytę u psychologa w celu przeanalizowania swojego związku, swojego życia w ogóle.