Nasze, czyli kobiet, relacje z matkami

Powiem tak - matka TEŻ człowiek a nie chodzący ideał.
Kiedy moja żyła, nie było między nami zwierzeń ani gorących relacji. Ot taki dom, gdzie się nie okazywało emocji.
Uważałam, że się czepia... Teraz kiedy moje córki dorosły, rozumiem jej troskę i obawy. Trudno wymagać, by bliska osoba w ten sposób wyrażała miłość, że nabiera wody w usta i NIGDY nie powie słowa krytyki.
Perspektywa zmienia się w miarę zmiany ról.
Czytając forum zauważyłam 2 skrajne postawy - matka się wtrąca albo jest obojętna. Tak źle i tak niedobrze.
CIĘŻKO tak spełniać OCZEKIWANIA by wszystkich zadowolić - a matce dużo mniej się wybacza niż komukolwiek innemu. TAKA ikona powinna być IDEALNA - rzadko kto jest w stanie temu podołać a jak trwoga...
Dlatego osobiście uważam, że najlepiej gdy każdy ma swoje, niezależne i pełne życie - bez potrzeby podpierania się, czy to na matce, czy to na dorosłych dzieciach. Niech każde żyje jak potrafi.

Angelika0408 cóż, wnioskuję, że Twoja mama nie jest szczęśliwa. I NIE JEST to Twoja wina. Nic nie poradzisz na to, że ona "tak ma"- wierz mi, nie warto brać za to odpowiedzialności. Jeśli osoba nie jest szczęśliwa tak po prostu, to nic jej nie uszczęśliwi. Choćbyś i zarabiała 3 tys. netto.

Moja rada: chcieć i dążyć do tego by wyprowadzić się z domu. 900 zł to mało, fakt, ale KOMBINUJ. Ja przez kilka lat wynajmowałam mieszkanie ze studentkami - koszty się fantastycznie dzieliły a zaznaczam że czasem miesięcznie na CAŁE życie miałam 700-900 zł.

Mam to samo Też bardzo się staram być inna niż moja matka. Moja córka jest już nastoletnia, układa sobie świat i zasady według siebie i bardzo się staram to rozumieć, akceptować (co nie oznacza akceptacji dziwnych głupot spoza norm). Z jednej strony dlatego, że bardzo ją kocham i nie chcę jej stracić, z drugiej strony chcę udowodnić sobie, że i w naszej rodzinie można mieć zdrowe relacje z rodzicielką
To nie jest łatwe. Ale jako matka codziennie powtarzam sobie: bądź mądrzejsza. Poza tym rozmowa, taka która umożliwia dziecku wyrażenie własnych opinii, zdania itd. pomaga obu stronom. I ważne jest to, co napisała jedna z Pań powyżej, nie należy strzelać focha. Dziecko, to nie koleżanka i na pewno przeżywa nasze, rodzicielskie zachowania bardziej niż kolega zza biurka. Dziecku, bez względu na wiek należy okazywać szacunek, zrozumienie i miłość. Wszyscy tego chcemy.

Trudniej jest to wszystko dawać, gdy się samemu czegoś takiego nie otrzymało, ale można, a nawet trzeba.

Moje relacje z matką są arcytrudne. Nawet nie potrafię ich opisać. Z jednej strony moja Mama to świetna osoba - zawsze mnie wyslucha, mówię jej o wszystkim, doradzi, .. z drugiej. Chodzi o to, że ona chce dobrze, ale jej charakter jest dla mnie zbyt ciężki i nieświadomie mnie krzywdzi. Stąd ta ambiwalencja.
Moja mama ma zupełnie inny charakter niż ja. Choleryczny, a ja jestem flegmatykiem.
Zawsze się tego czepia - ja oaza spokoju, ona wybuchowa, człowiek czynu, miała pretensje o mój sposob bycia, ciągle jej nie pasuje, że jestem taka ,,mało energiczna", wolno mówię, jem itp. Nie jestem jakąs ciapą, nie przeginam, nikt nigdy nie miał do mnie pretensji o to, po prostu jedni są tacy, drudzy tacy. Ale ona tego nie rozumie. To znaczy, w teorii powie, że ktoś jest taki, ktoś taki i to trzeba szanować. tak sądzi. Ale w praktyce tej swojej teorii nie stosuje. Zawsze było - kocham cię i szanuję, ALE powinnaś być taka, śmiaka i owaka. Nigdy nie czułam pełnej akceptacji. Zawsze wiedziałam, że jest jakieś ale. Rozumiem, że ją moze moj charakter denerwować (i vice versa), ale mogłaby mi dać żyć, nigdy się nie zmienię.

Moja mama jest nieomylna - zawsze ma rację. Nie można jej się sprzeciwić, nie zna słowa ,,przepraszam". Wszystko zawsze było moją winą, całe zło świata - ja. Niestety przyznanie się do błędu przekracza jej możliwości. To ty, Twoja wina. Zawsze muszę się z nią zgadzać, bo inaczej obraza. Jak dziecko. Mówię nie - od razu pretensje, wyrzuty, jaka to ja jestem zła. Jej nie można odmówić NIGDY.

Moja mama jest strasznie nerwowa. Ja się jej boję. Kiedyś dochodziło do rękoczynów i szarpanin. Byle co potrafi wyprowadzić jej z równowagi. Nie potrafi powiedzieć "nic się nie stało" O rozlanie herbaty była awantura, jakbym co najmniej kogoś zabiła. Byle co i jest awantura. Nawet zwykłe zwrócenie uwagi nie wchodzi w grę. Od razu nerwy, krzyk, płacz. Oczywiście nigdy też nie mogłam popełnić njamniejszego błędu, więc zawsze wolałam siedzieć sama w domui nigdzie nie wychodzić. W towarzystwie z nią zawsze milczalam, nic nie mówiłam. Bo potem było "źle to powiedziałaś" "Czemu miałas taką minę"   'Czemu ruszyłas nogą" (nie dosłownie, ale piszę to, by podkreślić ,,wagę" uwag mojej mamy). Zawsze musiałam być idealna, dopasowywać się do innych, być taka jak każdy chce, kochana, ugodowa, bez żadnych sprzeciwów. To nic, że coś mi nie pasowało, że źle się czułam. Ja nigdy nie byłam ważna. Tylko inni. Źle się czujesz w czyimś towarzystwie? Twoja wina, zmień się. Ktoś cię nie lubi - twoja wina, zmień się, itp.

Moja mama jest upierdliwa, jak mało kto, nadopiekuncza. Dziesięć pyttań o to, czy nie jestem głodna, czy czegoś nie potrzebuję, czy to czy tamto. Mam ponad 20 lat, rozumiem troskę, ale po co robić awanturę i wyzywać mnie, bo nie zjadłam śniadania? Nie miałam ochoty, to nie...jacie. Czasami we własnym domu czuję się jak w więzieniu. Wszystko muszę. Nie mogę mieć kaprysu.

Moja mama wzbudza we mnie poczucie winy. Ciągle... "ja dla ciebie tyle zrobiłam,  a ty co" "ja się poświęcam, nie mam swoich potrzeb, to ty też nie musisz". Moja mama nie zna takiego pojęcia jak "zdrowy egoizm". Ja nie wymagam od niej rezygnowania z marzen, planów. Zrobiłą to i mam wrażenie, że teraz jest nieszczęśliwa i oczekuje ode mnie bezwzględnego oddania.

Kocham moją Mamę, ale życie z nią to codziennie awantury, płacz i stres. Na szczęscie jestem już na studiach.
Mam problem ze sobą  i to ogromny. Mam strasznie niskie poczucie wartości, lęki, nie umiem wyrażać swojego zdania i potrzeb. Czuję się gorsza  niż inni, a czasami też brak mi akceptacji dla innych, Dziwni mnie jak ktoś otwarcie odmawia, mówi o swoich potrzebach. Ja musialam byc jak w zegarku....
Nie wiem nawet jaka jestem. Nie znam siebie, swoich potrzeb.

Wiem, że ona zrobiła dla mnie BARDZO dużo i jeszcze więcej,ze mnie kocha, choc wiele rzeczy przesadzonych, nie wymagam od niej takiego poswiecenia. To nie jest dobre, jak matka nie ma nic oprocz dziecka, tzn. pasji, znajomych itp, jak rezygnuje ze wszystkiego, to chore. Chcę żeby ona przestała taka być, ja kiedyś odejdę, założę rodzinę i ona wtedy chyba uschnie... myślę, że nawet nie zdaje sobie sprawy, że sama siebie strasznie skrzywdziła. Teraz to wszystko wychodzi - czas sobie uświadomić, że Nie jestem jej przedłużeniem....jestem oddzielną jednostką i mam swoje życie, swoje plany i marzenia. Tak... To wszystko teraz się ujawnia i ona jest coraz bardziej nieszczęśliwa.

U mnie od zawsze na tym polu była jedna wielka porażka. Ciągłe kłótnie o naukę, nie było mowy o wyjściu na imprezę, do znajomych- nigdy!  Na pierwszą imprezę poszłam, jak już nie mieszkałam z rodzicami. Ciągła kontrola- przeglądanie telefonu, gg, pretensje o usuwanie smsów, ciągłe zabieranie telefonu. Wrzaski, wyzwiska, bicie- codzienność, a dla innych ułożona pani nauczycielka, dyrektorka itp. Zero wiary we mnie- nie poradzę sobie, nic nie umiem. No jak mnie tego nie nauczyła, to skąd miałam umieć? Ale poradziłam sobie, nauczyłam się sama gotować, prowadzę dom. Kontakt ograniczyłam do minimum. Nienawidzę tam wracać na święta. Ciągle jakieś negatywne komentarze, ciągle coś nie tak- teraz drugi tydzień się rodzice nie odzywają, bo odmówiłam przyjechania do nich do domu na weekend i opiekowania się ich kotami, kiedy sami mieli w tym czasie jechać do innego miasta. W drodze tam przejeżdżali przez moje miasto i mogli te koty zostawić u mnie, nie raz tak już było wcześniej, ale nie- ja mam teraz wakacje, to czemu mam nie siedzieć na wsi z ich kotkami?? I foch śmiertelny, że odmówiłam. Przyjeżdżam do nich to mam dosyć od razu, matka nie daje spokoju, ciągle gada o tych kotach i swojej pracy, nie mam tam nawet cienia prywatności, bo przez mój pokój się przechodzi do garderoby, do piwnicy i na strych, więc ciągle ktoś mi wchodzi, nie ma w tym domu zamków, ani pukania, każdy wchodzi jak do stodoły, do zajętej łazienki również. Pretensje do mnie nawet o moje nastawienie do egzaminów- stresuję się przed nimi- źle, nie stresuję się- źle, bo sobie olewam. Siedzą w domu, do nikogo nie wychodzą, kiedyś mieli przyjaciół, to się przestali z nimi kontaktować, uważają się za 'lepszych'. Na dziadków moja matka się boczy i tak siedzą w tym domu, kłócą się ze sobą i się dziwią, że nie chcę do nich przyjeżdżać. Szczera rozmowa z nią nic nie da- skończyło się wydzieraniem i rzucaniem talerzami.