A jesli chodzi o siły do życia to już dawno wyczerpałam swój limit.
To Ci sie tylko tak wydaje. Nie wiesz gdzie jest ten limit, nie wiesz co jeszcze Cie czeka. I prosze Monia, ale nie histeryzuj, wiem, ze jest Ci ciezko po tylu ciosach ale ludzie przechodza ogromne tragedie, traca wszystkich bliskich, domy, zdrowie, doslownie wszystko, sa torturowani, upadlani a mimo to zyja i walcza o kazdy skrawek tego zycia. Nie gniewaj sie, ale na tle takich dramatow, rozkojarzenie Twojego meza wydaje sie blahostka.
Oczywiscie smierc rodzica to tragedia ale niestety..to nam wpisano w zyciorys juz z pierwszym oddechem na tym swiecie.
Teraz jest jedynie wegetacja, brak chęci do życia i wiary, że kiedyś może być dobrze....taka jestem porąbana, że zależy mi na tym a nie innym człowieku..że nie potrafię wyrwać sobie go z serca i przekreślić kawał życia, dobrego życia.............
OK, niech Ci na nim zalezy ale czemu zaraz wegetacja? Tak bardzo ON decyduje o Twoim zyciu? Jezdzisz na rowerze, sadzisz pelargonie - czyli cos sie jeszcze w Tobie tli. Podtrzymuj ten plomyk a sama zobaczysz, ze znow rozpalisz w sobie chec do zycia.
Nie wyrwiesz go sobie z serca, nie zapomnisz i nie przestaniesz kochac - ale zyc bedziesz dalej. Wiec nie skazuj sie za mlodu na wegetacje. On tego zreszta nie doceni.
.. otworzyłam okno bo stały obok mnie i wrzasnęłam z całych sił; wypier.... lać stąd!!!! ... wiem.. wiem.. .. ale ulzyło mi jakims dziwnym zbiegiejm okoliczności....
