Kobiety na zakręcie - Netkobiety.pl

Oczywiście,ze nie tędy  ale ja mam taka naturę.. przychodzi refleksja co ze mną nie tak.. WIEM,że nie powinna.. ale przychodzi..

ja jestem dość żywiołowa, lubie gadać, opowiadac o różnościach, ważnych i mniej ważnych..Pewnie gdy przyjme taki tok rozumowania,że ON taki jest a nie inny czyli ma w naturze notoryczne informowanie mnie co robi, gdzie jest to musze uznać,że tyle mi powinno wystarczyc .. A ja czasami chce poględzić albo podyskutować..nie wiem dlaczego ale to dla mnie jakaś wykładnia bliskości w związku,że ludzie mają sobie zawsze coś do powiedzenia... Pamiętam ten mój poprzedni związke na odległość, czy chciałam czy nie polegał w dużej mierze na rozmowie.. i My gadaliśmy więcej w ciagu jednego dnia niż nie ejdno małżeństwo w ciagu tygodnia... ;-)) patzre na mojego syna.. 19 lat.. tzreci rok ze swoja dziewczyną, z która chodzi do jednej klasy, w szkole razem, po szkole razem i oni siedza w kuchni i nadaja non stop... piekne........... ;-))  mOże dlatego się boje.. ze z kimś mu sie z wielu przyczyn fajnie gada a tym samym bardziej go inetresuje..
To tylko moje przemyslenia...

Może lepiej.. ;-)

czasami też fajnie pomilczeć... tez to biore pod uwage.. ale nie GŁÓWNIE milczec.. i właśnie takie stanowisko w sprawie ma mój Misiek.. tłumaczy to tak; że fajnie pzreciez ,że jesteśmy obok siebie, coś razem robimy- oglądamy TV, On czyta swoje, ja swoje.. ja siedze w necie , On przegląda inne strony... okkkkkkk ja to kumam... ale do tamtej flądry dostawał sms na papierosa i co? wystaczało,że razem puszczali dymek..?..

Uczulona jestem teraz wiem.. będzie mi się milion takich myśli kołatało po głowie.

Malwinko,a może zwyczajnie zaczynasz dostrzegać różnice Was dzielące i zaczyna ci to przeszkadzać?
Stąd ta irytacja w stosunku do Miśka.
Coś często wspominasz byłego exa Czyżbyś tęskniła do właśnie takich bądź podobnych relacji jakie Was łączyły?
Czyżbyś postrzegała odrobinę inaczej Miśka jak z przed tej całej awantury ? Bywa ,że po takich przejściach dystansuje się nasza 'romantyczność" zaczynamy być praktyczni dostrzegamy tego czego wcześniej nie chcieliśmy widzieć/słyszeć

Przepraszam, ale nie wytrzymałam.

Idź do tego lasu jak najszybciej, bo strzykasz jadem.
Awantura jest bardzo emocjonalną reakcją, ale jeśli w jej trakcie nie dochodzi do (świadomego lub nieświadomego) zranienia drugiej osoby, oczyszcza atmosferę.
Szyderstwo i pogarda pogłębiają przepaść.

Ja też się bardzo martwię, jak Ona sie trzyma,.. jutro pogrzeb Taty.. starsznie trudny i bolesny ma okres w swoim życiu........

A pro po wyładowywania się..  biegam..do utraty tchu, od kilku dni.. drzeć się nie moge bo biegam na osiedlu a sama wieczorem do lasu się nie wychylę...Zawsze mi było i jest pod górkę z bieganiem, szybko się męcze, zaraz mam kolkę.. ale etraz gdy juz mam rezygnować włączam mojego nerwa ;-))..i robię jeszcze kilka rundek.. efekt.. ?? prawie się czołgam do domu...Jeszcze mu docinam.. owszem.. i nie uważam,że fakt iż przeszłam do porządku dziennego nad tym nie pozwala mi chwilami dawać mu odczuć,że ja pamietam..nie tykam tematu ale niech cholera wie,że mi to z głowy nie uleciało...

A tak na gorąco.. jest w pracy..  w tym innym nowym miejscu.. jest na dyżurze z facetem.. i co? dzwonie... a odebrał dla zartu ten jego kolega.. pozartował chwilę ze mna i oddał mojemu męzowi telefon.. posmialiśmy się.. miła rozmowa.. zero nerwowowści.. ...niby cholera jasna można..???????? kolega jest przy naszej rozmowie, miło, przyjemnie, normalnie... zupełna odwrotnośc niż jak był z koleżanką... i o czym tu mowa??? ile dyskusji było, argumentów wyssanych z palca.. wrrrrrrrrrrrrrr...co tam późno, co tam się boje, co tam wilki i żmije jakieś.. ide do lasu wrzeszczeć!!!!!!

wykrzyczalas wszystko???

ehm...wchodze do samochodu , jade kawalek w ustronne miejsce, krzycze ?

:-)

zartujesz, to dobry znak :-))

ale z tym samochodem , to dobra metoda jest.Wyprobowalam. Skutkuje, tylko musisz tak dlugo krzyczec, az wszystko wyjdzie.

wyobrazam sobie , co czulas . I to wcale nie jest niedorzeczne.
Cos w rodzaju: " zabiera NASZE dzieci, do tej , z ktora NAS zdradzil."

No.Doskonale Cie rozumiem.
BO
Rzeczy nie zawsze sa takie, na jakie wygladaja.
I
Czasami warto dac sie czemus wydarzyc.Po prostu.

Ten film nakrecono w Malezji rok temu. Zostal nakrecony przez znajoma tej szalonej matki, ktora zaniosla go na policje. O sprawie pisala min. "Gazeta Wyborcza". Dziecko jest odebrane matce i umieszczone w rodzinie zastepczej, a matka odsiaduje kare w wiezieniu.

Ten film... zdruzgotał mnie.. uswiadomiłam sobie znieczulice jaka panuje, świadoma i nieświadomą.. Tyle w mediach sie słyszy o takich przypadkach.. słyszy się i co? zycie toczy sie dalej.. zobaczyc coś takiego..to koszmar ( obejrzalam zaledwie 30 sekund)... barbarzyństwo... Co może zrobić pojedynczy człowiek z czyms takim?? czuje niemoc........................

Wczoraj z moim Miskiem( prosze zwrócic uwage jak go znów nazywam) spędzilismy miłe popołunie.. znów było jak kiedys.. normalnie, miło, fajnie, blisko............ może wszystko wróci na własciwe tory..?

Cronos, zwroc uwage na jeden maly szczegolik: fajnie nie moze byc , jak cie twoja kobieta oklamuje
( w tym wypadku mezczyzna)

Malwina i z takich chwil się ciesz ,nie ważne co  będzie jutro ważne co jest dziś .

:-)
No, ta Twoja latwosc mnie oslupia, latwosc w przechodzeniu z jednej skrajnosci w druga...

Malwina69

O ile dobrze zrozumiałam, to  upłynęło sporo czasu do skoku Twojego Miska. Czy to naprawdę aż tak boli po tylu latach? Czy człowiek nie może się pozbierać i iść do przodu zamykając drzwi ze wszystkim co było? To tylko pytania. Może coś dla siebie z nich wyciągnę 

Zawsze będę o tym pamiętała.. oczywiście..  czy chce czy nie.. ale jak piszesz Nikandro.. wszystko zależy JAK to się prostuje, naprawia.. jaka jest postawa....Na dziś jest ok... jak będzie jutro... sie okaże.. tfu tfu  na psa urok.... ;-)

Znalazłam w necie piękna historie...  po tym filmiku z tą wyrodna matką.. trzeba chociaż coś takiego przeczytać...żeby nie zwariować..

Taksówkarz z Nowego Jorku napisał:

Przyjechałem pod adres do klienta, i zatrąbiłem.
Po odczekaniu kilku minut, zatrąbiłem ponownie.
To miał być to mój ostatni kurs tego wieczoru i pomyślałem że wrócę do ?bazy?,
ale zamiast tego zaparkowałem samochód, podszedłem do drzwi i zapukałem.
?Minutkę!? - odpowiedział wątły, starszy głos.
Usłyszałem odgłos tak jakby coś było ciągnięte po podłodze...

Po długiej przerwie, otworzyły się drzwi.
Stała przede mną niska , na oko dziewięćdziesięcioletnia kobieta.
Miała na sobie kolorową sukienkę i kapelusz z dopiętym welonem;
wyglądała jak ktoś z filmu z lat czterdziestych.

U Jej boku była mała nylonowa walizka.
Mieszkanie wyglądało tak, jakby nikt nie mieszkał w nim od lat.
Wszystkie meble przykryte były płachtami materiału.

Nie było zegarów na ścianach, żadnych bibelotów ani naczyń na blacie.
W rogu stało kartonowe pudło wypełnione zdjęciami i szkłem.

?Czy mógłby Pan zanieść moją torbę do samochodu?? - zapytała.
Zabrałem walizkę do auta, po czym wróciłem aby pomóc kobiecie.

Wzięła mnie za rękę i szliśmy powoli w stronę krawężnika.

Trzymała mnie za ramię, dziękując mi za życzliwość.
?To nic? - powiedziałem,
?Staram się traktować moich pasażerów w sposób,
w jaki chciałbym aby traktowano moją mamę.?

?Och, jesteś takim dobrym chłopcem? - odrzekła.
Kiedy wsiedliśmy do samochodu, dała mi adres, a potem zapytała:
?Czy mógłbyś pojechać przez centrum miasta??

?To nie jest najkrótsza droga? - odpowiedziałem szybko, włączając licznik opłaty.

?Och, nie mam nic przeciwko temu?- powiedziała.
?Nie spieszę się. Jestem w drodze do hospicjum...?

Spojrzałem w lusterko.
Jej oczy lśniły.
?Nie mam już nikogo z rodziny?- mówiła łagodnym głosem.
?Lekarz mówi, że nie zostało mi zbyt wiele...?

Wyłączyłem licznik... ?Którędy chce Pani jechać??

Przez następne dwie godziny jeździliśmy po mieście.
Pokazała mi budynek, gdzie kiedyś pracowała jako operator windy.

Jechaliśmy przez okolicę, w której żyła z mężem jako nowożeńcy.
Poprosiła bym zatrzymał się przed magazynem meblowym
który był niegdyś salą balową, gdzie chodziła tańczyć jako młoda dziewczyna.

Czasami prosiła bym zwolnić przy danym budynku lub skrzyżowaniu,
i siedziała wpatrując się w ciemność, bez słowa.

Gdy pierwsze promienie Słońca zaczęły pojawiać się nad horyzontem,
powiedziała nagle
?Jestem zmęczona. Jedźmy już proszę?.
Jechaliśmy w milczeniu pod wskazany adres.
Był to był niski budynek z podjazdem,
tak typowy dla domów opieki.

Dwaj sanitariusze wyszli na zewnątrz gdy tylko zatrzymałem się na podjeździe. Musieli się jej spodziewać. Byli uprzejmi i troskliwi..

Otworzyłem bagażnik i zaniosłem małą walizeczkę kobiety do drzwi.
Ona sama została już usadzona na wózku inwalidzkim.

?Ile jestem panu winna?? - spytała, sięgając do torebki.

?Nic? powiedziałem.

?Trzeba zarabiać na życie?- zaoponowała.

?Są inni pasażerowie?- odpowiedziałem.

I nie zastanawiając się kompletnie nad tym co robię,
pochyliłem się i przytuliłem Ją. Objęła mnie mocno.

?Dałeś staruszce małą chwilę radości? - powiedziała. ?Dziękuję?.

Uścisnąłem jej dłoń, a następnie wyszedłem w półmrok poranka...
Za mną zamknęły się drzwi ~ był to dźwięk zamykanego Życia...

Tego ranka nie zabierałem już żadnych pasażerów.
Jeździłem bez celu, zagubiony w myślach.
Co jeśli do kobiety wysłany zostałby nieuprzejmy kierowca,
lub niecierpliwy aby zakończyć jego zmianę ?
Co gdybym nie podszedł do drzwi, lub zatrąbił tylko raz, a następnie odjechał ?

Myśląc o tym teraz, nie sądzę, abym zrobił coś ważniejszego w całym swoim życiu.

Jesteśmy uzależnieni od poszukiwania emocjonujących zdarzeń i pięknych chwil, którymi staramy się wypełnić nasze życia.

Tymczasem Piękne Chwile mogą przydarzyć się nam zupełnie nieoczekiwanie, opakowane w to, co inni mogą nazwać rutyną.
Nie przegapmy ich ...

Witajcie!

Malwinko cudowna opowieść!
Łzy mi stanęły w oczach!

Mam takie potworne poczucie, że w tym całym zabieganym świecie, wśród ludzi skupionych wyłącznie na własnych troskach zapominamy  tych naszych nalbliższych.

Takie mam odczucie względem mojego taty. Dlatego za wszelką cene musze mamie wynagrodzić to czego mój tata nie dostał, lub dostał za mało....

Malwina piękna historia

Czasem w życiu spotyka nas coś dobrego niespodziewanego ale nie zawsze wiemy co z tym zrobić i jak się zachować..
Myślę że takich historii jest więcej i są prawdziwe .

Zauważcie,że tak mało potrzeba wysiłku, fatygi aby komuś sprawić duża radość...

Monia cieszę się ,że jesteś.Masz rację mama Ciebie teraz potrzebuje ,ale nie zapomnij o sobie.

Moniu, witaj,
to na pewno reakcja obronna organizmu. Wylaczyl wszystko, zeby moc przetrwac najgorszy czas.

Moniczko.. bo pieruńsko dużo sie na Ciebie zwaliło.. w jednym czasie.. Każdy by siadł.. ale to dno, o którym piszesz czasami własnie pomaga.. Tobie tez pomoże.. wszystko sie ułozy, pomalutku... Dbaj o siebie.. Ty tez potrzebujesz teraz i siły, i oparcia... i wytchnienia...Wiem,ze mama.. rozumiem.. więc ,żeby nie miec do siebie żalu, bądź przy niej.. tyle ile trzeba... Tylko jak juz sie otrząśnie i Ona i Ty.. i wszystko zacznie toczyc sie juz normalnym trybem... zacznemy uczyc sie egoizmu.. to taki mój pomysł..  rada..to nam się przyda....i Tobie ........i mnie...

to dobrze , ze Ciebie wspiera.Mysle , ze przez tyle lat byliscie tez przyjaciolmi, nie tylko mezem i zona.
jego wsparcie (emocjonalnie i fizycznie) jest Ci teraz bardzo potrzebne.Pozwalaj mu na to.
Placz przy nim, to powinno byc mozliwe ( bo przy kim jak nie przy nim, jest przeciez Twoim mezczyzna)

Witajcie Dziewczyny... jestem zmachrana po weekendzie bo miałam Niunia.. ale za to bardzo szczęśliwa.. usmiałam się z niego bardzo,takie dzieciaczki 2 letnie są niesamowite..wypompował mnie ... ale się ciesze..

Z mężem peace and love kwitnie....

  własnie...   jak sobie jednak pomysle ile taki mały człowieczek ma pomysłów swojej główce, ile sie nabiega na tych nóżkach, ile nagimnastykuje ze skakaniem, przewracaniem , wstawaniem, i innymi czynnościami to go podziwiam.. super..

No wrrrreszcie.... a juz się martwilam.. tak porzucic bez słowa????? wracam w czwartek.. tra ta ta ta.... w który zapomnialas dodać.. ;-))  grunt,że jestes.. obrabiaj sie i wracaj...

Monia a jak u Ciebie.....................?

Ja tez sadziłam pelargonie na balkoniku!

A poza tym wczoraj miałyśmy mały rowerowy wypadek z Młodą.  Młode pozdzierało łokcie i kolana a ja mam nogę siną i spuchniętą w kostce!
Czyżby czarna seria? Nigdy nie jest tak źle żeby nie mogło być gorzej....

A reszta b/z generalnie stąpamy po cholernie kruchym lodzie.....

Monia masz rację ,że zawsze może być gorzej .Mam nadzieję ,że z dnia na dzień będzie Ci lżej .Daj sobie czas a wszystko będzie dobrze.

Jaka znowu czarna seria? Ja jezdze teraz codziennie do pracy i z powrotem na rowerze i narazam sie na podobne urazy ale nie ma zabawy bez ryzyka:) Wpisane w koszta.

Mlodej moze zafunduj jakies nalokietniki i nakolanniki i musowo kask do tej jazdy a sobie jedynie oklady na kostke.

A w ogole to Ty z tej czarnej serii wyjdziesz zahartowana jak ruska stal i cos mi sie wydaje, ze masz w sobie wiecej sil do zycia niz sama o tym wiesz:) To nie Ty drepczesz po cienkim lodzie, ktos inny to robi.