Kobiety na zakręcie - Netkobiety.pl

No wlasnie. Przeczytalam wszystkie ostatnio wpisane tu historie i rozterki Zakretek i przyznaje, ze nadal jestem ciemna jak tabaka w rogu. Niewiele rozumiem z tego "nie chcem ale muszem" albo "chcem chociaz nie chcem" itd. Za skomplikowane to dla mnie. I to szukanie siebie w sobie, jak jakas nowa modna terapia. Zawartosc cukru w cukrze.

Chyba jasne jest dla kazdej z nas, ze trezba byc przede wszystkim przyjacielem SOBIE a potem innym. Nie bedzie sobie, to nie bedzie i innym. Albo ci inni i tak nie docenia i zostanie sie wtredy z pusta reka.

Dobra, nie filozofuje juz, bo dla mnie to czarna magia. I nie mam na mysli jedynie zdrady, ale te potworne rozterki samych z soba, depresje, mega doly, rozstaje, zakrety.

Nie obrazcie sie, ale czasem to sobie mysle, ze Wasi mezowie wyswiadczyliby niektorym z Was prawdziwa przysluge po prostu odchodzac na dobre. I nie zostawiajac Wam mozliwosci wyboru - z nim czy bez niego. Wtedy zycie staloby sie w koncu normalne i przyjemniejsze, po jakims czasie zalobnym oczywiscie.

Ale jesli osoby zdradzone powracaja i powracaja do tematu zdrady i leczenia sie z niej nawet po latach, to dla mnie jest to zycie w matrixie. Pomimo tematow zastepczych, pasji, odnajdywania siebie w sobie itd. to nie jest zycie takie jakie bylo PRZED - a powinno juz na tym etapie byc. Z nim czy bez niego. No albo calkiem inne i nowe zycie ale bez powrotow do tamtego wczesniejszego.

Mussuko

Kiedyś nie do końca Cię rozumiałam, ale teraz widzę że Ty masz rację, w 100%-ach.

Chciałabym, aby moja córka była kiedyś taka jak Ty, silna i niezależna, dbająca nie tylko o innych, ale i o siebie.
Ciesząca się każdą kroplą życia i dająca szczęście innym.
Ja kiedyś tego nie rozumiałam, dla mnie to był egoizm. Dla mnie oczywiste było, że powinno się dbać przede wszystkim o drugiego człowieka.
Przekonałam się na własnej skórze czym to skutkuje.

Nie opiszę tu swojej historii.
Po pierwsze nie mam odwagi.
Po drugie nie potrafię mówić o tym co przeszłam.
Nikomu o tym nie mówię, nawet mężowi.
W tamtym roku musiałam opowiedzieć mu jeden obraz ze swojego życia.
Musiałam, by go nie stracić.
Nie rozumiał dlaczego się tak zachowuję, a ja musiałam, po prostu musiałam katować siebie a przy okazji niestety i Jego.
Powiedzenie tych kilku zdań było cholernie trudne, bo słowa nie chciały wyjść z gardła.
Potem zapytał, dlaczego mi nie powiedziałaś przez tyle lat.
Nie potrafiłam po prostu, nie chciałam Jego litości, ani być postrzegana jak ofiara.
Zresztą nie przyznaję sobie prawa do rozczulania się nad sobą, nie mam prawa w obliczu prawdziwych tragedii ludzkich takich jak np. gwałcone dzieci, gwałcone i katowane kobiety jak w byłej Jugosławii, dzieci żołnierze w Afryce, ofiary łagrów i obozów, dziewczynki wydawane za mąż w wieku kilku lat, dziewczynki które przeszły obrzezanie itp.

Ale jednocześnie przyznaję to prawo innym.
Wiem, że to irracjonalne.

Mussu pamiętaj tylko o jednym.
Ludzie są podatni na uzależnienia, a wtedy już nie rządzą swoim życiem, rządzi nim nałóg.

A uzależnić można się od wszystkiego. Nawet od pomagania innym. Bywa, że nawet terapeuci się uzależniają lub bycie terapeutą to ucieczka.

No i jest jeszcze manipulacja, z której przez wiele lat możemy nie zdawać sobie sprawy.

Dlatego tak podziwiam Pytajkę, Jej zerwanie się z łańcucha uzależnienia to dla mnie czyn heroiczny.

Poczytałam trochę, bo chciałam wiedzieć. Teraz wiem dlaczego, to co dla nas jasne i oczywiste, dla Niej nie było wtedy.

Paradoksem jest, że tylko my sami możemy sobie pomóc.

A można to sobie ułatwić poznając zależności jakie rządzą naszym umysłem, najlepiej poczytać fachową literaturę i udać się do dobrego specjalisty,

bo dochodzenie samemu do wniosków zajmuje dużo więcej czasu.

I chciałabym jeszcze, żeby moja córka umiała podnieść się tak jak Monia, po ciosie zadanym w serce.

...osiołkowi w żłoby dano...

Nie obrażę się i nawet spierać nie będę. Tak jest. To był akurat jeden z nielicznych wniosków, co do którego nie mam wątpliwości.
Ale gdyby tak się stało, ja nadal nie wiedziałabym, co mam w głowie nie poukładane. I historia mogłaby się powtórzyć. A ja nadal nie wiedziałabym, dlaczego.

Mussu

Chciałabym nie rozkminiać złożonego na bardziej złożone. Ale taka jestem i biorę to pod uwagę. Zawsze miałam problem z zamykaniem za sobą drzwi.
Natomiast jedna rzecz jest, moim zdaniem, istotna.
Czy ja rezygnuję z kogoś, czy ktoś rezygnuje ze mnie. To zasadnicza różnica jednak.
Ty zrezygnowałaś ze swojego męża i emocjonalnie już nie byłaś z nim od dawna. Dla Ciebie to od razu wyzwolenie było. I natychmiast zjawił się Krecik. I jest. Czyli prawie wcale nie byłaś sama. To kolejna ogromna różnica.
We mnie jest nadal dużo złości, jak ktoś  śmiał przestać mnie kochać i kopnął w przysłowiowe cztery litery. Najpierw oczywiście wycierając nogi i obrzucając mnie winą.
I to jest główny problem, że on od czterech lat konsumuje 17 lat młodszą pochwę. I jest szczęśliwy.
Cholipa, sprawiedliwości mi po prostu brakuje.
A u mnie musiał minąć długi okres żałoby po  miłości, przebaczenia byle komu i sobie (głównie naiwności i głupoty). A dopiero potem, czyli od niedawna, zdrowszy powrót do życia, do emocji.
Ty nie musiałaś uczyć się życia w samotności, bo nie było takiej potrzeby. A u mnie ten okres przejścia był i jest potrzebny.
Statystycznie raczej nie mam szans na ułożenie sobie życia z kimś. Dookoła mnie wiele samotnych, atrakcyjnych, mądrych i fajnych kobiet. Mężczyzn wolnych w zbliżonym wieku jest mało, o atrakcyjnych nie wspomnę. Nie wyobrażam sobie życia z kimś starszym ode mnie więcej niż kilka lat, życia z byle kim także nie.
Nie mam takiej komfortowej sytuacji życia z kimś kogo kocham.  To raczej dzisiaj marzenie bez szans na urzeczywistnienie.
A życie samotne łatwe nie jest, bo ja raczej stworzona do tego nie jestem. To nie był mój wybór. Ale dostosowuję się do sytuacji, w której jestem.
Jeśli przeżyjesz sama 1,5 roku, wtedy przyjmę Twoje słowa zupełnie inaczej. A na razie to Tobie tylko się wydaje, że u Ciebie byłoby inaczej. Szybciej i prościej.  I nie piszę tego z wyżyn mojej samotności, czy uszczypliwie. Nie, bo Ciebie bardzo lubię i szanuję. A nawet zazdroszczę Ci tej prostoty życia i myślenia.

Renatto,  Benzyneria11!
Z drobnymi, drobniutenkimi modyfikacjami - z ust mi to.

Strategia radzenia sobie ze zdrada to sposób na życie zaraz po. Takie oczywiste pupapli, e które wpadają obydwie strony. Role, które powtarzają się schematycznie....

Musi. Moje życie jest zupełnie inne , niż przed zdrada.. Nie trzymam się jej. Nie wracam do niej. Nie rozmawiam o niej z moim mężem. Nie wykorzystuje jej, by coś sobie w życiu układać. Nie wykorzystuje jej, by pogrywać, coś zdobywać, trzymać męża na uwięzi poczucia winy i tak dalej. Wręcz przeciwnie.. Uważam, ze gdyby ta zdrada była obecna miedzy nami to nie byłabym z nim. To jest tak jak napisam madame.. Kiedy żyjesz tak, ze zdrada staje się ośrodkiem i centrum waszego związku, to nadal w niej tkwienie
Gdy staje się ona motorem pewnych zachowań, powodem sytuacji, przyczyna tego, ze " mój maź się zmienił" jest dla mnie teraz inny. Ja się zmieniłam- jestem teraz wobe. Niego taka i siaks.. To dalej w tej zdradzie głęboko siedzicie....

Na forum przywołuje swoje doświadczenie. To fakt.. Ale to nie znaczy, ze nim żyje. Wiesz mussu. Ja mam w sobie poczucie pewnej " mocy", która posiada każdy człowiek. Ta moc sprawia, ze mamy wpływ na swoje otoczenie a nasze życiowe doświadczenia kształtują nas. My natomiast, zmieniając się przez całe życie, zmieniamy naturalne układy w naszym otoczeniu, oddziaływanie nasze na wiele spraw. Jestem przekonana, ze czujesz to, bo inaczej nie siedziałybyśmy na forum i nie opowiadała o swoim życiu, doświadczeniu, swoim podejściu do tematów i tym, jak ty byś zrobiła w danej sytuacji.
I ja- w takim myśleniu- czuje, ze mogę komuś, kto przezywa to, co ja kiedyś - coś dać. Dać doświadczenie, " wyjątek"
W nurcie terapii, w którym pracuje, gdy ktoś jest w czarnej dupie i wiadomo, ze będzie gorzej... A tak jest po zdradzie np. Szuka się sposobów radzenia sobie w tak zwanych " wyjątkach" z przeszłości. A czy byłaś już w takiej sytuacji? On raczej nie... Wtedy się pyta. A czy znasz kogoś, w swoim otoczeniu, który był?

Bo kolejne pytanie brzmi. Co zrobiłaś, by to przetrwać. Albo co on zrobił, by to przetrwać. Jak sobie poradził. Co mu pomagało.

Wiem, ze będzie gorzej.. Bo zdrada ma swoją dynamikę,, tak jaksmierc w rodzinie, ciężka choroba, uzależnienie i wiele innych rzeczy. I czasami zmiana nie jest możliwia.. Lepiej nie będzie, bo najpierw musi być gorzej.  A tedy takie doświadczenia pozwalają przetrwać.
Wiec pisze madame, pisze donnie, pisze renacie, pisałam moni, Ninie, operacji i tak dalej.. Pisze.. Nie wiesz, jak to jest, bo dopiero weszłam w te face. Ja w niej radziłam sobie tak. Unikałam, albo unikaj tego.. Bo to okazuje się pułapka.

Moje życie jest nieporównywalne z tym, przed zdrada.

Ty piszesz, ze dla ciebie oczywiste jest lubienie najpierw siebie.  Tak jak przeczytałam ostatnio. Ludzie bedą cię traktować dokladnie tak, jak ty siebie traktujesz. Bo skąd maja lwiedziec, jak cię traktować?  ty im to pokazujesz.

Dla ciebie mussu tolczuwistos.  Doktorem prwniedoszlas, gdy poczułaś, jak uwiera cię  pierwsze małżeństwo. Benzyneria napisała, ze krecik pojawił się szybko.. Mógł mussu. Bo ty wiedziałaś, ze ciebie nieskrzywdzi. Bo to ty jedna sama możesz skrzywdzić siebie. A jak krecik będzie próbował, to powiesz: stop. Spadaj na drzewo.

Ty to wiesz. I rozumiesz. I mimo nierozumiejących i agresywnych rodziców. W opozycji do nich zbudowałeś samodzielna pozytywna wierząca w siebie osobę.

I kiedy piszesz o sobie i swoich doświadczeniach, podejściu do życia, to dla wielu ma to znaczenie poznawcze. Terapeutyczne. Myślą sobie.
To możliwe. Mussu ma racje. Można żyć kochając siebie i to nie egoizm, a szczęście. Dajesz przykład i naukę. Realna i prawdziwa, bo twoja
Ja robię to samo. Chociaż moje doświadczenia są rożne.
Ale nie są złe. Nie straży zły mnie w drodze. Nie kuczynily ze mnie ofiarę zdrady, która w niej tkwi i rozpacza.
Ja jestem dużo dalej
A kryzys mojego męża, paradoksalnie, świadczy o tym, ze on tez wylazl z roli " teraz będę dobrym mężem i poświęcę się, by naprawić zło"... Moj maz skupil się Na sobie, swoich potrzebach, odczuwaniu. Dzisiaj wiem, ze jest ze mną nie dlatego, bo lata temu mnie skrzywdzil i musial poświecić siebie i swoje potrzeby by mi zadośćuczynić. Ale jest ze mną, bo wybral i mu tak dobrze...
A ja? Po co miałabym tkwić  w życiu z dupkiem?
Pewnie, fajnie byłoby, gdyby zdrada się nie zdarzyła. Ale to jest nowe, inne życie. Stare nie wróci. I dzisiaj, jeśli rozstanie się z mężem to nie dlatego, ze zdradził mnie 600 lat temu i ja nie potrafię sobie z tym poradzić i jednak nasze życie nie jest takie, jak przedtem. Ale dlatego, bo tu i teraz nasze drogi się rozejdą.

co tak dziołchy milczycie?

Hejka
Piękna pogoda zawitała do nas, no i mam nadzieję, że się rozgości na długo
Niestety mam problem ze zdrowiem mojej córki. Alergiczka, astmatyczka -  walczę z chorymi zatokami. O ile astmę udaje się utrzymać w ryzach o tyle walka z alergenami idzie opornie (wziewne). Często łapie różne infekcje i już przyznam, że błądzę jak ślepy we mgle. Nie jestem w stanie usunąć wszystkie alergeny, bo nie da się stworzyć w domu sterylnych warunków. Leki bierze regularnie, ale niewiele dają ulgi. Alergolog zaleca odczulanie, ale mam wątpliwości, bo słyszę, że rzadko daje pozytywne skutki. Dziś jeszcze ciągnę z nią do laryngologa, żeby coś poradził za zatkane, bolejące zatoki.
Zwariować można.

monia, odczulanie nie jest na całe zycie, ale zafundujesz jej od 5-do 10 lat spokoju, w wyniku którego jej organizm będzie silny, a nie osłabiony alergiami, będzie brała mniej leków, co uratuje jej wątrobę i tak dalej

warto

co do lexpara, już wiem, o co mi chodziło

jak wiecie, ucze się terapeutyzować... w ramach tego duże znaczenie ma komplementowanie
i mówlismy o tym, że komplementowanie, by mogło byc przyjęte, musi dotyczyc konkretnych umiejętności,  a nie stwierdzen w rodzaju - jesteś cudowna, jestes piekna, jestes mądra.. ale mądre było to, że, jestem wrażeniem....

po proostu takie ochy i achy powodują, że ja sie spinam.. bo nie traktuję ich powaznie - ale to pewnie mój spaczony obraz rzeczywistości...;)
przepraszam zatem Lilka. Nie chciałam cię urazić. Nie powinnam mysleć o swoich odczuciach, bo ja to ja, prawda?
pozdrawiam was serdecznie

ZANIM to przeczytałam właśnie teraz, miałam napisać, że jak tak Was czytam to mam wrażenie, że Wy wszystkie macie rację i że bardzo Was lubię.

Zabolało Endi, bardzo...

Chcę tylko powiedzieć, że ja taka jestem na co dzień, zachwyca mnie czyjeś piękno, jak uśmiech, blask w oku, piękna sukienka, dobre słowo, pomoc, szczerość, dobroć i nie umiem tego zatrzymać w sobie, ja muszę to powiedzieć...

Widocznie pomylona jestem.

Jak chcesz sprawdzić czy wszystkim tak słodzę, to poczytaj wątek Spensa od końca.

Monia, przykro z powodu problemow zdrowotnych corci. Mam sugestie, zebys pomyslala, czy nie ma tez przyczyn psychologicznych tych problemow. Dzieci czesto tak reguja na trudne emocje. A Twoje szczescie mialo ich troche i na pewno ma nadal.

Pozdrawiam Zakrecone

Pierwsze przeprosiny typu " ha ha" ośmieszające

pozostawię bez komentarza.

Drugie przeprosiny typu "ale" usprawiedliwiające

tylko to usprawiedliwienie nie ma pokrycia w faktach.

Bo do każdego mojego wyrazu podziwu dla dziewczyn z forum było podane uzasadnienie, a często nawet elaborat.
Raz podane obowiązuje też do odwołania, więc nie ma potrzeby by je przytaczać przy każdej okazji.

Przepraszanie to też trudna sztuka
Wybaczanie jeszcze trudniejsza
A zapomnienie, Ty chyba wiesz najlepiej jak jest z zapomnieniem

Ale nie ma sprawy Endi, naprawdę nie ma sprawy, wybaczam
Tylko jak mogłabyś uwierzyć

nieszczera przecież jestem

Ja Twoje imię zawsze pisałam dużą literą.

Lilka ja Cię proszę!!!

Różnie tu bywało, małe spięcia, niezrozumienia również, ale nie ma sensu się obrażać.
Każdy ma swój sposób wyrażania myśli, każdy jest inny.
Dajmy sobie szansę.
" Bo jak nie my, to kto ? "

ps. dzięki za sugestie w sprawie alergii

Lilka napisałam do Ciebie maila

Napisałam jak to widzę i co czuję, jak zawsze.

Wiem Mussuko że miałaś,  czuć to nawet przez neta było. Nie przeszkadzało mi to.

O moim pojawieniu się tutaj już pisałam,  dodam tylko,  że to były silne emocje.
Ja myślałam, że gdybyście chciały coś o mnie wiedzieć to byście zapytały.

Dziękuję Mussu

Lilka
zapałka zgasła? jakbys mogła wybaczyć? utrata zaufania? wybaczenie trudna sztuka i tak dalej?nieszczere przepraszanie?

Szczerze mówiąc, to nawet nie mam zamiaru się odnosić do twoich ostatnich wpisów
albo mnie specjalnie prowokujesz i zależy Ci na tym, byśmy teraz wszystkie skupiły uwagę na twoich uczuciach, odczuciach, potrzebach i zadośćuczyniły te wielkie krzywdy, które uczyniła Ci niejaka End_end_aluzja ( a pisz sobie duża lub małą literą. to tylko ksywka. a nie imię), wyrażając swoją opinię na temat komplementowania
albo faktycznie nie wolno Cię dotknąć, ponieważ, jak napisała Pytajka, możesz mieć problem z samooceną i poczuciem własnej wartości i kłopot z przyjęciem tego, że opinia end_aluzji jest tylko jej opinią i nie zmienia tego, kim jesteś

Niezależnie zatem od tego, co zrobię i co napiszę, jak się zachowam, lub nie zachowam, to ty podejmujesz decyzje dotyczące interpretacji i oceny moich zachowań i postawy i Ty i tylko Ty zadecydujesz co z tym zrobisz. i tak naprawdę tylko ty poniesiesz za to odpowiedzialność.
Ponieważ ja nie siedzę w Twojej głowie, a Ty nie siedzisz w mojej
to nie masz pojęcia, co znaczyły dla mnie słowa, które napisałam i czy w ogóle były na tyle istotne, by o nich dalej dyskutować
ponieważ ja nie siedzę w twojej głowie, a Ty nie siedzisz w mojej, to nie mam pojęcia, co dla ciebie znaczyły te słowa i jak je zinterpretowałaś
ale masz pełne prawo do takiego zachowania i decyzji, jakie podejmiesz, a ja to uszanuję

i nie odezwę się więcej na ten temat.

Ty masz prawo do wyrażania siebie.

Tylko dlaczego mi go odebrałaś.

Napisałam do Ciebie wcześniej kiedy zrobiłaś mi uwagę na ten temat "Endi pozwól mi podziwiać ludzi".
Ale nie pozwoliłaś, choć do Ciebie się już więcej nie odnosiłam.

Nie jestem Pytajką i gdybyś czytała uważnie moje posty to byś to zauważyła.

Jak mogłabym dalej pisać nie mając prawa być sobą.
Przecież nie umiem być kimś innym i nie umiem udawać.

Mogłabym już wcale nie napisać po tym jak mnie potraktowałaś, ale nie chciałam odejść bez słowa.

Wybaczyłam, ale ból pozostał.

Ja również Cię żegnam.

Lilka trochę wspomnień specjalnie dla Ciebie

hola, hola, STOP...

zaszlo nieporozumienie 
-  normalna sprawa, tym bardziej na forum kiedy nie ma okazji na intensywna wymiane zdan.

Nie przesadzajmy z tymi pozegnaniami, bo ,,zakret" to nie wycieczka i piekna przygoda ( chociaz czasemi bardzo piekna), tylko samo zycie...
     jestesmy tu ciagle,
albo przychodzimy w potrzebie,  jak do starego wiernego przyjaciela, na ktorego zawsze mozemy liczyc, na jego wsparcie i pomoc, na to ze wyslucha i doradzi,
albo pomilczy jesli uzna, ze tak jest lepiej,
albo da w pysk dla otrzezwienia    ...

i kazdy moze wyrazic swoje zdanie, na KAZDY temat,
inaczej  to miejsce tutaj, ktore od 4 lat stalo sie czescia mojego zycia, straci wartosc...

to jest wlasnie to Lilka, szczerosc w wyrazaniu swoich mysli...
nigdy nie obrazaj sie na szczerosc bo to blad, bedziesz czuc sie dobrze tylko wsrod ludzi ktorzy beda wobec Ciebie delikatni i zatajac bolesna ,,prawde", aby Cie nie urazic.
Napisalam ,,prawde" w cudzyslowiu, bo w uczuciach kazdy zna tylko swoja prawde.

Mam jeszcze pare mysli na ten temat, ale nie chce za bardzo roztrzasac tematu.
Endi przeprosila za urazenie uczuc, uwazam calkiem szczerze...
przepraszanie na forum za wyrazenie swojego zdania bylo by groteska.

Moim zdaniem Lilka jest bardzo uczuciowa i wrazliwa, zapewne ktos bardzo ja kiedys zranil,
ja tez taka bylam do nie dawna i to wlasni Endi pomogla mi spojrzec na zycie inaczej.
teraz biore wszystko takie jakie jest i nie buduje ideologi do kazdego slowa, czuje sie o wiele lepiej, a zycie jest latwiejsze.

Pozdrawiam z wiosenno - jesiennego Essen

Pytajko chciałabym napisać Ci co do Ciebie czuję, ale już wiesz że nie mogę.

Bardzo Ci dziękuję, że pomogłaś Nadziei. Ona pisała do mnie na maila i wiem, że była już blisko. Nadal jest.

Napiszę Wam jeszcze jedną moją obserwację, którą uważam za słuszną w 100%.

Każdy, ale to każdy bez wyjątku pisze tu przez pryzmat swoich doświadczeń.

Nie wiem czy uda mi się to dobrze wyjaśnić, ale to tak jakby wziąć do ręki szkiełko,

jedni wezmą czarne, jedni krwiste, jedni różowe i przez nie patrzą na świat,

to dlatego tak mnie odbieracie.

Wiem, że nie może być inaczej. To po prostu niemożliwe. I dlatego nie ma już sensu niczego pisać.

I wiem też, że ja patrzę na Was przez moje szkiełko, tylko nie umiem rozróżnić jakiego jest koloru.

Cześć
Lilka , jesteś osobą bardzo wrażliwą, chciałabyś  żeby wszystkim było dobrze.  Widać, że ktoś cię kiedyś skrzywdził i teraz jesteś bardzo delikatna.
Masz żal do Endi, że piszę do ciebie małą literą.  Ja staram się pisać tak jak ktoś napisał w nicku .  Ty masz nick z małej litery.
Ja przyznam się bez bicia, że  zanim piszę coś do nowych dziewczyn chciałbym je bardziej poznać, mieć pewność, że  nie udają kogoś innego.  Ten uraz mam po tym jak Szanowna pani s podszyła się  pod pewną zdradzoną osobę, żeby się do mnie zbliżyć.

Lilka pisz śmiało i nie obrażaj się  bo każdy może mieć inne zdanie

Dziewczyny dajcie jakiś przepis na coś co doda mi sił, tylko żebym nie miała problemów z jedzeniem przez ten aparat.

Silky jak u ciebie sprawuje się aparat.? Ja mam piękny metalowy uśmiech

Doonna

Właśnie o to chodzi, że nie wolno mi pisać tak jak czuję.

Nie widzisz tego.

Endi miała prawo napisać co o mnie myśli.

Tylko dlaczego ja już nie miałam prawa napisać tego co czuje i jak to odebrałam - ja tego nie rozumiem, czy dobrze byłoby więc gdybym udała że nic się nie stało, przecież ja trzeci dzień chodzę do tyłu. Ja nie umiem udawać, choćby nie wiem jakie gromy miały na mnie spaść - NIE I KONIEC.
TYLKO SZCZEROŚĆ I PRAWDA, to coś co się liczy dla mnie bardzo, a tu zarzucono mi że oszukuję. Rozumiesz teraz.

Moje zdanie jest następujące
Jeśli jestem wśród przyjaciół to czy mam prawo najpierw obrzucać ich błotem a potem pytać o co chodzi, czy najpierw pytam o co chodzi a potem formułuję swoja opinię?

Czy myślisz, że jak mnie obrażają na innych wątkach to ma to dla mnie znaczenie - nie bo tego nie zrobił przyjaciel.

Nie podoba mi się to, że Endi mnie obraża i uważam, że nie przeprasza się mówiąc "zrobiłam to co prawda, ale wiesz miałam do tego prawo, bo taka jesteś".

Doonna cała moja obecność i cała moja nowa cenna wiedza o życiu wynika właśnie z tego, że patrzę przez to szkiełko innych.

A co do niku, wiesz inni jakoś dostrzegli, że bezrozumnie zalogowałam się na forum (jak pisałam pod wpływem silnych emocji), takich ników jest masa, wynikają one z braku doświadczenia.

I ja naprawdę rozróżniam kiedy ktoś pisze mój nik na zasadzie odwzorowania bo jest to lilka787 i robią tak osoby nowe na forum.
Sama jak byłam nowa to tak robiłam myśląc, że tak trzeba.

Co do nicku forumowego...
No ja tez mam z małej litery i nigdy mi nie wpadło do głowy poczuć się urażona, że ktoś mnie z małej litery napisze. Czasem ktoś pisze z dużej czasem z małej i git. Myślę, że to trochę czepianie się bzdur.

Lilko...Endi napisała co myśli, Ty napisałaś co myślisz  i jest ok.
Może miałyście słabsze dni, może źle ktoś coś zinterpretował, ale szkoda by było buzię na kłódkę zamykać i bać się odezwać.

Ech przypomniało mi się jak tu bywało wesoło. Nie raz monitor oplułam ze śmiechu. Jakie cuda tu wypisywałyśmy   Przyznam, że w wielu momentach to mnie przy życiu trzymało sucze, poteflony...itp, itd

Malwina by mogła nas zaszczycić czasem, brak tu jej bardzo no i Kawci też i innych.....

Tak, ja jak sobie wspomne siebie sprzed kilku lat, kiedy było epicentrum horrou, w którym żyłam, mam wrażenie, że to były lata świetlne temu.
Dzisiaj, jak szukałam postów dla Lilki, tknęło mnie, że czytając siebie, wpisy z tamtych czasów właśnie robi mi się ...mhm ... nieprzyjemnie. Chyba wolę nie wracać do tego. Chcę cieszyć się, że jestem tu i teraz. Z wszystkimi tego konsekwencjami

Takie internetowe forum to i wsparcie w potrzebie i cakiem nizle miejsce do nauki o sobie samym. Pewna anonimowosc pozwala na wieksza szczerosc, ale nie tylko to. Liczy sie tez wiara, ze poczujemy sie zrozumiane, bo przeciez kazda z nas jest czy byla na zyciwym zakrecie. Wybieramy szczerosc i - czasami dostajemy po glowie. Nawet tutaj.

Gdy przeczytalam pierwszy post Endi o slodzeniu Lilki, zdziwilam sie. Nie odbieram Cie Lilko w ten sposob. Przyjmuje Twoj sposob bycia i dobrze sie z nim czuje. Ale tez nie czulam niecheci do Endi. To jest jej sposob bycia i tez dobrze sie z tym czuje. Jednak jej slowa skierowane do Ciebie zabolaly Cie i ja to doskonale rozumiem. I moim zdaniem, dobrze, ze o tym piszesz, ze nie skladasz uszu po sobie, tylko stajesz w swojej obronie. Bo jesli nie Ty, to kto? I pozytywna tez postawa Endi - ze przyznala na forum (przeciez juz nie takim anonimowym) swoja omylnosc i niedoskonalosc. I o to chyba chodzi, bysmy uczyly sie poznawac i akceptowac nie tylko swoje mocne strony ale tez i wlasna niedoskonalosc, ale nie pozwolaly innym ludziom (ani sobie samym) uzywac jej przeciwko nam.

A tutaj Kilka dni temu zawital mroz i spadl snieg. Dzisiaj juz go nie ma, ale wiosna, ktora byla juz calkiem pokazna dwa tygodnie temu czmychnela do mysiej nory.

Dziękuję Mussu
Pisałam też o matce i o mojej córce, o tym jak spędzam święta,  o postanowieniach noworocznych...
Mnie nie przeszkadzało to,  że Ty mnie nie zauważasz a Endi mnie nie lubi. Macie do tego prawo. Ja sobie spokojnie pisałam jak umiałam. Wiadomo że nie wszyscy czują do siebie chemię.
Kiedy właśnie zapytałaś ostatnio mnie i inne Zakrętki o nasze historie byłam zaskoczona.
Wasz stosunek do mnie nie przeszkadzał mi też wcale podziwiać Waszych wspaniałych cech.

Nie spodziewałam się jednak,  że w tym miejscu będę obrażana.

Nie żałuję,  że tu byłam i że dostałam tę gorzką lekcję
Nigdy nie mów co czujesz i
Nigdy nie mów nic miłego

Bo i tak Ci nie uwierzą.

Już tyle razy skrzywdzili mnie najbliżsi,  że nie mogę pozwolić na więcej,  bo czara sięgnie brzegu.

Endi nie gniewam się na Ciebie,  nie Twoja wina że taka jestem i nie mogłaś o tym wiedzieć. Gdybyś wiedziała to na pewno byś tak nie napisała.

Doonna nie zrozumiałaś mnie.

Rena,  jak zwykle umiesz nazwać rzeczy po imieniu. Ty jedna zawsze mnie rozumiałaś czasem lepiej niż ja sama.

Doonna
Ja Ciebie nie rozumiem,  nie mam bladego pojęcia o czym Ty piszesz.

Nie tylko Ty wzięłaś stronę Endi,  nie dziwię się temu bo jest tu o wiele dłużej.

Ty nie odczułaś,  bo nie do Ciebie i nie o Tobie pisała oraz dlatego że nie jesteś mną.

Tylko te dwie informacje od Ciebie zrozumiałam.

Nie wiem,  w którym miejscu chciałam Cię "przygłupić".

Nie chcę już wciągać się w żadne dyskusje. To nic nie da.

Dziękuję,  że starałyście się mnie zachęcić do pozostania na Zakręcie.

Cześć dziewczyny,
angina mnie dopadła ... Kurcze, od świąt sama próbowałam się wyleczyć z przeziębienia, jak mi się wydawało, aż w końcu wczoraj poszłam do lekarza. Ochrzanił mnie, że z anginą normalnie funkcjonuję, zapytał jak do pracy w ogóle w takim stanie chodzę?
Facet swoją drogą nie zna realiów życia. Dzis jeszcze praca, bo nie ma koleżanki a od poniedziałku chorobowe. Ostatni raz mia lam anginę przed skończeniem 3 lat, wtedy jedna angina popychała drugą ... tak w kółko. Wycieli mi trzeci migdał i jak ręką odjął.
Skąd więc  teraz? Pojęcia nie mam.

Mussu-ja do Budapesztu jadę na majówkę Mam nadzieję, że pogoda dopisze. Po drodze wpadnę do Bratysławy. Tym samym jeden z moich punktów w planach na ten rok zostanie zrealizowany

Lilka787,

Pozwolisz , ze coś dodam. Myślę, ze świadomie czy przypadkowo Endi rzuciła Ci wyzwanie.
Abyś miła czy nie była prawdziwa.
Endi patrzy na Ciebie innymi oczami bo sama jest dla siebie prawdziwa do szpiku kości po tym co przeżyła i więcej widzi, więcej czuje, łatwiej rozpoznaje.
Narzuciłaś na siebie pewną woalkę przykrywającą to co w środku i wierzysz , ze ona jest prawdziwa ale niestety.
Podejmij to wyzwanie.
Może wtedy inaczej spojrzysz na to co wywołały w Tobie słowa Endi.

Endi bardzo Ci dziękuję za ten wpis.

Nie rozumiem go jednak. Ale może kiedyś Twój przekaz do mnie dotrze.

Np. Ja widzę, że to Doonna napisała że wzięła Twoją stronę, nie ja - ja tylko odpisałam, że się Jej nie dziwię, bo to Ty jesteś gospodynią tego wątku, a zresztą ma prawo napisać co chce.
Np. Ja wywnioskowałam Endi już wcześniej ten fakt, że nie lubisz moich komplementów i przestałam, ale Ty nie, napisałam post do Mussu dzieląc się informacjami które właśnie zrozumiałam i przytaczając przykłady na dziewczynach - a odpowiedziałaś Ty, nie odnosząc się do treści tylko do moich słów uznania, które nie były do Ciebie.
Np. Ja właśnie to samo dostrzegłam w tym poście o Mussu a Ty mi to wypomniałaś.
Np. Ja tak jak Mussu nie zmieniłam się - od początku byłam taka sama.

Poza tym Ty mnie obraziłaś, a to nie to samo co wyrażanie opinii. Ty podważyłaś moją wiarygodność. Wróć i przeczytaj Swoje słowa.

Przyjmuję jednak do wiadomości, że nie było to Twoją intencją.

Już się nie gniewam. Ja wiem, że moja reakcja jest dla Was niezrozumiała, ale ona jest prawdziwa.

Można czegoś nie rozumieć, ale zaakceptować.

Dla niektórych to co czuję to są pierdoły, ale dla mnie to fundament.

Tak Endi odejście z forum to tylko i wyłącznie moja decyzja, ja Cię za nią nie winię.

Po prostu nie widzę sensu tu dalej pisać,
ponieważ nie odważyłabym się nadal używać mojego stylu pisania, a innego użyć nie potrafię
ponieważ mój przekaz trafia w próżnię
ponieważ nie pozwalacie mi wyrażać tego co czuję, a udawać nie potrafię.

Nie robię rzeczy co do których nie widzę sensu, po prostu tak mam.

Kocham Cię Endi i przepraszam, że nie uwierzyłam w Twoje przeprosiny.

Lilka, staram się być refleksyjna, uczyc się na włąsnych błędach, wyciągac wnioski
dlatego wróciłam i przeczytałam swoje słowa. oto one:

"Lilka. Z tym słodzeniem wszystkim, to ty mi podejrzanie lexpara przypominasz, który strasznie chciał być lubiany przez netludzi. Wszystkich podziwiasz, wszystkich rozumiesz w stu procentach.... Każdemu słodzisz. Jakoś tak dla mnie... To w tym za dużo takich przymilań, a mało treści...
Komplementowanie to także sztuka. Trudna."

Lilka, czytam i czytam. i nie mam pojęcia, czym cię obraziłam, odniosłam się do twojego określonego zachowania i wskazałam mój osobisty stosunek do niego.. Mój osobisty, sposób, w jaki ja przyjmuje te słowa. Wyraziłam opinię. na temat konkretnego zachowania.

ja cię nie obraziłam Lilka. nie użyłam żadnego ze słów, których używasz w swoich postach, wkładając je w moje wypowiedzi albo w moje intencje.