Kobiety na zakręcie - Netkobiety.pl

Dokładnie tak operacja. Masz pełne prawo nie akceptować twojego męża. Czyli faceta, ktory podjął decyzje zibowiazujaca was dwoje finansowo, zmieniająca wasze życie, powodująca ze jeszcze rzadziej jest w domu, ze wszystko jest na twojej głowie. Masz prawo nie akceptować życiowego partnera, ktory nie liczył sie z twoim zdaniem i nie wtajemniczył cie w " wasze finansowe plany".
Wlasnie tak operacja.
Tylko to po prostu zaakceptuj. To.... Ze ten facet. Ktory przyjeżdża na weekendy. Z którym bawisz sie w dom... Jest dla ciebie kimś obcym.
Czy tak jest operko?

rennata, nie oczekujemy, żeby zmienił się człowiek, ale żeby zmienił swoje zachowanie
to jest istotne
zdradzasz - przestań
kłamiesz - nie kłam
czy - jesli ktoś kłamie - może powiedzieć - bo taki jestem? zaakceptuj mnie. nie zmienie się?
kłamstwo, bądż niekłamstwo - to mój wybór, decyzja. działanie

nie ma taki, że człowiek "taki jest"
to jest najczęstsze usprawiedliwianie się życiowych nieudaczników i pateflonów - przepraszam, że to zrobiłem, ale nic nie mogę za to, że jestem taki głupi, zły i tak dalej...

ja moge miec w sobie pokłady nienawiści do świata - ale to decyduję, co z tym zrobię...

Czesc Zakretki,

Nie bylo mnie na forum, bo bylam w pracy we Wrocku.

Ale podczytywalam i troche jestem..zaskoczona ile mozna napisacc o swoich zyciowych partnerach, ze tacy, owacy, pasuja, nie pasuja, powinni sie zmieniac, nie zmieniac itd. Dla mnie to troche bez sensu, zyje glownie dla siebie i jesli jest mi z kims permanentnie i regularnie nie tak, jak chce sie z nim czuc, to sie rozchodzimy. Takie naprawianie kogos jest dla mnie bez sensu.Tak jak nie uwierze w zgodne zycie w stadle po zdradzie (bo jak widac oliwa zawsze wyplywa) tak samo nie wierze, ze czyjs charakter i temperament mozna zmienic na swoje kopyto. Mozna wymoc to, ze mezczyzna zacznie skarpetki z podlogi zbierac, deske w kibelku opuszczac czy przestanie w zebach po kurczaku dlubac, ale nie, ze stanie sie czuly, romantyczny, czesciej obecny, wierny, prawdomowny itp. To juz jest jego charakter, nie maniery i przyzwyczajenia i tego sie wyplenic ani przenicowac na druga strone nie da.

Mam jedno proste pytanie do Was: czy kochacie swoich partnerow i jestescie z nimi szczesliwe. I bardzo prosze, napiszcie jedynie TAK lub NIE. Bez wyszykiwania kolorow szarych. Bo to zwykla sciema bedzie.

No to Pytajka jest tez jakas odpowiedz. Jesli juz nie jestes w stanie smialo i bez wahania sie powiedziec: tak pomimo tego, ze czasem bym mu chetnie tylek za cos tam skopala, to jednak kocham jego, tylko jego i chce z nim byc do konca zycia - to to juz raczej milosc nie jest. Jeszcze nie jestes pewna, ze to nie jest brak milosci, ale juz nie jest to milosc. A co zrobisz, kiedy bedziesz juz pewna, ze to nie jest milosc tylko trzymanie sie go, bo...(tu wstaw dowolne)? Puscisz czy bedziesz trzymac sie dalej, bo...?

A jesli kocham, to chyba kocham z wszystkimi przyleglosciami, wadami i bledami, tymi, ktore wybaczyc sie da. Bo nie wszystkie mozna i nawet nie wypada wybaczyc.

OK, ale Ty juz zdrade rozumiem, ze pogrzebalas i nie wracasz do niej, przynajmniej "glosno"?

Pytajka, ale tak jak Ty to opisujesz: czasem kwiatek, czasem seks, czasem niespodzianka, czasem "kocham" - to brzmi jak takie odgrzewane leniwe z przedwczoraj, jak czlowiek glodny, to sie nimi zapcha ale na wyzyny ekstazy smakowej raczej sie nie wzbije. I nie chodzi mi o ilosc tego czasem ani codziennie, tylko o temperature z jaka to "podajesz" tutaj.
Ja rozumiem, ze po 30 latach wspolnego pozycia takiej ekstazy starsze malzenstwa juz moze nie odczuwaja, ale i wowczas mozna wyczuc sporo ciepla, czulosci, szacunku, przywiazania, radosci z bycia z ta wlasnie osoba obok kiedy uczucie nie zaniklo tylko zmienilo kolory z wiosennych na jesienne. A u Ciebie...jakos tak za bardzo wyrachowane i chlodne to wszystko. Jestem z nim, bo jestem No wlasnie, to inaczej zapytam: dlaczego jestes z tym wlasnie czlowiekiem? W ogole dlaczego jestes z nim? A nie np. sama?

Aha - dziecinstwo nalezy gruba krecha kiedys w koncu odciac od reszty swojego zycia. Psychologowie i terapeuci maja to do siebie, ze sie lubia w takich goofienkach z przeszlosci babrac i wszystko tym tlumaczyc. Jeszcze biorac za to grube pieniadze - z czegos musza zyc, no to majstruja przy tych traumach jak pijany przy rowerze, a moze tu srubke dokrecic, a moze kolo wymienic itd., taki zawod. Ja wychodze z zalozenia, ze byl czas dorosnac do wlasnego zycia i wlasnych decyzji i stanac na wlasnych nogach.

No u mnie sprawa jasna NIE.

Mussu

To się nie zdarzy. Ale gdybyś dzisiaj odkryła, że Kret Cię zdradził, to może zdziwiłabyś się  swoją własną reakcją. Bo nie musiałoby być tak, że byś go wywaliła. Bo było dobrze i fajnie, bo. A że zrobił coś, co jest nie do wybaczenia? I nawet to, że zostawiłaś pierwszego męża wcale by o tym nie przesądziło. Patrz przykład Malwiny. No i były sytuacje, że zapowiadałaś mu, że następnym razem to ... wypad. Zdarzył się następny raz i wypadu jednak nie było. Przemawia przez Ciebie pycha Mussu. Jesteś na długiej fali wznoszącej, więc taka czarno-biała jesteś. A życie często weryfikuje takie postawy.
Bo jednak wcale nie wiemy o sobie, na ile nas sprawdzono. Bo w takiej samej sytuacji, w innym czasie możemy dokonać innego wyboru.
Życie nie jest takie zero-jedynkowe. Akceptacja także nie musi być taka zero-jedynkowa. Akceptuję w nim to i to, nie akceptuję tego i tego. Więc jakiś bilans trzeba zrobić. I w którą stronę przechyla się szala?
Niby akceptuję swoje dzieci w całości. Ale jednak nie, bo manipuluję czasami, by coś zmienić. Więc jednak nie akceptuję w całości. No i akceptacja w czasie też będzie się zmieniać. Dzisiaj akceptuję takie cechy, po 10 latach nie będę ich akceptować. I co, mam wymieniać męża co 10 lat, bo mi się zasady i akceptacja pozmieniały?
Na Boga, jest też coś takiego jak lojalność, obowiązkowość, odpowiedzialność - także za drugą osobę. No i jest rodzina jako całość. Jeden element w tej rodzinie przestał być akceptowalny w 100% więc rozwalam całość. Bo takie są konsekwencje rozwodów.
Zdecydowanie nie jestem zwolennikiem zmiany partnerów na przestrzeni życia. Raczej zmiany siebie w kierunku zwiększenia akceptacji, na ile się da. Bo są jednak granice akceptowalności  nieakceptowalnego.

Dzien dobry.
Gdybym mogla dalabym pod tym postem Bezynerii lajka.Coraz bardziej mi sie podoba to,co piszesz,bo ladnie w slowa ujelas to,co chcialam przekazac,ale pewnie nieporadnie  wyszlo.
Mussu nie potrafie zdecydowanie odpowiedziec na Twoje pytanie,bo nie czuje sie teraz szczesliwa,od ponad dwoch lat nie powiedzialam mezowi,ze go kocham,ale cos mnie przy nim trzyma.Na pewno nie stablizacja finansowa,bo ta jest mocno zachwiana.Pewnie ciagle wierze,ze uczucie wroci.W moim przypadku zdrada jest tylko jednym z elementow,ktore doprowadzily do rozluznenia naszych relacji. Zdrade mozna bylo  probowac wytlumaczyc glupota,kryzysem wieku sredniego,nuda czy czymkolwiek,ale bardzo boli mnie,ze zlekcewazyl moje zdanie na temat naszych wspolnych poczynan.Owszem,byl moment kiedy zaczynalam wierzyc w powodzenie,ale mialam zbyt duzo obaw.

Mussu

Jeszcze jedna rzecz dotycząca akceptacji. Może się zdarzyć, że jedna osoba zdominuje drugą po okresie zauroczenia. Jest wtedy pełna akceptacja z obu stron, szczęśliwe małżeństwo i szczęśliwe życie. I nagle np. po 10 latach można usłyszeć "Zdominowałaś mnie, zawłaszczyłaś moje życie". Bo ta wyparta część osobowości nagle dochodzi do świadomości i do głosu. I ten ktoś dominant nie zdawał sobie tego sprawy, zdominowany także nie. I wtedy zonk, budzimy się ze snu.
Nie piszę, że u Ciebie tak właśnie jest, to nie o to chodzi. Chcę raczej zobrazować, że ta akceptacja nawet mogła być rzeczywista. Bo wszystko może być inne, niż nam się wydaje.

Endaluzjo

Ty pisałaś, że irytuje nas nagle w tym człowieku wszystko. I cokolwiek zrobi, będzie i tak źle. A to może być objaw wypalenia uczuć do tej osoby. Wypalenie uczuć nie musi kończyć się zawsze źle. Bo możemy podjąć decyzję, że i tak zostajemy z tym człowiekiem i będziemy budować na tym, na czym się da. To ja proponowałam mojemu mężowi, ale nie wiedziałam, że on wycofał uczucia ze mnie, bo wcześniej władował je do kurlewny. A tutaj uczucia się raczej nie mnożą.
Może u Ciebie jest tak, że w związku ze zdradą nastąpiło jednak wypalenie uczuć. To jest realny i mocny do tego powód. Bo jednak niezaakceptowałaś nieakceptowalnego dla Ciebie. I masz do tego prawo.

Dziewczyny, a czy z tą akceptacją to nie jest trochę bardziej złożona sprawa.

1. Jest zdrada - każdy indywidualnie sprawdza siebie w tej kwestii, czy zdradę wybaczy, czy zapomni, czy będzie potrafił żyć nadal z partnerem. No ale chyba nie akceptujemy tego w jakim kierunku Pan/Pani podążył? Żadamy wręcz zmiany. Można to ładnie okrasić prośbą, wyborem i tak dalej, ale jasno z tego wynika - raz jeszcze taka sytuacja ma miejsce i koniec. Więc jak najbardziej tutaj wymagamy zmiany w zachowaniu partnera w postaci zaprzestania zdrad. Czyli nie ma u nas akceptacji tego co się wydarzyło na boku, nie ma u nas akceptacji zachowania partnera.

2. Jeśli decydując się na życie z partnerem ja wiem, ze pali to jakie prawo mam później marudzić że mi to przeszkadza? Dać wyraz niezadowolenia, braku właśnie tej akceptacji jego osoby. Jeśli decydując się na wspólną przyszłość zakładałam, że nie zakceptuje jego palenia i teraz co rusz marudzę, że ma z tym skończyć no to już chyba w porządku nie jest. Sytuacje można odnieść do innych aspektów - balaganiarstwa, wędkowania, braku umiejętności kulinarntych etc ...

I w tym drugim przypadku śmiem twierdzić, że
1. albo nigdy nie akceptowała tego palenia u partnera i oszukiwałam jego i siebie ze mi to nie wadzi (albo z premedytacja oszukiwałam tylko partnera, bo wiedziałam, ze podejme próby "
naprawcze" zebym ja miała komfort).
2. albo ja się zmieniłam, JA. Z biegiem czasu zaczęło mi to wędkowanie przeszkadzać, bo nudne, czasochłonne i w ogóle beee ... i teraz mam prawo nie akceptować? tzn prawo mam, ale czy jest to w porządku? Powinnam robić wszystko, żeby zaprzestał tego wędkowania i stracił tym samym SWOJĄ przyjemność? Powinnam oczekiwać, żeby rodem z romansow obsypywał mnie różami i tym samym zatracił SWOJĄ osobowość człowieka twardo stąpającego po ziemi np.?

Bo to chyba o to chodzi, że są kwestie do zaakceptowania i są kwestie większej wagi, których zaakceptować się nie da (jak oszukiwanie, zdrady, poniżanie itp.). Mój partner ma wg mnie oczywiście za mało energii życiowej, takie troche flegmatyczne podejście, na zasadzie powoli, bez presji i zrobie to kiedyś. Ja jestem zupełnie inna, ja już natychmiast się rwę do tego działania. I co? I nic. Doopa za przeproszeniem, bo mam trzy wyjścia, albo zaakceptuje i poniekąd się dostosuję i bedziemy razem, albo nie zaakceptuje i sie rozstaniemy z tego powodu, albo będę poganiaczem, osobą zrzędlwią i relacja straci na tym w kłotniach, we wzajemnym wyciąganiu sobie nawzwajem, żeby tylko udowodnić, ze nie jestemy gorsi jeden od drugiego,  i być może (chociaż wątpie) osiągne swój cel, ale partner będzie nieszczesliwy, bedzie czuł się zaszczuty ... Kiedyś, rok, dwa lata temu usłyszałam, "ty nie kochasz mnie, ty kochasz wyobrażenie o mnie" ... kochamy wyobrażenie wtedy, kiedy na siłe kogoś chcemy dla siebie zmienić.

Czasami to my sami się zmieniamy a wraz z naszą zmianą idzie zmiana akceptacji lub jej braku u partnera i oczekujemy ze on też się zmieni i my chcemy go zmieniać.

Ja to w tych kategoriach rozumiem, tak zinterpretowałam wywód Endi o zmianach partnera w tego samego lecz jednak innego partnera.
Benzyniero zgadzam się, życie nie jest zero-jedynkowe. Czarno białe. Jest mnóstwo odcieni ... i co najciekawsze każda osoba może jedną sytuację opisać w róznych barwach, bo widzi po swojemu. Ja również nie jestem zwolenniczką stwierdzenia już teraz jakbym się zachowała w jakiejś sytuacji, ja mogę domniemywać, życzyć sobie, ale życie to zweryfikuje.

Mussu

Oczywiście, że nie akceptowałabym go ze zdradami i kochanką. Inaczej, krótką zdradę może mogłabym wybaczyć (choć nie wiem na jak długo). Ale nie jest do wybaczenia realizowanie perfidnego planu razem z kochanką. Przyprowadzanie jej do mojego domu, mydlenia oczu, obrzucanie mnie całkowitą winą za rozpad małżeństwa, zgrywanie poszkodowanej ofiary, usiłowanie doprowadzenia do tego, abyśmy razem zgodnie zakończyli to małżeństwo, bo wypaliło się - z jednoczesnym organizowaniem sobie nowego życia z kochanką. I to w obu domach działo się dokładnie to samo w tym samym czasie. On miał tupet opowiadać wszystkim, że wyszedł z toksycznego związku i szuka siebie. A nikogo oczywiście nie ma. On wręcz pławił się w tym podziwie ze strony innych, że jest taki świetny, że odchodzi w samotność.  Gdyby prawda nie wyszła na jaw od męża kochanki, nigdy nie dowiedziałabym się, że najpierw był romans, potem rozwalenie rodziny. Sprawa rypnęła się na ostatniej prostej. Tej perfidii w działaniu nie mogę wybaczyć. Bo tak wredne rzeczy jednak tak często się nie zdarzają.
To nie chodzi więc o akceptowanie wszystkiego i stałe przesuwanie granic. Ale o to, że akceptacja wcale nie dotyczy całej osoby i w każdym czasie.

A co do Kreta, to się tak nie zacietrzewiaj. Pisałaś, że odkryłaś email, że stanowi naruszenie granice, które wspólnie ustaliliście. I że to koniec, wypad i już. Że pakujesz drania i tyle. To było stanowcze.
A po południu nastąpiły wpisy relatywizujące sytuację. Że on obiecał kolejny raz, że nie będzie (bo naruszenia wcześniej już były i to nie raz). Że znowu ustaliliście itd.
A nic się nie zmieniło, treść emaila przecież także nie.
Więc dokonałaś ponownej oceny sytuacji i zmieniłaś swoją decyzję. I OK, przecież to jest normalne. Więc jednak taka czarno-biała w tej sytuacji się nie okazałaś. Ja tego nie oceniam negatywnie, to stwierdzenie faktu. Piszę tylko o tym, że zdecydowanie częściej coś jest szare, a nie czarno-białe. I dobrze, bo można by dużo więcej błędów w życiu popełnić.

Mussu

Tak, proponowałam mu pozostanie, mimo że usłyszałam, że wypaliło się.
Bo najpierw zrobiłam awanturę i kazałam się wynosić , a nawet w..lać. Potem kazałam się mu wyprowadzić i przemyśleć sprawę. Wyprowadził się, po dwóch tygodniach przyszedł. Powiedział, że mnie kocha, że wie to na pewno, że widać musiał się wyprowadzić, aby to zrozumieć. Po postawieniu mu warunków i kolejnych 4 tygodniach pozwoliłam mu wrócić. Myślałam, ze to kryzys wieku średniego i  chłopczyk pogubił się i sam nie wie, czego chce. A po kolejnym może miesiącu usłyszałam, ze jest jednak oddalenie, potem że nie kocha. A powiedział mi, ze kocha, bo bal się samotności. Potem odchodził albo nie przez kolejny rok. Ja powiedziałam, że ja rozwaliłam pierwsze małżeństwo i drugiego nie rozwalę. Więc to on musi podjąć decyzję. I nie ma opcji, że to będzie nasza wspólna decyzja. Podejmował rok cały.  W sumie to po ponad 20 latach przekonałam się, że ja z zerem żyłam. Bo to nie jest tak, że ktoś robi świństwa, bo się pogubił. Nie, bo przez ponad 800 dni on każdego kolejnego dnia podejmował decyzję, że jest z kochanką i razem robią w konia swoje połówki. A ja okazałam się ostatnią naiwną.

Ależ Mussu, to nie była i nie jest moja ocena sytuacji, tylko Twoja ocena sytuacji. I nie musisz się usprawiedliwiać. Kret jest przecież ok. Jesteście bardzo udanym już małżeństwem i niech tak będzie do końca świata i dłużej.Mnie to bardzo cieszy, ze są takie małżeństwa.

Ale nie musisz mieć we wszystkim rację, i tak jak pisała Pytajka, Silky spotkala dominacja w związku.

Każdy ma inne doświadczenia w życiu, inną nauczkę z tego wyniósł, inne ma wartości, inny charakter. I dobrze, bo byłoby nudno.

Dla mnie ma znaczenie, że mąż odszedł, i to w  tak haniebny sposób do kochanki. Bo musiałam po nim ostro pozamiatać i wywietrzyć, a nawet sprzedać dom, bo mi w nim śmierdziało. W sumie to zaśmierdział mi całą przeszłość, bo nie wiem, jak i kiedy jeszcze mnie upokarzał. Ale to sprawa jego sumienia.

tak, tak... a wszystko jak mi się wydawało w imię miłości.... tak rozumowałam wówczas... tak było... by jemu było lepiej, by jemu było dobrze... poświęcenie samej siebie nawet gdy on nie prosił i nie wymagał w imię miłości. Potem już wymagał bo skoro sama go tego nauczyłam.... ech... długo by pisać...
W każdym razie ja przez lata całe podporządkowywałam swoje życie, siebie pod niego w imię miłości

przez 2,5 roku jeździłam do niego co tydzień po 1300 km w pociągu (łącznie jakieś 20 godzin tygodniowo). Jeździłam ja, bo on miał pracę, przecież nie mógł wziąć wolnego, z resztą po takiej jeździe pociągiem pewnie byłby zmęczony. A ja? To nie było dla mnie ważne. Ważne było, że mogłam go zobaczyć. On był u mnie może 2 razy, resztę, tydzień w tydzień, ja studentka 4,5,6 roku studiów jakby nie było medycznych pokonywałam całą Polskę by się z nim zobaczyć....
I nie było mi z tym źle!
Wręcz przeciwnie!!

TAK BYŁO!! Dla niego wszytko, nawet za cenę rezygnacji z czegoś swojego.... I byłam z tym długo szczęśliwa!! Choć wszyscy wokół mnie widzieli (teraz o tym mówią), ja nie widziałam! Nie widziałam, że jedno jego krzywe spojrzenie, a ja się wycofuję, milknę, odsuwam się.

Od jakiś 3 lat już nie działa... Odkąd syn skończył 4 lata już całkiem nie. Ale przez 10 lat to działało. Przez rok średnio. A od 2 mnie mocno uwiera.

Bo ja się zmieniłam i już tak nie chcę. Chcę mieć z powrotem siebie. Ale mój M wcale tej zmiany nie chciał

a ja od dwóch dni myslę i analizuję. Bo chcę odpowiedzieć na pytanie Mussu. I mam z tym problem Mussu.
Kocham na pewno moja mamę, moją siostrę.
od wczoraj syn wkurza mnie tak bardzo, że marzę , by sie wyniósł wreszcie z mojgo zycia... i na dodatek mam w sobie takie poczucie, że mam w dupie jak sobie pościele i jak się wyspi.. i nie mam zamiaru się tym przejmować, widze, że popełnia błędy, widze, że jest egositą totalnym - moge to kłaśc na karb wieku - ale wiek wiekiem a głupota głupotą... - za zatem.. chyba go nie kocham?

a czy kocham mojego męża? moja mame i siostre kocham zdecydowanie mocniej. Chce przy nich być, jak mnie potrzebują, troszczę się o nie, chce im sprawić radości i chronić..

mam wiele serdecznych przyjaciółek o które się troszczę, do ktorych biegnę na ratunek... o których ciepło myslę, na mysl o których usmiecha się "moja japa..."

a mój mąż? lubie go i odpowiada mi to, jakie zycie razem stworzyliśmy. ale czy ja bym leciała na koniec świata., bo mnie potrzebuje??? kurna.. nie wiem
nie lubie jego rodziców, to jeden z waznych powodów, przyczyn i skutków tego, że zakładam nawet - że zakłądam nawet - że jak oni za bardzo wejdą mi w zycie.. to zostawię mojego męża razem z nimi i bedę miała spokój
czy ja go kocham?

chyba jestem lesbijką, zasadniczo preferuję kobiety i kocham je bez opamiętania...

Silky, lepiej pozno niz wcale, bo jak czytam Twoje opisy Ciebie sprzed tych ilus lat, to mi skorka gesia wyskakuje. Co Ty bys dzis powiedziala obcej dziewczynie, ktora postepowalaby identycznie jak Ty wtedy? Gdyby na kazdy swist od jeszcze narzeczonego gnala przez cala Polske zeby milosciwie panujacego dziedzica sobie oblaskawic i z nim pare godzin spedzic? Chyba bys sie w czolo popukala, prawda? Wiec fajnie, ze sama to swoje uzaleznienie zauwazylas i z tym skonczylas. A ze to M. nie pasuje taka zmiana, to pies go ganial i ogonem tracal. Ja mu sie nie dziwie, ze marudzi i kreci nosem, bo mial wczesniej usluzna i oddanczo wierna niewiaste do wszystkiego w domu, a teraz ona mu swoje widzimisie pokazuje i jakiejs wspolpracy zada. Co to to nie, ma byc po staremu albo rozwod. Widzisz ten dziecinny egoizm rozpieszczonego cherubinka?
Silky, M. musi sie do tych zmian na LEPSZE - Twoje lepsze- dostosowac albo mogila, nie pociagniecie tego dalej. No chyba, ze Ty w imie..kurna wie czego, bo pliiis, nie milosci! - nagniesz sie znowu, bedziesz sie teraz na 200% starac, skakac kolo niego i probowac ratowac to "cos". A on g..z siebie dolozy do tej walki o Was. Bo niestety, ale M. jawi sie jako czlowiek, ktory poza wlasnym pepkiem nie widzi wokol siebie nikogo i nic, nawet wlasne dziecko jest mu obojetne.

A ta dupa wolowa to nie byla o Tobie, tylko jakos tak z automatu i w myslach przypisalam to domniemanemu zdominowanemu mezczyznie:) Bo ja jakos nie widze oczyma wyobrazni, zeby facet z krwi i kosci dal sie tak zmanipulowac jak benzyneria pisala, ze przez lata udaje szczesliwego chociaz czuje sie osaczany. Dla mnie mezczyzni maja o wiele wiecej zdrowego (i niezdrowego) egoizmu i asertywnosci niz kobiety i to naprawde musialaby byc dupa wolowa wtedy, zeby tak pozwolic sobie babie wejsc na glowe:)

Ale kobiety na to pozwalaja i  niestety bardzo czesto. Zbyt kochliwe jestesmy czy co?

Witajcie
Ale się rozpisałyście
Ale dobrze, dobrze, super, że wywalacie z siebie.

Odpowiem Operacji...nie, nie chciałam poteflona zmieniać, było mi z nim dobrze, chociaż oczywiste jest, że wiele rzeczy w nim mnie irytowało, ale w końcu nie ma ideałów prawda? Pewnie ja go tez irytowałam w różnych sytuacjach. Ale jednak chyba było mu ze mną dobrze, i czuje , że żałuje tego co się stało. Wdać mu ciężko ciągnąć ten kierat, a pani w czerwonych szpileczkach spowszedniała mu z lekka. Naszło go jakiś czas temu na taki telefon, niby coś w sprawie młodej, a potem zeszło na nas. Jęczał, stękał, jak to mu ciężko w życiu i usłyszałam, że wtedy nie był sobą (jak szedł na lewiznę), i że był idiotą ( to oczywiste) i takie tam. Ucięłam zdecydowanie te jego rozkminy. Co było nie wróci  i koniec.
Nie wiem, czego oczekiwał, że go przytulę do piersi czy co? Szkoda gadać.

A co do kochania. Oczywiście bezwarunkowo kocham córkę, najbliższych (mamę, braci). A motylka kocham, ale nie tak zapamiętale i bezkrytycznie jak to było z poteflonem. Tam w imię miłości dawałam się po podłodze jak szmatę targać i upokarzać. Oczywiście mam na myśli ten czas, gdy się biedak zakochał.  A tu mam świadomość tego, że różnie w życiu bywa i nie wszystko mamy dane na zawsze. Ciesze się tym co tu i teraz.

w chwili obecnej z pewnoscia corce, bo jest najmniejsza, najslabsza i najbardziej potrzebowalaby pomocy. A Kret i moj syn to kawaly chlopow silnych i to raczej oni broniliby nas a nie odwrotnie:)

Przyklad niezbyt trafiony, bo raczej ciezko sobie taka sytuacje wyobrazic, ale wiem o co Ci chodzi.

Nie mozna porownywac milosci do dzieci z miloscia do partnera, to zupelnie inne kategorie. Za dzieci dalabym sie posiekac ale i za niego tez. Niemniej, wiecej , na chwile obecna, wybaczam jednak dzieciom - bo male (mlode) i glupie. Od Kreta wymagam wiecej rozsadku i odpowiedzialnosci. Ale w chwili smutku czy poczucia osamotnienia przytulam sie do niego, nie do dzieci - one mi takiego poczucia bezpieczenstwa nie zapewnia jak on.

No i dochodza jeszcze inne, przyziemne;) aspekty tej milosci, ktorych to aspektow z dziecmi praktykowac sie nie da.

Poza tym, z mezem jest sie z zalozenia do konca zycia, z dziecmi do czasu ich wyfruniecia z gniazda.

Nie Endi, nie ma durnych pytań ... co najwyżej odpowiedzi

Twoja odpowiedź daje jasny dla mnie przekaz - ratowałabyś syna, bo czujesz taki obowiązek i już, nie dlatego że jest dla Ciebie najważniejszy, nie dlatego, że kochasz Go najbardziej na świecie.

Poza tym imperatyw to jedno a uczucia i emocje to co innego. A w sytuacji skrajnej, często nie kierujemy się logiką, tylko uczuciami właśnie.
Ja ratowałabym osobę, którą kocham a nie tą za którą "nie przepadam" tylko dlatego, że imperatyw tak stanowi ... Ale inna kwestia, że według mnie swoje dzieci się kocha miłością bezwarunkową. Można nie pochwalać wyborów, wkurzać się na podjęte przez Nie decyzje, ale miłość do dziecka jest dla mnie jedyną pewną w całym zawirowaniu uczuciowo emocjonalnym. I oczywiście nie mówię tutaj o patologiach, w których tej miłości nie ma.

No ale ja dzieci jeszcze nie mam i to może być argument przeciwko

I stąd moje pytanie do Mussu było. Bo miłości do partnera i do dzieci rzecz jasna porównać się nie da. Ale odpowiedź Mussu pokazała przynajmniej mi, że Krecika kocha, ale kocha równie mocno swoje dzieci, swoją córę, inaczej, ale równie mocno. Tyle

Oj, bo jej sie nie da kochac, taka przylepna i slodko-kwasna jest:)) Pyskata i humorzasta rowniez. Ale jeszcze cieplutka, pachnaca i dziecinna przy tym.

Ale teraz na serio - kocham moja corke wlasnie tak jak piszesz, troszke bezwarunkowo, oczywiscie w granicach rozsadku, bo warunki i granice tez ma wyznaczone. Natomiast nie jestem w 100%, ze tak samo bylam kochana przez moja mame, a jesli tak, to swietnie to kamuflowala. Moze taka nauke odebrala z domu rodzinnego (babcia tez wylewna raczej nie byla wobec corek) a moze takie czasy byly, ze sie kiedys czesciej kijem niz marchewka chowalo dzieciaki i tylko wymagalo, pouczalo, strofowalo a jak i to nie pomoglo, to do kata albo pasem po zadku. Ja od swojej mamy nigdy, jak pamiecia siegam, nie uslyszalam slowa kocham. Od taty tez zreszta nie, ale on jakos to potrafil przynajmniej uczynkami i usmiechem okazac. U mamy bylo to tak: masz czysto, pelno w brzuchu i za to masz byc grzeczna, posluszna, ulegla, pilna w nauce i pomocy w domu, niesmiala ale jak trzeba to smiala, masz spelniac nasze zyczenia i tak zaplanowac sobie zycie i przyszlosc, zeby nam wstydu wsrod ludzi nie przyniesc. Malo co nie? Jak na barki np. dziewczynki w podstawowce.
Oczywiscie byly i mile momenty i mam tez fahjne wspomnienia z dziecinstwa i wczesnej mlodosci, ale nie mam wspomnien ciepla i milosci matczynej.

Moze dlatego jestem taka rozlazla w stosunku do swoich dzieci?:) Ale moja corka np. wczoraj wrocila wczesniej z podworka, gdzie bawila sie z kolezanka i powiedziala, ze przyszla, bo troche zmarza i chce sie przytulic do cieplej mamy:) No i jak sie nie wzruszyc i nie przytulic takiego 164cm "bobasa"?:)

o to to wlasnie:) taki jeszcze zapach dziecka i takie ciepelko spod pizamki i ta gladka skorka na policzkach, super:) bo syn musi sie najpierw zdezynfekowac i oskrobac z zarostu po wyjsciu ze swojej jamy zanim do ludzi moze zejsc:) jakos juz na poczatku podstawowki przestal sie "miziac" ze mna a corce nadal to nie przeszkadza. Byle nie przy ludziach! czytaj: kolezankach z klasy:)

Możliwe, że to się kiedyś zmieni. Że jako już dorosła dziewczyna/kobieta będzie nawet przy ludziach sie przytulała Teraz jest faza dorastania i bycia cool (niestety po opowieściach znajomych, którzy maja dzieci w wieku nastu lat stwierdzam, że dobre relacje z rodzicami cool nie są dla równieśników ) .

Ja relacje miałam bardzo podobne, z mama nigdy dobrze w okresie dziecinstwa, za to oczko w głowie taty, co mame jeszcze bardziej nakrecało przeciwko mnie ...
Zmieniło się to wraz z odejściem taty. Stosunki się polepszyły, nastąpiło oczyszczenie, skrucha ... Kocham mame, bardzo kochalam tate, brak mi go ogromnie. Z mama się przytulam, i bardzo smutno mi na myśl, że z tata już mnie nie przytuli nidgy, mimo, że jako nastolatka również stroniłam od takich gestów, co by  być chyba cool

Mussu, a nie myślałaś żeby dokonać takiego oczyszczenia z rodzicami? Z mama? Porozmawiać na spokojnie o tym właśnie co było? Wyjaśnić jej jak się czułaś przez X lat? Może Ona jest nieświadoma krzywdy jaką Tobie wyrządziła?

No dobra, to ja też Wam coś powiem. Tylko cicho-sza. Mój od roku pełnoletni syn nadal się do mnie przytula. Czasem w jakichś zupełnie nieoczekiwanych momentach dopada go taka synowska czułość. Czasem, ale BARDZO czasem nawet „na ludziach”. Miał taki okres, że to był totalny obciach i nawet pogłaskać się nie dał publicznie. Nawet grzywki mu się nie dało poprawić. Ale mu przeszło. Czasem nawet bierze moją rękę, kładzie ją sobie na głowie i mówi „pogłaszcz dużego syna”. Strasznie to lubię. Rozmawia ze mną o wszystkim, czasem dysk twardy w mózgu mi od tego siada. Sam inicjuje wspólne wyjścia do kina, czy muzeum. Wiem, że już za długo go mieć dla siebie nie będę i cieszę się każdym takim jego przypływem czułości albo odruchem integracyjnym. A przeżyliśmy już różne etapy jego dorastania. Z impertynencją i robieniem się na chamskiego macho włącznie.

Parę dni temu odwoziłam go na egzamin na prawa jazdy, popatrzyłam na niego jak stał pod ośrodkiem z innymi kursantami i pomyślałam: Cholera, dopiero go odprowadzałam do „krasnali” w przedszkolu i patrzyłam, jak próbuje się zakumplować z innymi bąblami. Dopiero ja sama (ponad 3 dekady temu) zdawałam na prawo jazdy. Kiedy to wszystko zdążyło się wydarzyć?

Endi, ja też miewałam (i nadal miewam) takie myśli: niech on już idzie na swoje. Niech skończą się te wszystkie powinności i obowiązki. Niech zakończy się to ciągłe zdawanie egzaminu z przedmiotu, którego nikt nas nigdy nie uczył. Kiedyś zdałam sobie sprawę, że to po prostu moja tęsknota za kobiecością, którą jednak macierzyństwo na dłuższą chwilę ograniczyło. Taka tęsknota za tamtą nieobarczoną odpowiedzialnością dziewczyną, która mogłaby znów robić coś TYLKO dla siebie. Albo nie robić nic. Też TYLKO dla siebie. Cieszmy się więc, albowiem naszych pięć minut nadchodzi. Już spełnione jako matki i jeszcze kobiety. Już się doczekać nie mogę.

No wlasnie mussu. Ja nie moge byc kierunkiem jego przemiany i nagroda. Bo byłoby tak jak piec lat temu. On zrobiłby to dla mnie i nagrody jaka byłoby moje zaangazowanie i pochwała.
Mussu. Ja akceptuje to co sie z nim dzieje. Jestem za. I wspieram go z całych sił. I daje mu pełne prawo do zmiany. Szukania. Definiowania.
jestem za. I cieszę sie ze tak sie dzieje.
Tylko ze on nie robi tego dla mnie. Rozumiesz? Nie ja mu wyznaczam cele i kierunki. Robi to sam. Bo tak powinien to robic.
A ja po prostu patrzę na to co robi. Rozumiesz mussu.
Twoja analogie rozumiem.
Ale wiesz. On ma swój rozum i swoje wybory. Ja tez.
Ja nie moge sie zastanawiać czy jestem rozsądna lokata. Czy koniecznością. Bo to by oznaczało brak zaufania w to co robi i mowi. A na tym związku sie nie buduje.
Wiec jeśli on mowi ze mnie kocha to znaczy ze kocha. Jeśli mowi ze wybrał życie ze mna. To wybrał.
Jaki byłby sens gdybym ja szukała drugiego dna?

Warto stosowac zasade "nie naprawiamy czgos, co jest dobre". Skoro mussu zyje radosnie, odpowiedzialnie i tworczo  i jest na ogol szczesliwa, to nie ma potrzeby pochylac sie specjalnie nad nienalezyta miloscia jej matki. Ale jesli Zakretka czuje sie zagubiona, czesto podejmuje niedobre dla siebie decyzje,  wystepuja nieprzyjemne uczucia - wtedy jak najbardziej warto popatrzec, czego bylo za malo/za duzo w domu rodzinnym. Przyjrzec sie temu dziecku w sobie, ktore nie dostalo czegos, albo zostalo zranione, albo przytloczone nadmierna opieka. Przyjrzec sie, wziac za reke i powiedziec sobie - bylo zle, bylam/em bezbronna, ale teraz juz bezbronna nie jestem. Ochronie i ciebie (mala Zakretko) i siebie (duza Zakretko. I nie tylko ochronie, ale dam nam najpiekniejsze suknie, wyborne jedzenie i swietne towarzystwo - bo jestesmy tego warte, oczywiscie.
Endi, takie egzekucje mial tez moj M., od ojca. Ojciec i wszstko co wiaze sie z rola ojca i mezczyzny w rodzinie to dla niego od wielu lat puste pojecia. I mysle ze dla Twojego meza Endi i dla mojego terapia moze byc bardzo pomocna. Niestey moj M. jej nie podejmuje i raczej tego nie zroni.

Wlasnie,  rzadko zdarza sie, ze od rodzica, ktory nie sprostal roli, mozna uzyskac ukojenie po latach.  Jak pisalam M. nie wytworzyl idei ojca, jego rodziciel byl tak krzywdzacy, ze latwiej bylo M. odciac sie od wszelkich pragnien ojcowskiej milosci. Ale byla matka - czula i ciepla dla M., ale nie przeciwstawiajaca sie swojemu mezowi. I do matki M. nosil latami zal. Przed jej smiercia ten zal sie spotegowal, widac bylo jak bardzo chce od niej wyjasnienia, przeproszenia, ukojenia. Nie umiala/nie chciala tego dac. Nie dala. Zmarla. Jakie slowa, jakie zachowanie czy to rodzica, ktory krzywdzil, czy tego, ktory na krzywde pozwolil, moglyby dac uspokojenie doroslemu czlowiekowi skrzywdzonemu w dziecinstwie?

"Te mała zakrętkę ukoić. I pokochać miłością dużej zakrętki. Ktora jest prawdziwa i wystarczająca" piszesz Endi.

Ta milosc  jest wystarczajaca, by miec dobre, szczesliwe zycie, choc rodzic zdradzil. Tylko wciaz nie ma wiezi z nim i zycie jest przez to zubozone o jedna z najwazniejszych relacji. A zalozmy, ze rodzic madrzeje, dojrzewa i moglby tworzyc relacje z doroslym dzieckiem, gdyby, no wlasnie, gdyby moglo mu jeszcze zaufac. Mussu pusc wodze fantazji, wiem, ze nie chcesz zmieniac relacji z matka, ale gdybys jednak - pofantazjujmy - zapragnela miec wiez z matka, co potzrebowalabys, slyszec, co widziec, czego doswiadczac w kontakcie z nia.

Uwaga Edycja: wlasnie mialam zmienic i nie odnisic sie do mussu. Niech sobie zazywa w spokoju i radosci honeymoonu i nie zastanawia sie nad relacja z matka, ale ze Endi odpowiedzialas, to zostawiam bez zmian.

Zgadzam sie  z Tym, ze gdybanie, narzekanie i oczekiwanie gruszek na wierzbie niewiele wnosi.
Nie chodzi mi jednak o gdybanie i stanie w miejscu tylko o  rozwazenie - jesli jest znaczna szansa na to zeby relacje z waznymi osobami zaistnialy ponownie, ale juz na zdrowych zasadach, to warto.

No ale dosyc tych wywodow. Wy juz spicie sobie a ja dopiero niedawno po poznej kolacji.  Lubie slimaki i M. zrobil zapiekane w pieczarkach. Pycha. Do tego argentynskie biale wino. Za oknem zimno dzisiaj juz i wyraznie jesiennie.  Milego weekendu

Tak nawiązując do naszej pogawędki - dzisiaj rano, ja jeszcze w łóżku i wracam D. z siłowni i pierwsze kroki kieruje do mnie z piękną różą i eklerami z mojej ulubionej cukierni i zrobiło mi się tak miło, taki banan mi na twarzy wyskoczył i takie zaskoczenie, że bez okazji, ze nie było kłotni żeby kwiatkiem łagodzić coś musiał itd ... i poczułam taką radość w środku, wiesz Mussu, taka myśl, czy to własnie nie o takie chwile mi chodzi? Czy nie o to chodzi w związku? Może fikołków nie robię, ale miło mi było bardzo i widziałam, że Jemu jest miło, że mi przyjemność sprawił

A co do relacji z mama, jasne Mussu - jak nie czujesz potrzeby, jak jest Ci dobrze, jak poukładałaś sobie w głowie wszystko to co z mama związane to pewnie nie ma sensu tego ruszać.
Ja zawsze kierowałam się bardziej emocjami niż rozumem i do upadłego próbowałam ratować różne relacje, i dzisiaj mimo, że z mama nie jest idealnie to ciesze sie ze jestesmy w tym miejscu razem, w którym jesteśmy

Jeszcze pytanie jaka bedzie droga moja dojścia.... Widzisz. Byłam sama ponad tydzień. Teraz. Maz daleko. Dobrze mi było. Moze to taki czas. Taki etap. Ale nie tęsknie. Nie brakuje mi go. Jest mi dobrze.

To mnie martwi. Przyznaje.
Lepiej mi bez niego? Czy z nim?

Endi, ale masz świadomość że jest..że wróci..ta pewność może właśnie dawać Tobie  takie chwilowe wytchnienie.
Wiesz ja teraz czasem też chciałabym być sama, przez tydzień, dwa, miesiąc...i wcale nie twierdze że byłoby mi źle..Jednak gdybym wiedziała, że to tak ostatecznie..że na zawsze...wtedy poczułabym pewnie jego brak..

Cześć Zakrętki (''')]

Jak było u Kurta? Ano, nie było. Zamiast tego był weekend bardzo ciężkich rozmów z panem M, o rozwodzie też. Nie wiem czy coś się zmieni. Próbowałam mu pokazać, że nie tylko ja odpowiadam za to jak jest. Że on również. Że jeżeli on nie będzie chciał czegoś zmienić, że jeżeli nie będzie chciał inaczej na mnie spojrzeć to i tak nic się nie zmieni choćbym ja i na głowie stała - nie może być tak, że tylko jedna strona się stara i próbuje, a druga tylko się przygląda, ocenia, stawia kolejne mury i piętrzy przeszkody. Patrzy i czeka aż ta pierwsza strona się potknie, a wtedy ma pole do popisu dla siebie, bo znów można coś wytknąć, czegoś się przyczepić. Bo znów można powiedzieć, że ta jedna, drobna sytuacja przekreśla wszystko inne itd.

Co dalej? Póki co jeszcze nic. Dziś miałam iść do psycholog, ale muszę przełożyć wizytę bo młody mi się przeziębił i siedzi w domu. Znów mam więc górkę... widzę doskonale ten schemat! Widzę jak wszystko się powtarza, jak to działa, jakie ma fazy. Kocham tego człowieka, który jest w fazie "górki", nie kocham tego człowieka, który jest "w dołku". Który jest prawdziwy? Obaj? To dwie zupełnie skrajne osoby! Chcę iść porozmawiać z psycholog, potrzebuję tego.

Szkoda mi wyjazdu na Kurta bo trudno mi uwierzyć, ze ten weekend coś zmieni. Jeśliby jednak miałby coś zmienić to mi nie będzie szkoda bo można się zapisać jeszcze raz. Jakaś szansa, że coś się zmieni jest bo ja się zmieniam, inaczej rozmawiam. Tak czy inaczej, prędzej czy później coś się zmieni... w którąś stronę...

A zmieniając temat, bo tego w/w nie ma sensu wałkować (przynajmniej na razie) - odliczam dni do założenia aparatu na zęby - ostatni tydzień wolności kulinarnej przede mną ;-)

miłego dnia i zmykam do pracy

No szkoda tego Kurta ...

A aparat z jakiego powodu zaadoptujesz?