Kobiety na zakręcie - Netkobiety.pl

jak romantyka to pelna geba:))

Ja pitole! U TEGO Kurta? No to Ci silky szczerze zazdroszcze:)) Koniecznie podziel sie wrazeniami i doswiadczeniami po warsztatach:)

Silky a co z rocznicą? Coś planujecie, dla "ocieplenia" atmosfery? Skoro TAKA okazja? Jakieś wyjście, cos?

No Mussu, rzeczywiście
Podziwiam odwagę, ja kiedyś żartowałam, żę w Las Vegas ślub wezmę bez całej pompy, ciotek, wujków i kuzynów nie widzianych kilkanaście lat, nie lubianych i siejących zamet w rodzinie ... brrrrr  bo to tak przy okazji zwiedzania USA miałoby być i zarazem podróż poślubna  ... ekonomicznie USA przede mną kiedyś tam, więc kto wie?

Benzyneria, ale dlaczego odechciewa?
Myślę, że warto czasem z siebie wywalić, oczyścić się na swój sposób.
Swoje przeszłaś, teraz próbujesz znaleźć równowagę.
Masz do tego piękne okoliczności przyrody
A może jakiś przystojny drwal wpadnie Ci w oko?

Swoją drogą zazdroszczę Wam tych pięknych okoliczności przyrody w zasięgu ręki
Ja mam co prawda blisko całkiem niczego park, ale w leśne ostępy to muszę dojechać

Benzynerio, jak za rok napiszesz takie samo rocznicowe podsumowanie, to idę o zakład, że nie będzie w nim już miejsca dla byłego męża, jego panny i całego tego bałaganu. Szczerze, jestem pod wrażeniem tego, jak sobie radzisz. Nie tylko logistycznie ale i mentalnie.
A mój pies też nurkuje. Czasem jego piłeczki nabierają wody, toną i on wtedy potrafi taki właśnie numer wykonać z zanurzaniem pyska. Niby jamblador a wodołaz.

Tarantello,
zajrzałam do Twojej historii ... zmierzchłe czasy na szczęście.
Początki wpisow są mi bardzo bliskie. Historycznie, ale jednak. I mam wrażenie, że coś w środku nadal mnie uwiera, kłuje. Gdzieś napotkałam na wpis o masie pozycji książkowych w pdf, które jak koło ratunkowe miały być Tobie rzucone
Posiadasz może jeszcze te książki? Kilka tytułów, które najbardziej Ciebie dotknęły? Czy mogłabym Ciebie prosić o przesłanie mailem, albo rzucenie tytułów i autorów, jeśli już ich w pdf nie posiadasz?

Wyobrażam sobie miny całego grona jak ten tort zobaczyli

To z M. żyjecie jak za przeproszeniem współlokatorzy? Nic wspólnie nie robicie? (spacer, film, zabawa z małym, wspólne gotowanie tudzież jedzenie , jakieś wyjścia)

Mhmhm ...a poruszacie temat rozstania w takim układzie? Bo jak długo to trwa? miesiące już?

Silky u Was czas na terapie malzenska. Zwykle pomaga w takim impasie. Albo ruszyc do przodu razem albo oddzielnie. Moze tez sie okazac, ze dla obydwojga ta sytuacja jest w jakis sposob korzystna, mimo ze nieprzyjemna. Rozumiem, ze ciezko Ci odejsc i mimo ze wydaje sie, ze dla Ciebie byloby to ozywcze i mozliwe, ze po latach powiesz, ze to dobra decyzja, to moze jednak sprawdzic jak to widac z zewnatrz. My widzimy tylko jedna strone. Terapeuta widzi dwie i to jego ogromma przewaga nad tym forum w takiej sytuacji.

To w takim razie kto ciągnie ten związek, skoro Twój mąż chciał się rozwieść? Terapia nie poskutkowała, więc On zrezygnował z rozwodu, czy Ty Silky uprosiłaś go by tego nie robił?
Silky dlaczego z Nim nadal jesteś? Jakie zyski przeważają w ogólnym rachunku?

Endaluzja

Dzięki, też Cię kocham i to od dawna.  Bo przeczytałam cały wątek.
Tak odczytałaś także to, co pomiędzy. Nie jest łatwo i nie będzie. Ale nikt mi nie obiecywał, że będzie łatwo. A moje doświadczenie życiowe to nawet podpowiadało, że będzie bardzo ciężko. I było. Bo i myśli samobójcze w tych ostatnich dwóch latach były. I załamki, i ryki i wszystko.  Ale to zupełnie normalne jest i nie ma co tłumić tych uczuć. Bo stłumiłabym też wszystkie inne. Radość ze spaceru, z pięknych okoliczności przyrody, z moich zwierząt i z widoku dzieciaków pochylających się nad naszymi zwierzętami. A tyle tych pięknych rzeczy się zdarzyło przecież.
Najważniejsze są dzieciaki, rodzina. A z tym jest dobrze.
Z synem mam trochę dystans, bo on z dystansem podszedł do sprawy. Więc jak mała dziewczynka trochę boczyłam się. Ale przyjeżdża, zżera to co mu przygotowałam, wariuje z psem, robi z łaski to, o co go poproszę. Wrzeszczę na niego, że się nie angażuje, że nie sprząta, że rozwala... Czyli tak jak zawsze. Potem on wypad do narzeczonej i powrót w środku nocy. Budzi mnie, więc ja budzę go rano już od 6, bo spać nie mogę. Wpuszczam mu psa do łóżka i obserwuję, jak ten go liże, a długi się cieszy. I jest git. Znowu zżera i tak na okrągło leci. Lepiej go ubierać niż karmić.  Czasami idziemy razem nad jezioro tzn. ja biegnę, a on za mną idzie i mówi "Matka, tempo, tempo" itd. Kąpiel w jeziorze, czasami jego przyjaciele i koledzy. 
Z córką jestem bliżej, bo ona się obraziła na ojca. Przyjeżdża, leży ze mną w łóżku i oglądamy telewizję. . Bo telewizor mam tylko w sypialni. Czasami ryczę, a ona mówi "No nie. Matka, ogarnij się" Jest blisko, czasami aż za blisko. Po jednym dniu już włazimy sobie na głowę. Ona marudzi, że jest mnie za dużo, że nie ma tu intymności, że wszystko słychać, że synusiowi to gotuję, a ona sobie sama musi itd.  I tak marudzimy sobie na siebie. Po 2,3 dniach ona wyjeżdża.
W sumie to jest tak, jak mówiła mi koleżanka. Z uśmiechem ich witam i z uśmiechem żegnam. To taka naturalna kolej rzeczy.
Więc życie płynie i jest dobrze. A będzie jeszcze lepiej, bo spodziewam się dalszego ciągu zadowolenia. Bo z czasem nabieram dystansu. A emocje, cóż wloką się na końcu i tutaj zmiana będzie odczuwalna, ale z wolna i z ostrożna.

Cholipa, czekam na majstrów. Byli w sobotę. Wczoraj nie, ale dekarz zadzwonił, abym mu przywiozła kasę. Bo nie ma, a zamówił perfumy itd itd itd. a mówił to z alkoholowym zniekształcaniem mowy. Wysłałam go na Berdyczów. Więc dzisiaj pewnie przeciąganie liny jest. Nie wiem, czy dzwonić i szukać innego dekarza, czy dać czas do jutra i zobaczyć. Nie ma kasy, więc może jutro jednak będą. Co ja bym robiła, gdybym nie miała tej budowy? Życie byłoby nudne i nie byłoby dylematów "Ojciec prać?"

Operacja

Nic bardziej błędnego. Nie jestem szczęśliwa, ani nieszczęśliwa. Mam chwile załamania i mam chwile szczęścia. I godzę się zarówno na jedno jak i drugie.Z czasem załamania się coraz płytsze i krótsze. ale to też nie idzie fajnie prosto w górę. Jest różnie, ale to jest normalne. Więc jak kolos, to na glinianych nogach. Na razie. idę do przodu, bo zostałam do tego zmuszona przez wyprowadzkę męża. Coraz bardziej świadomie idę. I tak jak pisała Tarantella, za rok już jego nie będzie w moim podsumowaniu. Wtedy będzie ok. Będę tylko ja, a potem dopiero cały świat. Już to widzę i się na to cieszę. Bo mam zgodę na moją samotność, a raczej najczęściej mam. Myślę, że ta zgoda na to jest ważna.

Majstry są. Ściągnęli trochę dachówek na skraju dachu. I oczywiście zaczęło padać, więc jest jak zwykle.

Bardzo zdrowy odruch masz, Pytajko. Jak uwiera, to trzeba się temu przysłuchać zamiast spychać i udawać, że samo minie.

Tamtych pozycji w pdf-ach już nie mam. Mimo ówczesnej żądzy biblioterapii, na dłuższą metę nie lubiłam czytać książek w tej postaci. Z różnych względów zdecydowanie preferuję książkę w jej pierwotnej formie. Takie książkowo-molowe natręctwo.

Nie wiem, jaki zakres literatury Cię interesuje. Z różnych etapów rozwoju sytuacji i własnej świadomości mogłabym wymienić różne pozycje. W jakimś stopniu każda była mi pomocna. Lista jest naprawdę obszerna i może najprościej będzie, jeśli prześlę Ci mailem dwie listy – moją i Niekochanej. Jeśli miałabyś życzenie – napisz na mojego maila.

Endaluzja

Takie myślenie to myślenie osób niedojrzałych.
Mój mąż mówił mi, że to się podziało poza nim. On chyba cały czas podchodzi do tego, że on jest ofiarą tego wydarzenia. Bo to bardzo ułatwia sprawę. Ja niestety uważam, że jeżeli jego romans trwał prawie 2,5 roku przed wyprowadzką, to on podejmował prawie 800 razy decyzję, by być z tą kobietą. Każdego dnia podejmował kolejną decyzję. Taką samą. A potem przez kolejny rok także.  Można powiedzieć, że przynajmniej jest konsekwentny.
Ostatnio koleżanka powiedziała mi, że jej mąż zdziwiony powiedział, że dziwne że jego kochanka zaszła w ciążę. Zamiast dziwić się, że pomimo spania z nią nie zaszła, on dziwił się, że zaszła.

A co do podejmowania decyzji. To nie jest takie proste, kiedy są uczucia, dzieci, powiązania i wiele wspólnych lat. Bo nic nie jest czarno-białe. Sama miałam tak, że rano budziłam się i modliłam, aby on mnie nie zostawił. Bo ja byłam wiele lat temu sama przez 3 lata z małym dzieckiem. Wtedy czekałam tylko na księcia, który mnie wybawi. I wybawił na kolejnych ponad 20 lat. Więc teraz przypuszczałam co mnie czeka.
Teraz mam ponad 50 lat i jestem przezroczysta dla mężczyzn. A przynajmniej taka się czuję. I czuję się niejako skazana na samotność. Bo życie nie jest sprawiedliwe. Im starszy facet, tym łatwiej mu znaleźć nawet dużo młodszą i atrakcyjną kobietę. Im starsza kobieta, tym jest to trudniejsze. I pewnie tym mniej się chce.

Więc np. Silky namawiałabym na rozstanie. Bo jesteś jeszcze młoda, bo jeszcze wiele się Tobie chce. I masz szanse na naprawdę fajne życie i na spotkanie faceta, z którym i Tobie, i jemu będzie fajnie. No i masz na to sporo czasu. A Twój poziom życia tak bardzo się nie obniży, co jest także bardzo ważne. A to, co masz teraz przypomina bardziej wegetację, niż życie. W ogóle jakoś ja tego życia w Twoim mężu nie czuję. Czy jego praca jest dla niego pasją, w której spala się aż tak bardzo?
Czy on po prostu tak ma? Bo Ty masz w sobie pasję życia, to się czuje. Więc on jakby ściąga Cię w dół. A bycie z kimś powinno raczej budować. Ale rozumiem, że u Ciebie musi być gotowość na to. Niech to się więc wypali do końca.

U Operacji jest zupełnie inaczej.
Bo pomiędzy Wami jest jeszcze jednak budowanie jakiejś bliskości. Inne warunki materialne zupełnie. Więc i cena samotności będzie większa i trudniejsza. Szanse na ułożenie sobie życia z kimś innym dużo trudniejsze. Samotność zaś trudna do udźwignięcia. Tutaj mogłoby coś z zewnątrz przeważyć. Ale jak to w życiu to pewnie tak prosto to nie będzie. Więc ja to bardzo rozumiem. Też bym chyba jednak starała się budować to małżeństwo. Przecież miłość to nie jest jedyne uczucie, na którym można budować. Ja mojemu mężowi powiedziałam, że mamy dzieci, mamy rodzinę i możemy budować na przyjaźni, koleżeństwie. Przynajmniej u niego, bo u mnie uczucie było.

U Renaty też jeszcze inaczej.
Reniu - dla faceta zmieniłaś swoje życie zupełnie. Pojechałaś na koniec świata. Z nadzieją na wspólne wsparcie, budowanie razem starości i bezpieczeństwa. I akurat tego nie dostajesz od tego faceta,  I raczej nie dostaniesz. Bo on jest psychopatą, Ty o tym wiesz już. Od takich osób ucieka się tylko do przodu.Bo oni mogą tylko zmanipulować, o zmianie chorego raczej nie ma mowy. Tylko o wymuszeniu szacunku, współdziałania. A wymusić może tylko osoba zdrowa i silna. Więc jeśli osłabniesz, czy zachorujesz, albo on się tym znudzi, to podzieje się wszystko poza Tobą. Ale Ty o tym wiesz i to jest także ważne. No i jesteś tam już kilka lat, więc możesz budować sama tam na miejscu, jeśli zechcesz. W perspektywie masz pewnie raczej samotność i warto to brać pod uwagę.

A to tylko moje obserwacje z Waszych tylko wpisów na forum. A przecież to nie oddaje obrazu całości. Życie raczej szare jest niż czarno-białe. Ale za to kiedy człowiek dojrzeje do decyzji, to potem idzie jak burza. Mój mąż, kiedy podjął decyzję i się wyprowadził, postawił wszystko na jedną kartę. Robi wszystko, żeby zdobyć tą młodą kobietę, wiele manipulacji w tym widzę. Na razie chyba ją zdobył. No, ale zdobyć a utrzymać czyni wielką różnicę. Bo w dłuższym czasie manipulacje to dużo za mało. A on mocno zaburzony jest. Nawet ciekawa jestem, jak to się poukłada. Jego ojciec stworzył dobre, stabilne małżeństwo z jednym dzieckiem. Udało mu się. Ma dzisiaj 77 lat, jego żona 63. I są razem ponad 30 lat.
Z kolei, kiedy mój mąż podjął w końcu decyzję, ja również zyskałam moc działania. I lecę na tym do dzisiaj. Emocje mnie mocno blokują, bo ja tego nie chciałam. Ale ma się to co jest,  a nie to co się chce mieć. W każdym razie ja tak mam obecnie. Luksusem jest możliwość robienia tego, na co się ma ochotę. Ale pewnie warto to robić jeśli się wie, czego się chce. a o to chyba najtrudniej.

Witam slonecznie,choc za oknem paskudnie.
Benzyneria,nawet nie przypuszczalam,ze z moich wpisow mozna tak trafnie okreslic moje relacje z mezem.Byc moze musialoby sie stac cos jeszcze gorszego,zebym od mojego odeszla,choc z nim szczesliwa nie jestem. Pewnie sytuacja finansowa ma tez znaczenie.Na ten aspekt otworzylas mi oczy.Ja w swoim malzenstwie czuje sie podobnie jak Silky,ale moj maz zachowuje sie zupelnie innaczej.Kiedy juz jest w domu chce by miedzy nami bylo tak jak kiedys,tylko ja tego nie potrafie.Pomaga mi,dogadza.I tak sobie tkwimy,zyjemy i chyba zadne szczesliwe nie jest,ale tez nie nieszczesliwe na tyle by odejsc.
Benzyneria piszesz ,ze do szczescia u Ciebie jeszcze daleko,ale tak ogromna swiadomosc siebie,madrosc zyciowa to naprawde skarb.
Silky-na tyle na ile Ciebie poznalam to rzeczywiscie szkoda czasu.Maz mial tyle czasu by cos zrozumiec,zadzialac i nic.Mysl o sobie,moze Ty masz sile i odwage na zmiany.
Mussu-domyslam sie dlaczego nie piszesz,ale  pozdrawiam serdecznie i daj znac co slychac w mroznej krainie.

Silky, jakie masz korzyści z bycia w tym związku?

Monia, ja poprostu uważam, że jeżeli ktoś jest w związku, w którym jest nieszczęśliwy jest mu źle, i przepraszam, ale jednak rachunek zysków i strat generuje dużo więcej strat niż zysków, to może być to sygnał, że taka osoba ma problem z sobą, problem, którego nie dostrzega i to są różne kwestie, sama wiesz to może być niskie poczucie własnej wartości (to że osoba mówi o sobie jako o osobie z wysokim poczuciem własnej wartości niekoniecznie musi być prawdą i ona sama może o tym nie wiedzieć), to może być kobieta kochająca za bardzo i  szereg różnych ....

Dlatego pytam Silky jakie są te korzyści, bo jeśli zysków (wspomnienia, dziecko, finanse)... jest tyle samo co strat (samotność, pustka, łzy, brak szacunku...) to może jakoś to uzasadnia tkwienie w tej relacji, ale jeśli zdecydowanie więcej jest strat to uważam, że jest to głębszy problem.

Emocje i wspomnienia Silky ... jakby się dobrze wczytać, przypomnieć sobie wpisy z wątku, to Silky zawsze była zdominowana, mąż zawsze ją tak traktował, tylko niegdyś Ona się na to godziła, od jakiegoś roku, dwóch nie ma zgody Silky na tego typu zachowanie i mają impas. Nie wiem, czy Silky ma naprawdę więcej miłych wspomnień niż tych nieprzyjemnych ... to tak dla przykłądu.

Uczucia - uczucia męża są conajmniej wątpliwe, Silky od dwóch lat też chyba nie do końca jest pewna swoich.

Dziecko, czy Twój synek Silky nie odczuwa waszej podbiegunowek atmosfery w domu? Naprawde dziecko nie widzi, że rodzice nie żyją razem?

Być może Silky jest dalej z mężem i dalej jest podporządkowana jego humorom, bo podświadomie czegoś się boi? Dlatego pytam Silky, dlaczego jest z mężem? Dlaczego jak następują ciche dni nie powiesz " ja się nie zgadzam, nie zgadzam się na brak rozmów, na chłód emocjonalny wiejący z siłą halnego, jak nie jesteś w stanie traktować mnie jak człowieka, jak osobę ukochaną, to mi to powiedz a ja będę wiedziała co z tą wiedzą zrobić"?  Atmosfera w domu Silky i fakt, że małżeństwo jest razem pod jednym dachem dla mnie, z boku świadczą o tym, że Silky nadal jest podporządkowana.

Tak sobie gdybam tylko ....

I jeszcze jedno - zrobiło mi się smutno czytając opis Silky z wieczoru rocznicy. Ok, zapomniał - zdarza się, ale skoro Silky już mu przypomniała to nie mógł jakoś zareagować? Najprościej - kochanie zapomniałem, napijmy się lampki wina, obejrzyjmy fim, powspominajmy tamte szczęśliwe chwile sprzed 7 lat ... cokolwiek. Jeśli dobrze odczytałam mąż poza odpisaniem na sms nie zrobił nic Biorąc pod uwagę wiadomość Silky, która była ciepła, nostalgiczna ... podejrzewać tylko mogę jak jej było przykro.

Mnie również się zrobiło przykro. Ale mniej niż gdybym zeszła do niego na dół, gdybym to powiedziała, a nie napisała. Nie spodziewałam się nic więcej. Po co to wysłałam? Bo chciałam się upewnić, upewnić co on zrobi... że nie będzie kolorowo...

Pytacie dlaczego nie odchodzę... jeszcze nie jestem gotowa... jeszcze nie doszłam do swojej ściany, choć tak blisko niej chyba jeszcze nigdy nie byłam. Wszystko to, co było 1-2 lata temu wydaje mi się dziś taką błahostką! Nasz kryzys trwa od przełomu 2012/2013. Wiele się w tym czasie wydarzyło, wiele się we mnie zmieniło. Ja się zmieniłam... Mój M też... tylko w inną stronę.

Pytajka - pytałaś o korzyści, o wspomnienia. Tak, ja mimo wszystko wciąż mam więcej dobrych wspomnień. I tu jest też problem, który zauważyła moja psycholog - ten człowiek, którego pamiętam i kocham, a ten z którym żyję to dwie, zupełnie różne osoby. Z tym się muszę uporać. Muszę stawić wreszcie temu czoła, dopuścić to do swojej świadomości. Ja wciąż czekam, że on nagle się obudzi jak ze złego snu, popatrzy na mnie, powie że kocha ,uśmiechnie się... że znów będzie fajnie, że będzie tak jak bym chciała...

Wychodzę z domu, uśmiecham się, mam ludzi wokół siebie, żyję. Wracam do domu - póki jestem sama jest ok, wraca M - robi się dziwnie "sztywno". Wiem, że synek to widzi. Wiem, że teraz czerpie jak gąbka wzorce zachowań. W jego życiu taty prawie nigdy nie było - zawsze w pracy. W pracy, jak to zawsze mówił, dla nas, by nam zapewnić to czy tamto.

Kiedy robi mi się najbardziej przykro? Gdy wyobrażam sobie te momenty gdy synek pyta o tatę, jeżeli mielibyśmy się rozstać. Ściska mnie na samą myśl. I wydaje mi się wówczas, że z punktu widzenia synka teraz nie jest źle - miedzy mną a M jest spokojniej niż jeszcze wiosną czy latem. Od 3 mcy nie było kłótni. Synek ma więc spokój, ma wciąż oboje rodziców, myślę że czuje się bezpiecznie. I myślę sobie - "czy mam prawo? czy to dobra droga - wykazanie się jednak egoizmem w tym momencie i zadbanie o swoje szczęście?" z resztą bez gwarancji sukcesu.

To kolejna rzecz, która mnie blokuje. Tak, boję się samotności. Wiem, że nie jestem głupia, że wzbudzam sympatię, mam znajomych, wiem że jestem atrakcyjna. Ale boję się... Boję się tych długich wieczorów...

Na przyszły tydzień umówiłam się ze swoją psych. Nie byłam u niej od 2 m-cy. Podczas ostatnich rozmów powiedziałam, że do końca roku chciałabym podjąć jakieś decyzje, uporządkować pewne sprawy. Powiedziałam wtedy, ze przy kolejnej tzw. dużej awanturze powiem kategorycznie dość, koniec. I co? I od 3 mcy nie ma już takich awantur. Od 3 miesięcy jest mniej lub bardziej bylejak, ale w ciszy...

Nie mam też zielonego pojęcia jak to wszystko zrobić, zorganizować. Mamy wspólny dom z kredytem. Mam zapytać kto odchodzi? Mam sama wynająć mieszkanie? Mam powiedzieć jemu by się wyprowadził? Jakie mam prawo od niego tego żądać? To nasz wspólny dom. Nie mam zielonego pojęcia jak to zrobić, nie mam planu...

Co więc robię teraz? Staram się zbudować możliwie dużo wokół siebie, zbudować mój świat, by wypełnić pustkę. Pustkę, która jeszcze się pogłębi i to bardzo! Bo choć nie ma go przy mnie psychicznie, emocjonalnie, to jednak fizycznie co dzień wraca do domu, zamieniamy kilka zdań, śpimy w jednym łóżku, czasem uprawiamy sex... Tak, ta pustka będzie jeszcze większa....

Niby wszystko w teorii wiem, gdy patrzę na to z boku to niby wszystko widzę... ale...

Pamiętam doskonale te wszystkie lęki, które mnie powstrzymywały przed zrobieniem tego decydującego kroku. Czekałam na cud. Aż w końcu to eks nie wytrzymał i poszedł w siną dal.
I wtedy zostałam postawiona przed faktem dokonanym, musiałam powiedzieć dziecku, zorganizować jakoś to życie.
Nie są to miłe rzeczy, a szczególnie bolesne jest przekazanie dziecku, że rodzice się rozstają. I później pomóc dziecku przejść przez tą traumę.
Dlatego rozumiem Cie Silky, że odsuwasz to wszystko w bliżej nieokreślona przyszłość. Chociaż wiadomo, że nie można w nieskończoność, bo takie zycie Cie wykończy.

Z jego strony zapamiętałam, że ma warsztaty: Mięso I i Mięso II, ale teraz popatrzyłam, że ma dziczyznę oddzielnie. Szczęściara Jak już się nauczysz, to w moje rejony możesz walić jak w dym. Moja gmina nie może sobie poradzić z ilością dzików. Ryją nam trawniki na osiedlach, lokalną ludność straszą i pod samochody bez pardonu wchodzą spacerowym krokiem. Czasem jak wychodzę wcześnie rano na spacer z psem, to spotykam całe ich stada. Maluchy są urocze, ale tatuś z mamusią... no dzięki. Jak fiat 126p. Gmina wystawiła specjalne odłownie i prowiantem kusi, żeby je powywozić do lasów, ale one się uparły na TU i już. Nikt im nie będzie mówił, gdzie mają ryć. I ja je rozumiem

Ja obstawiam śródziemnomorską i antipasti. Póki co bez powodzenia. Ciekawa jestem Twoich wrażeń.

Kursik ? Ja!Ja!
Wiecie,ze ja nie jadlam jeszcze jarmuzu.Jakos nie mam odwagi.
A zielona pomidorowke to robi sie jak? Taka zupa krem?A z czym?
.
My kobiety to kurcze  takie sentymentalne jestesmy.Szkoda nam fajnych chwil i ludzimy sie,ze ksieciu sie zmieni.A oni tak czesto maja to w nosie.Bylo minelo.

Ano wlasnie, Operacja. Mysle, ze roznimy sie znaczaco - kobiety i mezczyzni - i warto o tych roznicach pamietac. Dla kobiety wazniejszy bywa zwiazek i rodzina niz ona sama, dla mezczyzny czesciej on sam jest najwazniejszy dla siebie. Cos jest w tym powiedzeniu "dla kobiety dom jest swiatem, dla mezczyzny swiat jest domem". I pisze to ja - dla ktorej swiat jest domem ze stylu zycia. Ale pragnienie by miec stabilny czuly dom jest moja naturalna kobieca potrzeba.

Co do kursu,
Endi zrob nam kurs, zrob, pisze powaznie.  To bedzie swietne zajecie na jesienne wieczory. Jeden przepis do zrealizowana w tygodniu na przyklad. Mozemy zaczac od quiche z gruszkami i serem plesniowym? Choc ta zupa i dynie na jarmuzu...

to nie jst zły pomysł.. zainspirowalas mnie renatta, pomyslę...

Endi-wiesz ja chyba nie wymagam jego zmiany.Bo byl fajnym mezem.Bardziej oczekuje wiecej starania o nasz zwiazek,wiecej naszego wspolnego czasu bysmy mogli odbudowac nasz most.Moj maz podjal decyzje o wlasnej firmie-to wiesz.Tak strasznie malo sie widzimy,ze robi sie dla mnie obcy.Zamiast sie przyblizac, odbudowywac relacje -ja nabieram coraz wiekszego dystansu,bo te dobre dawne wspomnienia sa wypierane przez te nowe-zle,ale bardziej zywe. Zbyt malo jest tych nowych dobrych.Dlatego nie mam powodu,zeby teraz odchodzic,ale nie jest mi dobrze.
..
Ta zmiana miala dotyczyc bardziej meza Silky.Jego zachowania wobec niej.
Endi-bez tego jej malzenstwo nie przetrwa.

Pojszło. Mam nadzieję, że dojszło.

Witajcie dziewczyny

operacja - bo jesteśmy bardziej odpowiedzialne i chyba bardziej MYŚLĄCE ! szkoda że do mnie ten tvn nie zadzwonił, rzuciłabym im jeszcze listy pożegnalne mojego m jak to się miał wieszać i nagrywać ostatnie pożegnania na kamerę dla córki - jesssu ale mieliby rozkminkę w studio hehe

Endi - rób ten kurs a najlepiej please przyjedź do mnie coś dobrego ugotować bo mi sił i koncepcji brak.

Buziaki dla Was

Nie pytajko widocznie źle to opisałam. To sie zdarza czesto. Duzo cześciej niz inne sytuacje.
Bo ja pisze o akceptacji. Nie o dopasowaniu. Nie wierze w dwie połówki pomarańczy. Ze ludzie do siebie pasują i ze musza sie odnaleźć. Ze każdemu pisany jest ten jedyny...
Ja wierze ze miłość to akceptacja i szacunek fo drugiego człowieka. Takiego jakim jest.
Wiecie czemu mussu jest permanentnie szczęśliwa z krecikiem mezem???:))) bo musu go lubi. I akceptuje. Bierze co on daje. Daje to co chce mu dac. Cieszy ja to, co on jej daje. A jego cieszy to, co otrzymuje od mussu. Myśle, ze krecik ma tysiące dziwnych zwyczajów i nawykow ( jak kazdy) myśle, ze mussu ma tysiące dziwnych przyzwyczajeń ( jak kazdy). Ale żadne z nich. Gdy sie spotkali na swojej drodze. Nie chciało zmieniać tego drugiego. Nie chciało kogoś innego.
Bo ja tak sobie myśle. Ze tylko tak da sie razem żyć.
Akceptując siebie. Akceptując partnera.

Endi, chyba omyłkowo skierowałaś wypowiedź do mnie  
Ja absolutnie zgadzam się z tym co napisałaś, podziwiam taką mądrość, której niestety ja jeszcze nie osiągnęłam. Bo ja bardziej lub mniej świadomie próbuje go zmieniać zamiast zaakceptować albo się rozstać ... Dlatego z podziwem patrzę na tak świadome kobiety, świadome nie tylko w teorii, bo łatwo jest rzucić słowo na wiatr a później robić inaczej.
Dlatego Ty i Mussu jesteście dla mnie silnymi, świadomymi siebie, swojej wartości, wartości życia babkami ... Super babkami I dobrze!!!

Czesc.
Endi ale przeciez kazda z nas w dniu slubu akceptowala w pelni  swojego poteflona. Nawet jego pierdy (przepraszam). Czy wyobrazasz sobie slubowanie z klauzula,ze masz zmienic to i to. Mussu jest teraz na takim etapie relacji malzenskich,na ktorym my bylysmy20 lat temu ale wiedze ma duzo wieksza i doswiadczenie,wiec moze zauwazy jesli mialoby sie cos zlego dziac.
Przeciez Silky 7 lat temu byla zapatrzona w swojego meza a teraz nie rozumie co sie dzieje. A Monia-chciala cos zmienic?

Pytajka-ja tez uwazam,ze Mussu bedzie do konca ich dni szczesliwa z Kretem. Oboje juz wiedzieli co chca,mieli bagaz doswiadczen i decyzja byla duzo lepiej przemyslana.Chodzi mi o to,ze 21 lat temu akceptowalam swojego meza w 100 %. Nie mialam zastrzezen,wiec u mnie nie w akceptacji jest problem. Owszem obecnie nie akceptuje wszystkiego,bo mi szanowny malzonek wyjechal z takimi rzeczemi o jakich mi sie nie snilo 20 lat temu. To tez mam to akceptowac?

Masz racje Pytajko. Np zdrada sprawila,ze patrze bardziej krytycznie na meza,nie przez rozowe okulary. I moze to mojego poteflona zaskoczylo i dlatego pozniej tez zachowal sie niefajnie,choc juz zupelnie w innej kwestii.Moje poklady akceptacji byly glebokie,moze to wlasnie rodzaj buntu,ze teraz nie nagne sie.
Tak-niestety pojawila sie ta druga.