Kobiety na zakręcie - Netkobiety.pl

Oczywiście, że się da. Problem chyba największy jest w tym, że Ty się obawiasz ich reakcji, pragniesz z jakichś powodów być perfekcyjna, a masz być zwyczajna - niezwyczajna, masz sobie pozwolić na pomyłki. Rodzice mogą nie aprobować Twoich wyborów i Ci o tym mówić. A ważne co Ty z tym zrobisz. Jeżeli będziesz pewna tego co chcesz robić, pewna swoich wyborów Rodzice zrozumieją widząc Twoją postawę. Problemem może być to, że Ty nie wiesz czego chcesz i czy przypadkiem może Rodzice mają rację.

Dziękuję Dziewczyny.

Wiecie, ja nie znam innej relacji. Jak rodzicom mówię, co u mnie, to to jest jak spowiedź.

Wiem, czego chcę teraz. Może za kilka lat będę chciała czegoś innego. Problem w tym, że ja robię dobre wrażenie i mają mnie za niezależną karierowiczkę. Mówię, że jest inaczej, ale mi nie wierzą. "Nie przejmuj się nią, jest silniejsza niż myślisz." - teściowie do męża
Chciałabym przez rok zająć się domem, zainteresowaniami i prostą pracą. Czy to tak wolno przerwać na rok prostą drogę?

Czy jest jakaś szansa na skończenie studiów (ostatni rok studiów) kiedy ma się dziecko?

Jesteście bohaterkami. Naprawdę.

Witaj kolejna

Bardzo dobrze Ciebie rozumiem, ponieważ mam/miałam bardzo podobne relacje ze swoimi rodzicami i poniekąd dość trudne relacje na co dzień spowodowały, że zaczełąm szukać pracy w innym mieście, żeby uwolnić się od tego wszystkiego, co było.

Kocham rodziców bardzo, z tata zawsze bliżej, ale ostatnimi laty to z nim właśnie też trudniej było się porozumieć.
To pod ich naciskiem/wpływem wybrałam zupełnie inny kierunek studiów niż chciałam. Żeby było praktyczniej, łatwiej o pracę itp. Wykształcenie zdobyłam, ale w studia nie zaangażowałam się tak bardzo jakbym potrafiła ... gdyby były one moim wyborem, moim marzeniem, moim spełnieniem. Rozumiesz?

Dzisiaj jestem z tym pogodzona, uważam że zawód mam dobry, praca również jest ok. Ale pasją bym jej nie nazwała.

Dlaczego to wszystko pisze? Rozumiem Ciebie bardzo. W 110%. I uważam, że nie powinnaś robić czegoś bo rodzice chcą. Pomyślisz, że jestem hipokrytką, bo sama tak postąpiłam Ale właśnie dlatego, że sama uległam, wiem, że nie była to dobra decyzja. Tak jak dziewczyny pisały, życie jest Twoje, ze wszystkimi dobrodziejstwami i konsekwencjami Twoje życie, Twoje wybory, Twoje sukcesy, Twoje porażki. Rodzice ich za Ciebie nie przeżyją i jak sama widzisz nie przeżywają. Ty jesteś osobą, która ponosi emocjonalne konsekwencje, nie Oni. Więc dlaczego będąc świadomą, że droga, którą podążasz nie jest tą właściwą, dlaczego się nie zatrzymać? Nie spojrzeć w lewo, w prawo, do góry i pod nogi i nie zweryfikować swojej mapy marzeń, swojej mapy życia

Zastanów się czy studia, które podjęłaś są dobrym wyborem? Czy prawo Ciebie kręci? I w zależności od odpowiedzi Twojej własnej podejmij dalsze decyzje i kroki.
Z tego co rozumiem masz męża, z którym tworzycie fajny związek? Super! Bedziesz miała wspacie fajnego człowieka obok, kogoś kto zrozumie, doceni odwagę i wesprze. A o dużo. A rodzice? No cóż, czy nie wystarczy im tylko "napomknąć"?

Jedyna nad czym się dłużej zastanawiałm to napomknięcie o dziecku? Osobiście mocno zastanowiłabym się przed decyzją tak ważną w kontekście studiowania. I czy może ta chęć posiadania dziecka to nie jest taki plan na zasadzie "a może w tym się spełnię?" Tak na zasadzie ryzyka? Bo jeśli taki miałby być powód poczęcia nowego życia, to nie wiem, czy wyjdzie to na dobre i Tobie i maluszkowi.

Wasze słowa są bardzo cenne. Dziękuję.

Od kilku lat chciałabym mieć dzieci. Jak już wiecie, mam problem z oczekiwaniami innych. Dopóki się czegoś ode mnie nie oczekuje, udaję, że tego nie chcę. Nie mam na myśli zajścia w ciążę teraz. Najpierw sama muszę być pokładana. Jednak gdybym drugich studiów nie dokończyła "w jednym ciągu", to czy z małym dzieckiem mam szansę się obronić (bo właściwie tyle zostanie)?

Nie wiem jak się życie potoczy w najbliższym czasie, ale gdybym przez kilka miesięcy była gospodynią domową (szukając pracy) - czy źle to wpływa na związek? Nigdy nie byłam w takiej sytuacji...

Weganką czy wegetarianką? Zaraz Ci coś znajdę, tylko powiedz.

a wsio rawno, ma byc po prostu bez miesa. Taki dzieciecy eksperyment:) ale jako czy smietane mozna dodac wiec raczej wegetarianka, tylko ona tak mowi, ze jest teraz vege:)

Moj syn w ogole nie chcial isc na studia i wybral zawod kucharza i w tym kierunku sie ksztalci. A mnie to generalnie pasuje, bo on to lubi no i zawod bedzie mial w kieszeni, a nie tylko dyplom. A jak za rok czy dwa zdecyduje, ze chce jeszcze cos wiecej, to przeciez ma czas i moze sobie studiowac. Z tym, ze on tez rownoczesnie pracuje i doklada sie czesciowo do garnuszka a sobie tez wszystko sam kupuje.
Jestem zdania, ze pozostawmy doroslym dzieciom ich wybory, jesli pozaluja to tylko wlasnej decyzji. Wole miec w rodzinie zadowolonego z pracy kucharza (szefa kuchni moze:) niz znudzonego architekta albo znerwicowanego maklera gieldowego.

O Cie Florek, ale wybor:) Najbardziej ,mnie to leczo urzeklo z polksiezycami tureckimi:) Dzieki kolejna:) widzisz, jak sie marnujesz na tym prawie:)

Cześć wszystkim .

Mussuka wszystkiego najlepszego na nowej drodze  .
Jak czujesz się jako mężatka ? Zmieniło się coś ?
Teraz jak będę obchodziła rocznicę ślubu to będę wspominać ciebie .

Kolejna spróbuj trochę zwolnić ,odpocząć i nie przejmować się tak wszystkim .

U nas już zimno ,zimny wiatr ,ale słoneczko jeszcze świeci .

Jak teraz odpocznę, to stracę rok studiów.
Z drugiej strony - jak nie odpocznę, to skoczę z mostu. Wtedy stracę więcej lat studiów.

Lepiej stracić rok studiów niż zmarnować sobie zdrowie . Nic na siłę .

No Kolejna chylę czoło.

Ale ja się pochwalę, że w ostatnich dwóch tygodniach zrobiłam trzy placki drożdżowe. Pierwszy ze śliwkami i wyszedł totalny zakalec. Nie piekłam placka od lat i kurna zapomniałam, jak się nawleka tą historię.  Zjedliśmy, ale z trudem. Ja nie lubię odpuszczać, więc za dwa dni ponowiłam próbę. tym razem z googlem. Trzy razy wyrośnięcie i wyrósł super. Część włożyłam do zamrażarki. A wczoraj podeszłam po raz kolejny. Miałam w domu winogrona, więc poleciałam z winogronem. Zmiażdżyłam winogrona, aby tyle wody nie było. Piekłam dłużej, bo jednak sok zostawał. Ale udało się.
Nie słyszałam, aby ktoś robił placek drożdżowy z winogronem. A ja tak, i to jaki.
Dobra, lecę z psem na spacer. Mam 8-miesięcznego szarplaninaca. A to jest pies pracujący. Więc rano biegnę nad jezioro (w sumie 4 km), a po południu lub wieczorem na dłuższy spacer. W związku z powyższym utrzymuję jakąś tam figurę. Bo jeść lubię i to dużo. więc wybór albo nie jem, albo się ruszam. Choć powinnam jedno i drugie. Wtedy to dopiero byłabym laska. Lecę.

Placek drożdżowy pycha
Lubię jeść, ale nienawidzę się babrać z drożdżami, czekać aż ciasto wyrośnie itp itd
Więc piekę zwykłe ciasta z owocami i kruszonką na przykład
Jedno ciasto to robię dosłownie w 10 minut plus przygotowanie owoców

Wcinają aż miło

Kolejna wydaje sie, ze idziesz koleina, ktora nie do konca Ci odpowiada. Co z mezem? Zastanowilo mnie, ze "milliard razy odmawial Ci w towarzyszeniu Ci w Twoich pasjach" (cytuje z pamieci:-). Moze warto na to spojrzec. Drogie Zakretki pomozcie spojrzec na pewna sprawe konkretna bardzo. jak pisalam, podjelam decyzje na "zostac z M. i zyc jak najlepiej". Srednio udalo nam sie to w ciagu ostatnich kilku dni. Mam ciagle wiele pretensji za "stare" i tym razem to ja zaczelam moje zale. On ma pretensje, bo "mialam do tego nie wracac". No ale to tylko tlo. W kazdym razie atmosfera  w domu taka sobie. Aha jeszcze wazne jest kilka informacji: Do M. przyjechalam w 2010 r. Przez dwa lata czeste podroze do Polski, by pozamykac sprawy.  Placilam i place za wszystkie swoje wydayki, bilety, pozwolenia, tlumaczenia, leki, wyjscia, samochod, paliwo, wyjazdy, wycieczki, ubrania itd.  M. oplacal mieszkanie i kupowal wiekszosc jedzenia (ja tez czesto mniejsze rzeczy). Pieniadze mialam z oszczednosci. Prace zaczelam dopiero w zeszlym roku i zarabiam ok 4 razy mniej niz M.  Przez ok roku dokladalam mu sie do mieszkania, bo tego wymagal, jednak pozniej powiedzialam, ze dopoki nie stane na nogi finansowo i nie odrobie strat zwiazanych z przyjazdem nie chce placic za mieszkania. Jako ze byl to jeszcze czas sponsoringu, zgodzil sie. Jednak  dzisiaj rano przy okazji omawiania neutralnych spraw M. mowi, ze skonczyl sie czas sponsoring i od stycznia mam placic 400-500 $ miesiecznie. Mowi, ze bedzie lepiej sie czul, a tak czuje sie wykorzystywany. U mnie nie ma wewnetrznej zgody na to. Oplacanie przez niego mieszkania (jest jego i jego beda pieniadze po jego sprzedazy) dawalo mi troche poczucia, ze jestesmy malzenstwem, ze mu zalezy. M. wie, ze na te wydatki musze znow wydawac oszczednosci z Polski, bo to co zarabiam wydaje na zycie tutaj (duza czescs stanowia wspolne podroze).  W zasadzie poklocilismy sie. M. mowi, ze jesli nie bede mu placila, bedziemy prowadzic oddzielne gospodarstwa domowe. To mowie, moze od razu sie rozwiesc. Wiec widzicie emocje u nas buzuja. No i mamy dwa odmienne stanowiska i potrzebuje obiektywnego spojrzenia.

Renatta, a to jest Twój mąż, czy, za przeproszeniem, konkubent?
W tych wspólnych podróżach płacisz też za niego?

Fantastyczna rzecz. Mój mąż całe szczęście lubi nawet zakalce. Jak się zdarzy, mówię: "robiłam twoje ulubione ciasto! zakalca!"

Może też sobie sprawię psa... W końcu bym wyszła z domu.

No odmawiał towarzystwa. Ale nie wiem, czy go za to winić. Jakoś nie winię. Za to winię mój brak odporności. Powinnam robić to, co lubię sama, albo znaleźć takich znajomych, którzy chcieliby mi towarzyszyć. Tylko, głupota ludzi zakochanych - chcę być z mężem.

Reniu

No to bardzo nie w porządku jest. To jego nie wywiązywanie się z wcześniejszych uzgodnień. A co będzie, jeśli Ty zachorujesz? Czy on pomoże Tobie finansowo? Jakoś tego nie widzę. Ja rozumiem uzgodnienia. Obowiązują kiedy dwie osoby się z nich wywiązują. A jeśli jedna się nie wywiązuje, to druga też nie musi. Ty stracisz swoje oszczędności, a on Ci nie pomoże.
Przemyśl, czy z takim człowiekiem warto być?

Benzyneria, tak to czuje, ze nie w porzadku. Dzisiaj mi tez zapowiedzial, ze on juz nie bedzie wyjezdzal na wycieczki, chyba ze bede mu finansowala. To kolejne zlamanie ustalen, bo wspolne wyjazdy to jedna z wazniejszych naszych aktywnosci jako malzenstwa i obydwoje je lubimy (on lubil?). Wyglada mi to na slabosc jego zwiazku ze mna niestety. Wraca chyba stare - my way or high way. I tyle pracy na darmo? Benzyneria maz jest (byl?) typowym psychofagiem (znajdz na forum - swietnie opisany character) i ostatnio zmienil sie na lepsze, wymoglam to na nim, ale teraz nie wiem, czy to tylko zmiana powierzchowna? Ale prosze jeszcze inne osoby o opinie, co z tym placeniem w mojej sytacji, bo moze on ma racje jednak tutaj?

Renatta, mam jedno pytanie. Czy w jakiś wyraźny sposób poinformowałaś męża o tym, czym podzieliłaś się ostatnio tu - o swojej ostatniej decyzji zostania z nim? [pytanie jest tylko pozornie z odbytu wyjęte; jak odpowiesz, pociągnę temat]

Madzia, zdecydowanie ukladaj sobie zycie na nowo. Rzadko jestem tak kategoryczna w sadach, ale tutaj nie moge inaczej. Tam gdzie jest zdrada i takie zimne podejscie do niej, nawet sie nie zastanawiaj nad ratowaniem malzenstwa. Zbieraj dowody zdrady,  idz do prawnika i zloz pozew rozwodowy z jego winy. Nie daj sie tez omamic zadnymi pieknymi slowkami gdyby jednak w obliczu Twojej determiancji chcial Cie nimi zatrzymac.

Tarantella, tydzien temu powiedzielismy sobie, ze zapominamy o przeszlosci i idziemy w swietlana przyszlosc. A ja sobie po cichu, ze zostaje i chce zyc jak najlepiej. Jednak zaczelam rozmowy o przeszlosci i tym, ze czuje sie jak w potrzasku. A czuje sie tak, bo nie latwo mi uznac, ze wszystko jest OK. Bo nie jest, bo mam wiele ran i nie wiem, czy da sie je zaleczyc. Chce pomocy M. On mi jej nie daje.  Ale tak to ja "popsulam" atmosfere.  A pozniej  - stare pomieszalo sie z nowym.

Rozmawialismy dzisiaj przez kilka godzin z przerwami, niestety obydwoje "pracowalismy" w domu no i wypracowalismy chyba rozwod. Wypominalismy sobie  wzajemnie pretensje i emocje unosily sie coraz bardziej, niestety te negatywne. Po rozmowie, zobaczylam, ze M. przesluchuje dyktafon, ktory lezal na stoliku. Zapytalam czy nas nagrywal. Powiedzial, ze nie powie, a dyktafon schowal. Poczulam sie bardzo zle. Kilka razy w przeszlosci nagrywal nasze klotnie. I oczywiscie gdy nagrywa on zachowuje sie poprawnie (gdy nie nagrywa potrafi byc bardziej "emocjonalny" ode mnie).

Powiedzialm mu, ze nie czuje sie z nim bezpieczna. Gdy wspomnialam dzisiaj wczesniej  o rozwodzie, powiedzial, ze nie da mi latwo, powie wszystkim, ze go zdradzalam (zadnych podstawa i nieprawda) i obmowi mnie w srodowisku, ze bede musiala zmieniac kraj lub co najmniej prowincje. Po tym incydencie z dyktafonem czuje sie zle i mysle, ze chyba powinnam jednak spakowac sie pod jego nieobecnosc.  Kurcze mamy jak w gorskiej kolejce. Nie umiem zapomniec o rzeczach z przeszlosci, ktore bola, a pojawiaja sie wciaz nowe (jak chocby ten incydent z dyktafonem).  Ale odejscie nie jest latwe. Wciac nie wiem jaka decyzja jest wlasciwa.

Dziekuje nina:) Czuje sie tak samo ale inaczej:)) pisze juz jak Walesa, jestem za a nawet przeciw;) A na serio, w zyciu codziennym bz. no bo i co mogloby sie zmienic, skoro my juz od ponad 5 lat na kocia czy tygrysia lape zylismy. Ale w srodku to jest tak fajniej, a szczegolnie kiedy Kret mnie przytula i mowi moja zonko:)) Jakos przyjemniej, chociaz dawne milaczki i takie tam nie zaniknely z naszej nomenklatury.

A Ty Nina kiedy masz rocznice?

Renatta, nie będę komentować, tylko wrzucę trochę, być może istotnych  dla Ciebie informacji, a Ty sobie sama to przeanalizuj i zastanów się, czy możesz się w tym umiejscowić.
Ponieważ napisałaś już tu wcześniej o (chyba) zdiagnozowanym narcyzmie Twojego męża, to domyślam się, że nic z poniższego nie jest dla Ciebie tajemnicą ale może warto odważyć się na spięcie w logiczną całość wiedzy teoretycznej z praktyką.

Nie wiem, czy miałaś wiedzę o narcystycznym zaburzeniu swojego męża wiążąc się z nim, ale będąc już tego świadomą, decydujesz się na życie z człowiekiem o określonym modelu zachowania. Pociąga to za sobą szereg konsekwencji. Między innymi życie na wiecznej (wysoce uzależniającej) huśtawce emocjonalnej, niepewność finansową, ryzyko różnych form nielojalności (w tym zdrad). Dla narcyza, im jesteś słabsza i bardziej zależna od niego (finansowo, emocjonalnie, logistycznie), tym większe ryzyko upokorzeń i dokręcania śruby z jego strony. Dlatego łatwo nie da Ci odejść. Dopóki narcyz żyje w niepewności i ma przed sobą osobę w pełni decyzyjną, niezależną na każdej płaszczyźnie, umiejącą stawiać granice, dopóty działa jego charyzma i daleko posunięta deklaratywność. W miarę „zubażania” partnera, narcyz traci zainteresowanie nią (nudzi się, brak mu wyzwania), znika szacunek i chęć inwestowania w nią, w każdym tego słowa znaczeniu, poświęcania się dla związku, a nawet zwykłego okazywania uczuć i czułości. Degradując innych kompensuje sobie poczucie niższości. Małżonkowie/partnerzy, a nawet własne dzieci nie korzystają u nich z żadnej taryfy ulgowej w tym względzie. Na odwrót – większe zaangażowanie emocjonalne w jego osobę jest dla niego zielonym światłem do eskalacji bezpardonowości.

Na początek przyjrzyj się mechanizmowi. Czy nie było tak, że kolejne zasady były przez niego łamane skokowo - za każdym razem, kiedy następowały kolejne etapy Twojego formalnego/finansowego/geograficznego uzależniania się od niego? Ostatnio wahałaś się, on miał tego świadomość i przez jakiś czas podobno się starał, pracował nad sobą, nastąpiły jakieś pozytywne zmiany, choć, jak piszesz, wymogłaś je na nim a nie wynikały z jego inicjatywy. Jak widać, natychmiast po podjęciu przez Ciebie decyzji o pozostaniu z nim – wycofał się z kolejnych wspólnych ustaleń i posunął się dalej - próbuje stosować represje ekonomiczne, mimo iż macie wspólnotę małżeńską. Pal licho rekreacyjne wyjazdy. Zastanów się nad poważniejszymi kwestiami – jak pisała benzyneria – kwestie zdrowotne i ubezpieczeniowe. Jesteś zdana na jego łaskę i niełaskę. Jego ostatnie ultimatum brzmi jeszcze niebezpieczniej – zawisa nad Tobą groźba niemal bezdomności, o ile się nie dostosujesz. Teraz dochodzi zastraszanie zepsuciem Ci opinii… Czy nie masz wrażenia, że pętla się zaciska, Renatta?

Rene, to jest normalnie chory czlowiek, sama bym sie z takim STASI bala mieszkac pod jednym dachem. Ty powoli zabezpieczaj sie na przyszlosc a potem zwiewaj od niego. Psychofag to chyba delikatne okreslenie na Twojego meza.

Apropos sytuacji materialnej, kiedy czytalam Twoj opis Waszego zwiazku, to normalnie jak copy paste ze mnie i Kreta, tylko w odwrotnej konfiguracji. Kret tez do mnie przyjechal w 2010 czyli staz mamy podobny. I tez zostawil u siebie prace i zaczal tu od zera. Ja mu pomagalam znalezc prace czy pozalatwiac rozne tam papierowe kwestie ale i tak niewiele moglam, bo raz, ze sama caly czas w pracy siedzialam, a dwa, ze on jednak bez jezyka mial marne szanse na jakas super fuche w swoim wyuczonym zawodzie - jest po studiach ekonomicznych i pracowal u siebie w branzy handlowej, dokladnie w eksporcie. Pomimo tego, ze zna swietnie angielski i niemiecki, to niestety tu sie liczy finski. Sila rzeczy wiec na samym poczatku to ja calkowicie utrrzymywalam nas ze swojej pensji. Na szczescie Kret jak na aktywnego mezczyzne przystalo zaczal sie rozgladac, pytac, dzwonic, spotytkac i po paru miesiacach mial juz pierwsza pelnowymiarowa prace. Potem inne, teraz od ponad 2-ch lat pracuje w firmie logistycznej, gdzie zaczynal od magazyniera a teraz jest szefem niewielkiej brygady. Z tym, ze nadal jego zarobki sa nizsze niz moje. No i co z tego? Ja przez pierwszych 7 lat tutaj nie zarabialam NIC, tylko tyle co na dzieci albo jakies opölaty za kursy zawodowe organizowane przez Urzad Pracy (bo tu placa jak sie doksztalcasz;). POtem mialam szczescie trafic do firmy, w ktorej jestem i udalo mi sie tez otworzyc oddzaial w PL, co wplynelo tez na moje zarobki. Ale to byl dlugotrwaly proces, nie moge oczekiwac, ze Kret w rok czy dwa osiagnie to samo. On pracuje ciezko i ze swojej pensji tez doklada sie do zycia, do wspolnych wakacji z dziecmi, oplaca auto, czesc rachunkow i kupuje prezenty malej, mnie czy nawet mojemu doroslemu synowi. Plus splaca alimenty za corke w CZ. Ja tak jak Twoj maz oplacam sama mieszkanie, ale ono jest i bedzie mojew razie ew. rozwodu. Tu jestem nieugieta, co innego wypadek losowy, tfu tfu, a co innego rozwod. To mieszkanie wiele mnie walki (z eksem) i kasy kosztowalo, zebym miela sie nim w razie czego dzielic. Ale w zwiazku z tym, nie mam prawa zadac od Kreta zeby mi czesc rat splacal, skoro to mieszkanie nigdy nie bedzie jego. Moze to brzmi zimnokrwiscie i dziwnie, ale za duzo juz w zyciu widzialam, zeby naiwnie wierzyc w happy ever after. Teraz jest jak w bajce i oby tak zawsze bylo, ale liczyc to ja sie juz nauczylam na siebie. Ponadto ja mam jeszcze maloletnia corke w zanadrzu wiec musze troszczyc sie nie tylko o siebie.

Rene, skoro dokladasz sie do zycia (jedzenie, rachunki, wyjazdy itp.) a dom nie jest Twoj i nie bedzie, to nie powinnas nawet rozwazac jakiegos finansowania Twojemu mezowi JEGO wlasnosci. Skoro nie przepisal czesciowo domu na Ciebie, tzn., ze jestes u niego, poniekad jak w hotelu, ale wowczas nie masz obowiazku placic mu za dzierzawe tylko za pobyt, a to robisz wlasnie dokladajac sie do wspolnego zycia. Co innego zreszta gdybys zarabiala krocie, ale przy nizszej pensji Tobie nie zostaloby nic, a on prawdopodobnie odkladalby sobie zaskorniaczki na czarna godzine. I w razie rozwodu Ty zostajesz z gola .... bo ez swoich oszczednosci i bez dachu nad glowa, a on ma i dom i oszczedzona kase. Fajnie sobie wykombinowal.

My z Kretem mamy zamiar podpisac intercyze w ktorej on nie bedzie roscil zadnych praw do mojego majatku (czytaj domu i oszczednosci na koncie zaskorniak) a ja do jego majatku, czyli tego, co dostanie w spadku po babci i rodzicach, bo jeden wielki dom z przyleglosciami juz na niego czeka. Oczywiscie w przypadku rozwodu, ktorego na szczescie jeszcze nie planujemy.

Hej,

to i ja dorzucę swoje. Nie rozumiem ludzi, którzy mają wspólne gospodarstwi domowe i osobne rachunki, osobne dzielenie na to jest moje a to Twoje. Ja nie jestem w małżeństwie, ale od kilku lat, jakoś od czasu kiedy zamieszkaliśmy razem mamy wspólny rachunek. Każdy ma swój, na który wypłaty wpływają, ale później wszystko przekazujemy na wspólny. Jest to troche nieekonomiczne, ale tak uzgodniliśmy. Wiec wszystko za co płacimy - płacimy wspólnie. Jeśli mamy zamiar kupić coś droższego to uzgadniamy taki wydatek.
Ale to uważam zalezy od doświadczeń i wychowania. Mój partner wyszedł z domu, w którym była taka rozdzielność - bez żadnej intercyzy, poprostu dwa rachunki, ojciec opłacał wszystkie rachunku, wydatki na dzieci a mama kupowała jedzenie. Taki mniej więcej podział. Ja tego nie rozumiem, bo u mnie było w domu zupełnie odwrotnie. Wszystko było w jednym worku.
Inna kwestia, że nigdy nie "przejechałam" się w tej sferze na moim ani on na mnie, więc w tej kwestii zaufanie mamy do siebie.
Ale oczywiście wiem, że są pary, które dzielą się finansami jak rodzice mojego chłopaka.

Co do problemu - uważam, że jeżeli mówimy o rachunkach za mieszkanie typu prąd, woda, gaz itp. to jeśli dwie osoby pracują, to powinny razem na nie łożyć. Jeśli jest kredyt i właścicielem jest jedna osoba, to oczywiście tylko ona płaci rate, bo w imie czego ta druga miałaby płacić za nieswoje? Jasne, że jeśli ktoś jesy w trudnej sytuacji finansowej, to należy się porozumieć, dogadać , pomóc. Ja miałam podobną sytuację do Mussu, też utrzymywałam mojego chłopaka i to dość długo, bo nie mógł znaleźć pracy w zawodzie. Nawet jakiś dług się pojawił. No ale, od ponad roku praca jest, zarabia więcej ode mnie (no cóż - życie ) i w pierwszej kolejności była decyzja, że spłacamy realnie mój dług, do którego powstania On się bardzo poczuwał.

Więc postawa Rene Twojego męża jest bardzo niepartnerska. Nie wiem również co ma na celu jego działanie, straszenie. W sumie to trochę brak mi słów i nie wiem jak się odnieść do Twojej sytuacji w kontekscie wszystkiego co pisałaś o swoim małżeństwie ...

Tarantello kochana

Jeśli tutaj zajrzysz, to może zechcesz podzielić się z nami kawalkiem swojej historii. Czy udało Ci się zbudować w miarę normalny związek? Czy może jesteś sama? Jak dlugo trwały u Ciebie poszczególne etapy zdrowienia, i jakie to były etapy. Wiem, że jakoś tam pewnie jesteś jednak rozpoznawalna, ale może chociaż tak ogólnie.
No i podziwiam sposób, w jaki napisałaś swoją książkę. Jestem bardzo zdolna i mądra.

No wlasnie nie wiem co chce ratować? Sama juz nie wiem czego chce. Tylko mnie dziwi jego głupie zachowanie. Dzisiaj jak bylam w pracy napisałam mu eska, ze miedzy 17 a 18 wychodzę z domu i żeby dzieckiem sie zajął a on odpisał mi :
"To sobie jedz. Ulżyj sobie." Wydaje mi się, ze miał na myśli, ze z jakimś facetem chce się spotkać nie wiem czy to przejaw zazdrości czy czego nie mogę go rozgrysc.

Tarantello
Dziękuję za szybką odpowiedź.

„wtedy nie byłam szczęśliwa, ale nie byłam już też nieszczęśliwa”. Tak to jest mój obecny etap. A słowa klucze to: prostota i przejrzystość życia. Mówię to, co myślę. Robię to, co mówię.
Trzy tygodnie po wyprowadzce męża miałam z nim już rozdzielność majątkową. Piątego dnia potwierdzał wielomiesięczne nasze ustalenia, 9 dnia otrzymałam maila "Nie będę jutro u notariusza. Podział jest rażąco krzywdzący dla mnie. Przypominam, że  majątek dzielimy na dwie osoby, a nie na cztery". Więc musiałam się ugiąć i już nie było prezentu dla dzieci na nową drogę życia. Ale w końcu podział był.
Na tym wkoorwie pojechałam dalej. Natychmiast wystawiłam dom na sprzedaż. Był za duży i za drogi w utrzymaniu. A poteflon oczywiście go nie chciał. Postanowiłam więc wybudować mój dom w miejscu, o którym zawsze marzyłam. Bo to, że doopek mnie rzucił nie znaczyło, że mam sobie odbierać marzenia. W nagrodę znalazłam domek właśnie w tym miejscu. Tanio sprzedałam, drogo kupiłam. I zrobiłam świetny interes. W pół roku od wyprowadzki męża już mieszkałam w nowym, tylko moim domu. To było bardzo ożywcze dla mnie. Potem kupiłam nowego psa. Dzieciaki niestety wyprowadziły się z domu. Dla nich była to utrata domu rodzinnego i przyspieszony kurs dojrzewania. Ale są u mnie co weekend, a czasami także w ciągu tygodnia. Bo las, bo jezioro, bo nasze stado zwierząt. Bo jednak dom rodzinny, który udaje mi się na nowo tworzyć. To moje ogromne osiągnięcie. Że jednak rodzina nie rozwaliła się do końca. Bardzo mocno o to walczę. Teraz dobudowuję do domu jedno pomieszczenie, by dom był bardziej funkcjonalny. By lepiej spelniał jednak funkcje domu rodzinnego na weekendy i Święta. Bo dzieciaki jednak przyzwyczajone do czegoś innego. Zdobywam więc budowlane sprawności harcerskie. No i mam czym zająć czas, myśli.
Co do mojego wnętrza.
Świadomie wycofałam się z życia na rok pewnie. Przez pierwsze pół roku to była totalna trauma. Z dzieciakami w tle. Potem nowy dom, nowe życie i odkrywanie siebie. Dokładnie tak, jak piszesz. Stałe zastanawianie się: kim jestem, czego chcę od życia, na czym mi zależy. Też odkryłam brak granic. Ale z odkrywaniem siebie te granice same się ustalają. I jakoś same się przestrzegają. Jestem dla siebie dobra, bardzo dobra. Jest u mnie równowaga, przejrzystość myśli i działań. Przez wiele miesięcy szukałam winy w sobie. Bo mąż bardzo mnie obwiniał, o wszystko. Do czasu wybuchu bomby z kurlewną. Bo okazało się, że romans zaczął się dobrze ponad dwa lata przed wyprowadzką. Pewnie rok przed romansem mówiliśmy sobie, że fajnie, że tak się poukładało. Że nie ma wzlotów i upadków. Mój mąż, że trochę nudno się zrobiło i seks trochę siadł. Ja, że po 20 latach to przecież normalne. Mnie było bardzo dobrze, jemu nudno. Z kurlewną ma same wzloty i upadki, kłócą się i godzą. Wiem to od męża kochanki mojego męża.Tego mu zabrakło, jazdy na karuzeli emocji. Ale kij z nim.  Więc przestałam się obwiniać. Tym bardziej, że to wszystko było takie brudne: kochanka z mężem odwiedzała nas w naszym domu. Ostatni raz pięć miesięcy przed końcem. A mój mąż wszystkim opowiadał, że wyszedł z toksycznego związku by szukać siebie. Nawet miał psychofanki zachwycone tym, że to jedyny facet, który nikogo nie ma, a ma odwagę odejść w samotność. Wiele osób go podziwiało. A on się pławił w tym podziwie, szczególnie u siebie w pracy. Jak to histeryk. Sprawa się rypnęła i zrobiła się głośna, bo chłopczyk medialny jest. No i kochankowie musieli stawić czoło ludziom, swoim kłamstwom i koorestwom. To dla mojego męża musiało być ciężkie, bo on dokładnie zaprzeczył wszystkim wartościom swojego życia. Okazał się gorszy od swojego ojca, a tam ideał sięgnął bruku. Tutaj niestety też, bo jego jedyne dziecko odwróciło się od niego. Nie utrzymuje z nim kontaktów, żadnych. Na jej imieniny otrzymała od tatusia 50,00 zł na konto, a w tytule "życzenia". Cholipka, znowu piszę tylko o nim.  Moje współuzależnienie bardzo się odzywa w tych ostatnich dwóch latach. Precz maro przeklęta.
Więc nie jestem szczęśliwa, ale i nieszczęśliwa też nie. Raczej stabilna, choć z wahaniami w obu kierunkach. Uczę się życia samotnego. I nie jest ono takie złe, jak sobie wyobrażałam. Na razie faceci zupełnie mnie nie interesują Żyję prosto, wolno, spokojnie i bardzo mi to odpowiada. Co do miejsca do życia i sposobu życia to jest 105 % zadowolenia. Z uwagi na budowę nie jest nudno. I tak będzie pewnie do Gwiazdki, bo mam nadzieję to wtedy zakończyć. Jest też we mnie dużo zadowolenia, że daję sobie radę. Odbudowuję swoje poczucie wartości, bo 16 lat młodsza pochwa kurlewki bardzo je nadwyrężyła.
Ale jest we mnie ogromny ból związany z rozwaleniem rodziny, z traumą dzieci. To dla mnie ogromne trudne. Walczyłam o tą rodzinę bardzo i nie udało się. Teraz budujemy z dzieciakami nowe układy. Nie jest łatwo ani  mnie, ani im. Przyzwyczajamy się. Kupiłam tego psa dla syna, on wybrał rasę. I przyjeżdża często dla niego, a ja korzystam. Zwierzęta: dwa koty i dwa psy bardzo trzymają nas razem. Stado zwierząt trzyma ludzi w stadzie. Zapisałam się z psem na kurs posłuszeństwa. Też będę miała zajęcie, hobby, frajdę. Jedynie moja praca zawodowa leży i kwiczy. Na to nie mam sił i energii. W ogóle z tą energią to za dobrze nie jest. Ale w sumie nigdy za dobrze nie było. Bo ja taka mało energiczna życiowo jestem. Dlatego tak bardzo cieszy mnie życie Mussu, jej apetyt na życie i pasja życia. Mussu podziwiam Cię za to. Staram się działać, aby pobudzić w sobie energię do życia właśnie. Co drugi dzień biegam z psem, dużo spaceruję z psami,działam tam, gdzie mam siły. Więc budowa, bo to dla dzieciaków jest. To chyba przez tą pustkę we mnie. Zapełniam ją sobą i Bogiem.Uczę się kochać siebie, już kocham. Ale to trudna lekcja życia jest. Bo kiedy przez wiele lat zapełniało się tą pustkę toksykiem, to są tego skutki teraz. Chyba mi nawet dobrze z tą samotnością, choć momenty tęsknoty za bliskością z męźczyzną  są. Bo to trudno wypełnić czym innym. A otwarcia na inną osobę jeszcze we mnie nie ma. Choć nastąpiło otwarcie na ludzi. Stałam się cieplejsza dla ludzi, inaczej ich widzę. W ogóle jakby inaczej odbieram świat i ludzi. Przez wiele lat patrzyłam przez toksyka, to zdeformowany obraz był. A teraz dostrzegam jakby pełniej, głębiej. Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Ale jest prawdziwiej, bo z głębi mnie. Chyba staję się lepszym człowiekiem, co bardzo mnie cieszy. Jakby przezroczysta zasłonka od prysznica spadła. Jest więcej światła, więcej gry cieni, ale i przyjrzyściej.
O rany, ale rozpisałam się.
Dzisiaj mija rok, więc pewnie dlatego takie podsumowanie. Wiem jedno: dobrze, że ten kryzys w moim życiu się zdarzył.

Witajcie dziewczyny

Dziękuję, że tu jesteście!!

Ja dziś zapytam z innej beczki. Mam za chwilę imprezę rodzinną. 40 rocznica ślubu teściów. Zastanawiam się nad prezentem. Małżeństwo po 60, ona przemęczona, przepracowana itd., on w jej cieniu, pod pantoflem, cichy. Raczej mało towarzyscy
Zastanawiałam się by ich nie wysłać gdzieś na kilka dni - może jakieś spa, albo nad morze...
Wiem, że teściowa chciałaby się wyrwać choć na chwilę z obowiązków domowych. Tylko czy osoba, która nigdy nie korzystała z zabiegów pielęgnacyjnych będzie umiała czerpać z tego przyjemność, czy tylko ją to zestresuje.
A może jakieś sanatorium....

Podrzućcie proszę swoje uwagi. Chciałabym by była to niespodzianka.

Nie czeba obierac? No yo super, bo z ta cholera pizmowa to sie naskrobalam niezle, skora jak na 100 letnim byku.

Pogoda u nas znowu piekna choc lekki mrozek z rana ale za to niebo bezchmurne. Jutro ma byc podobnie wiec spedzimy lwia czesc dnia w ogrodzie porzadkujac juz przed zima, no tak czesciowo narazie:) Musze, niestety, wywalic juz czesc letnich kwiatkow, bo wziely i pomarzly w nocy. I zastapic je jakiemis kolorowymi wrzosami, chrynazntemami donicowymi itp. Tez swoj urok maja, ale nie to samo co cudne pelargonie i inne wiszace blawatki. Ech lato, znowu trzeba pare miesiecy poczekac zeby buchnac na pol golasa na lezaczek z drinkiem i ksiazka w dloni. Jutro moze jeszcze udamy sie z lodka na jezioro, kto wie, moze sie jakas rybka zlapie;) A jak nie to bedziemy wedzic kilowy plat lososia, ktory juz na te okazje czeka w lodowce. I do niego chyba zrobie jakiegos ratatuja z pozostalych warzyw i tak to zjemy, bez ziemniakow ani chleba. Na zdrowo i na kolorowo bedzie, tak jak kolory na naszym debie w ogrodzie:)

I o to chodzilo, o total surprise!:) No Wy wiedzialyscie wczesniej a reszty nie informowalismy, poza wybrankami, bo albo niepotrzebne komentarze albo sto tysiecy pytan albo " a czemu nie my zostalismy zaproszeni?" itd. Postanowilismy, ze zeby nie zapeszac i nie psuc sobie nastroju przed, to ujawnimy sie po fakcie:)

No, a reakcja swiekry (coz za adekwatnie brzmiaca nazwa:) - bezcenna. Gdybym byla Endi, to bym sie przejela, a tak to sobie jej zdrowko przy okazji jakichs najblizszych swiat chlapne i tyle w temacie:)

apropos tesciiow - silky, moze da sie w spa zamowic taki specjalny, lagodniejszy zestaw zabiegow dla starszej poni. Chociaz 60-tka to jeszcze nie prochno, nie rozsypie im sie na lezance:) jakies maski czy masaze nie zaszkodza starszej pani. Tylko co tesc bedzie w tym czasie porabial? Do knajpy na wodke i striptiz pojdzie?;)