Kobiety na zakręcie - Netkobiety.pl

Ja właśnie przeglądając oferty oceniam cenę w stosunku do jakości kuchni i łazienki. Bo nie ukrywam, że pokój mozna przemalować, ale już w duże remonty nie chciałabym dodatkowo wchodzić

no właśnie tak pomyslałam.... na ile jesteśmy sami gotowi...
Myslę sobie, że twój brak zaufania to też jest trudność.
\a ten współny kredyt to jdnak zobowiązanie - chociażby moralne, wobec niego
sama mówisz, że czujesz wdzięczność, że on ma taką postawę
a jak ta wdziecznośc spowoduje, że nie będziesz zdecydowana kiedyś na krok - pora zmienić swoje zycie?
Pikęnie piszesz o sobie - zaradna, godna zaufania....masz aż 30% na wpłatę
zycze, żeby bank nie chciał drugiego źródła dochodu, to ci ułatwi zycie;)

Pytajko, nie wiem gdzie planujesz zakup mieszkania, ale w Polsce prawo do własności lokalu można przenieść wyłącznie aktem notarialnym. Żadna zakulisowa umowa między Wami nie będzie ważna dopóki nie będzie zawarta w takiej właśnie formie z wpisem do ksiąg wieczystych i kółko się zamyka.

Dodatkowo, jeśli raty będą spłacane wyłącznie z Twojego rachunku bądź jeśli rachunek dedykowany do spłaty kredytu będzie w sposób łatwy do udowodnienia, celowo zasilany z Twojego rachunku, to on jako prawnik zdaje sobie sprawę z tego, że w kluczowym momencie nie będzie miał szans na uzyskanie rzekomo swojego udziału. Chyba że na podstawie umowy darowizny z Twojej strony, a to już zupełnie inna bajka.

Jeśli on ma uczciwe zamiary, to taki układ jest dla niego krzywdzący i co najmniej wątpliwy. Albo zamknęliście zaszłości i budujecie związek na uczciwych zasadach współmierności, albo on ciągle musi ponosić jakiś rodzaj kary.

Jeśli natomiast zawiedzie Twoje zaufanie, to „rozwód” z kredytem może się okazać trudniejszy niż Ci się wydaje. Wówczas ten układ będzie krzywdzący dla Ciebie, bo oprócz zawieruchy formalno-prawnej dojdzie konieczność rozstania się z mieszkaniem/domem, do którego się przyzwyczaisz i włożysz weń czas i pracę własną. No i narazisz mamę na kolejne przeprowadzki.

Zastanów się, czy w takim właśnie układzie chcesz wchodzić w kredytowo-majątkowe zależności i czy nie warto skromniej ale na bardziej czytelnych zasadach. Przynajmniej do chwili aż nie będziesz mogła mu zaufać na tyle, żeby bez obaw poczynić z nim tak poważny krok na zasadzie wspólnej inwestycji - każde z Was nabywa prawa własności w tej części, w której wniósł wkład własny i w której spłacał kredyt.

No co Ty? Nie lubisz oglądać mieszkań i sobie wyobrażać, jak je wykończysz, gdzie wywalić ściankę, jak ustawić kanapę i na co wychodzą okna??? To najprzyjemniejszy kawałek roboty. Mnie dobijało gromadzenie dokumentów, zaświadczeń, oświadczeń, BIKów, niezalegania, wybór odpowiedniej formy kredytowania przy dziesiątkach zmiennych. Trzeba być fizykiem jądrowym, żeby policzyć opłacalność, marżę, wibor, sribor i nie dać się upupić na dziesiątki lat. Cała reszta to miodzo.

Spory problem to spięcie czasowe wyprowadzki z wprowadzką. Trzeba w obu umowach (i kupna i sprzedaży) dać sobie margines bezpieczeństwa, żeby nie wpaść w kary. Ale masz prawnika, więc pewnie o to zadba.

Ech.... pamiętam ten pierwszy duży kredyt, też na mieszkanie...
byliśmy wtedy z moim też tylko parą, nic więcej. Mojej zdolności kredytowej też nie starczyło i mój M był wliczany w banku do zdolności. Nie wiem jak i dlaczego, ale w akcie notarialnym jestem tylko ja, w umowie kredytowej oboje. Pamiętam jaki miałam stres zaciągając kredyt na 25 lat - ile wątpliwości i emocji. To było prawie 10 lat temu....

A teraz? Oj, teraz zdecydowanie łatwiej przychodzi zadłużanie. Pamiętacie, pisałam kiedyś że liczyłam wielokrotnie jak bym stała finansowo w razie rozstania. Wiem, ze dałabym radę. ALE! W naszym przypadku rozwiązanie związku na płaszczyźnie finansowej to już nie lada wyzwanie! Mamy sporo różnych kredytów, mniejszych i większych, na dom, mieszkanie, samochody, inwestycyjne, linie itd.. Wciąż jednak jestem spokojna - wierzę, że przy odrobinie dobrej woli da się to sensownie rozplątać, a w najgorszym wypadku przyjdzie mi może kiedyś (oby jednak nie) zaczynać od zera... to i tak lepiej niż na minusie!! Wiem jednak, że ten etap rozplątywania sieci powiązań będzie raczej nieprzyjemny... jest fajnie, dopóki jest fajnie..

No właśnie. A Ty w ogóle już pytałaś w bankach (a najlepiej u doradcy kredytowego), czy rzeczywiście nie miałabyś szansy na uzyskanie kredytu samodzielnie, czy to tylko takie przypuszczenia? Wybieranie i wykańczanie mieszkania to piękny moment w życiu. Szkoda go psuć takimi wątpliwościami, jakie masz.

Bo własnie x lat wstecz ceny były atrakcyjne bardzo. Działkę budowlaną można było za grosze kupić, dzisiaj przebitka jest ok 3 razy.
Wiesz Monia, ja uważam, że wszystko się po coś dzieje. Może to opatrzność czuwała, że nie zdecydowaliście się na ten krok i rozwód nie był jeszcze większym koszmarem dla Ciebie ...

Ja kupowałam tylko mieszkania. To jest zawsze dylemat - wolisz święty spokój od sąsiadów, czy święty spokój od kosztów utrzymania wolnostojącego domku. Mnie na te drugie nie było stać choć mój brat, który ma dom ciągle toczy ze mną dyskusje porównawcze .

Pierwsze mieszkanie kupiłam z rynku wtórnego, kolejne na rynku pierwotnym i ten wariant preferuję. Wszystko można zrobić od podstaw, po swojemu, nie ma cudzej, czasem niefajnej energii, ale też ma swoje minusy. Nie wiesz, kim będą sąsiedzi, nie do końca wiesz, co będzie pod oknami (a nuż wspólnota zdecyduje, że potrzebny jest dodatkowy, śliczny śmietnik lub plac zabaw). Nowo powstające wspólnoty potrafią być wzorcem niegospodarności i musisz lojalnie opłacać ich pomyłki, a znów ustępujący deweloper umie czasem zadbać o złe wspomnienia po sobie w postaci zdłużenia budynku i fatalne błędy budowlane. Ale nie jest to regułą. Zasada podstawowa - wybierać takiego dewelopera, który ma doświadczenie i weryfikowalnie dobrą sławę na rynku. Można się wtedy przejechać na jakieś już przez niego zbudowane osiedle i pogadać i mieszkańcami. Informacją też może służyć właśnie doradca kredytowy. A jak już znajdziesz lokal, to dobrze jest sprowadzić jakiegoś solidnego budowlańca, żeby ocenił stan techniczny lokalu - czy są dylatacje, jak wygląda kwestia równości ścian, osadzenia stolarki okiennej no i takie tam rzeczy, o istnieniu których laik pojęcia nie ma.

Na rynku wtórnym warto DOKŁADNIE wybadać, dlaczego poprzedni właściciele opuszczają lokal. Najgorszą zmorą jest złe sąsiedztwo, na które później nie ma rady i potrafi skutecznie zatruć życie. Nawet grzyba ze ściany wytrawisz, a hałaśliwego i chamskiego sąsiada nie. Dobrze jest zasięgnąć języka u sąsiadów, ochrony osiedla (jeśli takowa istnieje) czy nie było interwencji, w samej administracji, czy nie było skarg innych lokatorów oraz u dzielnicowego. Ten to ma wiedzę

A mnie sie kiedys marzylo kupic piekny kawalek ziemii gdzies blisko lasu, kupic projekt domu i samemu wybudowac:) Znaczy nie wlasnymi recami tylko ekipy jakiejs ale nie przez dewelopera. Tylko wtedy trzeba stac na miejscu i budowy dogladac.

na tooba.pl maja super projekty takich gotowcow:)

Jest tańsza. Pod warunkiem, że masz sprawdzoną ekipę i kogoś zaufanego w rodzienie lub wśród znajomych (na kształt kierownika budowy), kto pozwoli Ci uniknąć kosztownych błędów.

Dokładnie
Mój brat jest na etapie budowy domu i nieraz nieźle przeklina Jak ekipa budowlana się spisała, to instalatorzy coś spartolili
No na szczęście okna to ma prima sort motylek dopilnował i sam montował
Więc jakby ktoś coś, to polecam

No dziewczyny, bo się faktycznie na budowanie przerzucę z pomysłem

Wszystko fajnie, pięknie. Tylko wiemy wszyscy, że to dużo więcej zachodu i zmartwień po drodze.
Na marginesie, znajoma para, właśnie przez budowę domu się rozwiodła, więc niebezpieczna czynność to jest

Też dobry sprawdzian. Trochę drogi, ale dobry

Witam poniedziałkowo

Poranek zimny, 7 stopni z rana, ale za to słoneczko w pełnej krasie

Renatta masz rację, domek jest absolutnie najlepszym rozwiązaniem. Niestety/stety moja kochana mama znowu z przyczyn mi nieznanych ma swoje huśtawki i jednak na chwilę obecną (ubiegły piątek) to Ona jednak nie chce się przeprowadzać, co za tym idzie kupno własnego M oddala się. Staram się już nie podchodzić do tego emocjonalnie, bo huśtawki to specjalność mojej mamy od zawsze były, staram się to przyjąć do wiadomości, zaakceptować. I poradzić sobie inaczej, już nie oglądając się na Nią, mimo, że wykorzysta to kiedyś przeciwko mnie i jak znowu jej się odwidzi to będę torpedowana sygnałem "nie daje rady, za duże mieszkanie, sprzedaj je i weź mnie do siebie" albo zrobi ze mnie niewdzięczną córkę. Ale wiecie co w tej historii jest najlepsze? Że mama cały tydzień u mnie spędziła. Ale o zmianie decyzji poinformowała mnie jak odwoziłam ją na pociąg, na dworcu PKP   Oczywiście było granie na moich uczuciach, bo były jej łzy (zupełnie nie wiem dlaczego?). Ehhh... no nic. Wszystko dzieje się po coś.

Mussu zaglądasz tutaj? Czy już całkowicie piątkiem żyjesz? Jak samopoczucie? Jest jakiś stres, czy na spokojnie podchodzisz do tematu?

Cześć
Silky,  wszystko zależy od charakteru danego człowieka. Jeden wybaczy,  a drugi będzie hodował urazę do grobowej deski.
Inna kwestia jeszcze,  że komuś się wydaje,  że wybaczył, a jednak podświadomie przenosi swój lęk,  strach, że sytuacja się powtórzy na kolejnego partnera. I wrzuca ich "do jednego worka ".

Jeśli Mussu będzie miała taką pogodę jak dziś jest w PL to idealnie!!

Już Wam pisze o co chodzi. Miałam ostatnio niespodziewaną okazję poznać ex mojego M. Rozstali się wg mojego M ponieważ ona go zdradziła. To było ponad 14 lat temu. On nigdy nic o tym nie mówił, o samym fakcie jej istnienia dowiedziałam się prawie 2 lata temu, a latem tego roku miałam wątpliwą przyjemność poznać więcej szczegółów. Piszę wątpliwą bo mój M opowiadał mi o niej, że było im tak fajnie i w ogóle, z różnymi nieprzyjemnymi dla mnie szczegółami. Nie omieszkał mi pokazać wówczas jego zdjęcia, w którym nie wiem jakim cudem rozpoznałam dziewczynę której imię i nazwisko się przewijało lata temu w środowisku naszych znajomych. W każdym razie połączyłam fakty - jego opowieści (łącznie z tym co robi teraz i gdzie pracuje), zdjęcie i to co słyszałam kiedyś i wydedukowałam kto to jest. No i ostatnio podpisując się na liście na dużym spotkaniu zawodowym dojrzałam TO nazwisko!! Długo się zastanawiałam czy zagadać, ale nie mogłam przepuścić takiej okazji - musiałam zagadać. Zagadałam - bardzo fajna dziewczyna!! Koniec końców wymieniłyśmy się numerami telefonów, ona wpadła na pomysł zrobienia spotkania całej ich paczki z rodzinami, ja miałam przekazać pozdrowienia dla mojego M.
Okazało się, że pozdrowienia wywołały lawinę nieprzyjemnych rozmów. Bo po co mu mówiłam, po co z nią rozmawiałam, dlaczego się uśmiechałam jak mu to mówiłam itd. Powiedział, że nie chce mieć z nią nic wspólnego!!! a ja? cóż.... znów wg niego zrobiłam coś złego
zakończyłam dyskusję słowami, że ja nie widzę problemu. Stało sie tak, że się spotkałyśmy, chwilę porozmawiałyśmy, nawet się pośmiałyśmy że nasze dzieci mają oryginalne imiona, miałam przekazać pozdrowienia to przekazałam. Ja nie widzę przyczyny do robienia z tego problemu! No i M nie gada ze mną, znów jest nieobecny, oschły itd.
Zastanawiam się czy przypadkiem nie obrywam rykoszetem za jego nieprzerobienie sytuacji sprzed tych 14-15 lat.... a może on ją wciąż kocha, a ja byłam tylko "substytutem"....
wiem, że nie dowiem się o co chodzi jeśli sam nie będzie chciał ze mną porozmawiać, a on nie chce
ja nie czuję dyskomfortu z tego powodu, że z nią rozmawiałam, on go czuje i to bardzo mocno!!

Jestem, jeszcze dycham ale powoli dopada mnie stres i trema. Kwiatki zamowione, koszula, buty i inne gadzety dla Kreta dokupione, mnie wczoraj doklejono rzeski a przy okazji pani fryzjerka, ktora zajmie sie mna w piatek obejrzala moja fryzure i stwierdzila, ze spokojnie cos wykombinuje na tych krotkich wloskach:)

Teraz mamy dylemat z knajpa, bo ta, ktora mnie i Kretowi podoba sie, bo ma super widok na jezioro jest ciut drozsza, wiec synek zaproponowal rezerwacje w tanszej ale w centrum Helsinek (nawet sie pospieszyl i tam tez zrobil rezerwacje). Roznica w caloksztalcie to jakies 100-150€ ale tak mysle, czy nie pozostac przy pierwszym wyborze. Bo to miejsce szczegolne dla nas (pierwszego dnia po wprowadzce Kreta bylismy tam) i nie kombinowac juz z poszukiwaniami. Nawet jesli troche jest przedrozona ale sala piekna, nasz stol bylby tuz obok tarasu wlasnie z widokiem na nasze jezioro, ktore teraz w jesiennych barwach wyglada przecudnie. No i jest tez kominek i cala sala w drewnie i w ogole tam jest NAJ. I bliziutko do domu, niektorzy moga sie nawet przespacerowac po jedzeniu.

I jak pieknie sie nazywa, Restauracja Laguna:)

o wkleje wam pare zdjec:

http://www.ravintolalaguna.fi/userData/ … a_1040.jpg
http://s3-media2.fl.yelpcdn.com/bphoto/ … CRDQ/o.jpg

a widok taki z okna

http://media-cdn.tripadvisor.com/media/ … laguna.jpg

a, i z hotelem dla naszych swiadkow tez zabawa:) wybralismy im najbizej i niedrogi ale czysty hotelik. Wczoraj synek donbiosl, ze czesciowo hotel zostal przeznaczony na osrodek..dla uchodzcow:) Teraz na gwalt szukamy innego miejsca.

ja w ogóle nie toleruje takich metod.. żadnych fochów, cichych dni\
żadnego zamiatania pod dywan...
pisałam wam, że mój mąż miał zły czas
do tego doszła wielka akcja z jego rodzicami... i cała ich złośc na mnie - że to od dwudziestu lat nie robię nic innego, jak tylko rozwalam te ich "zajebiscie super..." rodzinę.. i że zawsze zależało mi na tym, by oderwać ich synka od nich... rozumiecie takie bzdury..
problem jest taki... że ja nie mam ochoty się z nimi konfrontować
nie mam ochoty sie tez przystosowywać, nie oczekuję od nich żadnych przeprosin, gestów
marzę tak naprawde, by znikneli z mojego zycia....
sama się łapie, że życze im jak najgorzej... to okropne - i nie w moim stylu

niemniej... mam w sobie takie poczucie - że ta sytuacja to taki kamyczek w moich relacjach z mężem i wiecie, nad czym się zastanawiam??
czy nie jestem czasem gotowa powiedzieć mojemu męzowi - dziękuję za współporace, jestem zmęczona, nie chcę tego związku dłużej, chce odpocząc od ciebie, twopjej rodziny, tego życia. mam dość, odchodze

a oni są... jak.. języczek u wagi???

z drugiej strony... wiecie, to są jego rodzice.. kocha ich - chociaż to toksyczne dupki

nigdy nie stawałam przeciwko nim, akcpetowałam i tolerowałam trudsne relacje z myslą o tym, że w końcu jego rodzice. W sytuacjach podobnych - do tej, która jest teraz - nigdy sie z nimi nie konfrontowałam, nie próbowałam zaostrzac sytuacji, czy wyjaśniać... jestem bierna w tym sporze... nie chcę stać się przyczyną ich zerwania więzi z włąsnym synem.. bo wiem, że go by to bolało... bo on czuje się " w powinności" opiekowac się rodzicami i byc dla nich dobrym

ja nie wiem, jak to jest, bo z moimi rodzicami mam normalne relacje i niczego nie muszę/ Moi rodzice nigdy nie powiedzieli.. twoim zasranym obowiązkiem... jego rodzce tak....
moi  rodzicew nigdy nie licytowali uczuć, zaangazowania, pamiętania o imieninach urodzinach.... wiedza, że ich kocham. ja wiem, że kochają mnie....

rozumiecie??
a ja na samą mysl, że miałabym pogadac teraz z teściami.. próbować jakoś dojśc do porozumienia - czuję wręcz obrzydzenie... nie mam ochoty. nie umiem/. nie potrafie konfrontowac się ze złymi emocjami

a najbardziej mnie boli to, że oni patrza na mnie i widza jakiegos cynicznego, złego potwora, który od dwudziestu lat knuje, nie nawidzi ich i zyczy im jak najgorzej.... i to mnie wkerwia i boli
bo taka nie jestem
i ta ich niesprawiedliwa i nieuczciwa wobec mnie ocena sprawia, że mam ochotę im powiedzieć.. zupełnie spokojnie... uwqaga cytuję

prawda, do której doszłam po kolejnej akcji z waszym szukaniem powodu, który udowadnia, że jestesmy najgorszymi ludxmi na świecie - a w każdym razie ja jestem, sprawia, że wyznuwam taki wniosek.. nie ma znaczenia co zrobię... jak zrobię... jakie są moje intencje... prędzej czy pózniej obrócicie wszystko przeciwko mnie i znowu, po raz kolejny będziecie mnie szkalować, obrażać swoją opinią i niesprawiedliwie oceniać. dlatego podjęłam jedyną decyzje, jaka mogłam podjąć. nie mam zamiaru robić nic. ani z wami, ani dla was, ani przeciwko wam.
jesli faktycznie przez te lata - jak uważacie dążyłam tylko do tego, żebyście zerwali ze mna kontakt, to ja was wyręczę. to ja zrywam kontakt z wami. mój maż nie jest w tej sytuacji pomiędzy młotem a kowadłem.... bo ja nie wymagam od niego, żeby wybierał mnie/.// albo was... może z wami robic co chce, kiedy chce, jak chce.. ale mnie w tym nie ma i nie bedzie.....

To nie jest dylemat Mussu:-)150€ - przecież tyle kosztuje para butów!
Olej oszczędność!! Nie w TEN dzień i nie taką oszczędność!! Gdyby to było 500 to można by się zastanowić! Ale 150?
JEJCIU!! POBAWIŁABYM SIĘ NA TWOIM WESELU :-)))

Te słowa mogłabym od Ciebie Endi zapożyczyć i wykorzystać w domu.....

Teraz tak sobie myślę, że skoro on wciąż się napina jak o niej teraz wspomniałam to jej nie wybaczył. Jeśli jej nie wybaczył i nie chce mieć z nią nic wspólnego "bo go zdradzila" mimo, że minęlo już ponad 14 lat to ze mną będzie podobnie! Skoro on uważa, że ja "go zdradziłam" np. oglądając zdjęcia ze studniówki na których byłam z chłopakiem to ON MI TEGO NIGDY NIE ZAPOMNI i do końca życia będę siedzieć w tym bagnie...
25 lat dostaje się za morderstwo...
czy ta laska ma dożywocie?
czy ja mam dożywocie?
w jego ocenie?
Nie zgodzę się na taki wyrok! Tak jak Endi, jestem baaaardzo zmęczona tą relacją...
czas nic nowego nie wnosi
Mój M hoduje i pielęgnuje tylko swoją urazę do mnie...
Przykre...
ale nie mam na niego wpływu...

biorę to poważnie pod uwagę!

to mogę?? mogę??? mogę????

nie zwisa mi
ale i nie umiałabym żyć jakby obok, żeby mi zwisało...
...
chciałabym by ktoś z kimś mieszkam był do mnie nastawiony życzliwie
bym widziała uśmiech na jego twarzy i w jego oczach
chciałabym by spędzanie z nim czasu było dla obojga przyjemnością
chciałabym nie musieć się zastanawiać czy jak powiem coś to go przypadkiem nie urażę
czy nie będzie lepiej przemilczeć tematu
chcę żyć z kimś kto mnie kocha
chcę kochać
chcę być RAZEM, a nie obok, pod jednym dachem...

Silky..... żyłaś tak z kimś?

jestem gdzieś tu: do niego mam coraz większą obojętność... ale póki co jego zły nastrój odbija się na atmosferze w domu
dziś myślę sobie, że tak blisko końca nie było nigdy...
dziś chciałabym byśmy w spokoju poszli każdy w swoją stronę...
trochę się obawiam wojny związanej z rozstaniem, trochę samotności, trochę tego że nie będzie łatwo i że to ja będę ta zła
on od trzech lat zarzuca mi zdradę... i co? i zaczynam sobie myśleć, że gdyby się pojawił książę na białym koniu... wiesz o co chodzi... ktoś kto by mnie wyrwał z tego co jest...
ale jednocześnie jestem świadoma, że to nie jest dobra droga!
nie mogę swojego losu uzależniać i opierać na kimś, przy okazji dając M argument, że miał rację - że go albo zdradziłam albo zdradzę
nie, tak się nie robi
To też dziwne uczucie... mieć świadomość jak słaba jestem, jak niewiele pewnie by mi potrzeba by mnie "oczarować", że chodzę sama po kruchym lodzie...
jestem na jakimś spotkaniu, chcąc niechcąc mam sukienkę i szpilki... wiem, że wyglądam dobrze... i jest mi smutno... widzę męskie oczy, które mnie obserwują i jest mi smutno... i zastanawiam się... zastanawiam się ile jeszcze... co dalej...
koleżanki mi mówią jaka jestem silna, a mnie się wydaje że właśnie NIE JESTEM! Bo gdybym była to umiałabym wziąć swoje sprawy w swoje ręce
a tak? pozwalam na to co się dzieje, nie umiem z tego wybrnąć...

silkowatości kochana.... rycerz na białym koniu jest ci potrzebny tylko do jednego - byś uwierzyła, że to, o czym marzysz jest mozliwe. że motylki w brzuchu nie zdechły... że w czyichs oczach zobaczysz to cos....

łatwo jest wtedy iśc na łatwiznę i zobaczyć rycerza na białym koniu w grubasku na osiołku.... potem się dopiero oczy otwierają....

ja np. dzisiaj czuję, że jestem na zakręcie...
trochę jest tak, że "załamanie sensu zycia" mojego meża dotkneło mnie bardziej, niż chciałabym się przyznać
bo przecież tak walczyliśmy oboje o to wspólne zycie... o tę normalność, o pozbycie się tych demonów..

dzisiaj mam poczucie, że zyję z nim tak do jakiegoś trzeciego po\ziomu moich wewnętrznych "niebów" i "piekeł".. a te głębsze cztery sie pomału przemeblowują... zmieniają strukturę... temperaturę.... co z tego będzie? nie wiem...

zawwsze mi zależało.... wiecie o tym.. teraz mi zwisa...
nie jest fajnie tak się czuć

i chyba to, co najbardziej mnie osttanio emocjonalnie angazuje - to moi słodcy teściowie...
poruszają mnie bardziej, niż zycie z moim meżem
jego słowa, pełne miłości... spływają po mnie jak po kaczce.. oczywiście ich oczekuje. oczywiście jest miło...

MIŁO?????
miło, to może byc na spacerze w lesie.. co nie??

ale ja pewnie nie zadzwonię

od tygodnia razem....  zimno mi juz na wsi było;))))

ale to mi duzo nie zmienia Ninka
nie przeszkadza
ale też nie robi...
oczywiście jestem zaopiekowana i zabdana. słysze wiele dobrych słow, widze wiele troski
taki kurna miesiąc miodowy
o tyle mi lepiej, że wysłałam go na jakąs terapię.... i wiem, że pracuje nad sobą, ale wiesz.. to jego praca i jego życie

a gdzie jestem ja?
jak kurna olek nie wiem

i trochę się tak czuję, że to moje zycie nie jest złe, niczego mi nie brakuje
jest wygodne, znane, bezpieczne - nie licząc teściów...

ale np. teraz siedzę jeszcze chwile w biurze i zastanawiam się, na co mam dzisiaj ochotę... jakas zumba?/ inne fitnesy? , wiem. pójdę gdzies zrobić sobie sliczne pazznokcie.. albo i coś takiego;))

no.... wiem, przesilenie jesienne może mnie dopadło

wakacje do dupy były,,, teściowa - ta głupia suka na karku prawie dwa tygodnie w moim urlopie a teraz mi zyga, suka jedna, że ja ją zawsze zle traktowałam... co to za suka jest mentalna... mówię wam

w pracy kocioł mam ustawiczny ale do tego jestem przyzwyczajona

mój siostrzeniec znowu na rozdrożu, jak leczyc co leczyc, czym leczyć...

moja ukochana przyjaciółka serdeczna i niestety daleko mieszkająca pod opieką paliatywną. a ja nawet nie moge do niej pojechać.. bo nie moge wpaść, bo za daleko, a przyjazd byłby zobowiązujący....

no ja chyba nie mam pomysłu na siebie i na te jesien i zimę...

a ja czerwone buty!!!!!!

http://www.butyk.pl/towar.26458.Botki_n … Gwod22cHGA

Fajne

Endi pisz wszystko co ci na wątrobie leży .

mussu - a Tobie romantycznych uniesień, radości, szczęścia.... ciesz sie chwilą, zyj chwilą i patrz w przyszłośc ze swoim optymizmem.....

Dziekuje dziewczyny za zyczenia i trzymanie mnie w pionie, bo stan poddenerwowania powoli siega zenitu. Dzisiaj kolej na manicure.
Knajpke zostawiam te, ktora wybralismy my z Kretem. Tu nawet nie chodzilo o te marna roznice w kasie tylko synek chyba chcial cos dla nas z tej okazji zrobic ale jakos mu to wytlumaczylam, ze senty,ment, piekne okolicznosci przyrody, kierowcy beda tez mogli sobie po kielichu chlapnac bo to niecale 2 km od domu i takie tam. Symbolicznie chlapnac, wiecej bedzie w domu. No i poprosilam go o zalatwienie tortu, zeby wynagrodzic mu te strate knajpy:) Oni w szkole maja tez studiujacych cukiernikow i robia takie torty za pol ceny, a staraja sie przy tym bardzo wiec ciacha wychodza niezle. Tak ze i syn zadowolony i my:). Mala troche sie "buntowala" przeciw temu wydarzeniu, ale kiedy uspokoilam ja, ze nazwiska nie zmienie i nadal bedziemy mialy obie takie same to sie uspokoila.

Endi, silky, Rene - strasznie smutne te Wasze malzenskie perypetie i okropnie przypominaja mi stan mojego ducha i malzenstwa z eksem. Kiedy doszlam juz jednak do totalnego wypalenia i nie odczuwalam ani radosci z powrotow do domu ani z towarzystwa mojego eksa ani tym bardziej nie odczuwalam potrzeby jakichkolwiek zblizen wtedy zdecydowalam, ze 40+ lat to nie koniec zycia i chce te druga byc moze polowe przezyc radosnie i szczesliwie. Nawet sama, w co ani na chwile nie wierzylam;). Nie balam sie samotnosci, bo w koncu mam dwojke dzieci, prace, jakichs znajomych a na mezczyzne nawet nie mialam wowczas ochoty. Tuz przed rozwodem nawet poznalam przypadkowo jednego pana ale pomimo jego zainteresowania mnie jakos odeszla ochota na amory. Naprawde cieszylam sie z bycia tylko z dziecmi. Taki fajny spokojny dom nastal po wyprowadzce eksa. A ja psychicznie odzylam. Kret nastapil pare miesiecy pozniej, calkowicie nieprzewidywalnie i spontanicznie.
Jesli nie jestescie pewne swoich uczuc do mezow, swoich uczuc w zwiazkach, to moze czas zrobic sobie maly urlop od nich? Na kilka miesiecy, nie na 2 tygodnie.Calkowity urlop, bez kontaktow z nimi czy ich rodzinami. Jesli nie wroci tesknota, to dupa zbita, nie warto tego ciagnac chyba. Takie jest moje zdanie, nie sugerujcie sie nim zanadto:)

Endi, lubisz wesole ale i powazne opowiesci? Polecam nabyta w biegu na lotnisku i przeczytana prawie w jeden dzien ksiazke  "Wakacje" Niny Majewskiej-Braun. Bedziesz miala okazje i posmiac sie i poczytac o rownie toksycznych tesciach jak Twoi. Uderzajace podobienstwo widze.
Moze wtedy ulatwi Ci to wypiecie sie tylna czescia na Twoich tesciow.

A jesli chodzi o zyczenia dla tescia - ja bym byla ponad i olewajac rozmowe wyslalabym mu jakas wiazanke (z kwiatow, nie slowna) z bilecikiem z zyczeniami. Unikniesz rozmowy, ale gest bedzie.

Ściskam Was mocno dziewczyny, podczytuje mimo że zamilkłam
Jestem tu na chwilę
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php? … 5#p2628725