Zdradziłam męża z jego bratem...

sam to była ironia:
ironia zderzenia tego, jaki ten facet jest, a jakim ona go opisuje;))
bo to żałosne jest...

facet zdradza brata, zdradza rodzinę, jest tchórzem, oszustem i kłamcą, a ona pisze o nim bajeczkę.. o cudownym, wrazliwym i gotowym kochać odpowiedzialnie.... przeczytaj co ona o nim zafajdusie rodzinnym pisze..
stąd mój post...

cytuje esterę...
    estera22 napisał:

    Racja... sama tego chciałam.
    On dawał mi to czego nie miałam.... .
    Może gdyby był odrzucający chociaż pod względem charakteru to byłoby inaczej- no ale on jest wręcz zbyt doskonały.
    (napewno go tutaj nie idealizuje , ale kto by go poznał też by tak stwierdził).

więc jak każdy by tak stwioerdził, kto miałby łaskawośc i szczęscie wielkie go poznać... to możemy go poznac sam;) i wydac werdykt

to tez była ironia sam. jam osttania do werdyktowania;)

Jest mi źle z tego powodu,że zdradziłam swojego męża.Gdybym wiedziala jakie katusze będzie przechodzić teraz moje sumienie, to chciala bym cofnąć czas gdybym umiala. ale nie potrafię tego zrobić. Nie mogę się też odizolować od osoby,która tak mocno we mnie tkwi.Bo niby jak mam to zrobić... ? Gdyby on był kimś obcym, ale nie jest...

Chcę się po prostu komuś   wygadać,bo nie można tak żyć,skrywać coś tyle czasu,i być odosobnionym.
Przez pól roku gdy nie bylo mojego szwagra jakoś dawałam rade, przestalam o nim myśleć tak bardzooooo.
Ale w ubieglym tygodniu dowiedzialam się,ze wraca.
Wszystko znów wróciło.

Może i jestem glupia i nie rozważna. Ale nie umiem i nie chcę przestać o Nim myśleć. Tęsknie za nim cholernie mocno! Moje serce pragnie go przytulić, pocałować, poczuć jego zapach... a rozum mówi żebym się opamiętała.

Co ja mam zrobić...

Jeśli ze zdradą jest Ci źle, to nie zdradzaj więcej. Miłość do szwagra będzie Cię palić i musisz to jakoś cierpieć. Nie ma innej rady. Nie ma metody na miłość -- recepty jak się zakochać i jak się odkochać.

Przecież się przyznała mężowi ale on widocznie w to nie wierzy,może nie chce wierzyć albo jest inny powód..

1) Powiedziała mężowi a on w to nie uwierzył? Hmmmmm... nie wiem jak autorka mu to powiedziała, ale tego typu informację można przekazać na różne sposoby np. "Hey kochanie, zdradziłam Cię z Twoim bratem, hahaha", albo "Kochanie, jest coś bardzo ważnego co muszę Tobie powiedzieć... ".

2) Przyznała się że kocha jego brat i że z niecierpliwością czeka, aby go zobaczyć?

Swoją drogą, jak byś miała wybór... kogo byś wybrała?

W takim razie musi Cię bardzo kochać... biedak.

Jakkolwiek szczerość jest cnotą, to nie zawsze mówienie prawdy powoduje wzrost szczęścia zarówno u słuchającego jak i wygłaszającego prawdę.

Temat przeczytałem , trafiłem tu za udzielającymi się tu znajomymi

Abstrahując juz od wszystkiego bo sprawa jest nader oczywista i juz wszystko zostało tu powiedziane - głupia małolatka polciała za starszym który wydymał ją i swojego brata z krwi i kości , z jednego łona matki.

To uderzyło mnie jedno zdanie estery w którym pisze że : nic miedzy nami nie było , nic nie iskrzyło , ROZKOCHAŁ mnie jednym przytuleniem.

Czy miłośc jest naprawdę tak płaska w tych czasach ?  Tak naprawdę ani Ty ani kochaś nie wiecie co to kochać , jesteście egoistami i krzywdzicie człowieka.

To był [pociąg fizyczny , a człowiek tym się różni od zwierząt że powinien umieć zapanować nad popędem.

Nie bardzo rozumiem tego posta. Co ma piernik do wiatraka

Witaj,ona nie mowi ,ze jest jej zle w malzenstwie....
ona poprostu kocha 2 osoby i tyle
meza ma na codzien a szwagra od czasu do czasu i tak jest dobrze..
i nie bedzie rezygnowac z zadnego...takie moje zdanie..
maz ma zone i rodzine
brat ma swoje zycie z ktorego na bank nie zrezygnuje),,wojenki,wyjazdt itp( czytaj bratowa)--jest mu tak dobrze wiec nie bedzie sie angazowal w legalne zwiazki..
a ona ma i meza i kochanka
i po co to psuc...
wszystko zostaje w rodzinie...

31,10,2012  godz. 17.19 znowu wszystko wrócilo razem z Nim.
Po ponad 6miesiacach znów go zobaczylam. Nie umiem opisać tego jak się wtedy czułam. Obiecywałam sobie przez cały czas, że nie rzucę mu sie na szyję .Ale niestety zwykly uścisk nie dał rady.Wskoczyłam mu na ręcę jak dziecko,które widzi rodzica po długiej rozłące. Nie przeszkadzało mi to,że mąż stoi obok i patrzy. Pocałował mnie w policzek,przytulił ... tak mi tego brakowalo. Po mniej więcej 3min doszłam do siebie i stwierdzilam,że pewnie jest głodny.
Siedział w kuchni i patrzył na mnie ...a ja na niego. Znałam ten jego wzrok. Nikt tak na mnie nie patrzył od dawna. Aż ciarki przechodzą... . Jemu jedynemu nie potrafiłabym odmowić.  Wiedzialam,że mąż z dzieckiem są w pokoju obok ... ale on przyciągał mnie do siebie jak magnez.
Bliżej... i bliżej... i bliżej...  usta do ust.
Drzwi się otworzyły ,wszedł mąż i czar prysł .
Pewnie wszyscy zaraz zaczną mnie wyzywać,że jestem samolubna, egoistyczna, nielojalna itp.  Ale ja na dana chwile nie potrafilam zachować się inaczej.

Upłyneły 2 miesiace od jego powrotu.
Do niczego miedzy nami nie doszło. Nie zdradziłam męża fizycznie. Prawie w każdy weekend spi u mnie w domu mój szwagier. To ,co się między nami teraz dzieje jest gorsze niż flirt. Jesteśmy jak dwoje ludzi,którzy się do siebie zbliżają. Na początku tylko siedal obok mnie. a teraz nie przeszkadza mu to,że mój mąż a jego brat jest obok. siedzi obok ale tak blisko ,że jestem w niego wtulona jak w poduszkę. Mąż nic nie widzi! Nie widział nawet tego,że  siedziałam na nim (sytuacja dwuznaczna nawet dla osoby  obcej).
Patrzy na mnie z tak wielkim porządaniem,że nie będę umiala mu się oprzeć.

Wiem,że to wszystko jest złe.Chore, niemoralne .  Ale ja go pragnę!!!

Remi zgadzam się z Tobą w zupełności.Estera starała się opisać Swoją historię tak romantycznie jaki to piękny ma romans ze Swoim szwagrem . Przecież mogła wyjść za mąż  za niego,  a  nie za drugiego  aktualnego już męża. A tak naprawdę biorąc tylko  opisane tu  przez estere  fakty to uważam , że jest Ona prefidną i nieodpowiedzialną osobą .Niby kochała jednego partnera a jednocześnie puszczła się z Jego bratem . A jaki to był do tego szczególny powód ? Teraz wrócił z misji wojskowej i estera zapomina o mężu i  miękną Jej kolana na  widok szwagra .Wystarczy tylko uważnie przeczytać to co pisze o tej sytuacji. Estera pisze  w  jakiej to jest rozterce ,  bo jest dwóch braci   jeden to mąż  , który staje się coraz bardziej obojętny i szwagier  , którego pożąda.Dlatego teraz póki co to w aktualnej sytuacji estera mogłaby powiedzieć , że  lubię życie pełne gierek , raz przytuli Mnie mężulek , raz przeleci szwagierek    i   " łubu dubu , łubu dubu ........ " No i jeszcze druga sprawa , estera już  ma wsparcie w  tak doświadconej w zdradzie osobie jak  Ulcia . A może byście panie pomyślały o założeniu stowarzyszenia np . " Koło Lajdaczek Miejskich"  bo , że jesteście z miasta to słychać to widać i czuć .

estera22 - miałam nie pisać w tym poście ale wiesz jednak napiszę -
1/ zupełnie wyidealizowałaś szwagra z prostej przyczyny jest ideałem bo jest na chwilę bo się uśmiecha bo prawi komplementy, bawi się z chrześnicą itd.... robi to bo nie musi bo nie wisi nad nim odpowiedzialność za rodzinę, bo nie ma zmartwień, bo wie że zawsze może włożyć buty i wyjść bez słowa i bez zaprzątania sobie życia tobą i dzieckiem.To twój mąz jest prawdziwym facetem odpowiedzialnym i kochającym choć w codzienności często zapomina się o okazywaniu tego drugiej osobie, piszesz nie "zauważa" że się tulisz do jego brata myślę że widzi i cierpi tylko ze względu na milość do ciebie , ze względu na dziecko i także na brata robi to bez słowa bo co ma zrobić dać z liści bratu , ciebie wywalić z domu no pomyśl jeśli zareaguje to zaraz po tym będzie musiał podjąć decyzje a one nie będą dobre dla waszej rodziny.
Dziewczyno przestań wierzyć w "bajkowego , bohaterskiego żołnierzyka" tylko zacznij patrzeć na to co robi twój mąż, przeżyłaś romans, spróbowałaś i na tym koniec. Teraz czas na bycie odpowiedzialną , kobietą z mężem i dzieckiem a nie na wiarę w ckliwe historyjki które roją się w twojej głowie bo życie to nie motylki w brzuchu i rozkładanie nóg to o wiele więcej ale do tego trzeba dojrzeć.
Mądrych decyzji

Margolinka, jeśli czytałaś w całości moją wypowiedź, z pewnością zauważyłaś, że pisałam, iż sama zdradzić bym nie mogła- nie umiałabym z tym żyć. Pewnie wczesniej, czy później wygadałabym się mężowi,bo zabiłyby mnie wyrzuty sumienia. Pamietam jakie męki cierpiałam w związku z tym pocałunkiem. Chyba musiałam to przeżyć, żeby nigdy nie zdecydować się na coś wiecej. Narzeczony jest moim pierwszym i mam nadzieję ostatnim męzczyzna. Zawsze jednak ciekawiło mnie jakby to było choćby pocałować kogoś innego (już wiem, że mi się nie podoba). Pomijając  sam fakt, iż TŻ jest osobą, która w życiu zdrady by nie wybaczyła- ryzykowałabym tym samym (gdybym się zdecydowała) utratę rodziny.

"(...) Za 4 miesiące bierzesz ślub, choć często wraca niepewność, choć Twoje zaufanie do przyszłego męża zostało nadszarpnięte, choć narzeczony "ma przebłyski zimna i mrozi Twoje serce"....
Czytałaś wątki na forum? "Przed ślubem było inaczej, nie był taki, czasami się zdarzało że... ale miałam nadzieje że po ślubie się zmieni..." Też masz nadzieję? Czy przyjmujesz to ze spokojem i już się pogodziłaś, że być może będzie tak nadal? "

Szczerze?
Jeśli chodzi o uczucia, to zdaję sobie sprawę z tego, że mężczyźni, a zatem niestety i mój, po ślubie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przestają zachowywać się jak z bajki. Mój prawdopodobnie przestał już wcześniej- ileż można udawać ideał? 6 lat? Z biegiem lat nie takie rzeczy wychodzą..
Wydaje mi się, że się z tym pogodziłam. Ogólnie męzczyźni (jeśli jestem w błędzie to mnie poprawcie) się po ślubie zmieniają.. im dłużej są w związku, tym tych uczuć okazują mniej. Stają się mniej wylewni, niektóre rzeczy ich drażnią, potrafią się stawiać, kłócić. Pokazują drugie oblicze (każdy ma), niekoniecznie to lepsze.   

Mój facet kiedyś był mniej uparty, bardziej patrzył aby to moje było na wierzchu. Bardziej traktował mnie jak fantazję, jak kobietę do Kochania, a nie do życia. Myślę, że ten CHŁÓD może być zapowiedzią przyszłej codzienności. W końcu życie to nie bajka. Nie mówie, że zawsze... bywa i najcudowniejszym facetem na świecie(w końcu go Kocham), ale są też momenty, że mam ochotę go udusić. Tylko ja tak mam?
Może mam dziwne pojęcie o miłości, ale ktoś kiedyś powiedział, że "miłość to balansowanie między dwoma cienkimi granicami- miłością i nienawiścia". Może w moim przypadku tak się to przejawia, bo jestem bardzo uczuciową osobą i jak coś przeżywam to albo na maxa pozytywnie, albo na maxa negatywnie.

"(...) Wyznajesz zasadę, że za sprawiony ból w związku, człowiek jest gotowy na wszystko, a zdrada sprawia że można poczuć się lepiej, kochanym, dowartościowanym i zapomnieć o problemach?"

Inaczej.. Zdaję sobie sprawę, że ludzie gdy cierpią są zdolni do różnych rzeczy. Są tak zagubieni, że już nie wiedzą co zrobić by tylko coś się zmieniło na lepsze. Nigdy nie mieliście tak, że mieliście problem i nie wydzieliście żadnego wyjścia z sytuacji?

Nie próbuje to usprawiedliwiać autorkę- próbuje ją zrozumieć. Nie musisz mi Margolinko tłumaczyć, że zdrada jest zła. Wiem to. Sama nie wiem czy przeżyłabym zdradę ukochanej osoby.
Nie mówie, że rozwiązaniem jest wskoczyć komuś do łóżka. Próbuję tu jedynie uczulić, że niektórych rzeczy nie da się przewidzieć.
Różne są związki.. Różni są ludzie.. Różnie ludzie reagują na różne życiowe sytuacje i problemy. O pewnych sprawach możemy nie wiedzieć.. Dlatego nie możemy oceniać..
Przypomnę, że autorka nie zdradziła po ślubie.. choć dla mnie zdrada przez czy po to i tak to samo, bo to zdrada.

Ogólnie jestem osobą, która próbuje wczuwać się w sytuacje innych. Nie przez pryzmat "co wypada", lecz przez pryzmat uczuć. Wyczułam, że autorka jest nieszczęśliwa i próbowałam w jakiś sposób jej pomóc..

"(...) A jeśli nie jest się szczęśliwym w związku, to się z niego odchodzi, będąc szczerym i uczciwym człowiekiem."

Rozwód też wchodzi w gre?

Jumper, ja mam bardzo podobnie jak Ty. Nie potrafiłabym zdradzić. Wyrzuty sumienia, ból własnej głupoty by mnie dobiły... przyznała bym się, nawet gdybym miała wszystko stracić. Choć jestem bardzo uczuciowa, wolałabym cierpieć, ale mieć czyste sumienie i zachować resztę szacunku do siebie...
W drugiej sprawie też się zgadzam... po ślubie uczucia i emocje się uspakajają... następuje tak zwana stabilizacja, jesteśmy siłą rzeczy pewniejsi siebie nawzajem mając tą obrączkę na palcu. Jednak to, że mężowie stają się czasami mniej wylewni, to nie znaczy ze mniej kochają. "Motylki w brzuchu" pojawią się jeszcze niejednokrotnie(jeśli dbamy o to aby je obudzić od czasu do czasu)...ale wiecznie fruwać nie mogą... Hormony już tak w nas nie szaleją, jak wtedy gdy się nawzajem zdobywamy, gdy się poznajemy... Taka jest kolej rzeczy... Oczywiście nie każde małżeństwo jest takie same... rożnie bywa.
Ale jeśli chodzi o Ciebie i ten "chłód" Twojego męża, to powinnaś z nim porozmawiać, spytać co jest powodem takiego stanu rzeczy.  Co skłania go do "chłodnego" traktowania Ciebie?

Co do sytuacji w której nie wiemy co zrobić... cóż... zawsze jest jakieś wyjście... Trzeba tylko go szukać tam...gdzie nie trzeba "zahaczyć" o godność naszych bliskich i o szacunek do nich. Chyba sama myśl o opcji "zdrada" powinna zapalić nam czerwona lampkę, że "potem może być jeszcze gorzej"...
Autorka zdradziła przed ślubem, ale wciąż myśli o szwagrze, pragnie go, wciąż szuka jego bliskości i sytuacji gdy może być z nim, nawiązać bliższy kontakt fizyczny...coraz bliższy...marzy aby ...no co tu owijać w bawełnę...aby pójść z nim do łóżka.
Sama napisała:

To gorsze niż ta zdrada przed ślubem. O wiele gorsze, bo w myślach wciąż zdradza męża i nawet się z tym nie kryje... Nie ma odwagi powiedzieć mężowi wprost że wolałaby jego brata, ale ryzykuje żeby mąż sam kiedyś się domyślił... Dlaczego? Czyżby nie wiedziała, że to dla niego będzie jeszcze większe upokorzenie i cios?
Chyba wie, ale na obecna chwilę nie obchodzi jej to.

Spytałaś jeszcze czy "rozwód wchodzi w grę"... oczywiście. A jak inaczej można "spełnić swoje marzenia o czułości i namiętności z kochankiem"? Całe życie okłamując męża? Można bezczelnie "próbować szczęścia" a jak się nie uda, to wrócić i udawać, że nic się nie stało? A gdzie w tym wszystkim szczęście męża? Gdzie poszanowanie jego uczuć? Co jak się dowie po jakimś czasie? Mniej go będzie bolało? Bo żonka wróciła? Wątpię...
No cóż... pozostaje mu współczuć...

Mam jedno pytanie
Jak myślisz dlaczego teściowa jest dla ciebie taka niedobra?.
Może dlatego że,widzi co się dzieje?.
Myśl kobieto,myśl aż dojdziesz do pełni władz umysłowych.
Może wtedy zrozumiesz kim jesteś Ty i ten Twój pożal się Boże szwagier.

A ty mówisz mu często "kocham cię" ? poświęcasz mu dużo czasu ? bo to działa w dwie strony... a tak, ty wolisz wymieniać czułe spojrzenia ze szwagrem i być może czekać na odpowiedni moment do poprzytulania się z nim, a może i coś więcej, w końcu wiesz jak smakuje i lubisz tą nutkę adrenaliny, smak zakazanego owocu i to jakiego - brat męża.

No co ty cashmir. Czy ty nie widzisz ze to romantyczna prawdziwa szczera i z uniesieniem dzikim miłośc??? 
Przez kilka stron ktoś próbuje obudzić estere z koszmaru w którym śpi a który wydaje jej sie sweetdream. Ale jak widzisz to nie dziala....
Oni są przecież tacy piękni. Tacy wyjatkowi...

Zamiast kogos, moze obudz siebie.

Endi ja nie uwazam zeby estera byla w jakims snie dla mnie to po prostu glupia pipa.
Estera jestes po prostu glupia. Niczyja to wina, musisz sie pogodzic z tym ze jestes tepa.
Tylko prosze , nie rob z Nas idiotow. Kogo to niby wina ze zawrocil Ci w glowie jak nie Twoja? Moze maz zawinil ze ma zone bardzo lekkich obyczajow?
Jak smiesz probowac sie usprawiedluwic rym ze mial "byc tylko seks"? Sam seks z bratem meza bylby ok?
Nie bylby ale tego nie rozumiesz. Idealizujesz goscia ktory niszczy i rani kilka osob ze swojej rodziny jak brat czy rodzice gdy to sie wyda, dziecko - ich mi szkoda. Nie Ciebie. Nikomu zle nie zycze bo wierze w karme, i wierze ze do Ciebie tez wroci to co Ty robisz.
Jestes kaleka emocjonalna, psychiatra, psycholog, terapia.

Ps: piszesz ze ten gosc jest oparciem, jest niczym brat. Od kiedy to z bratem sie pieprzy po kryjomu po katach ?

Katharsis69 nie sądzisz,ze Endi ma dużo racji????
                             Zresztą nie tylko ona stara się wytłumaczyć autorce,że to co wyprawia to jeden wielki syf.
                             Kabaret z brazylijskich tanich filmów,który na pewno nie skończy się hapyendem

Cachmir dlatego napisalem ze "bardzo lekkich"

Kochany jesteś

Toz to biznes rodziny - "zaobraczkowani" sp. z o.o.

Monia wydaje mi się,że mąż nie dopuszcza nawet takiej myśli.
                Mam młodszą siostrę,która jest ze swoim pierwszym facetem do dzisiaj a są ze sobą 19 lat w tym 10 małżeństwem. Bardzo często jestem sama ze szwagrem bo siostra moja też często w trasie z racji zawodu. Nawet przez myśl by mi nie przeszło robić do niego maślane oczy i myślę,że moja siostra też takiej myśli nie dopuszcza

Celna uwaga. To działa w dwie strony. Obie strony muszą się starać.
Jak ma nie "wygasać" skoro Autorka zamiast dbać o związek z mężem woli dbać o relacje ze szwagrem?

Dajcie już spokój z tym kamieniowaniem, bo aż przykro się na to patrzy.
W środku targają nią emocje i wyrzuty sumienia, dlatego odtłumacza i siebie i jego. Każdy z Was ma taki mocny kręgosłup moralny i nigdy nie dał ogłupić się emocjom?

Porównania do kobiet lekkich obyczajów? Biednie...
End_aluzja czytałam kilka Twoich postów tutaj - w nadęty sposób gloryfikujesz swoje cierpienie jako zdradzonej i zasadę: niech on się stara, ja z dumą godną królowej brytyjskiej zgodzę się lub nie... Tyle w Tobie zgorzknienia, tłumionej nienawiści. Współczuję Ci, bo sama przeszłam taką sytuację. Wybaczyć jest trudno, zapomnieć jeszcze trudniej. Dlatego to się na nas odbija. Na otoczeniu, partnerze czy wreszcie światopoglądzie - pryzmat postrzegania zawęża się do tej jednej traumy.
Bags zawsze mądrze radzisz, lubiłam czytać Twoje posty. Zabawa w lożę szyderców urąga Twojej osobie.

Nie bronię autorki, bo nie mnie oceniać jej zachowanie. Napisała tutaj, jak większość z nas szukając ratunku. Dlatego właśnie, bo zapętliła się emocjonalnie. Nie mam dla niej żadnej recepty na życie. Czy powinna kierować się sumieniem i moralnością? Jasne, że tak. Czy potrafi? Nie wielu potrafi, gdy w grę wchodzą emocje. Potrzebuje natomiast się wygadać.
Być może dojrzeje do tego, być może te rozmowy tutaj w jakimś stopniu przygotują dziewczynę na to, co powinna zrobić, bo póki co wisi w próżni. Jest zagubiona, a do tego młoda.
Czy potrzebny jest aż taki ostracyzm i totalne zawężenie horyzontów myślowych na "moją rację, co jest świętą racją". Nie.

Autorko robisz źle, ale o tym już wiesz. Nie napisałabyś tutaj, gdyby było inaczej. Czekam na wnioski, do których sama dojdziesz.

Czyli jak dobrze rozumiem, wy jesteście od wymierzania kary by sprawiedliwości stało się za dość?

Scary. Dla mnie forum jest miejscem, gdzie ktoś może się wygadać, drugi ktoś z należytym szacunkiem odnieść się do rozmówcy na bazie swoich doświadczeń, pomóc spojrzeć na wszystko z innej perspektywy. Być może nawet zaszczepić zalążek procesu decyzyjnego.
Trzymam kciuki za autorkę, by na bazie rozmów tutaj, czy też tych wewnętrznych, ktore przeprowadza ze sobą znalazła wyjście z tego impasu. Jej zachowanie jest złe, ale nie determinuje jej jako osoby, a Wam nie daje prawa do żąglowania epitetami w jej kierunku.

Skupić się na temacie, na problemie. Na możliwych rozwiązaniach. Ewentualną karę zostawić komuś innemu.

PS: Nie mogę uwolnić się od wrażenia, że cały ten "proces" przypomina eksperyment więzienny, jaki świetnie opisał Fromm w Anatomii ludzkiej destrukcyjności. Władza jaką daje anonimowość forum bywa dla niektórych furtką dla ujścia frustracji. Szkoda.

Więc nie głaskaj jej za bardzo,za winę jest kara dlatego potrzebny ostracyzm.
vs.
My tu nie jesteśmy od wymierzania kary i nikt tego nie robi.

Nie chcę łapać za słówka i wdawać się w potyczki, nie taką miałam intencję. Obrzucanie obelgami i szyderstwo, prędzej każe jej stąd odejść, aniżeli podjąć konstruktywną decyzję.

Tyle w temacie.

Supermassiv zagubiona to ona byla ponad rok temu jak zakladala temat. Chciala porady? Dostala. Mimo to dalej swiadomie krzywdzi, rani i rozbija 2 rodziny w sumie w najgorszy mozliwy sposob.  To jest po prostu skurwysynstwo.
Dziwne ze ubolewasz nad jej zagubieniem i zapetleniem, bo nie ona jest tu ofiara. Zagubiony to bedzie maz, rodzice , dziecko jak dojrzeje.
Wierze ze ta krzywda ktora zadaje innym wroci do niej.