Uwielbiam drania

Poznac kogos przez internet jeszcze rozumiem,ale ciagnac dwa lata pisanine i zyc wyobrazeniami tego nie pojmuje.
Facet byl szczery,owszem,mysle ze ma zahamowania emocjonalne i boi sie realnej znajomosci.
Oszukal Cie w pewnym sensie bo wzbudzil nadzieje i w najlepszym momencie zwial a tak sie nie robi.
Moja opinia jest taka,nie szukac w internecie bo tam niski procent ludzi ktorzy chca normalnie kogos poznac reszta to oszusci lub emocjonalne kaleki.

A druga rzecz po co Ci na wstepie facet z problemami,niedostepnoscia zeby sie meczyc i cierpiec?
Ja rozumiem pewne sprawy ale dwa lata wyciagac z chlopa cokolwiek o sobie?
Nie rozumiem takich zachowan,najpierw do psychologa a potem do ludzi,samotnikiem malo kto jest z wyboru.

Jowiszka,
z mojego punktu widzenia to w sumie dobrze, że Ci powiedział, że więcej dać nie może. Szkoda tylko, że trafiłaś na Piotrusia Pana, który raczej unika od zobowiązań i od związków. Czas minie i pojawi się ktoś kto będzie uwielbiał Ciebie

Dobra40,
uwierz mi, że ciągnąć znajomość przez internet można bardzo długo a czy ta znajomość przyspoży mi łez radości czy smutku to się dopiero okaże za jakiś czas

Nola,wlasnie widze ze mozna bardzo dlugo,
przepraszam za mocne slowa ale jesli ktos przez dwa lata kombinuje jak sie nie spotkac,
robi z siebie Piotrusia Pana,skupia cala uwage na sobie to tylko naiwnosc drogie dziewczyny prowadzi was do zguby.Mozna tak sie meczyc 10 lat np,a potem plakac na forum ze  zycie ucieklo.
Jest wielu ludzi z problemami tylko trzeba w pewnym momencie wyjsc z tym do ludzi.
Moze ten facet kocha inna kobiete i wciaz ma nadzieje,moze mu sie kolezanka nie spodobala jako partnerka zyciowa ale po co w takim razie bylo ciagnac w realu prawie rok,a moze tak po prostu lubi.
Zrobilas swoje przez dwa lata pisania wiec sobie odpusc ja Ci mowie ze nie warto.
Powiem Ci cos jeszcze na pocieszenie choc wcale to pocieszajace nie jest.Uslyszlam raz w zyciu tyle ze od realnej znajomosci to samo,ze nie bedzie mnie ranic.Wiec zmylam sie w ciagu minuty.Jesli dorosly facet mowi takie rzeczy to chyba wie co mowi i bierze za to odpowiedzialnosc.Nie szuka kontaktu wiec naprawde sobie odpusc bo jak komus zalezy to znajdzie do Ciebie droge.A czy bedzie kiedys zalowal czy nie to niech zostanie jego sprawa.

Niestety "z nami kobietami" to tak dziwnie jest....szybko swoje uczucia z przyjaźni damsko-męskiej chcemy zamienić na "coś" bliższego.A im dłużej rozmawiamy o "niczym" to zaczynamy w nim odkrywać cechy faceta,z którym mogłybyśmy być w szczęśliwym związku.
Oni to chcą widzieć inaczej i dlatego takie zachowanie Twojego "wirtualnego" może boleć.
Ale nie staraj sie go zrozumieć tylko jak najszybciej "wyrzuć" z życia....zobaczysz jak wszystko szybko wróci do normalności.
I pamiętaj....nigdy więcej takich "Piotrusiów" niech tacy sobie żyją samotnie w swoich bajkach.

Wszystkie macie racje. Może pomijając fakt, iż ludzie poznani prze internet są be. Właściwie to co za różnica?  Nie uważam, go za drania, za to że nie chciał. Tylko za sposób, w jaki mnie potraktował. Gdyby przyszedł, wyjaśnił i porozmawiał. Ale nie, po co. To boli strasznie i nie zostawia, nawet miłych wspomnień. A najgorsze jest to, że tak naprawdę nie poznałam, nigdy nikogo, kto byłby dla mnie tak ważny jak on.

Może nie wszyscy są be,ale w dużej mierze.....
Ja jestem przykładem na to"pierwsze".
Jaki facet taka i forma rozstania....czyli wniosek prosty....jednym słowem a właściwie dwoma "zakichany tchórz" z jakimiś ukrytymi tajemnicami.
Do tego manipulant,który wiedział,że jak się z Tobą spotka to będzie się musiał zachować jak człowiek a właściwie prawdziwy facet...a jak się nim nie jest to trudno udawać.

W moim przypadku fakt, iż poznaliśmy się w taki czy inny sposób, nie ma znaczenia. Mieszkamy od siebie "rzut beretem", pracujemy w jednym mieście, 2 ulice dalej. Także, rozpadło się nie z tego powodu. Złości mnie fakt, jak przez tyle czasu, można było udawać pseudo przyjaciela. Nie łączył nas tylko romans i przyjemności. Spędzaliśmy razem czas w różny sposób, nasze dzieci się poznały, pomagał i wspierał w różnych sytuacjach. Zawsze był. Ani przez chwilę nie udczułam, że kiedyś może zrobić mi krzywdę. Po czym, uciekł bez tłumaczenia i wyjaśnień, udaje że mnie nie zna. Gdyby przyszedł i porozmawiał, nie czułabym się przynajmniej tak podle.

A najgorsze, jest to, że czuje dokładnie, to samo co ty Opiekunka13....

Boje się, tego co będzie dalej. Od zawsze byłam życiową optymistką i wierzyłam, że kiedyś, kiedyś będzie pięknie. Teraz, gdzieś mi się to podziało i nie wiem, czy wróci.

Ja bym go wymazała raz na zawsze z pamięci i komputera,ale skoro Tobie może pomóc takie pogranie sobie z nim to spróbuj.
Pamiętaj jednak o rozsądku....są granice,których nie warto przekraczać.:)

Przerabiałam coś podobnego. Tylko, że jak odkryłam 2 twarz swojego "przyjaciela" zanim doszło do spotkania. Klikaliśmy ze sobą w sumie ponad rok i po swoim "śledztwie" i gdy on jak gdyby nigdy nic pisał do mnie z ponawianiem propozycji spotkania, napisałam mu w końcu, że proszę, żeby nie leciał ze mną w c****, na co już zamilkł na wieki wieków. Jednak dużo wcześniej czułam, że mnie nie szanuje, ale mimo to trochę trwało, nim ostatecznie przejrzałam na oczy. Współczuję Ci...