Grupa Wsparcia dla Mężczyzn kochających za bardzo

Martyrs, nie obraź się stary, ale takie teksty to puszczaj do nastolatek.
Nie chce flamować wątku, ale mnie chłopie rozwaliłeś. Teraz, cisza.

A nie uważacie, że to sprawdzanie, gdybanie, analizowanie z czegoś wynika?
Kobieta, jesli jest spełniona, ma w związku wszystko, nie szuka czegoś czego nie ma!

Nie przejmuj się Fuorviatos. Typowa reakcja typowego toksyka. Najpierw wyznaje miłość (nie chce mi się teraz liczyć, ile razy słyszałam od martyrsa o jego uwielbieniu dla mnie), potem ostentacyjnie rzygnie coś o mojej seksualnej niewydolności albo coś w podobie (musi upuścić nagromadzonej do kobiet agresji), dostanie z kopa, a potem znów wchodzi w fazę "miodowego miesiąca" i jest uosobieniem czułości.

Widzisz, Fuorviatos? To się nazywa toksyczny cykl. Dynamika takiej relacji na skróty zaprezentował Ci sam Martyrs. Dopiero co zaczęliśmy nasze lekcje na innym wątku a tak zgrabnie kontynuujemy na tym .

A są takie?

Azahiel z tymi wiórami to trochę przesadzasz....

A kwestie te są o tyle istotne, że pozwalają zdefiniować 'facetów, którzy kochają za bardzo', bo trwają w takim związku w nadziei na poprawę.

Jako kobieta, ale widocznie z nadwyzka testosteronu w organizmie, zgadzam sie z powyzszym stwierdzeniem calkowicie. Gdyby kobiety przelaly cala swa energie i czas jaki, moim zdaniem, marnuja na takie psychoanalizy siebie, partnerow i calego swiata dookola, na cos bardziej pozytecznego to mielibysmy obecnie babski parlament. I wiekszoscia firm - tych dochodowych - tez zarzadzalyby kobiety. A tak to mamy stetryczalych piernikow i w rzadzie i w firmach..a damski talent sie marnuje.
Oj babki, ale wy soba dajecie manipulowac, zamiast stosowac prosta lopatologie: jak kocha to odwzajemniac i nie gdybac a jak nie kocha to za portki i won z domu. I tez nie gdybac:)

A i owszem!
Ja miałam wszystko! Nie szukałam na siłę problemów, bo zycie samo ich w wystarczającej ilości dostarcza.
Do czasu!
Pewnego pięknego dnia mój świat się zawalił i leży w gruzach po dziś dzień!
A mój mąż właśnie ma problem czy w lewo czy w prawo!
Ale wczoraj usłyszłam jeszcze inną koncepcję - pójść prosto!

Wypisz wymaluj to o mnie było!
Ale moje wkoorwienie juz sięga zenitu, więc może w końcu chwyce tę miotłę!

No bo jak się chłop nie może zdecydować to wybiera trzecią opcję!

czyli? co autor miał na mysli?  ani Ty ani ona?

Sram tam tam a nie sam. Taki kit to on moze innym a nie Tobie i Twoim charyzmatycznym kolezankom forumowym wciskac.

Sam przez dwa dni a potem wio do tamtej. Tylko jak ma Ci to prosto w oczy powiedziec skoro sie boi Twojej reakcji?

Sram tam tam a nie sam. Podpisuję się, choć ledwo trafiam w klawiaturę, bo przez łzy śmiechu nic nie widzę.
Tak, Monia. Sram tam tam.

Zgadzam się z Mussuką i z Yoghurtem. Prościej trza żyć, myśleć i działać. A głównie działać. Nie ma nic złego w analizowaniu błędów, żeby ich w przyszłości nie powielać, ale działanie powinno być konkretne i dynamiczne. Pewne rzeczy są więcej niż oczywiste tylko my z jakichś niezrozumiałych przyczyn BARDZO nie chcemy ich dopuścic do swojej świadomości, zamydlamy sobie mózg analizowaniem przyczyn, podstaw, motywacji, sracji. Warto sobie oczywiście odpowiedzieć na pytanie, jakież są te NASZE przyczyny, że tak żałośnie trzymamy sie tych naszych wyparć i jak juz sobie odpowiemy - pruć do przodu i się nie oglądać. Czasu szkoda. Życia szkoda. Emocji szkoda.

Bo Ty sie Monia masz ani nie smiac ani plakac tylko noga raz a dobrze tupnac i kazac mu bety swoje zabierac. I nie wolno Ci poddawac sie jego manipulacjom "ach zono moja jedyna kochana, takiej drugiej jak Ty to juz nie znajde".
"No wlasnie, nie znajdziesz capie glupi wiec teraz idz i sobie rycz zes mnie mial a juz nie masz. Pa, tam sa drzwi tylko cicho za soba zamknij bo film ogladam. I klucze na komodce zostaw."

panowie... dyskusja .. taki był mały przerywnik ale teraz Wy macie głos..

Bo oni nie gadają tylko robią

Oj taaaak:) I to jak robia:) Az sie rozmarzylam..:))

No co? Piatek dzis, jutro mozna dluzej pospac to sie rozmarzylam;)

a naszych chlopow ani widu ani slychu. Gdzie Ci mezczyzni, prawdziwi tacy..?

Witam.
Chyba należałoby "wyczyścić" troszkę ten wątek z zaśmiecających go poteflonów udających MKZB. Bo robi się niepoważnie, a temat jest poważny. Oczywiście poważny dla tych Panów, którzy rzeczywiście są MKZB i chcą coś zmienić w swoim życiu.
Sama byłam i coraz mniej na szczęście jestem KKZB i wiem, jaki to ciężki orzech do zgryzienia. I mój nadmiar empatii pozwala mi wyobrazić sobie, że o wiele ciężej jest mężczyźnie, którego ten problem dotyczy. Dlaczego ciężej? Ano bo my kobiety jednak mamy taki wentyl bezpieczeństwa - komunikujemy się, wyrzygujemy, płaczemy, mówimy, piszemy. Nie udajemy, że jest OK.
Oczywiście nie wszystkie i nie zawsze. Ale jednak - szukamy pomocy i jeśli ktoś nam ją ofiarowuje - nie wstydzimy się korzystać.
MKZB to mężczyzna, który przeważnie ma sporo tzw "kobiecego pierwiastka". Od razu proszę o nie kojarzenie tego z byciem gejem, bo to nie ma nic wspólnego z powyższym. Po prostu inna wrażliwość, inny sposób patrzenia na świat. Śmiem twierdzić, że bogatszy, ale i ryzyko zranienia większe.

Od siebie mogę kilka rad "przemycić", z własnych doświadczeń wynikających.
1. Jestem absolutnie przekonana, że 100% KZB (bez względu na płeć) jest dotkniętych tym syndromem z powodu przeszłości. Niestety - dom rodzinny, traumy z dzieciństwa - to wszystko powoduje, że nasze poczucie własnej wartości jest poważnie zachwiane. Taka jest prawda.
I od razu napiszę coś, żeby nie było nieporozumień. Ja nikogo nie chcę przekonywać, że jego dzieciństwo było do dupy, ze mama i tata zrobili mu "kuku" i to jest przyczyna kłopotów. Nie, ja już się w to przestałam bawić. Nabrałam doświadczenia i już WIEM, że zmienić swoje życie może tylko ten, kto tego CHCE. A chce ten, kto nie obraża się, gdy się mu prawdę prosto w twarz wywala. Szansę trzeba sobie dać, a nie tracić energię na kłótnie, którego do żadnych zmian nie prowadzą.
Nie piszę tego ot tak, bez powodu. Powód mam, nawet kilka. Mają różne imiona, zawsze męskie. Chyba żaden z nich na początku naszej korespondencji nie uważał, że jego dzieciństwo było nie-OK. A ja za każdym razem, gdy czytam "mój dom rodzinny był normalny, nie działo się nic złego", to zaświeca mi się czerwona lampka. Bo co znaczy "normalny"? Dla kogo? W odniesieniu do jakiej "nienormalności"? Oschła, zimna matka czy tez jej przeciwieństwo - nadmiernie opiekuńcza potrafi zrobić w głowie dziecka takie samo spustoszenie jak agresywny alkoholik. Nieobecny lub "rozrywkowy" tatuś potrafi tak samo zdemolować umysł dziecka jak lejąca kablem za byłe głupstwo matka. Nie ma co się oszukiwać kochani - żaden dzieciak, bez względu na płeć nie jest w stanie SAM poradzić sobie z taka rzeczywistością. ZAWSZE w jakiś sposób wpływa to na nasze dorosłe życie. Za dużo wymagań, brak wymagań - to też ma znaczenie.
Warto, drodzy Panowie zadać sobie bolesne pytanie i na Boga, nie oszukiwać siebie samych. Jak wyglądały relacje w mojej rodzinie? Jak rodzice traktowali siebie wzajemnie? Jakie mieli relacje ze swoimi rodzicami? Jak traktowali nas? Czy w naszej rodzinie okazywano sobie uczucia? Czy rozmawialiśmy ze sobą? Jaki wzór ojca/matki/małżeństwa wyniosłem z domu? A może jaki na pewno mój dom mam nie być?   To wszystko jest bardzo istotne, zapewniam. DDA, DDD - te literki determinują większość KZB.
2. Powinniście Panowie (może to już za Wami) zrozumieć i zaakceptować, że to Wy macie problem. Jeśli nic nie zrobicie, nie będziecie pracować nad sobą - nic się nie zmieni. Kolejną partnerkę (nawet jak będzie o 180 stopni inna niż poprzednia), znów wybierzecie zgodnie ze schematem MKZB. Po prostu inaczej nie umiecie. Tym właśnie różnią się KZB od "normalnie" skrzywdzonych  - NIE UCZĄ SIĘ NA BŁĘDACH. Dopóki nie zrozumieją źródła problemów i nie zaczną pracować nad zmianami - NIE BĘDZIE LEPIEJ.
3. Polecam czytanie, czytanie, czytanie. Jest sporo literatury w temacie. Jest wątek (niestety Moderacja wywaliła go do książek), w którym zamieściłyśmy cały najważniejszy spis lektur. Warto poczytać. Jeśli któryś z Panów jest chętny - proszę napisać na mojego maila. Większość z tych pozycji mam w pdf. Jestem, a właściwie byłam forumowa bibliotekarką w tym temacie. Z chęcią przekażę księgozbiór jakiemuś bibliotekarzowi   Trzeba tylko czytając przetransponować formę kobiecą na męską, bo książki te z reguły dedykowane są kobietom. Ale dacie radę, Panowie.

To tyle ode mnie. Życzę powodzenia, bo muszę Wam powiedzieć, że praca jest bardzo ciężka. Krew, pot i łzy. Ale jak już znajdziecie się "po drugiej stronie lustra", to zobaczycie, że warto było.
Czego Wam ze szczerego serca życzę.

a czemu w meskim? zeby sie z niego nabijali? moze najlepiej w swoim wlasnym gronie czyli w samotnosci:) Ja tez zreszta nigdy przy kolezankach czy innych kobietach nie plakalam za mezczyzna. Z innych powodow owszem ale nigdy o zadnego chlopa:) Duma by mi nie pozwolila;))

Pozwolę sobie "wyciągnąć" spod tych nie wnoszących za wiele w temacie postów właśnie ten. To clou.
Co ja bym pomyślała? Że jest wrażliwym człowiekiem. To samo pomyślałabym o kobiecie.
Ważne, co zrobi dalej. Nie lubię użalanie się, rozpaczania - bo to nie wnosi nic dobrego. Trzeba dać pomyśleć "drugiej głowie" - tej racjonalnej, logicznej i zdroworozsądkowej. Każdy ją ma. KZB mają ją przydeptaną przez chore emocje.

Przez żadną kobietę nie płakałem. Płakałem jak zmarł mój brat i to zarówno w towarzystwie męskim ( najbliżsi kumple zresztą wszyscy płakali ) jak i żeńskim ( w obecności żony ). Nigdy nie myślałem, że to może być powód do wstydu i nie spotkałem się z taką interpretacją ze strony znajomych czy rodziny. Płacz mi pomógł w zrzuceniu negatywnych emocji. Było, minęło. To tyle odnośnie męskich łez.

Co do tematu tego wątku...klawiatura by się stopiła,serwery by padły z przeciążenia a ja dalej bym mógł pisać o sobie .

Najważniejsze to dojrzeć do tego żeby samemu sobie powiedzieć w twarz przed lustrem: hej stary coś tu chyba nie gra?

Ale do tego trzeba mieć tkzw ,,jaja" .
Więc czemu tyle kobiet ma z tym problem i przyznają się do tego otwarcie a nam facetom co?
Nie wypada?
Nie przystoi?
To kto tu ma w końcu ,,jaja"? .

My twardziele nie dajemy się przecież manipulować.
My twardziele ukryjemy wszystko nawet przed samym sobą, żeby na zewnątrz wyglądało wszystko jak należy.
My twardziele zadbamy,wytłumaczymy na klatę przyjmiemy wszystko byle żyć pozorowanym szczęściem które nas zabija.
My twardziele...tylko, że wszystko do czasu.

Nasze męskie ego w chorym tego słowa znaczeniu nie pozwala na spojrzenie w głąb siebie i analizy tego problemu.

Druga sprawa jest taka, że wielu z nas czego i ja jestem przykładem uważa czy uważało, że tak wygląda normalny związek. Wzorce wyniesione z domu, dzieciństwo itp. po prostu standard i klasyka w odpowiedzi na to czemu mam zryty beret w tym temacie.

Oto Kilka słów na interesujący was temat .

Witam,witam . Obecny jestem cały czas, na bieżąco śledzę interesujące mnie wątki tylko wypowiadam się w miarę oszczędnie .

Dziękuje za siebie i innych

Powiedziałbym, iż nie pozwala nam przyjąć do wiadomości, iż ten błąd w ogóle popełniamy...

Ja to akurat jestem uparty jak 10 wołów i 20 osłów i z przyznaniem się do porażek z własnej winy mam ogromny problem. Nie przed innymi, bo to mi przychodzi stosunkowo łatwo, ale przed samym sobą. Z tym jest największy problem. Patrzeć na coś (w tym wypadku na siebie), a widzieć coś (w tym wypadku swoje winy) to jednak zupełnie bardzo różne historie. Kolejną sprawą jest chęć zrobienia czegoś z tym całym galimatiasem. My - faceci - choć często wiemy, iż postępujemy nie do końca właściwie, to jednak brniemy w to dalej na zasadzie walca czy czołgu - co nam nie stanie na przeszkodzie, to my to rozjedziemy uporem (bo my wiemy lepiej i co nam ktoś tam będzie truł i cztery litery zawracał), aby inni dostosowali się do nas i uznali nasze racje. To jest właśnie chore męskie ego: niech się wali, niech się pali - jak i tak rozpalę ognisko pod wodą i im wszystkim udowodnię....

Niestety, albo i stety, bardzo nader często się to udaje....przynajmniej do czasu, bo każda kosa trafia w końcu na kamień...

Chyba...prawdziwi mężczyźni wyginęli...

Ale wracając do tematu,ja znam mężczyznę KZB i niewiele się od nas różni-słowo.

Droga Zazdrości dziękuję za przypomnienie mi przyczyn mojego KZB i mobilizacji do pracy nad sobą.

Facet,którego znam i oceniam jako KZB to mężczyzna współuzależniony od swojej pijącej żony,która go zdradza.
Każdy jej pobyt na odwyku powodował jego wzrost nadziei i motywację żeby jej stworzyć lepsze warunki,żeby tylko nie piła...a ona piła...

Wiecie dlaczego piła i pije do dziś? Bo on za nią ponosił konsekwencję jej picia...

Są i tacy..

Ja przepraszam, że z opóźnieniem, ale o co tutaj chodzi, że kobieta sobie nie radzi ze swoimi problemami? Czy chce o nich pogadać?

hm..., nie pisz, proszę, posta pod postem, bo jako Użytkowniczka z dłuższym stażem i tysiącem napisanych postów, powinnaś już wiedzieć, że jest to sprzeczne z naszym regulaminem. Jeśli chcesz coś dopisać użyj opcji ,,edytuj". Dziękuję za dostosowanie się do prośby i pozdrawiam, Moderatorka Olinka

A w której się chcesz odkochać?

Tu pomoże tylko drastyczne cięcie, co z oczu to z serca. Zerwać definitywnie kontakt, a czas poświęcić rodzinie. Teraz dobry czas na zakochanie się w żonie, wspólny wyjazd na wczasy powinien pomóc. Jak się kocha całym sercem jedną kobietę na drugą nie powinno już być miejsca. Jeśli tego chcesz się uda.

Przepraszam z góry za brutalność mojej poniższej wypowiedzi!!!

Zadam Ci proste pytanie:

topi się w głębokim stawie Twoja żona i "kochanka". Obie wołają do Ciebie o pomoc!
Którą pierwszą wyciągniesz? ..........................................

A może - bez urazy - swoją teściową jeszcze tam wrzucisz w myśl zasady, że takich trzech, jak one dwie to nie ma ani jednej?