Kobiety, czy wolicie żyć w biedzie czy mieć przepracowanego faceta?

Nie wiem co napisać normalnie. Chciałam odpowiedzieć na pytanie zawarte w temacie, ale poczytałam i pusty śmiech mnie ogarnął.

Uwaga - zostanę "panienką z okienka" - załóż własną firmę. My założyliśmy, i kasę typu 5 kafli, to ja odhaczam jako 1/3 dochodu po opodatkowaniu i ubezpieczeniach. Taki krezus ze mnie. Bieda panie w tych korporacyjkach, oj bieda. Normalnie za miskę brukwi niedługo każą ludziom zasuwać.

Ponieważ facet nie chodzi w ciąży - próbowaliśmy z mężem 3 razy żeby w ciążę zaszedł i kurna za każdym razem to ja lądowalam z brzuchem - to głównie na nim spoczywa "obowiązek" zarabiania. Bo na mnie spoczywają inne obowiązki. Proste. Paczka pieluch - już ze 60 zyli kosztuje, 58 pieluch - nawet na tydzień nie starczy. Razy ile dzieci "pieluchowców" się posiada, do tego oczywiście cała masa innych wydatków związanych z samodzielnym utrzymaniem rodziny. Bez mieszkania kątem u mamusi na kotleciku, bez prezentów w postaci samochodu czy działki od rodziców. Wszystko sami. I na to trzeba zapychać od świtu do nocy 24/7. Im więcej obowiązków - tym ekonomiczniej gospodaruje się czasem i naprawdę ojciec może chociaż 3 x w tygodniu dziecku bajkę na dobranoc przeczytać i ze dwa razy wyjść na spacer. Wszystko jest do zrobienia jak się chce.

Pytanie - kiedy odpuścić rozmowę z megaważnym superprezesem i wziąć książkę i okulary - i iść do dzieciaka. Bo to przecież dzieciak najważniejszy. Balans, równowaga i zen. Tu nie o kasę chodzi a o priorytety. Jak załapiesz - jesteś wygrany.

Tak Rafix zgadzam się z Tobą, że nie wszystko można kupić za pieniądze na przykład nie można kupić uczucia drugiego człowieka i gdy jest się śmiertelnie chorym, zdrowia oraz nie kupi się za pieniądze szacunku ludzi.

Autorze - na początek trochę czarnowidztwa: " korporacja cię przeżuje, wyssie a potem wypluje - a ty (i tobie podobni) zostaną z kredytem hipotecznym, stłamszeni psychicznie i fizycznie (czasem uzależnieni od używek które miały pomóc nadążyć za korporacyjnym wyścigiem) bez rodziny i z perspektywą że czas udać się do psychologa, kardiologia itd... bo jesteś wrak człowieka.
Przerobiłam schemat o którym piszesz ja "opiekunka domowego ogniska" przez osiem lat (niestety nie z wyboru ale przymusu, mąż tyrający po 16 godzin non stop. Wreszcie powiedziałam dość. Dziś oboje pracujemy nie mamy razem nawet tyle co ty sam, ale mamy na utrzymanie siebie i dziecka , czasem trzeba pożyczyć na parę dni od rodziców kaskę, nasz syn chodzi w ciuchach z dyskontów a nie markowych a mimo to ma kumpli i jest lubiany, ja nie muszę kupować stale nowych ciuchów czy chodzić do fryzjera, na wakacje jeździmy w tanie krajowe miejsca ALE jeździmy razem. I jakoś da się żyć wolę nie mieć kiecki od DIORA ale widzieć jak moi panowie popołudniu kłócą się o drobiazgi, lub zanoszą śmiechem przed TV - to jest bezcenne - bo życie ucieka a kasy, domu do grobu nie weźmiesz a i dzieci kiedyś nie będą ci wdzięczne za komórkę z bajerami tylko będą mieć żal żę w sumie to nie miały ojca!
I jeszcze propozycja oglądnij film (polski) "Jak żyć" daje pewne odpowiedzi na pytanie zawarte w tytule wątku!

Nie chciałabym ani jednego ani drugiego i po przeczytaniu komentarzy widzę, że nie jestem sama i zapewne jeszcze wiele kobiet sie tu udziel, ktore beda podonego zdania. Powod? nie wyobrazam sobie zwiazku z facetem, ktorego bym nie widziala. Co to mialby byc w ogole za zwiazek? pieniadze sa najwazniejsze? rodzina juz nie? a gadanie typu "kochanie, nie miej pretensji do mnie o to, że mnie nigdy w domu nie ma. Zobacz, masz za co kupic sobie futro, ciuszki dla dzieci, mozesz spelniac kazda zachcianke swoja i dzieci. Mozesz kupic sobie wszystko to, czego chcesz. Nigdy nie zabraknie Ci pieniedzy". Tak, pieniedzy moze nie, ale gdzie jest milosc, czulosc, bezpieczenstwo, ROZMOWA? nie dla mnie takie zycie. Wolalabym już zeby maz zarabial te 1400zł i byl przy mnie, przy dzieciach, abysmy razem je wychowywali, a nie pozniej dziecko nie wie, ze to jego tatus i ma mowic do niego "tatusiu", a nie "prosze pana". Juz nawet przystalabym na to, aby facet pracowal w delegacji w tygodniu, a na weekendy zjezdzal do domu ale byl wtedy tylko dla mnie i dla dzieci. Zadnych telefonow sluzbowych, zadnego zalatwiania spraw tylko po prostu nadrabianie zaleglosci sprzed tygodnia. Nie dziwie sie, ze zwiazki, w ktorych para sie nie widzi, albo widzi sie naprawde rzadko, mijaja sie dłuzej przetrwaja. Po prostu w to nie wierze. No chyba, ze kobieta jest juz tak przyzwyczajona, ze nieobecnosc a obecnosc meza nie robi jej wiekszej roznicy. Przeciez, gdy faceta nie ma, to kobieta zajmuje sie wszystkim, calym domem, dziecmi i jeszcze nierzadko pracuje. A gdzie czas na spedzanie wspolnego czasu? owszem, ma sie zapewniona opiekie medyczna, wakacje itp (mowa o facecie, ktory pracuje tak jak autor tematu), ale co z tego skoro na wakacjach nie odpoczywa, nie spedza czasu z rodzina tylko odbiera tel od klientow, odpisuje ma maile. Zero prywatnosci. Szlag by mnie trafil predzej. No ale kazdy jest inny. Ja wiem po sobie , ze nie umialabym tak wytrzymac. Na krotsza mete OK, ale nie na dluzsza.
Sama jestem w troszke innej sytacji, ale dosc podobnej pod wzgledem tego, ze nie widze faceta. Moj chlop razem ze swoim bratem remontuja juz od roku dom, w ktorym bedziemy razem mieszkac. Efekt? wszystko robia sami przez co w ogole sie nie widzimy, jedynie pol godz rano po wstaniu i jakas godzinke przed spaniem, bo przeciez on jest wiecznie zmeczony.... Mamy dla siebie tylko niedziele i to jescze nie do konca, bo sie tak uzaleznili od remontu, ze nawet w niedziele potrafia cos robic. Z tym ze ja to wytrzymuje, bo wiem, ze rmeont sie skonczy za jakies pol roku i juz bede miala go przy sobie! fakt faktem przyjdzie jeszcze praca do tego, ale bedziemy sie moze normalnie widziec. Teraz oboje nie pracuja, zajmuja sie remontem, ale byk czas kiedy to i pracowali, a w dniach wolnych remontowali. Wtedy to juz byla kompletna porazka i mimo iz mieszkalismy razem to go NIE widzialam!! jest kucharzem, wiec to jest praca 12godzinna, gdzie trzeba policzyc jeszcze dojazd do pracy i domu takze skutek wiadomo jaki byl

Dlatego stanowczo mowie NIE takiej pracy. Wiem, ze jesli remont mialby potrac z 6 lat, to nasz zwiazek by tego nie przezyl, a tak to nie pozostaje mi nic innego jak zacisnac zeby i wytrzymac...

Toż to czysta historia życia mojego męża . Może dlatego ja cię doskonale rozumiem, wiem jak to jest w pocie czoła pracować w tego typu firmie, nie da się tam pracować mniej, ci co usiłowali już tam nie pracują. Ja jestem dumna z mojego męża i w każdym etapie jego kariery go wspierałam, chociaż ja bym tak nie potrafiła jak on. Ja ze swojej kariery zrezygnowałam świadomie, bo chciałam więcej czasu poświęcić dzieciom. Myślę, że dzięki mojemu wsparciu mężowi jest łatwiej bo wie, że ja sobie poradzę, zajmę się wszystkim w domu. Jak przyjeżdża z pracy to rozmawiamy o tym co robi, o jego sukcesach czy porażkach i o tym co w domu. Uważam, że jak ludzie są dojrzali i związek jest silny to nie ma żadnego zagrożenia.

Jeżeli jest tak, że w week twoja praca rzeczywiście zajmuje Ci 1h to nie widzę, żadnego problemu. Mi wystarczyłoby jeśli Mój partner miałby czas i siłę spędzić ze Mną niedzielne popołudnie. Do tego  możliwość zasypiania ku jego boku kilka nocy w tyg. Ja może też inaczej podchodzę do tego bo mój były mąż miał własną firmę i był "na telefon" także często się zdarzało tak, że coś zaplanowaliśmy i nagle wszystko trzebabylo zmienić. Fakt na samym początku strasznie Mnie to irytowało ale to kwestia przyzwyczajenia. To, że dobrze zarabiasz to tylko duży plus bo są ludzie, którzy pracują od rana do nocy i też nie mają na nic czasu a pieniądze przynoszą takie, że ledwo starcza od pierwszego do pierwszego. Dla Mnie znaczenie miałoby to czy lubisz swoją pracę i czy przynosi Ci satysfakcję? No i jeszcze jedna rzecz... Czy nie stałeś się materialistą i czy z powodu swoich zarobków nie wywyzszasz się? Mój mąż miał z tym ogromny problem. Gdy się poznaliśmy to oboje klepalismy biedę co więcej on nawet nie pracował i od mamusi wolał na papierosy a jej też ledwo starczało. Wołami zaciągalismy go do pracy aż założył własną firmę, która przynosiła niezłe zyski. Nasze problemy finansowe się skończyły. Niedzielę spędzaliśmy razem a w tyg często wracał jak ja już spałam. I wcale nie było Mi z tym źle. Przynajmniej wtedy bardziej docenia się drugą osobę i w związek nie wkrada się rutyna. Wszystko byłoby pięknie gdyby nie to, że owe pieniążki uderzyły mu do głowy  i myślał, że jest Panem i władcą bo on przynosi kasę... Uważał, że przynosił pieniądze więc ja mam przy nim wszystko a zapomniał o czułości i bliskości... Będąc z nim, zaznając już życia na wyższym standardzie wolałam czasy gdy brakowało nam na czynsz. Tylko tak jak napisałam problemem nie było to, że go ciągle nie było a to, że myślał, że  pieniądze zastąpią wszystko inne. Podsumowywujac moim zdaniem jeśli masz w życiu również inne wartości niż te pieniążki, które przynosisz i w week miałbyś czas to Mi by to jak najbardziej odpowiadało. Poza tym są też plusy takich "Rozłąk". Kobieta wtedy też ma pracę a potem czas na realizowanie siebie, domowe obowiązki itd. No i jak idzie za sobą zatesknic

Margaretko, czy twój mąż pracuje 12 h na dobę również w weekendy? Nie miewa urlopów?

Faktycznie sporo pracuje, a ty jak jesteś w domu z dzieckiem, to bardziej to odczuwasz. Ja wychodzę z domu o 7.00 rano i rzadko wracam do domu przed 17.00 chociaż pracuję tylko 8 godzin , dlatego tak bardzo nie odczuwam tego, że męża nie ma. Czasem tylko jak jest urwanie głowy z dziećmi i jakieś sprawy się nawarstwią to żałuję, że muszę sama wszystko załatwiać i nie ma go, żeby mnie wsparł.  Na szczęście w weekendy jest i wtedy mi bardzo pomaga. Tak sobie przypomniałam jak napisałaś że macie takie małe dziecko, że też się czułam podobnie jak byłam z dzieckiem w domu a mąż już sporo pracował, ale to było tylko parę miesięcy. Potem się jakoś wszystko ustabilizowało i ułożyło. Bywają w małżeństwie takie trudniejsze lata, ja myślę, że trzeba być wyrozumiałym, twój mąż na pewno bardzo was kocha i stara się żeby było wam jak najlepiej. Może za rok, dwa awansuje albo trafi się lepsza praca i wtedy będzie częściej w domu. 
Oczywiście pieniądze nie są najważniejsze, ale czasem w pracy nie chodzi tylko o pieniądze.

Mussuka, chocby kucharz moj facet jest kucharzem i ZAWSZE ciagnie 12h albo i wiecej, w zależnosci od tego ile jest pracy, ile jest zamówien. Jesli jest impreza typu wesele, to w domu nie go 24h, albo i dluzej, czesto nie przychodzil przez caly weekend do domu, bo stwirdzil, ze mu sie nie oplaca na godzine, jak zaraz znow jest kolejna impreza! Niesety, sa zawody, wktorych pracuje sie normalnie po 8h, a sa i takie gdzie 12h to minimum:/ i co z tego, ze czesto mial grafik 2/2 (dwa dni pracy i dwa dni wolnego) skoro jak mial wolne, to spal do poludnia po czym wlaczal TV lub laptopa by nadrobic zaleglosci, a wieczorem wychodzil na piwo. I jedynie pol dnia z tych dwoch moglismy spedzic razem, gzie i tak szedl szybciej spac, bo przeciez nasteonego dnia rano musial wstawac.
No ale ja juz sie troche przwyczailam do tego i nie robie mu z tego powodu awantury, choc nie powiem, ze na poczatku bylo tragicznie, bo ciezko bylo mi sie przestawic... oczywiscie mowie tu o tym, jak zamieszkalismy razem, bo wczesniej bykl to zwiazek na odleglosc i mialam go całego dla siebie zawsze jak sie widzielismy czyli cale weekendy i niekiedy jakis dzien w tygodniu.

Fakt
Jeśli praca łaczy sie z przyjemnoscia, z satysfakcja, i czyms nowym, to zapewne inaczej czlowiek do tego podchodzi, szybciej mu leci czas, czuje sie mniej zmeczony niż normalny czlwiek, ktory siedzi sam na sam z komputerem i co 5 minut patrzy na zegarek, odliczajac czas do tej 16stej
Powiem Ci, że zazwyczaj pracowal 2/2, ale byly tez dni czy tygodnie, glownie latem, kiedy nie widzielismy sie tydzien, mimo iz mieszkalismy razem,a to za sprawa imprez. Kucharzy na zmianie zawsze bylo 2, a na taka impreze, to zdecydowanie za malo, wiec konczylo sie to tak, jak sie konczylo.

Odnośnie tych kucharzy i pracy 10-12h/7 dni w tygodniu: pracuję w restauracji na pół etatu, w różne dni, i muszę przyznać, że niezależnie od dnia praktycznie zawsze widzę tych samych kucharzy. Czyli muszą pracować minimum 6 dni w tygodniu, a przychodzą przecież przede mną, żeby kuchnię i jedzenie przygotować, czyli z 10 godzin im łącznie wyjdzie.

Ale wracając do tematu: mój tata kiedyś też tak latał jak dziki, wychodził na 8, wracał o 21-22. Ale dla niego w sumie to była ucieczka z domu, bo z mamą się o wszystko kłócili. Niemniej jednak na weekendy zawsze był, a wieczorami też nam zawsze bajkę poczytał, czy coś. Teraz ma już znane nazwisko i rozkręconą firmę, więc nie musi przyjmować tylu zleceń (jest architektem). Po prostu bierze ich mniej, bo nie potrzebuje aż tyle kasy, a woli mieć więcej wolnego w domu. W niedzielę przestał odbierać komórkę, po powrocie do domu wieczorem też nie odbiera. Jak się chce, to można. Oczywiście wiadomo, że własna działalność na początku pochłania mnóstwo czasu, ale potem można sobie trochę odpuścić.

Swietnie rozumiem wszystkie te argumenty jak pieniadze, chec kariery, ucieczka z domu itp. ale rozpatruje to z punktu widzenia pracodawcy i zastanawia mnie, kto i po jaka cholere wymaga od ludzi takiego wysilku, jednoczesnie narazajac sie na utrate ich wydajnosci, utrate ich zdrowia, wypadkow w pracy, placenia odszkodowan za te wypadki spowodowane zmeczeniem i brakiem koncentracji (czy w niektorych zawodach nie obowiazuje kodeks pracy ani przepisy BHP?), utrate pracownika, ktory wreszcie rzuci taki kierat w cholere. A jak rzuci to trzeba znalezc nowego, przeszkolic go, dac mu sie wciagnac do obowiazkow i to tez sa koszta.
Wiec jaki tu zysk dla pracodawcy?

Drogi Panie, zaczne od tych "kokosow". Ja tez pracuje jako handlowiec i podrozuje aczkolwiek 2-3 razy w miesiacu to juz maksimum. Samochodu nie mam sluzbowego, bo na wyjazdy latam. Wszystkie te wymienione przez Pana ekstra do pensji to zaden cymes tylko normalne dodatki socjalne dla pracownika porzadnej, szanujacej sie i swoja kadre, firmy. Ponadto mam uregulowany czas pracy : 8-16 i po pracy nie korzystam z komputera. Praca nie zajac, do rana poczeka.
Aha i wkurze teraz pana najbardziej, te 5-6 tysiecy to jest tak circa about 1/3 tego co ja zarabiam. Pensji podstawowej, bez premii, delegacji, telefonu sluzbowego, prowizji od sprzedazy itp.

Jestem kobieta, po rozwodzie, z dwojka dzieci, dla ktorych mam czas i sily kazdego dnia a nie od wielkiego dzwonu. Mam czas na sport, czas z moim partnerem, obejrzenie filmu razem z rodzina, spokojne zakupy i wspolne gotowanie, wakacje bez komorki i laptopa, fryzjera, kosmetyczke, psa i inne duperele.

A w nocy na bol glowy nie narzekam:)

Wniosek dla szanownego autora - poszukac lepszej i normalnie funkcjonujacej firmy. Albo przyzwyczaic sie do roli samotnego i gorzkniejacego pracoholika.

wybacz Kizia ale jak czytam takie porownania : moje super zarobki versus moj pracoholizm to oczami duszy widze mlodego yuppi, co to uwaza, ze na tym zycie polega aby kase tluc, wykazac sie nadludzkoscia i imponowac pannom swoja obrotnoscia.

Jesli pracuje tak jak to opisal (24/7) to uwazam, ze pieniadze zarabia gowniane. Nawet w PL.

A z drugiej strony jesli te pieniadze sa ok (bo pewnie sa) to nalezy sobie tez ustanowic jakis standard czas na prace i na zycie osobiste. Nie rozumiem odbierania telefonow sluzbowych w weekendy, pracy po nocach przed komputerem. Albo praca jest ze zorganizowana albo firma do duy, wykorzystujaca pracownikow na maksa. I dlatego radzilam mu rozejrzenie sie za normalna firma. A takie sa, bo sama je znam.

Dodam tez, ze niedawno zatrudnilam sama handlowca, to jego poczatek, otrzymal oprocz tych samochodow, telefonow, delegacji itp. prawie 10 tys. . Pracuje tak jak ja i ja tego nie zmienie, zalezy mi na dobrym pracowniku, wieloletnim i zwiazanym z firma a nie na wraku ludzkim.

Mussuko - Zgadzam się z Twoimi poglądami co do czasu pracy, zarobków i sposobu organizacji pracy w dużych firmach. Widząc co piszesz podejrzewam, że nie mieszkasz na stałe w Polsce. Pewnie gdybym poczytał Twoje wszystkie posty miałbym pewność, ale wybacz nie mam czasu Jednak to dla mnie oczywiste, że gdziekolwiek przebywasz, nie jest to Polska. W każdym razie w Polsce nikt w żadnej firmie nie dostanie na początek 10 tys złotych. Nikt. Uwierz mi. Pomijam aspekt umowy na okres próbny, bo podejrzewam że mogłaś to pominąć po prostu w swoich rozważaniach. Jednak w Polsce realne zarobki dla młodego wykształconego człowieka w dużym mieście oscylują na początek w granicach 2-3 tys złotych. W mniejszych miastach pewnie i o to trudno.
Więcej się płaci, ale za specjalistów a chyba ciężko by ktoś kto kończy studia takowym był. Także masz generalnie słuszne poglądy, ale musisz też je weryfikować zgodnie z tym co napisała z resztą Kizia75.

Zgadzam się, że 6tys złotych netto w Polsce to zarobki jak najbardziej umożliwiające niezłe życie. Pozostaje tylko pytanie, jak cenny jest nasz czas wolny. Jeśli bez słowa sprzeciwu pozwolimy naszemu pracodawcy wejść w nasze życie, do naszego domu, w nasz czas wolny, to on to zrobi bez mrugnięcia powieką. Należy wytyczyć ścisłą granicę i się tego trzymać. Nie każda sprawa jest tak pilna, by nie mogła poczekać do jutra. Nie każde spotkanie musi się odbyć akurat w czasie naszego urlopu. W dzisiejszych czasach mamy takie modne słowo - dyspozycyjność. Kiedy szukałem pracy i chodziłem na rozmowy w 90% ogłoszeń widniał zapis, że pracownik musi być dyspozycyjny. Jednak patrząc na zakres obowiązków, wymagania wobec kandydata oraz czas pracy i zestawiając to z zarobkami, może warto byłoby zastąpić słowo dyspozycyjność zwrotem niewolnicza więź? Nie wolno się na wszystko zgadzać. Jeśli my siebie szanujemy, to i pracodawca będzie nas szanował. Niestety większość ludzi myśli kategoriami, że wszystko to tylko kwestia stawki. Nie będę tak ciężko pracował za 5000zł, chcę mieć swoje życie prywatne, ale za 6000zł? Czemu by nie. Tak działają wielkie firmy. Trzeba się jednak z tym pogodzić albo szukać innej pracy. A że na rynku pracy jest jak jest, to nie dziwię się że młodzi ludzie pracują tak ciężko jak się da, by coś z tego mieć. Naprawdę mamy ciężkie czasy jeśli chodzi o pracę i zarobki.

Drogi Autorze, a ja zadam Ci jedno podstawowe pytanie - jaki ojciec jest lepszy:

a) taki, ktory zarabia 6 patykow miesiecznie, ale nie ma go w domu (co negatywnie odbija sie na dzieciach), matka czuje sie osamotniona (co negatywnie odbija sie na dzieciach), dzieci czuja, ze ich ojciec jest im obcy (co negatywnie sie na nich odbija). Ale ojciec uwaza, ze dzieciaki powinny traktowac go jak superbohatera, bo zapewnia im markowe ubrania i zabawki;

b) taki, ktory zarabia 1500 zl, ale zawsze ma czas dla dzieci i jest przy nich, gdy go potrzebuja, podobnie jest przy zonie. Dzieciaki nie chodza w super markowych ciuchach i nie maja najnowszych zabawek, ale maja kogos, kto zawsze przytuli, obroni, bedzie dla nich meskim wzorcem i oparciem, kto daje dowody milosci i rzeczywiscie jest dla nich kims bliskim.

Dla mnie odpowiedz jest jednoznaczna.

Widzę, że w tych przechwalaniach niektórych kobiet co do zarobków, zaraz padnie bariera 20tys na miesiąc .
A najlepsze jest o tym handlowcu, co zarabia 10tys . Pacuję w firmie, gdzie jest zatrudnionych 379 osób(14 oddziałów w całej Polsce, a eksport na całą europę). Jest to prężnie rozwijająca się firma ze względu na rozwijający się transport drogowy, ale takie zarobki handlowców to marzenie. Gdybym chłopakom to teraz powiedział, to z krzeseł by pospadali. Nie jestem handlowcem, ale doskonale wiem ile zarabiają i się z tym nie zgodzę- w PL nigdy w życiu. Jeśli faktycznie tyle zarabia, to spija z Was śmietankę .

Miałam się już nie wypowiadać w tym wątku, ale muszę, bo mnie nosi Zgadzam się z Tobą zupełnie. Sama znam wielu handlowców i wiem ile zarabiają, dlatego z bardzo dużym przymrużeniem oka czytam takie posty. Czasami na forum niektórzy opisują swoje życie takim jakie by chcieli mieć, całkowicie sprzecznie z rzeczywistością

A te Twoje koleżanki, to na jakich stanowiskach są? Bo wiesz u nas nawet dyrektorzy nie zarabiają po 20tys i myślę, że trochę im brakuje do tej sumy, a opierając się o zarobki innych firm, to wcale tak mało nam nie płacą (mówię o wszystkich szczeblach). A tak poza tym, to moje ego ma się w porządeczku i  nie zazdroszczę Tobie i Twoim koleżankom, bo wiesz na forum, to każdy może być bogaty i piękny w dodatku .

Mussuko, nie kazdy moze w dzisiejszych czasach wybrzydzac i wybierac w pracodawcach. Chciaabym, aby bylo tak jak piszesz, bo masz racje ze trzeba sie szanowac, ale rzeczywistosc jest brutalna. Nie znam twojej branzy, ale wiem ze np. w farmaceutycznej, spozywczej, paliwowej, wydawniczej oraz AGD nie ma takich warunkow jak u ciebie, bo znam osoby w nich pracujace.
Sorry za brak polskich znakow, ale wylaczyly mi sie a chcialam szybko posta napisac.
ps. Te statystyki ktore podaleas dotycza regionalnego kierownika sprzedazy czyli tzw ASM a nie zwyklego handlowca i sa to  stawki brutto. Zauwaz ze mediana w tej grupie to ok. 7 tys brutto (czyli srednio ASM w Polsce zarabia na reke jakies 4,5 tys.) jak na kierownicze stanowisko to niewiele i nijak sie ma do stawek jakie sa w twojej firmie.

Az sobie z ciekawosci usiadlam i policzylam...I musze sie zgodzic z Mussuka facet jest na kiepskich zarobkach. Pomijajac wszystko inne to jego stawka godzinowa jest abcolutnie do bani. I to jeszcze bralam pod uwage gorny prog zarobku 6000 i bralam pod uwage "tylko" 12 godzinny dzien pracy bez zadnych weekendow.
Niechlubnie wtrace ze w kraju gdzie mieszkam jego stawka jest  nizsza niz to co oferuje sie 16latkom co dopiero ukonczyli szkole

Handlowiec napisal: "Często nocuję poza domem, często wracam do domu po 12 godzinach pracy" wiec nie zawsze, ale dobra, tez policzylam i wyszlo mi ze i tak ma stawke godzinowa ponad dwukrotnie wyzsza od mojej (a ja pracuje 40 godz tygodniowo).  Takie sa polskie realia niestety.

Śledzę wątek od początku i wiele chyba zostało już powiedziane.Mimo to dodam coś od siebie.
5-6tys to nie takie małe pieniądze jak na dzisiejsze realia,ale tez nie tak zawrotna suma, by mogła zrekompensować kobiecie i dzieciom brak męża i ojca.
Kobieta decydująca się na związek, bądź co bądź, na odległość musi zdawać sobie sprawę jak wyglądać będzie jej życie.I myślę,że nie takie to wielkie pieniądze,by tak łatwo się na nie połakomiła rozsądnie myśląca kobieta.Bo czyż wystarczy ich na: ogrodnika,mechanika,opiekunkę do dziecka,utrzymanie domu(wraz z ogrzaniem go w zimie gazem czy innym, nie wymagającym od kobiety poświęcenia i siły sposobem)? Zakładając,że kobieta ma możliwość pracować, jak napisał ro Handlowiec, tylko po to by się w domu nie nudziła,dostanie ona tą "śmieciową"(według Handlowca) pensję,która wystarczy na utrzymanie samochodu na dojazd do pracy, parę ciuszków by ładnie się w pracy i w domu prezentować to resztę musi pokrywać ów pracujący i nieobecny w domu małżonek... A z tym już nie tak łatwo...Zatrudnienie kogoś do prac domowych tzw. męskich, opiekunki do dziecka w czasie gdy kobieta w pracy, wydatki na dom i jego utrzymanie niestety pochłaniają duuuużo pieniążków.Do tego brak kogoś kto przytuli, kto będzie męskim autorytetem dla dzieci czyni związek z tak pracującym jak Handlowiec niezbyt atrakcyjnym.
Znajdzie się zapewne ktoś, kto powie,że pracujący 8 godzin facet tego wszystkiego pod względem materialnym też nie zapewni.No może i nie zapewni ale popołudniami drewna narąbie, w piecu zapali, wykona bieżące naprawy,w zimie poodśnieża itp.Jest się do kogo odezwać,przytulić a dzieciaki mają ojca nie tylko w weekendy i od święta.A kobieta nadal może pracować za te "marne pieniądze" i nie martwić się,że to wszystko na nią spadnie...Dzieci nie muszą mieć wypasionych gadżetów, drogich ubrań czy 1000 zajęć dodatkowych kosztujących fortunę. Pytałam moje dzieciaki o zdanie w tym temacie i odpowiedziały,że zdecydowanie wolałyby tatusia w domu i mniejszą ilość gadżetów niż na odwrót. A za 2 mniejsze pensje można w miarę godnie żyć i nawet odłożyć troszkę pieniążków(nie żebrząc na leki dla dzieci) to tylko kwestia priorytetów i gospodarności.
A tak na marginesie , to na miejscu Twoim Handlowcu, nie chwaliłabym się tak tym wszystkim, bo od niektórych wymienionych przez Ciebie "gratisów" trzeba podatek płacić

Powodzenia w szukaniu twardej kobiety, która będzie miała podobne do Ciebie Handlowcu podejście do życia i związku.
                                                                                                                                   
                                                                                                                                         Pozdrawiam

Mussuko, jak sobie wyobrażasz pracę handlowca w "standardowych" godzinach pracy?  Trzeba pamiętać że te 12 godz. jest liczone od wyjścia z domu do powrotu, bo handlowiec zazwyczaj większą cześć czasu pracy spędza w samochodzie. Jak facet mieszka np. w Warszawie a ma klienta np. w Białymstoku to jak ma się zmieścić w 8 godzinach? Inne formy rozliczania godzin pracy aby było 40 tygodniowo tez raczej nie wchodzą w grę bo często handlowcy pracuja też w domu przy komputerze.  Nierealne. Mój mąż zwykle jedzie w taką dłuższą trasę raz w tygodniu np. na trzy dni a potem przez dwa dni pracuje w domu przy komputerze, ale wtedy nie siedzi przy nim 12 ani nawet 8 godzin (no może czasami). W weekendy też zdazy mu się rozmawiac z szefem przez telefon albo odebrać maila.
Myslę, że demonizujecie z tym, że taka praca rozwala życie rodzinne i że dzieci tatusia nie widują. Bzdury. Ja pracuję 8 godzin, ale de facto w domu mnie nie ma 10-11 godz. bo muszę do pracy dojechać, odebrać dzieci ze szkoły, zrobić zakupy albo pojechać z dzieckiem do dentysty czy fryzjera. Jak wychodzimy z mężem do pracy razem o 7.00 to ja wracam z dziećmi powiedzmy o 17.00 a on np. godzinę po mnie. Był w pracy 11 godzin a ja 8 i co to zmienia?  W czasie zanim on wrócił z pracy ja rozpakowałam zakupy i zagoniłam dzieci do lekcji, jak mąż wrócił to zrobiliśmy razem kolację, zjedliśmy wspólnie, pogadaliśmy z dzieciakami, wypilismy lampke wina i obejrzeliśmy wspólnie film. No tragedia faktycznie. W weekend zawsze jesteśmy razem i wspólnie spędzamy czas i na prawdę dzieci nie rozpaczają że w tym czasie zdarzy się tatusiowi godzinę usiąść przy kompie odebrać maile (choć stara sie w weekendy tego nie robić). W tym tygodniu nie było go cały wtorek i środę ale za to dzis jest cały dzień w domu i został z synem, bo syn jest przeziębiony. Zrobia razem obiad, maz trochę popracuje, ale synem tez sie zajmie, bo jak młody się źle czuje to mu nie da spokoju . Wczoraj wieczorem mąż grał z dzieciakami w szachy, bo uparł się, że ich nauczy, a też wrócił z pracy około 18.00.  To wszystko kwestia organizacji i chęci. Aha, i nie mamy ogrodnika ani sprzataczki ani nawet niani, wszystkim zajmujemy się sami (głównie ja) i mamy czas na wspólne wyjścia, zabawy, przyjemności itd. Nie marnujemy czasu grając na komputerze ani siedząc godzinami przed telewizorem, może to jest klucz, nie wiem, ale na pewno praca męża nie powoduje że dzieci go nie widują ani, że nie ma dla nich czasu.

Nie przeczytałas chyba uważnie mojego posta. Czas pracy handlowca liczy się od wyjścia z domu az do powrotu, więc nie liczy dojazdu do pracy. Handlowcy zazwyczaj nie jeżdżą do biura tylko od razu z domu do klienta a biuro maja często w domu lub hotelu (jeśli nocują poza domem). Mój mąż pomimo tego, że często śpi poza domem a w tygodniu pracuje często (nie we wszystkie dni) po 10 - 12 godzin sam rozpala w piecu, robi zazwyczaj wszystkie zakupy (z wyjątkiem tych drobnych codziennych), kosi trawę, odgarnia śnieg, prasuje sobie koszule i jeszcze ma czas żeby pogadac i pobawić sie z dziećmi albo zrobic im czasem kolację. Jak to mozliwe, juz wyjasniłam - jak się WYCHODZI z domu (od tego momentu maz jest juz w pracym odbiera telefony, jedzie do klientów) o 7.00 i wraca po 11 godzinach czyli JEST SIĘ W DOMU o 18.00 to i tak jest w domu tylko godzinę po nas (ja + dzieci)  a czasem jest przed nami bo dzieci mają np. trening albo urodziny kolegi itd. Zanim pójdziemy spać  około 22.00 (dzieci około 21.00) mamy jeszcze około 4 godzin, żeby się zająć sobą, dziećmi, domem. Nie jesteśmy jakimiś herosami a nie narzekamy, mamy czas na to żeby porozmawiac, poczytac, odpocząć. Fakt, że w weekendy mamy zazwyczaj tylko dla siebie, nie pracujemy wtedy (czasem mąz odbierze jakieś maile). Ja nie uważam wcale, ze jesteśmy jakos nadzwyczajnie obciążeni. Jak nie mam ochoty lub jestem zmeczona to czegos tam nie zrobie danego dnia i tyle.
Pewnie że jakos byśmy przeżyli za mniejsze wynagrodzenie, ale tu akurat nie chodzi o pensję tylko raczej o to, że ta praca jest dla meza bardzo ważna i on sie w niej realizuje. Gdyby musiał zrezygnowac i siedziec np. w biurze od 8 do 16 to byłby nieszczesliwy. Przy okazji jego zarobki pozwalaja nam zyć w miarę wygodnie i odłozyc cos na czarna godzinę.
A tak a propos czasu poswiecanego dzieciom przez ojców to mój sąsiad pracujący w urzędzie od 8.00 do 16.00  nie poświęca go nawet w połowie tyle co mój mąż, poniewaz jest maniakiem gier komputerowych i codziennie po pracy siedzi przy nich po kilka godzin. Tak więc wszystko zalezy od tego co jest dla kogo ważne i jak potrafi swoim czasem gospodarować.

Kiziu skoro tak jest to ok. Nie każdy handlowiec nie dojeżdża, nie z każdego miejsca da się nie dojeżdżać do pracy i nie każdy pracodawca jest taki sam.Kilku moich znajomych musi codziennie dotrzeć na tzw." odprawę" do biura więc czas pracy troszkę im się wydłuża.

Pytanie czy lepiej żyć w biedzie czy mieć przepracowanego faceta... Dla mnie lepiej skromnie niż wypruwać sobie żyły... Niestety w wielu przypadkach jest tak, że żyły wypruwają sobie obie strony. I niech mi nikt nie mówi,że tak nie jest...Zazwyczaj wiele spraw spada w takich sytuacjach na kobietę bo facet przepracowany, nie ma czasu, siły, itd.Handlowiec dziwi się dziewczynie,że nie chce takiego związku- ja się jej wcale nie dziwię.Spora część mężczyzn nawet nie zdaje sobie sprawy ile pracy jest w domu,a i niejedna kobieta twierdzi,że "przecież ja tak robię to się da"- może się i da, ale nie każdy musi chcieć.

Wiecie co, straszne warunki musza w tej Polsce byc, skoro dwie dorosle osoby pracuja i jeszcze musza sobie tzw.flaki wypruwac aby GODNIE zyc.
Tzn., ze dwie przecietne pensje do kupy wziete nie wystarczaja na utrzymanie rodziny 4-osobowej? Bo ja zakladam, ze w normalnej rodzinie to dwie osoby pracuja a nie jedna..bez wzgledu na dzieci i inne tego typu przeszkody.

Ja też!;)
Jest to możliwe dla nie licznych. Mój zarabia ok. 5-6 tys. zł gdy pracuje standardowo po 40 h tygodniowo, ale zwykle pracuje trochę więcej, szczególnie, gdy nie mam dla niego czasu to woli iść do pracy;) Gdy zaczął pracę i wziął pierwszą wypłatę to nie przekraczała ona 1 tys.

Zgadzam się, że tak właśnie powinno być. Pracownik nie "szuka niezmiennie czegoś lepszego", jeśli jest doceniany w swojej firmie. Jeśli zaś zarobki są marne i brak perspektyw na przyszłość, szukanie czegoś innego jest siłą wyższą. Obecnie mój mąż od ponad roku angażuje się w firmę, która nie płaci mu nawet średniej krajowej. A mogę ze spokojnym sumieniem powiedzieć, że do pracy podchodzi z pasją, jest sumienny i pracowity. Pracownik przeważnie nabywa te negatywne cechy, które wymieniłaś Mussuka, jeśli wypruwa sobie żyły za marne grosze bez lepszych widoków na przyszłość. Znam sporo takich przypadków. Wówczas pozostaje wznowić poszukiwania by spróbować żyć, a nie trwać od pierwszego do pierwszego. Uważam, że w Polsce nikt nie zmienia miejsca pracy, ponieważ lubi rekrutacje, zmiany, nie wie czego chce, jest wybredny. Tylko po prostu nie ma innego wyjścia.
I żeby nie było - nie jesteśmy parą zgnuśniałych, marudzących gówniarzy Cieszymy się tym co mamy, ale chcemy się rozwijać. To chyba nic złego?

O wlasnie! A czy w swietle tego co tu na tym watku napisano, tacy pracodawcy NAPRAWDE zarobia jak najwiecej? Jesli pracownik jest w firmie, bo musi (a nie chce) i juz rozglada sie za czyms innym - to ile on faktycznie daje z siebie? To samo w przypadku czlowieka przepracowanego? Czy jego wydajnosc po przepracowaniu 12 godzin dzien w dzien bedzie naprawde na odpowiednim poziomie? Wreszcie takie "oszczednosci" jak znalezienie nowej osoby na miejsce tego, ktory odszedl do lepszej pracy: rekrutacja, zaleglosci w pracy jesli poprzednika juz nie ma albo mu juz "zwisa", szkolenia BHP oraz inne, wdrazanie do pracy az do momentu pelnej znajomosci rynku, klientow, itp. - a za rok to samo. To jest oszczednosc krotkotrwala i krotkowzroczna.

Ja mam nadzieje, ze moj wspolpracownik pozostanie z nami jeszcze dlugie lata i sam kiedys przejmie paleczke zatrudniajac swoich podwladnych.

O prawa pracownikow kraju, skad pisze, walcza glownie zwiazki zawodowe, w Polsce takich juz nie ma?

Mussuko - Tacy właśnie są pracodawcy w Polsce - krótkowzroczni. Myślą tylko o tym co będzie teraz, zaraz, a nie za 5 czy 10 lat. Oczywiście nie wszyscy, ale myślę że znaczna większość. Ot taka mentalność. Do tego niestety regulacje prawne nie wspierają w żaden sposób prężnych pracodawców, którzy zwyczajnie nie widzą sensu w promowaniu wyższych pensji i zatrudnianiu większej liczby osób. Związki zawodowe? W Polsce niezależnych już prawie nie ma. Reasumując na rynku pracy zastój i nic nie zapowiada, że wkrótce będzie lepiej. Niestety rząd zajmuje się ważniejszymi rzeczami. Szkoda, że każdy ekonomista na świecie wie, że na dłuższą metę tylko zwiększanie miejsc pracy może napędzić gospodarkę.

Kizia75 - Niestety, ale Kodeks Pracy nie chroni w Polsce pracowników. Nie chce się tutaj przechwalać, że wszystko wiem najlepiej, ale kończyłem prawo i specjalizowałem się właśnie w tematyce prawa pracy. Robiłem porównawcze analizy zagadnienia ochrony prawnej pracownika w Polsce, a w innych krajach europejskich takich jak Niemcy czy Francja. Nie ma porównania. Do tego blado wyglądamy nawet w zestawieniu z krajami takimi jak Węgry, Czechy czy Chorwacja. Zapisy zapisami, ale kodeksowe ogólniki w większości przypadków nie mają żadnego pokrycia w rzeczywistości - czytaj odpowiednich przepisów wykonawczych. Porównanie z USA mija się tutaj zupełnie z celem, bo amerykański rynek pracy jest zupełnie inny niż wszystkie inne rynki pracy i nie ma sensu uwzględniać jego specyfiki w porównaniu z np krajami europejskimi. Wbrew pozorom to pracodawca w Polsce może prawie wszystko, nie w USA. Co do reszty to masz 100% racji. Też miałem etap w życiu, gdy cieszyło mnie że pracuje. Nieważne że za minimalną krajową i po 10-12 godzin zamiast 8. Ważne było, że mam pracę i samodzielnie zarabiam. Zgadzam się, że często dwie pensje nie wystarczą na życie. Zwłaszcza gdy w związku pojawia się dziecko.

A ja administrację i też specjalizowałam się w prawie pracy , tyle że ja zajmowałam się konkretną grupą zawodową w Polsce .

To nie problem przepisów wykonawczych. Zobacz chociaż na przepis chroniący prawo do powrotu do pracy kobiety po urlopie macierzyńskim - jest, świetnie tylko co z tego, gdy następnego dnia taka kobieta może dostać wypowiedzenie. To raczej kwestia tego, że nie wszystko da się zagwarantować przepisami. Można oczywiście dodać przepis, że jeszcze przez jakiś okres taka kobieta byłaby chroniona, ale wtedy pracodawca po prostu odczekałby ten okres i potem wręczył wypowiedzenie.

Nie zgadzam się z tym stwierdzeniem.