Miłość trwa

Majusia napisałaś:
                      i bym za uszy wytargala jej meza...

Wyobraź sobie, że ja wytargałam za uszy swojego męża i kochance dowaliłam słono, napisałam tu o tym i...
zostałam zakrzyczana, poniżona i zbanowana.

Wiele jest dróg, metod odbudowy, my znamy swoje połówki i wiemy na ile możemy sobie pozwolić w określonej sytuacji, wiemy na ile nas stać aby coś postanowić, zdziałać. Na to wszystko potrzeba czasu.  Optymizm w moich postach drażnił tu wiele bo przecież powinnam płakać nieustanie bo zdradził, okłamał...

Bet jest bardzo mądrą dziewczyną, wesołą, optymistycznie nastawioną do świata a pójście do psychologa to bardzo duży juz krok :-)

Spoko dziewczyny, nikt mnie nie uraził.
Nie wiem, ale już chyba do takich rzeczy przywykłam , że jak was czytam to się uśmiecham.
Żyję trochę taką miłością wyidealizowaną.
No niestety, życie juz mi pokazało, że tak pieknie nie jest.
Psycholog pomaga. Dowiaduję się ciekawych rzeczy o ludzkiej naturze.

Ale dziewczyny, może nie jestem aż tak zakopleksiona , żebym musiała się dowartościowywać flirtem.
Pewnie udany flirt by mi pomógł. Ale jakoś nie wydaje mi się to dobry pomysł.
Owszem , jakaś adoracja męska poprawia mi humor. Myślę, ze każda z nas lubi się podobać.

Cholera, no kocham jakąś taką miłością.
Normalnie sama siebie nie poznaję, jakby mnie ktoś zaczarował.
Powinnam go nienawidzieć.

Ale ja piszę o tym wam. Przed nim się tak nie odkrywam.
Chciałabym, aby mnie zdobywał i poza tym nie trzeba wiedzieć wszystkiego.

Dzisiaj idę do psycholog.

On mi się spodobał jak go pierwszy raz zobaczyłam. To znaczy zwrócił moją uwagę.
Potem był cały czas gdzieś w tle, ale był.
Miałam 16 lat!

Ale bez przesady, nikt mi tu nie wmówi kompleksów i zerowego poczucia wartości.
Znam swoją wartość. Mam czasem doły , wątpliwości - chybaj jak wiele osób.
Raczej bardziej bym się obawaiała, że mogę być lekko zarozumiała.
Kto nie ma wad. Ja właśnie w takie ideały nie wierzę.
Może mąż czuł się przy mnie gorszy, może w jakiś sposób dałam mu to odzuć i chciał się właśnie flirtem dowartościować. A wyszedł gorzej niż romans. Nie chciał zotać sam.

Nie chce ochłapów. Byłoby mi miło gdyby mąż kochał mnie bardzo mocno.
I właśnie on. Nie inny.
Może jest beznadziejny, ale mnie on odpowiada.
Od dawna, właściwie od poczatku wiele osób dziwiło się, że z nim jestem.
Przestrzegali mnie, odradzali mi go.
Nie potrafiłam posłuchać. Była ślepa miłość. Chociaż wszystko co mówili było prawdą.
Właściwie nie było chyba nikogo kto by mi powiedział, że on jest super. Fajny chłopak.
Nie umiem tego wytłumaczyć.
Teraz jest tak samo. Wiem jaki jest.
Wiem, nie chcę tu wymieniać wszystkich jego wad. Wiem co zrobił.
I znowu nikogo nie słucham, jestem głucha i ślepa.

Jest wielu fajnych wartościowych mężczyzn.
Nie umiem tego wytłumaczyć, ale z nim czuję się dobrze. Wkurza mnie często, ale mimo to czuję bliskość. Coś mnie ciągnie.

Ktoś inny pojawia się czasem w moich myślach.
Nie chę tego, nie dopuszczę do tego.
A winię za to po częsci męża. Gdyby więcej o mnie dbał, nie byłoby na to miejsca.

Kwiatki od niego zaniosę chyba na cmentarz. Jak mi się będzie chciało.

Tak właściwie to czytając niektórych posty i biorąc do siebie opis mojej osoby to chyba nie wyszłabym spod kołdry.
A mam na dzisiaj plany.

Krytyka innych jest podobno po to, aby się samemu lepiej poczuć.
Tak więc, nie dołujmy się, nie dowalajmy sobie.
Nasze problemy to życie. Nie jest tak źle.
Optymizmu, uśmiechu i wiary w siebie wam życzę.
Przynajmniej mamy barwne życie:)

Zamaist miłego wieczoru, była nieprzyjemna rozmowa.
To znaczy rozmawialiśmy o niej.
O tym jak ją kiedyś spotkała i z nią rozmawiałam.
Mąż nie umie mi tego darować.
I chodzi o to, ze tamta mnie wyśmiała.
Specjalnie chciała mu mnie w jego oczach obrzydzić.

Jednak kobiety potrafią być perfidne.
O ile to jest w ogóle kobieta.

Mąż chciałby, żebym się na niej zemściła.
Dokopała jej. Utarła jej nosa.

Coś w rodzaju jak zrobiła to Headstrong.

Sądziłam, ze on może chcieć tamtą w jakiś sposób chronić.
A nie ma nic przeciwko, żeby się z tamtą rozprawić. Uważa, że się jej należy.

Mówił o niej źle, ale mnie się to i tak nie podobało.
Jeszcze czasem pisze.

No pięknie.

A dla niego mam propozycję.
Może jej "dosrać" ode mnie i za mnie.

Zresztą co ja takiego mogłabym jej zrobić, żeby popamiętała.
Jednego się od niej uczę.
Tej umiejetności oderwania się do rzczywistości. Życia tym co jest, chwilą.
Bez rozdrapywania przeszłości.
Ludzie młodzi mają tę łatwość.

Majusia, jemu nie o to chodziło.
Tamta ma mnie za taką, której można było bezkarnie ukraść męża.
Która sobie na to pozwoliła.
Ona o niego walczy.
Ja jej go oddałam.
Zabrała męża, przechulała kasę i jest bez konsekwencji.
Powinnam jej dokopać. Pokazać, że mnie się nie zachodzi za skórę.
Samo to, że może nam się poukłada to mało.
Faceci lubią kobiety z jajami.
On mnie docenia za to, że zamiast ryczeć byłam twarda.
Wydzierałam każdy grosz.

Ma trochę racji.
Tylko, że jak już coś robić to z klasą i tak żeby popamietała.
Nie umiem się mścić.
To co zrobiła to szczyt chamstwa , bezczelności.
Męża oceniać nie będę. On jest mi bliski.
To ja pozwoliłam dać sobie pstryczek w nos.
Powinna mi oddać te iPhony i inne rzeczy, które jej kupił.
Są moje. Poszły ze wspólnej kasy.
Powinna jeszcze oddać całą kasę, którą przpieprzyła z nim po hotelach.
On jest moim mężem. Ona złodziejką.
Zaprosicie złodzieja do domu. Bedzięcie z nim rozmawiać.
Powiecie: pa, trzymajaj się.
Pogłupiałam.
Byłam tak na niego zła. Było mi jej szkoda.
Jako kobiety. A ona to wykorzystała.

Ma poniekąd rację.
To nie jest w moim stylu. Ale mnie to też chodzi po głowie.

Bet - Nikandra napisala chyba wszystko, co mi latalo po glowie czytajac Twoj ostatni post.

Dodam tylko jedno - rozmawiajac i analizujac zachowania panienki - ublizasz sobie.
Po jaka cholere Twoj maz Ci opowiada co ona mowi na Twoj temat - zwariowal,- malo masz dolow, zeby jeszcze wiedziec co jakas pinda tworzy na Twoj temat.

Bet - wiem jedno ( z autopsji) im mniej wiedzialam o pindzie, tym bylo mi lzej. Nie mialam potrzeby porownan, zastanawiania sie w czym jestem lepsza, w czym gorsza..................
Wszystko co chcesz zrobic - to sparawa miedzy Toba i Twoim mezem.
Z pinda niech on sie sam rozlicza ostatecznie - to jego problem, on to ma zalatwic i to tak, zeby to dla Ciebie bylo jak najmniej bolesne!

Bet, jesteś strasznie emocjonalnie uzależniona od męża- jak narkoman od heroiny.
Możesz się wypierać, ale tak, zadowalasz się ochłapami. Po pierwszym Twoim poście niemalże się popłakałam, tak mi było przykro, że są na świecie takie gnoje... A wchodzę na ostatnią stronę i widzę, jak próbujesz pisać: Nie, w sumie nie zachował się tak najgorzej. Są gorsze rzeczy. Każdy ma prawo do błędu.
Na litość Boską, nikt Ci nie każe od razu szukać sobie chłopa. Ja sama na zapomnienie o jednym chłopaku, z którym byłam krótko potrzebowałam kilka lat. Ale miej szacunek dla siebie i nie pokazuj gnojowi, że może wracać kiedy mu się zachce.

Nie chce mi się z tamtą kontakotować.
Ale zdania nie zmienię. Jest złodziejką.
Że on jej du... dał i nie tylko, to inna sprawa.

Wczoraj się znowu mega pokłóciliśmy.
Był podpity, ja też napiłam się z nim piwa.
Robił zdjęcia.
Bez sensu. Wkurzył się, bo nie umiał doliczyć do 13. Zachowywał się po chamsku, oschle i ozięble.
Najpierw opowiadał jak to sprzedamy dom, wyremontujemy mieszkanie nad firmą.
Zrobimy dzieciom ogródek... Super opowieści.
I się zaczęło, bo powiedziałm mu , że do końca nie jestem przekonana czy chcę tamten dom sprzedawać.
Po prostu nie jestem pewna.
Zgodzę się i co .
Nie ufam mu na tyle. Nie wiem jak będzie mnie traktował. Nie jest dla mnie dobry.
Bywa, ale strzela fochy, ma humory. Pije.
Tłumaczę to sobie, że wiadomo alkohol zmienia itd.
Ale czy ja dam radę coś takiego uciągnąć.
Cholera, kocham go, ale co z tego.
Lubi dopiec, dowalić, zemścić się. Jak sobie z czymś nie radzi to odbija to sobie na otoczeniu.
Wkurza się na mnie. Robi tak jak kiedyś.
Najpierw się angażuję, jest czuły i w ogóle ok, a potem oschły , obcy.
Jakbym nie istniała.

Po tym jego zachowaniu, wkurzyłam się. Wstałam, przewróciłam z impetem krzesło, które było po drodze i wyszłam.
Pisał wściekły jakieś smsy.
Żałuje , ze podpisał mi dotację, nie potrzebuje mojego komputera , nie chce mieć nic wspólnego z moim interesem.

Odpisałam, ze mam to gdzieś.
Napisałam potem, że fajnie, że myśli o dzieciach, próbuje się do nich zbliżyć, że go lubię, ale nie chcę być tarktowana ozięble, po chamsku.
Przedstawiłam mu tę jego wizję ślicznego domku, dzieci z nim na placu zabaw, dzieci w ogródku i nas.
Albo zadowolonych razem , bliskich na ławeczce w ogródku, albo jego gdzieś pijącego a mnie samej płaczącej w pokoju.

Przyznałam, ze nie jestem przekonana czy chcę z nim budować coś wspólnego.
Czy dam radę udawać, że jest ok. i robić coś wbrew sobie.
Zna moje uczucia, ale dla mnie to za mało.

Alkohol da się ograniczyć.

Patrzyłam wczoraj kogoś jakby obcego.
To co najlepsze mają dzieci, to oczywiście po nim.
Czy to był mój mąż. Kiedyś przed zdradą, byłoby mi przykro.
Teraz myślałam co ja robię, z kim jestem.

Ciężko mi. Mogę tak żyć w oddaleniu, własnym życiem.
Ale przecież potrzebujemy bliskości. On też jej chyba potrzebuje.
Takie życie jest bez sensu, jest wegetacją, męczarnią.
Na co mi ładne ściany, kiedy w sercu jest pustka, smutek.
Dla dzieci. Poświęcić swoje życie.
A mże lepsza pustka w łądnym otoczeniu.
Albo skromnie, ale spokojnie.

Wieci on nawet przychodzi do domu, pokręci się. Wyda jakieś polecenia i kiedy wychodzi to do mnie nic. Ani cześć, ani dowidzenia.
Schodzi sobie po schodach. Ot tak, ignorując mnie totalnie.

Za mało dobrego.

Nie, nie zamierzam jej gonić.
Nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
To znaczy, że mąż nie umie sobie z nią poradzić.
A może go to denerwuje, że ona za bardzo dla mnie nie istnieje.
Specjalnie mi o niej opdowiada, żeby mnie zdenerwować. Podkopać moją samoocenę.
Ok, jest pogubiony. Ale obawaim się, że jest zdolny aby wybrzebywać się po trupach.

Ma takiego pracownika, którego ja bardzo cenię.
Jest starszy o prawie 10 lat. Bardzo zdolny człowiek. Cenię go.
Wczoraj powiedział o nim, że jest zjeb i w ogóle źle się wyrażał.
Takie ostre słowa, bo coś zawalił w pracy.
To takie niesprawiedliwe. Oceniać innych surowo, być w siebie zapatrzonym, a samemu dawać taki przykład.
Człowiek , który nie ceni innych, czepia się ich za byłe co nie wróży dobrze. Brak szacunku do innych.
Ma zalety, ale nie ma szans, żeby ktoś taki dobrze mnie traktował.
Ojca źle, mnie źle.
Chciałabym, aby to nie była prawda, aby to było uleczalne.

A szkoda już na niego czasu.
Potrzebuję się zastanowić, czasu, co dalej.
Chyba wie, ze tamta jest beznadziejna.
Miał chyba inne intencje.
Chodzi bardziej o to, że pozwalam sobie na złe traktowanie.
A mnie nie chodzi o zemstę.
Po prostu wierzę w jakąś sprawiedliwość. W sprawy typu zło , dobro.
Może to naiwne, mam czasem zwątpienia.
Nie jestem od karania. Ona nie nachodzi mnie, nie napastuje mnie. Nie pisze do mnie.
To męża sprawa jak dba on o sprawy rodziny.

Mówi mi rzeczy sprzeczne.
Ale to nie jest istotne. Ważne jak ja go wówczas postrzegam.
To nie ma już większego znaczenia jak jest. Tylko kim on jest.
Kim ja jestem.

Jego osobowość. Po prostu już go nie znam.
Tamta przyznał, że ma problem z narkotykami.
Kto wie, z czym on.

Psycholog podała mi nazwę pewnych zmian psychicznych, które podjerzewa, że ma ta dziewczyna.
A ja jak sobie o tym poczytałam to zaczęłam się zastanawiać czy też tego nie mam.
To znaczy teraz się u mnie nie ujawniło, nasiliło.

Ona została porzucona w dzieciństwie i ja w sumie też. Potem jako dziecko straciłam ojca.
Borderline.

Porozamawiam o tym z psychologiem.

Nie, po mailach które odkryłam wczśniej, to jedynie jest pewne, że ona chciała z nim być.
Nadal się kontaktuje.
Co z tego, że ładna. Coś z nią nie tak.
To nie ja na to wpadłam, to była sugestia psycholog.

Ma to pewne znaczenie, bo ta dziewczyna nie odpuszcza.
To jest maniakalne, idealizowanie.
On nie wie o co chodzi. Przecież to przyjemne jak ktoś jest w nas tak zapatrzony.
Sam mi mówil, że może zrobić wszystko, wygłądać obojętne jak - ona wszystko akceptuje.

A że sugeruje mi zemstę, bo pewnie sam by tak zrobił na moim miejscu.
Może nie mięści się  w głowie, że można mieć to gdzieś. Nie chcieć kogoś znać, ogłądać.
Nie interesuje mnie jej życie.
Nie zerknę na jej strony. Odizolować się od tego.

Naprawiał dzwonek, otwarłam drzwi.
Zapytałam czego chce.
Nie chcę z nim rozmawiać.
Według niego nic się nie stało. Trzeba mniej pić.

Pełno długów, a mąż wracając z synem z nart oczywiście pojechał na obiadek do restauracji.
120 zł za 2 osoby.
A w domu gotowy obiad.
Nie liczy tych wydatków.

Zresztą, to analizowanie jego zachowania i tak jest chyba do kitu.
To niech mniej pije. Muszę uważać, żebym jeszcze ja nie wpadła w nałóg.

Bywąło już, że sporo z nim popijałam.
Ale się powstrzymałam.
No i nie zdarza mi się wypić chociaż łyczek alkoholu samej. Dla relaksu.

Oj, nie podoba mi się to.
BARDZO

Było mi łatwiej. Ciąże , karmienia, opieka nad dziećmi. 
I może jakaś większa dyscyplina, determinacja.

Jak karmiłam małą, często mi zarzucał, że nie można się ze mną nawet napić ( tuż przed kochanką).
Wypiłam wczoraj 3 piwa. Cały dzień mam z głowy. W dodatku mam straszny apetyt.
No w ogóle fatalnie.
Ten ma wprawę. Może się też wyspać. A ja marzę, żeby ten dzień się już skończył.

Powinnam się bardziej pilnować.

Nie jestem zadowolona.
Jestem wściekła na siebie. Na to co się ze mną dzieje.
Rozłażę się.
Mam doła. Nie mam mobilizacji. Marnuję czas. chodzi też o forum.
Za bardzo mnie to pisanie wciągnęło. Jest jak ploteczki z kumpelą.
Piękna pogoda.
Postanowienie. Nie zaglądam tu dzisiaj:)

Bet minęło "dzisiaj", minęło wczoraj, jest dziś a tu cisza. Co się dzieje?
Jeśli ta przerwa jest Ci potrzebna to ok

Stoisz dalej w tym samym miejscu Bet Twój mąż nic nie robi aby to zmienić. Spróbuj nie pisać do niego w tak ważnych sprawach czy z nią zerwie. O to musisz zapytać patrząc mu prosto w oczy. Wtedy zobaczysz czy kręci. Ty piszesz, on coś tam odpowie i dalej nic nie wynika. Boję się, że to wasze przytulanie skończy się kolejną ciążą a to nie jest dobry moment na dziecko, już raz zostawił Cię w stanie błogosławionym, chyba tego nie zapomniałaś to dla niego nic nie znaczyło. Nie popełniaj takiego samego kolejnego błędu. Nie daj się nabierać na słodkie słówka i wieczory jak nastolatka.
Wszystkiego dobrego Bet, powiedz stop wtedy kiedy trzeba, jak przyjdzie aby pomóc Ci przy dzieciach to ok, ale nie nadskakuj nad nim, to on ma to robić.

Bet,

ostatnio jakby wiecej wymagasz dla siebie i dobrze. Musisz sie ogarnac, bo czasem "pogubienie" (mam na mysli Twojego meza) trwa naprawde dlugo. Albo wcale nie przechodzi.
A poza tym mozna chciec dwoch rzeczy na raz: Madonny i dziwki. Kazda kusi.

Bet - czytam twoje posty ale nie doradzam, jako ze to jest twoje zycie i ty dojrzejesz w swoim czasie do tego by je zmienic. Natomiast jedno jest pewne - rozmowami, placzem, krzykiem meza nie zmienisz - on sie zmieni tylko wtedy, jesli zmiana nastapi w tobie.
Oboje pochodzicie z dysfunkcyjnych rodzin; oboje jestescie dysfunkcyjni. Zasada jest, ze dzieci z dysfunkcyjnych rodzin sa ZAWSZE dysfunkcyjne. Wydaje nam sie ze znamy bledy naszych rodzicow i nigdy ich nie powtorzymy - no coz, nawet jak nie zrobimy identycznych bledow to zrobimy inne.
Wasza wielka "milosc" (nie pomniejszam jej znaczenia, gdyz dla ciebie jest to wielkie uczucie)- jest zwiazkiem dwoch ludzi, ktorzy odnalezli brakujaca czesc - ty szukalas namiastki ojca, on szukal namiastki matki. Takie zwiazki sa bardzo glebokie i prawie niemozliwe jest by z nich wyjsc, ten bol ktory przezylas byl duzo wiekszy niz reakcja na to, ze twoj partner zaczal sypiac z inna kobieta. Ty nawet jako dobra i wyrozumiala "mamuska" mu ta zdrade wybaczylas, wspolnie z nim martwiac sie czy ona nie jest w ciazy itp...
Niestety takie sytuacje beda sie zdarzaly dopoki sami sie nie zmienimy i potrafimy "zatkac" w sobie ta emocjonalna dziure w duszy bez pomocy partnera. Wtedy otworzymy sie na inny zwiazek - zwiazek z osoba, ktora tez jest caloscia i nie ma emocjonalnych "dziur". Jestes mloda kobieta i kiedys dojrzejesz do tego.
Sytuacja, w ktorej jestes w chwili obecnej wyczerpuje cie psychicznie i nadwereza twoje sily witalne; jesli bedzie sie za dlugo ciagnac moze skonczyc sie choroba. Masz czworke dzieci, ktore na tobie polegaja, musisz je wychowac, pomysl o tym.
Chodzisz do psychologa, omawiasz swoje problemy, ale tak naprawde nie robisz zadnej terapii; moze jest gdzies blisko ciebie prawdziwy terapeuta z ktorym bedziesz mogla przerobic problemy z dziecinstwa, ktore wplywaja na twoja terazniejszosc i na twoje zachowanie.
Jestes silna, inteligentna kobieta, natomiast czesc twojej osobowosci jest bardzo ograniczona poprzez wydarzenia z twojego dziecinstwa. Przemysl to.

Bet

Przytulam Cię mocno bo dobrze wiem co czujesz. Współczuje Ci bardzo bo jak wiesz przeżywam to samo. Najgorsze jest to, że jak wroci to mimo całej złości do niego będziesz się cieszyła tymi krótki chwilami "szczęści" razem z nim. To jest chore ale wiele z nas zgadza się na tą sytuację. Znowu zburzył Twój spokój, dał nadzieję, zaczęłaś podświadomie planować wspólną przyszłość.

Jakie to jest beznadziejne.

Rozumiem też Twoją złość, która wynika z bezsilności i braku kontroli nad życiem.

Bet nawet jeżeli kusi Cię to, żeby poinformować ją o waszym wspólnym "życiu" to odpuść to sobie, to nic nie da.

Nie będę pisała banałów żebyś zajęła się sobą bo wiem, że to robisz. Miejmy nadzieję, że przyjdzie taki dzień kiedy będziemy na tyle silne, żeby kompletnie ich olać i zacząć żyć wyłącznie swoim życiem.

Nie musisz od razu się rozwodzić.
Wystąp o separację,ustal konkretną kwotę alimentów na dzieci i siebie.
Wymagaj aby te, były regularnie i o czasie Tobie płacone.
Przede wszystkim Bet,odetnij się od niego,nie rozmawiaj na tematy osobiste a jedynie ogranicz do rozmów w temacie dzieci i obowiązków ,żadnego słuchania jego wynurzeń !
Jak tego nie zrobisz, dalej będzie Cię oszukiwał ,kłamał prosto w oczy,wykorzystywał kiedy chce,robił co chce.
Do tej pory pozwalasz mu na to.
Czas to zmienić Bet.

Kawał gnoja z Twojego męża i obrzydliwe jest to co robi.

Bet - rozwodu nie bierz - po co mu ulatwiac cokolwiek. Poki sie wywiazuje finansowo - zgarniaj dla dzieci i siebie jak najwiecej Jak nie bedzie dawal dbrowolnie, zloz o alimenty , jak taki "honorowy" -  przyniesie w zebach.
Nade wszystko jednak - przestan sie zajmowac jego sprawami - olej.
Facet nie tylko cham, ale sadysta. To  co on Ci robi to juz zakrawa na sadyzm w czystej postaci. Nie pozwalaj mu wiecej na lekcewazenie Ciebie, dzieci, przezytych lat, dawnej milosci.
Czlowiek, ktorego kochasz nie zyje. To jest juz inny twor - egoistyczna menda, wampir emocjonalny. Zobacz z ilu radosci Cie okradl, w co zamienil Twoje zycie - nie pozwol mu wiecej na to.
Jezeli by kiedykolwiek chcial sie do Ciebie zblizyc - ma byc innym czlowiekiem.
Bet musisz jednak czasami robic cos wbrew sobie - swoja ufnoscia w naprawe malzenstwa - hodujesz nieodpowiedzialna kreature.
On za nic nie ponosi konsekwencji - w razie czego uratujesz go Ty, albo ojciec.
Tak nie moze byc.
Kazdy terapeuta od uzaleznien powie - zeby cos zaczac ze soba robic, trzeba najpierw p...c na lbem o glebe. Jak sa podstawiane poduszki, to jest szansa, ze nie zrozumie nigdy.
Zachciewajki jego fiuta nie moga kierowac zyciem Twoim i dzieci.

Bet musisz cos zmienic - dotychczasowe postepowanie nie przynioslo nic,
Jest Twoja udreka, jego oszustwo. Jest kij i marchewka.
Sprobuj mu pokazac inna siebie - nawet wbrew sobie.

Wspolczuje Ci bardzo.
Trzymaj sie mimo wszystko!

Bet współczuję
Weź pod uwagę wszystko to co napisały dziewczyny. Musisz być stanowcza w rozmowach z nim. Koniec zwierzeń, przytulanek na każde jego zawołanie. Mówisz od dzisiaj stop, koniec, teraz rozmawiaj tylko o dzieciach, zabezpieczeniu Was innej opcji póki co nie ma. Musi wiedzieć, że jego kłamstwa ujrzały światło dzienne, a Ty nie będziesz już tą Bet którą mógł manipulować i oszukiwać. Ty będziesz nową twardą Bet, którą on sam tak naprawdę stworzył. Nie rozklejaj się przy nim, bądź stanowcza. Czas pokaże co on dalej zrobi. Miał szansę na powrót i to nie jedną, nie wykorzystał jej, za jakiś czas może tak być, że będzie chciał wrócić, ale Ty-Nowa-silna już na to nie pozwolisz. Pamiętaj nie jesteś sama, masz dzieci, które chcą radosnej mamy, pokaż, że taką kiedyś będziesz, nie dziś , nie jutro, ale za jakiś czas na pewno. Trzymaj się.

Trzymam kciuki bet. Jestem z tobą.
Nie powiem ci ze dasz rade i masz sile... Bo to ci teraz niepotrzebne.... Takie truizmy

Ale jeśli potrzebne ci troche mojej siły to bierz.

Bet - bardzo mi przykro, ze jest dla ciebie takim szokiem odkrycie prawdy; ja tez tak bardzo cierpialam, kiedy podobne wydarzenia nastapily w moim zyciu - ja kochanke bylego meza tolerowalam duzo dluzej niz ty; mialam podobne poglady....I to ja zarabialam na niego i wydatki z kochanka...
Pamietaj tylko, ze Bog nam daje tylko to cierpienie jakie jestesmy w stanie zniesc.
To co sie stalo w sumie wyjdzie ci na dobre - madrze ci tu radza - odetnij sie od niego emocjonalnie, wyciagnij co sie da dla siebie i dzieci. Wzmocnisz sie, odnajdziesz siebie - madra i wspaniala Bet a on znowu jak pies z podkulonym ogonem bedzie probowal wrocic i wtedy to juz od ciebie bedzie zalezalo czy mu dasz kolejna szanse na twoich warunkach.
Powiem ci cos jeszcze - za 10 lat popatrzysz w przeszlosc i podziekujsz za to doswiadczenie, dlatego ze teraz bedziesz musiala sie zmienic i wierze ze  znajdziesz sile i wewnetrzna motywacje  potrzebna do zmiany.
To jest bol ktorym placisz za powstanie nowej i wspanialej kobiety, ktora tak naprawde jestes. Za kilka lat zobaczysz swoje malzenstwo jako wiezienie, ktore nie dawalo co mozliwiosci rozwoju.

Masz oparcie w dzieciach, placz, krzycz, pisz tutaj, pisz pamietnik - wyrzucaj ten bol z siebie....juz teraz bedzie tylko lepiej.
Ja bylam w twoim wieku jak przechodzilam podobne "historie" z moim mezem...... musialam sie zmienic; teraz z perspektywy czasu jestem wdzieczna, ze pokazal wtedy swoje prawdziwe oblicze - ja tez to przezylam, rozumiem cie.

Bet,  doskonale rozumiem co przezywasz. Ta bezsilnosc, paralizujący bol w sercu...i to okrutne rozczarowanie jakie teraz Ci towarzyszy.
Walczylas o Waszą rodzinę, ale jak sie okazuje tylko Ty walczylas, a on olal to wszystko co zbudowaliscie razem.

Bet! Wyplacz sie, to przynosi choc chwilowe ukojenie...
W tej chwiki wydaje Ci sie, ze świat się skończył, ze nie dasz rady.
Ale uwierz mi,dasz radę. Dzieci będą dla Ciebie wsparciem. Masz dla kogo wstac, ubrac sie, pracowac.
I nie mysl o tym co będzie za tydzien,miesiąc, rok. Rob swoje, wyznaczaj sobie male cele, proste zadania.
Daj czasowi czas....
Cos sie skonczylo, cos nowego sie zaczyna...
Pozdrawiam Cie cieplutko!

Ale po co znowu się nakręcać Bet, właśnie zrobiłabym odwrotnie. Zero kontaktu, nie dawaj mu satysfakcji, jak to Ci bardzo na nim jeszcze zależy po takich numerach jakie wywinął.
Musicie się spotkać i porozmawiać o zabezpieczeniu finansowym rodziny.
Myślę, że jak wycofasz się z kontaktów z nim, będzie z czasem Ci lżej. Po co Ci jego zwierzenia, po co słowa, które i tak okażą się kłamstwem, po co Ci nadzieja. To wszystko i tak nie będzie szczere. Takie typy tak mają. Wiem, że chciałaś inaczej, ale to było Twoje chcenie, jego jak widać było inne. Masz dzieci, a on nie pozwolą Ci na totalne rozklejenie, musisz choćby przed nimi być twarda, mimo, że serce krwawi. Rozumiem i wyobrażam sobie co czujesz.
Najbliżsi na pewno pomogą Ci przejść przez ten trudny czas, słuchaj ich, oni patrzą na to z boku  nie chcą Twojego cierpienia. Spokojnej nocy.

Bet - jezeli moge doradzic , zadnych awantur. Atak wywoluje kontre. Twoje placze, tez nie na wiele sie zdadza. Sprobuj zdobyc sie na chlod. Jak nie mozesz w chwili obecnej - nie podejmuj kontaktu. Moze cos na uspokojenie przez pare dni.
Wiem Bet po sobie, ze jak prowokowalam rozmowy, zazwyczaj puszczaly mi nerwy, konczylo sie placzem i awantura, ja zostawalam rozedrgana, a "maz" z poczuciem wyzszosci, litosciwym wspolczuciem znikal z "pola razenia".
Dopiero efekt chlodu i obojetnosci(mocno wymuszonej) z mojej strony powodowal, ze to on zaczynal reagowac niepokojem i proba kontaktu.
Szczerosc i otwartosc nie poplaca w ukladzie z czlowiekiem, ktory nie potrafi Ci tym samym odwdzieczyc.

Wiem, ze na poczatku trudno sie na to zdobyc, jak w srodku tornado, ale trzeba. Z czasem staje sie to naturalne.
Nie przywiazuj sie do myslenia "co byc moglo, a nie bedzie" - to jest droga do nikad.
Lepiej jest byc w pogodzeniu ze stanem rzeczy niz walka z wiatrakami.
Byc moze kiedys zrozumie, byc moze nigdy - lepiej stanac  oko w oko z prawda niz budowac w sobie nadzieje na podstawie gestow niewiele znaczacych dla niego, a dla Ciebie duzo.
Nie przekladaj swojego myslenia o milosci, rodzinie, dzieciach, na to co on  mysli - on to wszystko widzi inaczej. I nic poki co na to nie poradzisz.
Nie drecz sie analizami - czy bylas dobra zona, ze niepotrzebnie sie unioslas, czy zrobilas cos nie tak.
On nie z tych powodow poszedl do tamtej - mial po prostu takie zapotrzebowanie. Nie umial sobie odmowic, bo jest egoista, bo mu sie nalezy......
Bylby z aniolem i tez by to zrobil.

Nie pozwol mu na myslenie - "jak dostane kopa, albo jak mi sie znudzi mam zawsze drzwi otwarte".
Nie stawiaj sie w sytuacji alternatywy dla jego ewentualnych niepowodzen.
Chce byc wolnym - to niech pamieta wolnosc KOSZTUJE.
Kosztuje utrata rodziny, utrata kochajacej kobiety, utrata milosci dzieci.

Bet - to banal, wiem, ale zajmij sie soba.
Olej wszystko, co tyczy jego -jego problemow finansowych, klopotow w firmie, wojazy z panienka,wynajmu mieszkania.............
Twoje relacje z nim ogranicz do finansow i ewentualnie opieki nad dziecmi.
Sadze, ze powinnas dac sobie troche urlopu - od wszystkiego - od niego, dzieci, klopotow, chociaz pare dni.
I chocby nie wiem jak kusilo - zero telefonow, zero kontaktu. Kontakty tylko ze wzgledow "technicznych", zadnych wynurzen,tlumaczen itp.

Bet, czytajac Twoj watek caly czas mi lata po glowie - ile ta dziewczyna jest w stanie jeszcze zniesc, ile wybaczyc, ile obudzic w sobie nadziei, ile znalzc usprawiedliwien......
Nic nie zmieniajac Bet, bedziemy sie zastanawiac przez jeszcze dlugi czas.... ile jeszcze wytrzymasz.
Rzeczywistosci nie da sie zaczarowac.

Zycze spokoju, pozdrawiam serdecznie.
I nie odbieraj prosze niczego jako krytyki - to raczej suma wlasnych doswiadczen i proby pomocy...

Wybacz ale nie odpowiem jak, dla mnie ważne, że skutecznie i na amen. Bet również ma takie narzędzia.
Nie odpowiem, gdy odpowiedziałam tu na forum, rozpętała się wojna, a mnie potraktowano gorzej niż sprawcę i sprawczynię tego romansowania. Dwulicowość i zakłamanie.

To nie chodzi o pilnowanie męża i rozganianie wszelkiej maści kochanek,  rozumiesz?
Gdy ja posunęłam się do ingerencji w życie tego babska pokazałam jej, że jestem realna, istnieję i nie może sobie ot tak wleźć w moje życie ośmielona bajkami mojego męża, wziąć co nie jej, zabawić się i nie ponosząc konsekwencji iść dalej, rozumiesz? Nigdy nie pilnowałam, nie szpiegowałam męża ale tej nie odpuściłam, bawiła się moim mężem sama posiadając swojego, dziecko w wieku mojego dziecka a duże pieniądze z mojego małżeństwa transferowała do swojego, próby manipulacji moim życiem po przez niego i za jej namową, próba kształtowania przyszłości mojego dziecka, odpuściłabyś takiej złodziejce, oszustce?
Myślisz, że niunia męża Bet jest lepsza?
Nie, jest dokładnie taka sama, tyle że ładniejsza i młodsza od tej wrony z wielkim nosem z pod Wrocka, motywy mają tak same: kasa a kasa to największy afrodyzjak.

Monia, zgadzam się po części z Tobą, intercyza tak ale na wieść o alimentach to jemu by się czapa uśmiechnęła tylko, znam sądy polskie, otrzymałaby o wiele mniej niż teraz ma. Awantury o kasę też nic nie dadzą tylko on przyjmie postawę obronną i będzie miał wytłumaczenie dla siebie co do wizyt u kochanki: bo żona zła.
Smsy z wynurzeniami i oskarżeniami też na nic nie warte, faceci tego nie rozumieją a wręcz irytują ich takie wiadomości, wynurzenia, oskarżenia, nie ma co uzewnętrzniać się przez komórkę, to bez sensu dla Bet a pocisk dla niego.
Tu trzeba być teraz takim jak on i ona: trzeba być bezwględnym i podstępnym.

Betina, ja nie twierdzę, że w sytuacji Bet należy zrobić z kochance z życia rozpierdziel,
wiesz w ilu kwestiach i ja i kochanka byłyśmy okłamywane przez mojego męża? To nie do ogarnięcia dopóki się tego nie dowie i nie porówna faktów z niunią na spokojnie. Ja też na początku spokojnie sobie z nią pogadałam, i jej i mnie wyszły oczy z orbit jak dowiedziałyśmy się ciekawych faktów, dopiero później pokazałam pazury gdy nie chciała odpuścić.
Nie jestem hetera ale postawić się umiem jeżeli uznam, że należy.
Mąż Bet w kochance nie widzi anioła ale rozrywkę, dobre ciało, naiwną niunię i ewentualna alternatywę jeżeli Bet pogoni go na amen.
Krzykami męża przy ewentualnej konfrontacji z kochanicą też bym się nie przejmowała wogóle, do przeżycia, zapewniam, zastraszanie, krzyki, groźby i zniknięcie też po tym fakcie przeżyłam.
Facet nie przędzie dobrze finansowo, debet na koncie  się powiększa, każda suma wydana na kochankę to kradzież.
Bet zrobi co uważa za stosowne ale...

najprawdopodobniej nic nie zrobi, pozłości się  i tyle.

Betina

nie zauważyłam aby Bet wymierzyła coś przeciwko sobie, kieruje się sercem a więc zgodnie ze swoimi przekonaniami i nie przyniosło to narazie efektu.
Może warto coś zmienić?
Spróbować inaczej?

Dokladnie, Chyba najwyzszy czas przestac sie kierowac sercem...

Bet maz sie kieruje sercem i do czego to doprowadzilo...

I jak bet?

Telefon do ciebie. Dziesięć do niej. Pewnie im bliżej był jej. Tym odwazniwjszy był wobec ciebie. Tym wiecej deklarował.
Tak sadze. I pewnie robił to tez dlatego bo czuł sie bezpiecznie... Wiedział ze gdy go odrzucisz. Powiesz dość. Ma jesCze ja. I dlatego był odważny. I dlatego ryzykowal odrzucenie... Przez ciebie.sprawdzil na ile moze sobie pozwolić. Czy Czekasz. Czy w razie czego będzie miał gdzie wracać. Przetestowal..