Miłość trwa

Tak na marginesie i z dowcipem:

przypomniał mi się tytuł filmu:

        "Moje noce są piękniejsze niż wasze dni"

Tylko tytuł bo fabuła po części tylko tu pasuje

Podpisałam dzisiaj wreszcie umowę na dotację. Mąż niezbędne oświadczenie również.
Mieli przesadne wymagania wobec banku, więc decyzje się przeciągnęły.
Ale jest! Teraz zakupy...  Trochę je sobie jeszcze przemyślę. Może coś pozmieniam.
Mąż oferuje pomoc. Graficy mogą mi opracować logo, strony, co tam będę chciała.
Skorzystam:)
Przed chwilą dotarłam do domu.
Dzisiaj się wyśpię:)

Ja mam identyczne wrażenie po lekturze tego wątku.

Bet -
W  swoj pokretny sposob on do Ciebie jakies uczucia ma!
A to, ze stara sie udowodnic, ze nie jest ostatni dran, to jego sprawa.
Jezeli to sie przeklada na poprawe  Twojego zycia i dzieci, to bardzo dobrze. Chrzanic intencje.
Wazne zebys zachowala w sobie ten odzyskany spokoj i wiare, ze w razie czego dasz sobie rade.

Podejrzewam, ze w tym calym jego romansie , mocno mu sie popieprzyla milosc z pozadaniem, checia dowartosciowania meskiego ego,
ekscytacja nowoscia itp.
Teraz jak walnal lbem o ziemie, ma szanse odroznic jedno od drugiego.
Dal sie poniesc przygodzie, ktora zamiast dowartosciowac, zepchnela go w dol. Zobaczyl jak musi ciezko popracowac, zeby sie z tego dola wygrzebac. No i dobrze - jest szansa, ze jakies nauki pobierze.
Nie ulatwiaj mu tego, nie chodzi o odgrywanie sie, chodzi o to , ze zbyt latwe - malo cenne!

pozdr.B

Chyba nadszedł czas, aby "porzucona z czwórką dzieci" się z wami pożegnała...
Tytuł tego wątku odzwierciedlał moją rozpacz, samopoczucie.
Tak się czułam: porzucona!!!

Ale życie się zmienia. Zmieniłam się również ja.
Na dzień dzisiejszy innaczej patrzę na to co się wydarzyło.
Nie czuję się też porzucona.

Przeżycia były bardzo bolesne. Czułam się jakby los próbował mnie zdeptać.
Poczucie wartości , samoocena spadła.
Dlaczego?
Najbiższa, najukochańsza osoba na świecie zadała mi cios. Okrutnie bolesny.
Przestałam dla niej istnieć.
Nie ja sama, ale ja razem z naszymi dziećmi.
Odszedł nie tylko ode mnie, ale również od dzieci.
Poczułam wówczas jak dzieci są związane z matką. "Przypisane" matce.

Inna kobieta, piękna, młoda i zarazem doświadczona.

Byłam niemalże pewna, że mnie to nie spotka.
Obłęd...

Przetrwałam, przeżyłam i czuję się po tym silniejsza, mądrzejsza, bogatsza...
Straciłam czyste , niewinne małżeństwo. Męża tylko dla siebie. Seks tylko nasz.
Brakuje mi tego, jest mi tego szkoda. To było na prawdę piekne.
Czasem sama nie wierzę, że to już nigdy nie wróci.
To jest takie uczucie jak wiedzieć, ze już nigdy nie będzie się miało 20 lat.
... gorzej...

Niech mi ktoś powie, czy jest w życiu coś piękniejszego niż miłość...?
A nasza była piękna, zwyczajnie piekna.
I spieprzyliśmy to. On, może ja też - nie ważne.

Pozostaje pytanie: co z ta piękną miłością, wielką miłością?

Myślę, że ona trwa.
Prawdziwa miłość się po prostu nie kończy. Nie zniszczy jej romans i nawet najpiękniejsza erotyczna modelka, hostessa toples zaawansowana w seksie jak ekskluzywna prostytutka.

Ta prawdziwa miłość to przetrwa, stanie się jedynie głębsza i silniejsza.
Po kilkunastu latach doceniłam małżeństwo, dojrzałam do roli żony.

Ale też sama stałam się silniejsza.
Czy będę razem z tym , kórego zrozumiałam, że kocham bardzo - nie wiem.
Ponieważ nie wiem, czy pomimo uczucia będę chciała z nim być.
Kochać pewnie będę do końca życia, z czego się niezmiernie cieszę.

Będę pisać dalej.
"Porzucona z czwórką dzieci" to już przeszłość.

Czy ja rozumiem, ze bedziesz jego zawsze kochac? Ale po co?
To się skonczylo. Wazne jest jutro, a nie wczoraj. Po co Tobie wczorajsza milosc???

Troche znaczy to stac w miejcu. Skoro cos minęło to nie ma juz  tego.....
Uczucia tez mijaja, To zdarza sie wielu. Wspomnieniami nie warto zyc....

Zreszta kazdy robi jak chce.

Nie wiem.... Niezbyt dokladnie przeczytalam watek, przyznaje się. To fakt, w zyciu jest roznie, czasem ludzie do siebie wracają, a czasem nie. Moze przeczytam dokladniej, to inaczej sie wypowiem.

Dziwnaismutna, nie zawsze najważniejsze jest żeby do siebie wrócić.
Nie za wszelką cenę, pomimo że kochamy.

przeciez zazwyczaj gdy sie pojawi inna osoba (trzecia) to ktos kto sie w to angazuje emocjonalnie i zdradza przestaje kochać partnera i cos sie konczy. Po co do tego wracac? To jest koniec. I nic nie trwa, w sensie milosc- chyba ze z jednej strony, od tego zdradzonego.
Natomiast ten kto odchodzi do kogos innego, zwyczajnie odchodzi. I to co bylo -dla niego to koniec.

Czy ten kto odchodzi do innej osoby teskni, cierpi??? Nie, nie teskni! bo jest nowy partner, ktory skupia cala jego uwage.  Tesknic moze tylko ta osoba ktora zostala opuszczona. I tu mowie - jak najpredzej to skonczyc i zyc wlasnym zyciem, a nawet poszukac nowego partnera. Po co zbyt dlugo cierpiec i rozgrzebywac przeszlosc ?

Jasne, ze dorosli kochaja za cos - za to ze jest mily, ze jest dobry sex, ze ciekawie opowiada, ze jest przystojny, ze jest pracowity, zadbany itp.

Czy kochasz za to, ze jest - wredny, mrukowaty, niezaradny, bezrobotny, jest alkoholikiem, sexholikiem, ze jest grubas, zaniedbany? - to chyba sie predzej odkochasz ;-)

Ile pan - tyle zdan!
Nie upierajmy sie przy tym, ze Bet nie powinna kochac.
Kochanie jest uczuciem niesterowalnym. Jakiez to by bylo proste powiedziec sobie z dnia na dzien - przestaje kochac i finito.
W milosci rozum schodzi na plan dalszy - skutek bywa rozny. Rady - czas z tym skonczyc i zaczac zyc wlasnym zyciem, fajnie dawac, trudniej stosowac, jak calym sercem tesknisz za dawnym zyciem, czlowiekiem, ktory jeszcze nie tak dawno byl ci bliski....
Co to znaczy poszukac nowego partnera? - pojsc na rynek i sobie kogos wybrac?
Na nowego partnera trzeba byc gotowym, a nie wnosic w nowy zwiazek niewygasla milosc i wor rozterek.
Nie kazdy potrafi byc z kims ot, tak sobie......
Oczywiscie sa limity wybaczania i toleracji, ale tego tez nie da sie jasno i wyraznie okreslic.
Wszystko zalezy od tego co bylo wczesniej, jak silny byl zwiazek, co sie zadzialo przed zdrada.
Nie ma jednego przepisu na zycie.......
Jedni kochaja raz w zyciu, inni kochaja co rusz.

I na Boga nie przykladajmy jednej miary do wszystkich - ile ludzi tyle historii.
To, ze Tobie wywalenie meza z zycia pasuje, nie musi pasowac komus innemu.
Nie wypowiadajmy sie autorytatywnie -masz zrobic tak, a nie inaczej - tym bardziej, ze wiemy tylko tyle, co ten ktos tu napisze......
Mozna swoim przykladem kogos naprowadzic na jakas decyzje, ale wybor zalezy tylko i wylacznie od niego.
Nie kazmy robic tak, a nie inaczej.

Zwyczajnie stwierdzam, że mozna kochać i żyć własnym życiem.
Potrzebuję swobody, nie lubię być przytłoczona.
Teraz jest mi dobrze, mam chociaż odrobinę własnej przestrzeni ( dzieci też przytłaczją).
Oprócz miłości lubię być sama. Pobyć trochę tylko ze sobą. Pomyśleć w spokoju, zrobić plany.
Może dlatego tak lubię jeździć na rolkach. Wtedy się relaksuję, planuję. To jest mój czas.

Nie jestem gotowa na powrót do życia rodzinnego, takiego tradycyjnego.
To nie ten czas. Za wcześnie. Jeszcze trochę...
No i chciałabym, zrobić to jak już, to umiejętnie.

Mąż od poczatku kiedy poznał tamtą laskę, mówił: "ja nie chcę z nią być".
To było denerwujące. Nie chcę, nie chcę... a z nią był.
Zrywał z nią kilkukrotnie.
Pod koniec października 2011 zadzwonił do mnie w nocy i oznajmił, ze z nią zerwał.
A ja na to nic. Opowiadał różne historie, ale nie zmienił zachowania.
Nie reagowałam na to.
Nie wiem na co liczył, że co zrobię. Olałam to.
Nie zastanawiałam się czy go kocham czy nie.
Wiedziałm tylko, że nie zależy mi aby z nim być. Nie chciałam.
Miłośc gdzieś tam była, ale zeszła na dalszy plan. Niechęć, żal - górowały.
Fizyczne obrzydzenie. Mnie od niego odpychało kiedy z nią był.

U niego było chyba podobnie. Nie myślał o mnie.
Kiedy zadwonił na początku września i powiedział, że wreszcie koniec, że jest szczęśliwy, że to skończył to mówił, że ta miłość do mnie w nim jest. Odeszła gdzieś na dalszy plan, ale wciąż była.
Nie może być z tamtą, nie może się ze mną rozwieźć.
To musi przetrwać, bo jest prawdziwe.

Kiedy jest się z kimś blisko, zna się prawie myśli drugiej osoby.
Prawie 20 lat razem. Ani razu nie zreknęłam do telefonu, komputera. Absolutne zaufanie.
I po prostu się wie, kiedy coś się psuje.
Wiedziałam, że coś będzie. Jej zdjęcia, żadna kobieta tak na mnie nie działała. Buzia jakby dziecięca, ale ociekajaca saksem, wyuzdana.
W maju 2011 popłakałam się przy nim. Zobaczyłam jej portfolio, czułam, że bedzie z nią sypiał, że się jej nie oprze, nie ma takiej opcji.
Pytał czemu płaczesz, a ja, bo wiem, że z nią będziesz, nie dasz rady, nie oprzesz się, jest za ładna, zbyt kusząca.
Pocieszał mnie, że z pustego talerza jeszcze nikt się nie najadł.
Ale się nie pomyliłam.
Znam go jak siebie. To okropne.
Wiedziałam wszystko, kiedy się tam psuło, kiedy był jak pod wpływem środków odurzających.
Miałam świadomość, że wyleczyć się z tego może tylko spędzając z nią czas, kiedy będzie z nią dłużej non stop. Kiedy się tym nasyci, przeje. Tylko wtedy będzie w stanie ocenić czy to jest właśnie to.
Coś niedostępnego , zakazanego smakuje najlepiej.
Ale pojawiło się kolejne niebezpieczeństwo: bliskość, przywiązanie.   

Być może uratowała mnie ciąża. Miałam swój cel.

Wczoraj porozmawiałm sobie z koleżanką.
Mówiłam o swoich planach będąc w pierwszych miesiącach ciąży. Romawiałam z koleżankami, mało która wierzyła, że mogę zrealizować swoje plany.
Moja sutuacja była zatrważająca.
Ja już dobrze tego nie pamiętam, ale ona mi mówi, że realizuję wszystko o czym wtedy mówiłam.
Stopniowo krok po kroku.

Czasem wstyd przyznać się otwarcie do własnych planów i pragnień.
Jak widzę swoją przyszłość.
Nie chcę zapeszyć, ale dobrze.
Ufam, że ból ma przynieść korzyść, że to co mnie spotyka ma wyjść mi na dobre.
Od męża w dużym stopniu zależy jak będzie dalej.
Dla mnie będzie dobrze, a czy z nim - zobaczymy
W moim mniemaniu zasługuję na szczęście i miłość.

Napiszę może coś niepopularnego, wielu może się to nie spodobać.
Dom z mężczyzną jest inny.
Dorastający chłopcy potrzebują ojca. Ojciec wprowadza porządek, dyscyplinę.
Ja mogę sprawować zastępczo taką rolę, ale to nie moja bajka.
Dzisiaj rano syn ( ten trzynastoletni) oczywiście ociągał się z ubieraniem na natry. Wyjazd 6.30.
Kombinował. Mąż w końcu na niego krzyknął.
Na to czekałam. Jego rola to nie tylko pieniądze.
Do wyjścia z tego koszmaru jeszcze daleka droga.
Nie da się czasem uniknąć błędów.
Jestem uparta, ambitna, wytrzymała.
Nie chcę, żeby taką rodzinę, moje małżeństwo zniszczyła "piekna dziw... K" ( tak nazywała tamtą moja mama)
Z niezależności nie zrezygnuję ( w każdej chwili mogę przecież zostać wdową, a dzieci trzeba utrzymać), kochać mogę bezgranicznie, bo tak mi się podoba. Chociaż nie pozwolę się skrzywdzić, ponieważ siebie również kocham bezgranicznie:)
Chciałabym nauczyć się rozmawiać, postępować mądrze.
Uważam, że konflikty czy niezadowolenie to też nasza wina, nieumiejętność, popełniane błędy.

W mężu widzę wady, ale czy jest ktoś kto ich nie ma. Nie mają wpływu na uczucie.
Chciałabym, żeby dobrze żył ( w moim mniemaniu), był jak najlepszy, bo uważam, że to jest dla niego dobre. Bardzo cenię wolność.

A teraz zamieniam się w gospodynię. Chłopcy na nartach, z maluchami trochę spokoju. Porządki, gotowanie, pranie, prasowanie...
Czas leci.

Nachodzą mnie dzisiaj różne myśli.
Dzień bezsensownie przeleciał. Nie zrobiłam dzisiaj nic pożytecznego.
Wysłałam 2 prośby o kalkulację.
I poszłam spać z małym po południu. Spałam ponad 2 godziny jak dzidziuś.
Może mam wyrzuty sumienia, że się tak opieprzam. Jutro wizyty u lekarzy i tak pewnie przeleci kolejny dzień.
Powinnam przygotować i wysłać oferty, wysłać projekt do sprawdzenia i druku i takie tam różne drobiazgi.
Tymczasem nie mam ochoty nawet wysłać smsa do męża, żeby zostawił pieniądze na życie, co jemu może odpowiadać.
Mam takie dni, że pragnę spokoju. Nie chcę go widzieć.
Wzbudza we mnie niemiłe doznania. Unikam kontaktu.

Przed chwilą u mnie był.
Wyszłam sobie. Nie mogę rozmawiać. Denerwuje mnie on, jego zepsuci kumple, jarający się o połowę młodszymi laskamim, zdardzający żony.
Czterdziestoletni pajace. Całe to zepsucie, zgnilizna.
Wpieprza mnie.
Traci mnie...?!
Mam do kitu dzień, ale się pozbieram. To przez pracę. Lenistwo na całego.

Co się dzieje...? Nie mogę na niego patrzeć. Miałam go ochotę wyrzucić.
Jakby ktoś ściskał mnie za szyję.
Po prostu jak mi coś nie pasuje nie umiem być spokojna.
Za dużo dokładam do życia. Nie czuję troski, wsparcia. Przydałaby mi się porada w sprawach firmy.
Nie ma go. Jestem z problemami sama.
O czym mam z nim rozmawiać. Nie mam wsparcia.
Mam gdzieś ten telewizorek, który kupił.
Nie oglądam telewizji.

Mam żal, nie wiem nawet jak mu to powiedzieć. Nawet nie chce mi się już mówić.
Potrzebuję pieniądze na siebie, żeby inwestować w siebie, żeby o siebie walczyć.
Radzić sobie z emocjami, z uczuciami, mieć zapał do pracy, nie dać się problemom, pokonywać niewiedzę.
Potrzebuję się sprężyć. Znaleźć strategię, odpowiedni sposób na komunikację.

Moje problemy wynikają właśnie z mojej niewystarczającej umiejętności komunikacji. Popełnianych błędów.
Potrzebuję w tym pomocy zaraz! Teraz! Już!
Ma ktoś jakiś pomysł...

A może wkurzam się zwyczajnie nie na niego, ale na siebie, że nie wiem jak powiedzieć mu o tym co czuję, co mi przeszkadza, że mam zmarwienia.
Zły dzień dla mnie. Potrzebuję podniesienia się na duchu. Pocieszenia...

Ok, dam sobie radę...
Siostra...
Trochę pomyślę ( znajdę rozwiazania - sprawy firmowe).
Może się przełamię i z nim też jakoś porozmawiam.
Spokój..., opanowanie i nie dusić w sobie tego co męczy, ale umiejętnie to przekazać.

Takaja, wierzyłam w miłość.
Wierzyłam w miłość mojego męża do mnie. Docierały do nas infrormacje o kolejnych rozwodach wśród znajomych. Patrzyliśmy wtedy na siebie.
Może mi się wydaje, ale chyba czułam jego miłość. Było jakby porozumienie.

A jednak nas też to dopadło. Nie udało nam się przed tym uchronić.

Teraz wierzę tylko w swoją miłość. Już się przekonałam, że choćby najbliższa osoba, choćby nie wiem jak bliskie ralacje to jedak ktoś odrębny, nie ja.
Mogę ufać jedynie sobie, wierzyć jedynie w swoje uczucia. I najważniejsze, pogodzić się z tym.

Ale ludzie w życiu ryzykują.
Im więcej ryzykujesz tym większe mogą być korzyści ( np w biznesie).
Podobnie chyba w życiu.
A co w tym złego kochać bezgranicznie, dać się ponieść.
Ryzyko nieodwzajemnienia jest zawsze.
Sama nieprzwidywalność może być ekscytująca.
Może wystarczy, że będziesz wierzyć w swoją miłość i to uczucie Tobie da szczęście.

Dużo się wypłakałam, ale chyba tych wszystkich chwil kiedy tak mocno kochałam nie żałuję.
Były cudowne, było też chyba odwzajemnienie.
Teraz jestem inna.
Właśnie zdystansowana, rozsądna. Brakuje mi spontaniczności.
Zagłuszyłam, oddaliłam gdzieś swoje wewnętrzne dziecko.
Ze strachu, ze wstydu - nie wiem.

Nie mam odwagi pójść do męża i powiedzieć mu, że go kocham, że mi go brakuje, że chiałabym spędzać z nim więcej czasu, ze jest mi z nim dobrze ( chociaż jest jaki jest), że pierd.... tą całą kicię czy cokoliwek. Liczy się to co jest teraz.
Jest rozsądek , duma, ostrożność i może lęk przed odrzuceniem.
Kiedyś nie przejmowałam się tak tym co dookoła.
A teraz...
To samo jest z tłumieniem w sobie gniewu, tego co mi nie pasuje.
Staram się to zmienić.
Odzwyczaiłam się dbać o siebie, robić coś dla siebie, nawet wydawać na siebie pieniądze.
Kupię coś sobie i zamiast się cieszyć, to zastanawiam się czy to rozsądne, czy powinnam.

A czy nie powinnam się cieszyć tym co mam, korzystać z tego co mam. 
Po co tak się marwić tym co będzie za rok, za dwa lata.
Planować owszem.
Ale jutra może nie być.

Żałuję mojego tchórzostwa.
Tego, że nie mam czasem odwagi zrobić tego na co mam ochotę, powiedzieć tego co czuję.
Myślę, sobie a gdybym wiedziała, że to moje ostatnie 5 minut życia, 5 godzin, 5 dni...

Może jestem silna, może wytrwała, ale brakuje mi szaleństwa, beztroski.
Kiedyś chodziłam po dachach jak miałam ochotę, całowałam się z mężem w miejscach publicznych przez kilka godzin jakby świat nie istniał. Tańczyłam na ulicy, śpiewałam w autobusie, zjeżdżałam na nartach poza trasami po puchu w miejscach niebezpiecznych...

A potem nie miałam nawet odwagi powiedzieć co mi nie pasuje.
Co się ze mną stało.
Wolność, to też swoboda w życiu, a ja wciąż jednak się ograniczam.
I to nie chodzi o męża. Może mnie co najwyżej nie akceptować.

Na sylwestra bawiłam się dobrze, bo wreszcie się trochę rozluźniłam. Pozwoliłam sobie na luz.

Przecież nie jestem wobec męża całkiem szczera.
Bo nie wypada, bo po tym co mi zrobił to nie wypada mieć to w d.... i być zakochanym.

Codziennie pokonuję swoją nieśmiałość.

Bet..jestem poruszona Twoja historia , jak pewno tutaj wielu..Jestes silna kobieta i pokonasz wszystko ..Tylko nie rozumiem dlaczego nieraz człowieka spotyka naraz tyle zła..a najgorsze ,że od osoby ktora powinna byc oparciem , ktorej sie oddało siebie .. To jakies wszystko niesprawiedliwe..ale coz proza zycia. Niektore problemy o ktorych tutaj czytam i moje własne to poprostu betka z  Twoimi .. Mam nadzieję ,że ze zdrowiem bedzie ok tzn musi byc dobrze i ,ze dalej pojdziesz z podniesiona głowa dla siebie i dzieci..Pozdrawiam..

Oops, może trochę...:) Albo taka " kokieteria"
Na poważnie to wina moja też jest.
Od początku małżeństwa układ mi nie pasował - to chyba też moja wina, że do tego dopuściłam, jakoś na to pozwoliłam. Moja porażka, mimo okoliczności.
Przyjmuję to do wiadomości, żeby błędu nie powtarzać!!!
Na porażkach , błędach podobno można się więcej nauczyć niż na sukcesie.
Jakbym tak obwiniała tylko jego, to jakie wyciągnęłabym wnosiki dla siebie.
"Pojadę" po nim, chwilowa ulga, upust emocji, a potem hmm ...

bet

Przeczytalam nieco uważniej caly wątek i poza tym, że masz łatwość pisania, to myślę,że sama się oszukujesz, że jest dobrze. Powiem Ci, kiedy u mnie skończylaby się bajka. Facet podnosi na mnie rękę i dla mnie to jest konieć związku normalnego, a nie psychicznego, bo mi się chce seksu, a na horyzoncie tylko żona. A Ty jeszcze mówisz,że on biedny ponióśl karę, bo siedział recydywistą. No ja pier... Nie wiem na co Ty liczysz i czekasz. Facet mówi, że ma w d.. Twoje dziecko, a Ty go tłumaczysz.
Co się sypie, bet? To się rozpierdzielilo już dawno.To jest gość, którego omijac trzeba szerokim łukiem. I po co Ci ten seks z nim to już nie rozumiem. Dla mnie to zalatuje patologią. Nie obraź się. Sama jesteś sobie winna, bo pozwalasz, żeby Cię tak traktowal.

Bet,

Czytam twoj watek z przerwami od poczatku.

Mysle, ze nie powinnas tracic czasu na myslenie o twoim mezu. Zajmij sie soba i dziecmi a o nim nie mysl. Widac, ze mam tam jakies wyrzuty sumienia... ale po tym jak sie kiedys zachowal to widac ze to lowelas, poznal tamta to pozna nastepna.

Do konca nie wiadomo. Ale po nim nie widac by sie staral.

Za duzo czasu wciaz poswiecasz na analizowanie jego zachowan.

W twoim zachowaniu widac jasno zachowanie zwane wypieraniem. Stawiasz go w lepszymm swietle. Codziennie walczysz z tym co widzisz, wmawiasz sobie wiele. To ze dba finansowo o was to plus, ale wiesz mi absolutnie nie musi to miec nic wspolnego z miloscia.  Nie musisz nic robic.

Ale dla wlasnego dobra przestan  o nim tyle rozmyslac.

Nie chcę należeć do grona "kopaczy" leżacego, bo wiem, że Bet jest mądrą i odważną kobieta.
Idzie do przodu, po mimo tego co ja spotkało i mało takich, co w jej sytuacji potrafiło by sie z tym cięzarem uporać. Podziwiam tą kobietę, za jej bogactwo ducha i mądrośc. Za ogląd rzeczywistości bez brazylijskiej egzaltacji.
I dziękuję jej, że dzieli się z nami prawdą, bez szminki i modyfikacji, tak aby przypodobać się tylko czytelnikom,a nie zważając na akceptacje tychże, tym którzy w tym wirtualnym świecie próbują załatwić swoje sprawy i okiełznać własne lęki dając aksjomatyczne rady sami sobie nie radząc we własnym życiu.
Za tą szczerośc Ci Bet dziękuję.
A tym wszystkim, którzy tak niecierpliwie Bet popędzają by wreszcie przeczytać choć o jakimś happy end, przypominam - Bet to nie postać z kreskówki, za tymi literkami jest człowiek taki jak ty i ja, ale szczery do bólu i bez fałszu opisuje nam swoje emocje, obnaża to co większość z nas wstydliwie skrywa bojąc sie najczęściej zranienia i narażenia na śmieszność i agresję.
Po ludzku opisuje swoją drogę, zwątpienia, upadków i słabosci, zdaje sobie sprawę z własnych ograniczeń, ale dużo czasu musi jeszcze minąć, by mogła wyjść z roli ofiary i zdać sobie świadomie sprawę, że to nie miłość, lecz pourazowe zachowanie ofiary syndromu sztokholmskiego.
I wierzę w siłę tej drobnej wielkiej kobietki, ale zrobi to we własnym tempie, bez poganiań czy to dających rewelacyjne recepty, czy własnego surowego logiką umysłu nie zważającego na powolnośc serca i duszy.
Wspierajmy więc, bez kopniaków i osobistych wycieczek naszą dzielną Bet.

Zgadzam sie z wami.

Ale czasem drastyczne ciecia i decyzje sa najlepsze niz taka wieloletnia agonia.

I mysle, ze mozna zmarnowac wiele miesiecy, lat... zanim sie podejmie decyzje. A czasu - nic nie wroci.

Nie radze Bet podejmowac drastycznych decyzji, tylko by mniej analizowala zachowania meza, bo jest to strata czasu.

Zdradzone osoby traca lata na rozmyslaniach jak 'cos zmienic' a zdradzacze naogol maja jedynie krotkie przeblyski refleksji i zyja swoim zyciem... i nie rozmyslaja tyle o sensie istnienia, wiernosci, milosci i taka jest brutalna prawda.

Bet
Droga Bet , czytalam , Twoj watek "porzucona z czworka dzieci" . Wspaniale piszesz , wspaniale sobie radzisz . Mam nadzieje , ze odnajdziesz swoje zasluzone szczescie , ale gdzie indziej.
Czasami milosc to za malo- i to prawda.
Powodzenia , Bet , prosze , wez pod uwage , fakt ze mozesz byc poprostu uzalezniona od niego ))),
Milego Wieczorka

Kochana Bet

to jest najzupełniej normalne, że w traumatycznych dla nas chwilach następuje wyparcie, to reakcja obronna organizmu.
Rzecz w tym aby to nie trwało długo bo więcej z tego szkody niż pożytku.

A strach o niego?
   Ileż to ja nocy przestałam w kuchni przy oknie modląc się aby gdzieś tam nic mu się nie stało. Za każdym razem gdy radiowóz wjeżdżał na osiedle zastanawiałam się czy to do mnie jadą z informacją, że znaleźli go gdzieś w przydrożnym rowie czy w luksusowym hotelu martwego. Kochasz więc się martwisz.
Wypłakać się trzeba nawet dla samej siebie. Ja wsiadałam w auto i jechałam przed siebie rycząc jak po obieraniu cebuli.
Raz w łazience chciałam się zabić, podciąć żyły nożem a w pokoju obok córka na podłodze z zabawkami, po tym zdarzeniu poleciałam na terapię.

Czy jesteś nienormalna?
Nie . Ty kochasz ale jak długo jeszcze będziesz znosiła taki stan? A z drugiej strony czy tak naprawdę masz jakieś wyobrażenie waszego związku i co najważniejsze jak wyboista ta droga do tego związku? W ogóle realna jeszcze? Bo to takie cały czas...zawieszenie.

Tragedią dla mnie były jego przygody z panienkami a to był błąd w moim postrzeganiu rzeczywistości, również było wyparcie faktów. Przyczyna tych przygód z pannami to nawrót alkoholizmu. Od tego się zaczęło i na tym skończyło. Dla mnie istotniejszy teraz jest ewentualny nawrót choroby alkoholowej niż lalunie jednorazowe czy długoterminowe.

  Ja słyszałam z różnych stron, że nie będziemy razem, że nie uda się, nie po tym co było, a było wszystko  najgorsze.
A jesteśmy razem bo się kochamy , oboje w odwłoku mamy teorie i komentarze na nasz temat.

Każdy ma lepsze i gorsze dni, wahania nastroju to normalka, Ty tez je masz, zauważalne w Twoim pisaniu.
Jeżeli masz potrzebę wyrzucenia wszystkiego z siebie - zastanowiłabym się  nad blogiem w Twojej sytuacji, chodzi o komfort i Twoją psychikę.

Miłego dnia Elizabet

Bet,

Moje wypowiedzi opieram na tym ?jak? i ?co? piszesz.
Fajnie, ze uprawiacie seks. Ale dla mnie to nie jest zadne osiagniecie, w moich oczach  wrecz przeciwnie, sprawiasz wrazenie osoby bardzo slabel, niestabilnej ? a nie silnej jak cie tu opisuja. Co jest zupelnie normalne w twojej sytuacji ...  ale wymaga poprawy
Poza tym dobrze ze radzisz sobie w innych aspektach zycia i ze dzielnie sobie radzisz, za co podziwiam.
Ale masz dzieci i one powinny byc najwazniejsze a nie twoj wiarolomny maz !
Przyznam szczerze  ze dziwi mnie zdanie o tym ze kochasz meza bardzij niz dzieci. Dla mnie jest to niezrozumiale...
Powinnas isc na terapie. Bo to swiadczy o twojej niskiej samoocenie i jakims chorym zauroczeniu, zwlaszcza ze twoj maz idealem nie jest.

Z tego co piszesz nie macie problemow finansowych. Co jest ogromnym plusem w calej sytuacji.
Pomysl o rozmowie z psychologiem. Bo jak narazie mimo, ze myslisz ze kontrolujesz sytuacje to pokazujesz mezowi ze moze robic z toba wszystko -  jak i kiedy chce. Ty sie starasz  a nie on.

wiadomo ze macie za soba wiele lat, macie rodzine itp. Ale ja w waszym zwiazku nie widze milosci, nie z jego strony. Raczej przyjazn, przywiazanie, rozdarcie.
Moze cie zszokuje, ale w pelni bym ci kibycowala gdyby twoje zachowanie bylo niezbedne do osiagniecia zyskow materialnych, w celu zaspokojenia potrzeb materialnych twoich dzieci i twoich wlasnych. Ale ty najbardziej sie przejmujesz tym co on mysli, czy cie kocha itp.
Twoje niektore ( zaznaczam niektore ) wypowiedzi o milosci  sa na poziomie nastolatki a nie dojrzalej kobiety. Czasem sa bardzo dojrzale i jestes na dobrym  tropie ale zaraz kolejny paragraf pokazuje cos zupelnie innego.
Byc moze dlatego, ze jak mniemam byl to twoj pierwszy zwiazek i mam wrazenie, ze idealizujesz gatunek meski? 
Byc moze sie myle i moze jest to wynikiem czytania informacji polowicznie, nie jestem w stanie przeczytac twoicj wszystkich wypowiedzi i dla mnie twoje teksty sa czesto bardzo dwuznaczne co jest fajne, ale moze zle cos interpreuje?
Co do samochodu to pewnie, ze ci sie nalezy...  dlaczego nie. Na twoim miejscu przyjelam bym samochod
Poza tym o wiele lepiej i zdrowiej bybylo, gdybys skupila sie na sobie.  Spedzaj czas na swoich przyjemnosciach, staraj sie ostudzic toche zainteresowanie mezem.

Pozdrawiam
trzymaj sie

Bet,

Masz prawo akceptowac zachowanie meza. Twoje zycie, twoj swiatopoglad.

Wczoraj się zdenewrowałam. Miałam nienajlepszy nastrój.
Olał trening syna. Nie zostawił pieniędzy chociaż napisałam, że potrzebuję.
Nie oddał synowi nart do serwisu. Czyli mu niewystarczająco zależało.

Napaisałam mu o tym wszystkim i o tym, że nie ma już z jego strony tego co było kiedyś.
To zanczy, ze ja tego nie wyczuwam. Próbuję się oszukać, ale to niemożliwe.
Szukam czegoś czego już nie ma.

Byłam z nim za blisko, wyczuwam każdy niuans.
Niby ok, ale to już co inngo.
Podejrzewam, że to co było już nie wróci.
Odeszło wraz z dup....  kici.

Męczy mnie co dalej...?!!!
Rozsądek - ciągnij to
Serce - on nie jest Twój

Brakuje mi tego odczucia, że jesteśmy jednym.
Pomijam seks.
To się czuje w zwykłych sytuacjach.
Kiedy pomyślałam aby mnie objął już czułam jego uścisk.
Czasem spojrzenie wyraża bardzo wiele.
Momentami tak jest. Ale za rzadko, za mało!!!

Ok, trochę przesadzam...
Może mi się wydaje//
Jestem zwyczajnie na niego wsciekła o kasę, o narty , o ferie, o ropierd.... tego co było.
Max wściekla!!!!

A on mi na część odpisał: spokojnie

No to jestem już meega wściekła.
Objadam się z tej złości i zaraz zmyje się na łyżwy.
Potem obowiazki.

Fu..., już nie mogę.
Wiem, ze to brzydko, nie ładnie, ach, ach ,ach, oj, oj oj - ale bym tą Q kiciunie na jakiś pal wcisnęła i niech się tam zwija z rozkoszy.
I żeby jeszcze oddała ten szmal, który przepierdo... z moim mężem.
A jego też wycisnąć z kasiory...

Sory, że mnie poniosło, ale lepiej żebym się wyżyła na tej klawiaturze...

Jestem zwyczajnie wściekła, zła.
Tak, ona nie jest warta moich emocji. Ale mnie to wpieprza!!!
A on, co zrobić - jestem na niego zła - rownież...

I koniec z tym rozmemłaniem, zabieram sie zaraz za siebie:)

No i jest unik.
Z pracy wyszedł wczoraj przed 14 i do teraz nie ma z nim kontaktu.
Chłopcy przychodzą do mnie zdziwieni, że nigdzie nie jadą.
W zeszłym roku walczyłam o ich wyjazd, było bardzo ciężko.
W tym roku dogadywali się z mężem. Nie ingerowałam.
W końcu mąż twierdzi, że mu zależy.

Jeśli nie ma pieniędzy, to można ze mną rozmawiać.
Jest mi przykro, powkurzam się, ale potem łagodnieję.
Można zorganizowac coś inngo, w późniejszym terminie.
Pomyśleć o wyjeździe chociażby latem.

Pierwszy raz od kilku, może kilkunastu lat nie wyjeżdżają na narty w ferie.
Cały ten drogi sprzęt narciarski jest wyrzuceniem pieniędzy. Na parę wyjazdów to można narty wyporzyczyć.

"Zimny prysznic" - zastanawiam się co zrobić.
Nie chcodzi tu tylko o sam wyjazd, ale o to, że nie uprzedza mnie. Żyje gdzieś chyba jednak w innym świecie.
Znowu odcięli nam prąd w domku w górach.
To moja wina. Nie zapłaciłam w terminie 170 zł.
Nie dostałam faktury.
A teraz znowu ta sama procedura. Jestem załamana.

W takich chwilach nachodzą mnie desperackie myśli.
Mam ochotę napisać do tamtej. Napisać jak żyję, jak żyje moja rodzina.
Jakie są konswkwencje.

Ale tego nie zrobię...
Cóż taka dziewczyna pewnie by mnie wyśmiała. Co ją to obchodzi.

Bardzo mi przykro.
Przykro też dlatego, że pomimo wszystko gotowa byłam dać naszej rodzinie szansę.
Mnie, jego traktuję odbieram jak pewną całość. Bez niego walczę, nie mam oparcia.
Rodzina jest dla mnie siłą. Nie umiem się pogdzić, że brakuje tego filaru, że nie jesteśmy już jednoscią.
Nie miałam wzorca rodziny, tak się ułożyło.
Była dla mnie istotna, ale jakoś się przed tą tradycyjną broniłam.
Dom, w którym jest tylko mama jest też dla mnie bardziej znajomy niż taki pełny.
A jednak czuję, że to nie to.

Może męża idealizuję.
Mam dosyć bycia dzielną dziewczyną, kobietą. Chciałabym się przytulić, poczuć bezpieczeństwo, troskę.
Brakuje mi odpowiedzialnego mężczyzny, na którym mogę polegać.
Z mężem można się zabawić, potrafi być troskliwy.
Ale nie ma stałości jego zachowania.
Potrzebna mi stabilizacja.
Silny mężczyzna, który się kiwa...
Przecież razem możemy dać radę...!

I ja drobna, krucha - stoję jakby sama. Z wyciągniętą reką...
A on... jeszcze się pobawię, jeszcze trochę.

Walczę o swoją rodzinę, aby przetwała, nie zatonęła.
Proszę: "pomóż mi... Sama chyba nie dam rady"

Mimo tych wszystkich przeżyc, tego złego co się wydarzyło daję mu swoją miłość. Ona jedna najsilniejsza jeszcze się nie poddała...
I myślę sobie, przecież to jest dobry człowiek, taki bliski. Jak on z tym żyje.
Wiem, że jemu też jest ciężko.

Mnie, jemu, dzieciom... Jak przeprowdzić przez to najbezpieczniej siebie, rodzinę.
Potrzebuję mądrości, wiary, spokoju, nadziei, wytwałości...

Kochamkonwalie, przykro mi..., miotasz się w tym długo. Rozumiem Cię.
Czy to dla Ciebie zła wiadomość, kto wie, może dobra:)
Sory, że tak bezpośrednio, ale przytulam Cię mocno...

Muszę to z siebie wyrzucić.
Pisanie z mężem do rana. Skończone: "koniec".
Dzięki Headstrong.
Otwarłam stronę.
Było jasne, że spotyka się z nią.
Innaczej nie zawaliłaby sesji zdjeciowej.
Nie spojrzałam co prawda na datę, że to był listopad. Nie wiem też co się działo, ale tego się nie dowiem.

Oj, wzburzenie to bardzo delikatne słowo.
Pomyślałam, to znaczy, że przychodzi do mnie, a od czasu do czasu sypia z nią.
Podwójne życie. A zapierał się, że nie.
Nie powiem, że zrobiło mi się niedobrze.
Mieliśmy porozmawiać a on dał dyla. To było jeszcze przed tymi rewalacjami.
Potem weszłam na strony.
Wydało się.
Wysłąłąm mu smsa.
Napisałam, że mam dowody. Widziano ich.
Najpierw zmieniał temat, lawirował.
Potem się przyznał.
Do końca nie jestem pewna, czy nie zrobił tego specjalnie.
Cholera jest chamski.
Pisze mi :spierdalaj
Tak nagle.

Ok, pił.
Ale co to ma być, fochy, nastroje, obrażanie.

Pod koniec napisał: to nie ma sensu
A ja mu, że chyba się z tym zgadzam.
On: ok!
Ja cisza...
No to się wpierniczył i że to koniec.
Mam max wysoką samoocenę a dużo braków.
Koniec.

Wcześniej było o wymaganiach w stosunku do żony.
Mnie one jak najbardziej pasują, tylko że to były słowa w jaki sposób opisywał mi kiedyś ją.

Więc mnie to wq okropnie.
Oczywiście mu to napisałam.
Może i nie miał takiego zamiaru, ale sprawa jest jasna.
Albo wypie.... do niej, albo dostosowuje się też do moich oczekiwań.
Chce mieć żone namietną i spontaniczną, szczerą i jasny przekaz, bez głupich tekstów to niech potem nie narzeka. Bez "głupich tekstów" - to może lepiej, żebym się w ogóle nie odzwywała.
Ewentualnie, żeby upewnić go, że jest zaj.......
Nie będzie żadnej namiętności jak nie będę tylko ja.
Jedna, jedyna i najważniejsza.
Szczerość za szczerość. Bez głupich tekstów - za bez głupich tekstów.
Jasny przekaz, dla mnie też taktowny a nie taki, że potem jestem w szoku purazowym.

A i wreszcie się przyznał: ma tylko 78 tyś długu.
Nie wykluczone, że o czymś zapomniał.
Rano o 7 miał jechać na sesję. Pewnie jest jeszcze zalany, a potem będzie obwiniał mnie.

W sumie mi się odechciewa.
Jeśli z nią sypiał, teraz, to nie chcę go.
Prawda wyjdzie na jaw.
Dla mnie to zeszmacenie mnie.
Lepiej już być samej. Brak poszanowania kobiety.

Nie dowierzam. Nie potrafie uwierzyć, że mógł zrobić coś takiego.
Dałam nam szansę w dobrej wierze.
Miał kiedyś jakieś zasady.
Ok, stało się. Ale uważałam, że jak o czymś zapewnia to jest to prawda.

Zwyczajnie mimo wszystko gdzieś tam dalej wierzę.

Alonka, to smutne co piszesz.
W ogóle to słabi jesteśmy.
Alkoholicy to też mają pod górkę. Tracą kontrolę nad życiem.

Mąż właściwie obraca w ruinę to co osiagnął ze mną przez 18 lat.
Jest dobry w zarabianiu pieniędzmi, ale nie w ich dysponowaniu.
Do tego w sumie trochę bezwolny.
Miał takeigo swojego "anioła stróża". Żonę...
Przy mnie miał szacunek, dorabiał się. Być może był szczęśliwy.
Jestem mu chyba potrzebna do kierowania jego życiem.

Tak twierdzi moja siostra.
Mąż się broni. Nie sypia z nia, nie spotyka się.
Potrzebuję dowodów.
Powiedziałam mu, szczerość.
Mam też do niej prawo.
Potwierdził absolutna - jest podstawą.

Trochę mnie poniosło w smsach, rozmawiałam też z jego ojcem.
A tam, niech się wkurza.
Pytam się go czy mam go sprawdzać. Wynajmować detektywa za parę tysięcy zł., zeby mieć pewność, że nie kłamie.
Dlaczego nie może się przyznać gdzie nocował.
Mówię: nawet jak byłeś w burdelu to można mi powiedzieć
To i tak lepiej niż z tamtą.

I tak nie wystąpię teraz o rozwód.
Ale nie chiałabym udawać. Chociaż byłoby to pewnie dla mnie najlepsze rozwiązanie.

Mąż obraca w ruinę...
a twoim zadaniem jest ocalić z tej ruiny siebie i dzieci

jego upadek nie może być Twoim,
on jest odrębną, stanowiąca o sobie jednostką
i może iść na zatracenie,
sztuka w tym, abyś  Ty tam z nim nie poszła.

Alonka, po ciąży nie mam nieregularności. Wszystko tak jakby się nic nie działo.
Nawet nie pojawiły się siwe włosy.

Ale byłam kiedyś spokojna, bardziej stabilna emocjonalnie.
Mężem powinnam pokierować.
To brzmi może niedorzecznie, ale ja z boku korygowałam jego zapędy.
Dzisaj też radził się mnie co zrobić z zadłużeniem.
Proste wyliczenie. Ma za dużo pracowników w stosunku do obrotu. Tylko on jest od zleceń.
Do utrzymanie 4 pracowników.
Siedzą zadowoleni. Pensja jest, roboty mało. Zlecenia ciekawe.
A zadłużenie wzrasta.

Miał mi się dzisaj wytłumaczyć...
Nie liczę na to.
Kończę sprzątać i idę spać:)