Miłość trwa

Być może, ogólnie ja mam takie odczucia i mnie to wystarczy.

I tak jest mi ciężko.
Chciałąbym pobyć trochę sama. Wyjechać gdzieś, zaszyć się na jakiś tydzień, odciąć od świata.
Brdzo chciałabym pobyć sama ze sobą, ale nie tak w pośpiechu.
Wciąż tyle dzieje się dookołą, wciąż ktoś czegoś ode mnie chce, cos mam do załatwienia.
Brakuje mi czasu dl asibie, ale nie na fryzjera czy lekarza.
Tak żeby pobyć tylko ze sobą. Odciąc się od tego co na zewnątrz, poczuć czego ja naprawdę chcę, oczekuję, pragnę.
Zastanowić się nad swoim życiem. Podjąć decyzje takei od serca, bez presji.

Nie wiem czy z mężem spóbuję się dogadać, bo mnie zraził.
Powiedział coś, co do mnei wraca, zniechęca, odbiera uczucie.

To było kiedy rozmawialiśmy po tej mojej furii.
"Jeśli się nam nie poukłada, nie wyjdzie to będziemy musieli się rozwieźć"

Niby oczywiste, ale jak mam coś budować pod presją rozwodu.
Nie dam rady.
To tak jakby spotykać się z dziewczyną i jej mówić jak nam nie wyjdzie to będziemy musieli sie rozstać. A dziewczyna zakochana i znerwicowana- muszę się starać , bo mnie zostawi.

To jest naturalna kolej rzeczy, ale żeby tak powiedzieć.
Porozmawiam z nim kiedyś o tym. Ja tak nie potrafię. To lepiej zrobić to od razu.
I znowu mogą być nerwy.

Może już palanuje sobie kolejną, ale teraz juz jako wolny facet.
Chyba go sprowadzę na ziemię, żeby lepiej tak od razu sobie nie palnował, bo może sie skończyć na separacji.

To jest w tym samym stylu, może też piwniem poczuć presję.
Ciekawe jak będzie mu miło.

Nie, muszę to wyjaśnić.

Nie mówię, że proste. Też taka radę kiedyś otrzymałem. Sam złozyłem pozew. Nie moje zycie to fakt. To forum, bet się pyta, inni odpowiadają. O co się wściekać?
Wg. mnie traci szacunek do samej siebie. Jak mówię to moja opinia. Nie musisz się z nią zgadzać. To nie jest biuro doradcze, bet i tak sama podejmie decyzje. Proste. My naswietlamy jej rozne punkty widzenia. Ni mniej, ni wiecej.

Mnie się wydaje że tych co sa za wybaczeniem, jak i tych którzy są zdecydowanie przeciw jest mniej węcej tyle samo...

Tylko trzeba sie przygotować pisząc na publicznym forum, ze ktoś może mieć inne zdanie....

Zgadzam się,

a w szczególności z tym aby nie wkładać innym w usta swoich słów.

A no potrzebna    większość z nas potrzebuje czasu aby do niej dojrzeć.

Mówią, że wybaczyć można, ale nie da się zapomnieć!
A czy jest szansa? To zalezy od obu stron...jeśli sie starają...to kto wie!

Bet
on powiedział rzecz oczywistą na głos i to Tobą wstrząsnęło,
przecież to logiczne - próbujemy a jeżeli nie uda się to rozwód,
więc skąd to zdenerwowanie akurat tym faktem? Przecież zagrał w  otwarte karty i tu należałoby to docenić nie ganić.

A ręce się trzęsą bo mają powód -  ponad 2 lata ciągłego stresu, życia w zawieszeniu odbija się  na zdrowiu,
nie zdziwiłabym się gdyby to była nerwica( ja miałam - ciągłe ataki suchego kaszlu)  lub depresja.

A problemy są zawsze i Tobie od razu blondyneczko ciąża niuni w głowie 

Pamiętaj co wczoraj mówiłyśmy- spokój,
pijesz melisę? Naprawdę pomaga.

Jak się czyta wiele postow na tym forum to wyglada na to, że to Hameryka, którą wiele kobiet musi dopiero odkryc, choc takie to niby oczywiste.

Piszesz z coraz wiekszą ilością błędów, prawie jak dyslektyczka. To jest pewnie jakieś odbicie stanu twojej psychiki. Powtarzasz cały czas te same zdania. Nie wiem, to pisanie jest dla ciebie jakąś formą autoterapii? Nie wydaje się przynosic jakiejś poprawy czy przybliżac cie do rozwiazania problemu.

Cały czas jesteś stroną reaktywną a nie proaktywną, nawet w tak kluczowej kwestii jak materialne zabezpieczenie dzieci. Ludzie tutaj doradzają, byś wystąpiła o alimenty, ty wolisz poczekac aż ci mąż rzuci jakąś przez siebie uznaną sumę na stół i co najwyżej ponarzekac, że za mało. O tym piszę. I czy ty zdajesz sobie sprawę, że to pełne uzależnienie od męża i poddaństwo jest bardzo nieaktrakcyjne? Przecież nie musi się o nic starac, wystarczy, że raczy wrócic a ty mu wybaczysz. No i co dalej?

Nazywam twojego męża nieudacznikiem, bo z twoich postów wynika, że nim jest. Spróbuj to dostrzec pod ładną opalenizną, markowymi ciuchami, Q7 w leasingu a wszystko to na kredyt i to najgorszego rodzaju, bo z Urzędu Skarbowego, wtedy może zrozumiesz, że jestes o niebo lepsza od niego, nie masz powodów do kompleksów przed miss erotica świecącą gołym tyłkiem w internecie.

Przede wszystkim to bardzo lubisz zdaje się wchodzic w role ofiary i nikt cie tak skutecznie nie dołuje jak ty sama. Oraz twój małżonek za twoim przyzwoleniem częściowo.

Właśnie bet. CiePlych i takich pełnych śmiechu Swiat. Bliskości. I braku obaw.

Tak, zauwazyłam te słowa

Bet,
spokoju, wyciszenia, radości z rzeczy najprostszych,
uśmiechu dzieci
to mogą być takie święta o jakich marzysz , takie jakie Tobie odpowiadają

Gratuluję. W dechę baba!

Tylko czasem tu zaglądam, bo to ta historia z fotografem... ale jak kobieta bierze życie za rogi to aż przyjemnie się robi. W innych małżeństwach kobieta niczym księżniczka ma wszystko za złe, chociaż książe robi wszystko dla tej pani...

Bet, alonka ma rację z tym uzależnieniem, jedynie tylko postrzega je w schemacie alkoholizmu. Niby te same mechanizmy, ale jest to bardziej skomplikowane niż uzależniająca psychoaktywna substancja taka z zewnątrz. To co dzieje sie w mózgu ofiary nałogu miłości/uczuć/ jest sprawa bardziej złożoną. ja nie znoszę łatwych odpowiedzi na trudne pytania. Nie będe, więc wzorem innych punktować negatywy twego małża, bys wreszcie dała sobie z nim spokój.
Nie tędy droga i  nie ta metoda by móc się wyzwolić z tych uczuć wobec człowieka, tak silnych jak instynkt samozachowawczy, który stał tobie się taką biblijną ręką, która odciąć należy gdy grzeszy.
On wrósł w Ciebie jak symbiot i przez lata stał się nie zastąpiony. To tak jakby pozbawić się płuc w jednej chwili.
Nic nie musisz, masz prawo cierpieć i tarzać się w żałobie. Masz wątpić i się wahać. Masz prawo tęsknić za uczuciem jego czułością i opieką. Masz prawo się słaniać i bredzić, masz prawo być słabą i nieracjonalną. Masz prawo na nadzieję.
I nie ważne ile to będzie trwało, Ty jestes wyjątkowa i Twoja męka jest tylko Bogu i Tobie tak długo darowana, aż ten krzyż poddzwigniesz.
Nie śpiesz się, nie ulegaj presji, a szczególnie tym co tym honorem i wartością chcą Cię przywalić.
Idź swoją drogą i cierp tA swoją żałobę tyle ile Ci potrzeba.
I żadnym głupkowatym /dasz rade/ nie kończę, tylko.jednym- daj sobie czas i nie poganiaj swego serca, ono musi się pobliźnić. A twój niepokój, to nie tylko permamentny stres, to to cos co innych nigdy nie dręczy. Intuicja. Przeczucie przyszłości, irracjonalna pewność. Wierz temu, choc rozum podpowiada kalkulację.

I Tobie też po drodze i sobie też Bet kopniesz. Lepiej Ci, prawda? Taka lepsza od niej jesteś i taka mundra co?

długo na to czekałaś...
sama zobaczysz, czy to było dobre dla Ciebie

Moze pan potrzebuje mety na swieta, oby sie zabezpieczali, bo sytuacja podobna do tej kiedy zaszla w ciaze.

Twoje zycie, Twoj krzyz.
I pamietaj ze niestety nie jestes mocarzem.

Tu masz cos jeszcze, dzis to przeczytalam

''luzja czwarta: trzeba dać czas na ochłonięcie''

Zdrada kończy się natychmiast albo wlecze latami. Gdy już wszystko się wydało, strona zdradzająca chciałaby - z przyzwoleniem naiwnego współmałżonka - uzyskać odroczenie, jeszcze nasycić się romansem. Ten ekstatyczny "ostatni raz", te pożegnania kochanków, których rozdziela proza życia... Zasilone dramatem uczucia rozpłomieniają się od nowa i wyrozumiały współmałżonek dowiaduje się, że jego cierpliwość nie na wiele się zdała - bo "to jednak tkwi we mnie, muszę mieć jeszcze trochę czasu". Uwaga również na deklaracje: "Potrzebuję samotności i spokoju, by wszystko przemyśleć" czy "Muszę pobyć bez niej i bez ciebie, by zrozumieć, czego chcę, i podjąć decyzję" - to zasłona dymna służąca usunięciu partnera z pola działania.

Nie słuchajmy zwierzeń o romansie. Nie wpuszczajmy wroga na nasz teren. Bo inaczej nie spostrzeżemy się, gdy subtelna psychika wybranki stanie się częścią naszego małżeńskiego życia i trzeba będzie rozumieć, że mąż musi bardzo ostrożnie przygotować kochankę do rozstania, bo: "Mówiłem ci przecież, jaka ona jest wrażliwa i ile dla mnie zrobiła, to byłoby nieuczciwe z mojej strony, mogłaby sobie coś zrobić, chyba nie chciałabyś się czuć odpowiedzialna za coś takiego?". "Nie chciałabym i na pewno nie będę, nie zamierzam o niej słyszeć ani słowa więcej, a na razie może byś się zajął moją wrażliwością" - powinna odrzec żona walcząca.

A tu calosc

http://kobieta.gazeta.pl/kobieta/1,107880,1626405.html

Czysto teoretycznie rozważając, kto by chciał byc ofiarą? A jednak, wchodzenie w role ofiary może miec swoje korzyści, np. zapewnia współczucie i uwagę innych - vide ten wątek.

Kompleksy to chyba ty leczysz, okazując pogardę i własną wyższość, bo ty taka wszystko wiedząca, mądra, lepsza, więc sobie kokoś obrazisz. Ciebie to dotyczy, nie rób na mnie projekcji własnych frustracji.
I nie potrzebuje Bet takich mądrych rad. Nie róbcie z niej debilki. To jej życie jej wybory, nie potrzebuje waszych ocen. Nie podoba się jej osoba, to nie wchodźcie tu.
Idźcie ujadać i kąsać gdzie indziej.

Witaj Bet i pozostałe dziewczyny.

Jak samopoczucie po świętach? Bet pisz co u Ciebie się dzieje, zaczynam się już denerwować tą "zawieszką" Twoją na forum.

Niestety muszę się z Wami podzielić tym co się dzieje u mnie. Doradźcie mi mądre kobiety:

Tak jak wcześniej pisałam mój mąż przez długi czas próbuje mną manipulować, pokazać, jaki to on nie jest wspaniałym tatusiem.  Coraz częściej panoszy się w moim życiu. Nie da je mi zapomnieć o sobie. Ze względu na to, że ma kochankę, oszukuje mnie, (mimo, że go nadal kocham) chcę się od niego odciąć, bo mi taki układ nie odpowiada. Czym bardziej go unikam, tym bardziej on usilnie pcha się w moje życie. Nadal ma problem z wzięciem dwójki dzieci naraz ? tłumacząc się bardzo infantylnie i nielogicznie, nieskładnie. 

Ostatnio stwierdziłam, że jak ma to dalej tak wyglądać to ja chcę formalnie zakończyć ten związek. Ta informacja wprowadziła go w wielki niepokój. Zaczął mi ?stawiać? warunki. Próbował szantażować, że jak wystąpię o rozwód z orzekaniem o winie, to mi nie odpuści, też będzie mnie pogrążał. Podczas rozmowy o dzieciach, poprosiłam, aby się określił, w jaki sposób (raczej, kiedy) będzie się widywał z dziećmi ? to oczywiście wysłuchałam, że się dogadamy, ale on mi konkretów nie poda teraz, bo ? i stek bzdur. Próbował mnie zdenerwować albo być zabawnym (sama już nie wiem) ? 1 tydzień u mnie dzieci jeden u niego) Jak go poinformowałam, że dla mojej wygody i spokoju psychicznego chcę mu ograniczyć prawa do dzieci tylko w kwestiach załatwiania spraw formalnych, urzędowych ? typu paszport. Ułatwi mi to życie, a jemu to bez różnicy. Zaczął oponować, że na to on nie pójdzie.

Wiem, że najlepszą obroną jest atak, ale bez przesady. Na koniec rozmowy, zawinął się na pięcie wsiadł do samochodu, nie chciał ustalić niczego, podać innego terminu. Po prostu uciekł.

Jak opadły emocje, to zadzwoniłam do niego, aby go poinformować, że nie chcę się kłócić, że nie chodzi mi de facto o orzekaniu o winie (to będę musiała skonsultować z prawnikiem), ale nie on będzie o tym decydował. Przeszliśmy później na temat dzieci, to on chce tylko ustalić formalnie miejsce pobytu i zamieszkania dzieci, resztę się dogadamy (na to ja nie wyrażę zgody) ? widzenia także muszą być ustalone, też mam prawo układać sobie życie. Alimenty wcześniej załatwiłam drogą sądową.

Stanęło w rezultacie na tym, że jak mu się nie podoba, co ja chcę wpisać w pozwie, to niech sam składa.  A ja się będę ustosunkowywać.

Nagle ni stąd ni z owąd stwierdził, że jak on umrze i będę miała akt zgonu, to jego podpis nie będzie mi już potrzebny ? jak stwierdziłam, że nie wiem, o co mu chodzi, to nagle zmienił temat. I zaczął mi mówić, coś o swoim tacie ? jakby szukał wspólnego tematu, odwracał uwagę do głównego wątku naszej konwersacji.

Proszę doradźcie mi, co ja powinnam zrobić, jak bronić się przed nim. Ja go naprawdę kocham, tęsknie za nim, ale pozwolę sobie żyć dla mnie w chorym układzie. Wyniszcza mnie ta sytuacja.

Niektórych komentarze nie są przyjemne.
Do tego nawet sugestie, że popijam. Przykro to czytać.
Myślę wtedy o tym, kto to pisze, negatywnych emocjach, wierze w ludzi...
I zastanawiam się też, co jest we mnie takiego, że niektórych tak irytuję.

Zagubiona, u mnie chyba ok. Mam strsznie dużo spraw do załatwienia.
Święta minęły dobrze. Wigilia rodzinna u siostry, potem dwa dni leniuchowania w domu.
Mały był jeszcze chory, nie wychodziłam z domu i to mi najbardziej odpowiadało.
Z mężem widziałam się dopiero wczoraj przez chwilkę jak był w pracy.

Coś opiszę:
Śniło mi się wczoraj, że prowadzę autobus.
Były w nim moje dzieci. Fotel kierowcy tak jakby po środku, musiałam się wychylać, żeby dostrzec drogę.
Droga prowadziła przez góry. Śliska, zaśnieżona, wąska, z jednej strony skały z drugiej przepaść.
Próbowałam ten autobus prowadzić, traciłam panowanie.
On się coraz bardziej rozpędzał. Nie miałam wystarczająco siły, żeby odpowiednio mocno nacisnąć na wielki hamulec.
Hamowałam ile sił, nieustannie, ale byłam za słaba.
Autobus jechał coraz szybciej. Z wielkim trudem usiłowałam nie wypaść z drogi. Byłam w potwornym napięciu, zdawałam sobie sprawę z niebezpieczeństwa i odpowiedziałności.
Chociaż byłam spanikowana, przerażona, starałam się zachować spokój. Skupiałam się na drodze, hamowałam i szukałam ratunku.
Ale byłam wycieńczona.

Dostrzegłam z boku jakiś parking. To była moja szansa.
Jakimś cudem udało mi się na niego wjechać. Tam próbowałam się zatrzymać.
Udało się.
Miałam chwilę, żeby wreszcie odetchnąć, żeby to potworne napięcie, skupienie wreszcie opadło.
Byłam przeszczęśliwa, że dostrzegłąam ten parking, ze do niego dotarłam unikając najgorszego.
A pasażerowie pytali, czemu tu zjechałam. Czemu stoję, co ja wyprawiam.
To nie jest po drodze. Tracimy czas. W dodatku teraz powrót do drogi jest utrudniony, nie wiadomo jak na nią zjechać.
Ja zjazd widziałam. Wiedziałam już, że znowu na tę drogę zjadę.
Obudziłam się.

Tak sobie myślę, że ten sen był jakby odzwierciedleniem moich obaw.
Przyszło mi samodzielnie prowadzić moją rodzinę, zapewnić jej bezpieczeństwo. Wiem co rzeczywiście potrafię. Takim autobusem trzeba się nauczyć jeździć, dostosować go do takiego drobnego jak ja kierowcy.
Mój mąż daje mi na paliwo, ale nie dba o stan techniczny i czy prowadzę bezpiecznie.
Nizbędna benzyna a reszta to mój problem.
Ktoś z boku może patrzeć zdziwiony, czemu ona zjeżdża, co ona wyprawia, staje, zawraca z drogi.
Wiem po co.

Jeśli mąż chciałby to w każdej chwili może do niej wrócić. Wynająć z nią mieszkanie.
Nic nei stoi na przeszkodzie.
W kązdej chwili może wziąc rozwód. Ma świetnego prawnika. Po zasądzonych alimentach maiłby mniej wydatów niż teraz.
Takie jest nasze prawo. Myślicie, że mam szanse na ponad 10 tyś /mc.?
Zaczyna nowe życie. Zakłada nową rodzinę.

A ja jestem oczywiście rozchwytywana przez przystojnych adoratorów, którzy w razie czego chętnie pomogą mi w wychowaniu zbuntowanych nastoletnich chłopców, opiece nad bardzo poważnie chorą córeczką i zajmowaniu się maleńkim dzieckiem.
Nie mówiąć już o tym, że nagle próbuję sobie wmówić, że nie był moją miłością no i przecież nie mam żadnych przekonań, w ogóle ich nie czuję, a tylko je sobie wmawiam.
W końcu XXI wiek, muszę być nowoczesna, bo innaczej nie będzie akceptacji innych.

Trochę mnie wczoraj poniosło z tym snem. Ale jakoś tak skojarzył mi sie z moją sytuacją.

Sukienka na sywlestra dopasowywana u krawcowej, a mąż nie ukrywa niezadowolenia.
Boi się, że go zdradzę. Ma o mnie chyba wyobrażenie, że jak się lekko wstawię kieliszkiem szampana ( wystarczy mi nawet pół), to od razu ....
I tłumaczy mi jak to jest, ze on też był taki siebie pewny itd., że jak powie kumplom gdzie spędzam Nowy Rok to zapytają czy ma jeszcze do tamtej telefon.

W zeszłym roku ja spędzałam NR z dziećmi, on z kochanką.
Mówi mi: przynajmniej wiedziałaś gdzie i z kim...
No tak, byłam spokojna, ale nie musi mi jeszcze tłumaczyć co robił.

Nie wierze, że sobie z tego żartuję.

Przedstwiłam mu sytuację z mojej strony.
Jestem sama, na niego nie mogę liczyć. Nie planuje nic złego, chcę sobie potańczyć, zabawić się.
Jakbym chciała mogłabym mu nawet nic nie mówić. Zniknąłby i nawet nie wiedział, że nie ma mnie w domu.
Przez prawie dwa lata miałam możliwość, żeby robić co mi się podoba.
Prawie codziennie wychodzę na kilka godzin. Nie wie gdzie jestem, co robię.

Ja nie wiem, gdzie on nocuje i co robi jeśli nie śpi u ojca.
To jest zaufanie.

Twierdzi, że nie chce już więcej wchodzić w takie układy. A czy siebie jest pewny?
Pojdzie nawet z kumplami do knajpy. W każdej chwili może poznać dziewczynę, która znowu zakręci mu w głowie. A martwi się o mnie.

Opowiada jakbyśmy to mogli spedzić tego S razem.
Czemu nie pomyślał o tym szybciej. Chciałby, żebym siedziała w domu z dziećmi, a on w tym czasie będzie gdzieś imprezował.

Ma czas dzisiaj do wieczora. Jeśli coś dla nas załatwi to zrezygnuję ( chyba) z wyjazdu.
Nie sądzę, żeby coś udało mu się zorganizować. Jest późno.
Pochwaliłam się, że mam już przygotowaną wystrzałową sukienkę mini bez ramion oraz .... bieliznę.

Trochę pogadaliśmy (poszłam spać po 2 ).
Zależy mu bardziej niż kiedykolwiek.
Powiedziałam o swoich obach.
To jest taki kontrast. Tamta modelka erotyczna, piękna, ponętna, profesjonalna i doświadczona w seksie, 18 lat młodsza.
A ja po 4 ciążach i porodach, czterdziestolatka.
Uważałam się za ładną, wciąż słyszę komplementy. Czuję się ładna. Nie piekna, ale zwyczajnie ładna, zgrabna. Swobodnie chodzę w krótkich spódniczkach.
Dla niego już taka nie jestem. On nie widzi już we mnie urody.
No i mam. Wkurzałam się, że przez kilkanascie lat jedyny komplement, który słyszałam to było: że mam fajną d..., to teraz ceni mnie za inteligncję, za to jaka jestem.

A seks? Ja przy niej to mogę być niedoświadczone dziewczę. Byłam tylko z nim. Na naukę podobno nigdy nie jest za późno, ale obawiam się, że będzie porównywał.
Odkrywaliśmy razem, szliśmy równo, czułam się swobodnie. Nie mam doświadczenia jako ekskluzywna prostytutka.
Nie wstydziłam się swojego ciała. Piersi po ciążach i latach karmienia
A teraz ...

Tłumaczy mi, że jest pewny, że chce być ze mną. Mam o tym nie myśleć. Mam więcej.
Takich dziewczyn jak ona jest wiele. Wiele też i ładnych i inteligentnych. JA mu odpowiadam.

Życzę tego Tobie z całego serca, co napisała Twardogłowa.  Niech w życiu wiedzie Ci się jak najlepiej:)

Bet, odezwij się proszę.

Bet to dla Ciebie:

Odnaleźć siebie w związku

Pewnego dnia przyszedł do mnie mężczyzna w średnim wieku. Nie był zainteresowany terapią ani tym co robię. Jedyne czego szukał to odpowiedzi na pytanie, kt?re dotyczyło największej zagadki jego życia.

- Całe życie szukałem mojej drugiej połowy. Może dlatego, że wierzyłem w tą opowieść o dw?ch poł?wkach jabłka? poznawałem wiele kobiet, wchodziłem w kr?tkie i długie związki, ale żadne z nich nie zaspokajały nawet połowy tego czego wg mnie miałyby zaspokoić. Czegoś zawsze brakowało. Szybko się nudziłem i tylko czasem wydawało mi się, że jest dobrze.

Tęskniłem za czymś co nadałoby sens mojemu życiu, za uczuciem, kt?re uświadomiłoby mi, że żyję. Za kimś przy kim wiedziałbym kim jestem.
W końcu jedna z moich przelotnych znajomości wykrzyczała mi, że wg niej boję się zaangażować i, że właśnie dlatego nigdy nie znajdę kogoś kto byłby ?wystarczająco dobry?. I dodała, że problem był we mnie a nie w kobietach, kt?re spotykałem.

Długo nad tym myślałem aż w końcu postanowiłem to sprawdzić ? poddałem się hipnozie. W ciąg kilku sesji hipnotycznych powoli odkrywałem źr?dło problemu i uświadamiałem sobie co blokowało mnie przed zaangażowaniem się w trwały związek. Potem poddałem się kilku innym sesjom energetycznego uzdrawiania i w końcu, mając czterdzieści lat, spotkałem ją.

Bardzo szybko wiedziałem, że to ona. Czułem szczęście i ekstazę. Tak jakby jej obecność budziła we mnie wszystko to co najlepsze co z kolei nadawało sens temu kim byłem. Istniałem poprzez nią. Wyrażałem się poprzez nią. Była moim lustrem, w kt?rym odbijałem naczystszą formę mojego istnienia. Poraz pierwszy w życiu miałem wrażenie, że żyję.

Po p?l rok od poznania się poprosiłem ją żeby ze mną zamieszkała. To był ostatni raz kiedy ją widziałem. Odeszła, bo nie chciała. To ona nie chciała się na tyle angażować. Minęło następne p?ł roku w czasie kt?rego czekałem aż wr?ci, ale ona nie wr?ciła. Powiedziała tylko, że nie jestem tym kogo szuka.

Robert wygiął się do przodu, oparł łokcie o kolana, spojrzał mi w oczy i powiedział: ?chciałbym wiedzieć dlaczego. Bo widzisz, jeśli zrobiłem ten cały wysiłek, żeby ją poznać, jeżeli poradziłem sobie z problemem, kt?ry powstrzymywał mnie od zaangażowania się i jeżeli wreszcie udało mi się spotkać kogoś z kim chciałbym spędzić resztę życia to o co chodzi? Gdzie tkwi błąd? Dlaczego?

Robert wsunął się plecami w fotel, założył nogę na nogę i dodał: - Mam wrażenie jakby to był największy żart mojego życia.
- I twoje życie nie ma bez niej sensu? ? zapytałam
-Nie ? odpowiedział z przekonaniem ? to tak jakby wszystko co robię nie miało głębszego sensu. Jakbym nie wiedział kim jestem, jakbym wisiał w powietrzu. Jakbym był pusty. Ona mnie wypełniała i powodowała, że czułem się potrzebny. Wszystko co robiłem nabierało sensu gdy robiłem to dla niej.
- Hm, uzależniłeś swoje szczęście od drugiej osoby. Nie żyłeś zanim ją spotkałeś a teraz umierasz.
- Czuję jakbym już umarł.

- To nie ty umierasz, ale twoja identyfikacja z inną osobą. Celem naszego życia wcale nie jest znalezienie drugiej poł?wki, kt?ra będzie nas wypełniać, ale przejęcie od tej poł?wki tego czego sami nie mamy tzn rozwinięcie w sobie cech, kt?rymi nasz partner nas uzupełnia, nauczenie się od niego po to aby w końcu samemu stać się pełnym jabłkiem. Inna osoba nigdy nie stanie się sensem twojego życia chociażby z tego powodu, że zawsze będziesz od niej oczekiwać, żeby cię uzupełniała, że swoje szczęście włożysz w jej ręce i w ten spos?b je od niej uzależnisz. Twoje szczęście będzie zależne więc od tego cokolwiek ona zrobi. A wtedy wystarczy, że nie zrobi tego co wg twoich wyobrażeń powinna robić, żebyś ty zaczął cierpieć. Poza tym identyfikując się z nią zatracisz siebie, stawiając ?my? nad ?ja?. Po pewnym czasie będzie istniała już tylko sztuczna konstrukcja oparta na wytycznych co kto powinien robić, żeby uszczęśliwić tego drugiego.

- Co więc powinienem zrobić?
- Jedyną osobą przez kt?rą możesz się wyrażać jesteś ty sam, w każdym momencie swojego życia. Chcesz znaleźć sens tego co robisz ? r?b wszystko z serca, obojętnie dla kogo. Ile ludzi i sytuacji przegapiłeś albo zaniedbałeś w swoim życiu tylko dlatego, że całą swoją uwagę skoncentrowałeś na szukaniu tej jednej osoby?

Wszystko co Ci się przydarzyło, wszystko co mogłeś dać albo dostać stało zawsze w poczekalni twojego życia; wszystkim tym chciałeś się zająć jak ?spotkasz ją?, jak? Masz czterdzieci lat ? co działo się przez ostatnie dwadzieścia? Ile serc, kt?rych pocieszenie, ukochanie czy uradowanie mogło nadać sens twojemu życiu przeleciało ci przez palce?
Jeżeli zrozumiesz, że twoje życie ma sens w każdym momencie, w każdej czynności, kt?rą wykonujesz, dla każdego kto przetacza się po twojej drodze to znajdziesz spełnienie. Jeżeli zrozumiesz, że ty sam jesteś już pełnym jabłkiem i nie musisz ?mieć? nikogo kto by cię uzupełniał to zobaczysz ile pełnych jabłek pojawi się wok?ł ciebie i jak lepszy będzie związek oparty na czystej miłości od miłości wynikającej z potrzeby identyfikacji czy z uzależnienia swojego istnienia od innej osoby.

- Hm, ale jak mam to zrobić?
- Zobacz siebie jako źr?dło tego co chciałbyś dostać. Szukasz uzupełnienia ? daj je innym. Miłości ? daj ją innym. Wszystko co zaczniesz rozdawać wr?ci do ciebie w kilkakrotnie większej dawce. Ale nie r?b tego po to by dostać z powrotem. Niczego nie oczekuj. Nikt nie musi ci nic dać. Jeśli twoja partnerka nie zaspakaja twoich oczekiwań to albo to zaakceptujesz albo ją zostawisz. Innego wyjścia nie ma. Ona nie jest po to, żeby cię uszczęśliwiać czy uzupełniać i nie ponosi odpowiedzialności za to czy jesteś szczęśliwy czy nie. Ludzie wykrzykują ?powinieneś mnie kochać, bo obiecałeś albo - bo ja cię kocham?. Pojawia się jednak pytanie: ?Kim właściwie jesteś, żeby m?wić drugiemu co ma robić? Czy zdajesz sobie sprawę z tego o jakiej arogancji to świadczy??. Dawaj, bo chcesz dać. Tylko takie dawanie ma wartość.
- Kiedy m?wisz o identyfikacji, hm, teraz dopiero czuję jak zaczęła mi ona ciążyć. Wcześniej wydawało mi się, że nie istnieję bez identyfikacji z perfekcyjną kobietą a teraz widzę jak wielkim ciężarem się ona dla mnie stała.
- Całkiem możliwe jest, że ona do ciebie wr?ci kiedy poczuje, że nie uzależniasz od niej swojego szczęścia. Obarczenie kogoś takim uczuciem jest czasem trudne do zniesienia. To tak jakbyś pr?bowal przyssać się do jej nogi. Ona to czuła.

Robert uśmiechnął się i zdjął z palca pierścionek/ obrączkę.

- To symbol związku z nią. Kupiłem dla mnie i dla niej kiedy miała się wprowadzić.
- Co czujesz bez niej?
- Ulgę. Nadal jest mi ciężko, bo jestem sam, ale chyba rozumiem o co chodzi. To nie ona nadaje sens mojemu życiu. Tylko ja i wyłącznie ja mogę to zrobć. i? jeśli wchodzę w związek to nie jestem partnerem, mężem czy kochankiem. Jestem sobą a wszystko inne to tylko nazwy tego co w danej chwili robię, tak?
- Dokładnie tak.

Autor: Monika Braun psychokinezjolog

Miałam nie odpisywać ale...

ten jego koniec to taka manipulacja jak Zagubionej męża zabicie się

Kolejna próba manipulacji z ich strony. Nie ma jak kontrolować to zastrasza, skąd ja to znam? Pan się wkurzył bo jego rzecz, własność miała czelność wyrwać się z pod kontroli i zaszaleć bez jego zgody zamiast potulnie w domu siedzieć i czekać na pańską łaskę gdy sam z balu wróci
Nie ma co dyskutować z takim, tłumaczyć się, wystarczą krótkie komunikaty: zrobiłam to bo chciałam, bo Ty nic nie zaproponowałeś.

Mój kończył związek, zabijał się kilkanaście razy I ŻYJE z zabijaniem się skończył kiedy załatwiłam mu zawał serca

Zaszalałam dziś i kupiłam bilety do Moskwy przez Paryż

A co, raz się żyje

I naprawdę bardzo pomogłaby Ci wizyta w Al Anon, adresy poniżej, chociaż spróbuj, daj sobie szansę:

REGION ŚLĄSKO-DĄBROWSKI              data aktualizacji 2012-11-13

napisz do nas:
region_slasko-dabrowski@al-anon.org.pl

    Telefon do regionu: 884 674 265
    dyżur: od poniedziałku do piątku w godz. 18 00 - 20 00

Sosnowiec, grupa "Uwolnienie", Klub Abstynenta "Uwolnienie",
ul. Niepodległości 17,
piątek - 1830 (1)

Sosnowiec -Klimontów, grupa "Przebudzenie",
ul. Hubala Dobrzańskiego 99,
środa - 1700 (1)

Tychy, grupa "Pełna Radość", Parafia św. Krzysztofa,
ul. Kard. St. Wyszyńskiego 1,
czwartek - 1830 (ost.)

Zabrze, grupa "Barbórka", K. A. "Nowe Życie",
ul. Park Hutniczy 6
poniedziałek - 1800 (ost.)

Katowice, grupa "Halinka", Parafia Ewangelicko-Augsburska,
ul. Warszawska 18,
poniedziałek - 1800 (ost.)

Katowice, grupa "Renia" Parafia Św. Stanisława Kost. - salka parafialna,
ul. Górniczego Stanu 22,
piątek - 1800  (ost.)

Katowice, grupa "Radość", OKI ul. Mikołowska 13A /wejście od ul. Kamiennej/
środa - 1700  (ost.)

To ja miałam nudnego, rodzinnego trzeźwego Sylwestra, na Długiej w Gdańsku, ale ja już stara jestem więc może dlatego 

Myślę co dalej. Chciałabym pozbyć się tych natrętnych myśli, ale nie umiem tak całkowicie.
Tracę wiarę, że da się odbudować małżeństwo z osobą, która zdradziła, a tym bardziej taką, która miała romans.

Nie wiem , co takiego kieruje mężczyznami, że w ten sposób traktują kobiety, że tak nie cenią tego co mają.
O ile łatwiej jest przechodzić życiowe trudności z bliską osobą.
A po zdradzie już nie jesteśmy sobie tak bliscy. Tego już nie ma i nie będzie.
Nie ma starego.

Mój mąż się stara.
Mam jednak swiadomość, że nie dla mnie , albo dla dzieci.
Robi to prawdopodobnie dla siebie. Dla swojego dobrego samopoczucia.
Z tego samego powodu dbał o tamtą. Wmawiał sobie , że jest dobry. Podobało mu się to.
I dalej chce siebie widzieć jako takiego dobrego.

Miłość do mnie. Chyba w nią nie wierzę.
Chociaż jest tak popłątany, że kto wie.

Ma jakieś rozdwojenie jaźni.
Wiem , że potrzebuję czasu. Chociaż 2 lat, żeby stanąć na nogach.
Dzieci podrosną, firmę mam nadzieję trochę rozkręcę. 

To, że go kocham , nie ma znaczenia.
Jeśli jemu nie będzie zależało, żeby ze mną być, nie będę pewna jego miłości to się nie zejdziemy.
Zobaczymy...

Dobrze, że nie mieszkamy razem. Mam o tyle lepiej.
W przyszłym tygodniu powinien ruszyć remont. Wymiana drzwi.

Niech pracuje i nie ma na wyjazdy i wynajem mieszkania. Niech mieszka u ojca.
Żeby przynajmniej dzieci miały jeszcze chwilę spokoju.

Pewnie, że chciałabym, bajki.
Biorę to co jest. Muszę sobie radzić a nie bujać w obłokach.

Spotkałam na sylwestra dziewczynę, która zajmuje się numerologią.
Nie sugeruję się takimi sprawami, ale to co mi powiedziała o nas było zabawne. Aż się głupio poczułam ,że tak dobrze mnie zna.
Powiedziała, że powinnam się z mężem dogadać. Jest rodzinny. Jeśli chcę uniknąć zdrad powinnam kontrolować finanse no i stosować kary finansowe.

Nawet teść o tym wie. Mąż nie może mieć pieniędzy.
Ale jak to osiągnąć.
Nie ukrywam tego przed mężem.

Bardzo chciałabym być szczęśliwa. Czy z nim to możliwe...
Nie wiem, ale nie wiem też czy bez niego byłoby mi lepiej.
Teraz jestem sama. Ale przynajmniej nie marwię się, ze nie mam na jedzenie, na ubrania. chłopcy jeżdżą na nartach.   
Brutalna rzeczywistość.
A tak miło byłoby się przytulić, pośmiać razem.
Coż, widocznie on tego nie potrzebuje z mojej strony. Zachowuje dystans.
Od sylwestra bardzo się zmieniło. Kara?:)

Ale, doceniam to co robi. Bardzo...

Hej, ja po przeprowadzce. 2 tygodnie po rozstaniu... po 4 miesiącach szarpaniny, nadziei.
Jak tak czytam Cię bet to mam nadzieję, nie obraź się, że nie będę się tak długo "męczyła", łudziła jak Ty.