Miłość trwa

Z nia twierdzi , ze jest skończone.
W zeszłym tygodniu wypił dwa razy.
Na przeprosiny mnie jest za wczesnie.
Mam tego źle nie zrozumiec, ale chodzi o to , ze to nie ma być tak, że powie przepraszam i dwa lata są za nami.
Teraz ma jeden cel - finanse i na tym się skupia.

A ja powiedziałąm , że mam dosyć., że mam ochotę zostawić mu te dzieci, zniknąc i nie wrócić już nigdy.
Ale wiadomo, że sobie popłącze i pójdę dalej.
Niestety też potrzebueję cel.
Tylko ten mój cel to jest chyab bardziej taki duchowy.
Nie wyastarcza mi cel, własna firma, niezaleznośc finansowa.
To są takei małe kroczki.
Może potrzebuję jakiejś głebszej wizji. Może mi spełnienei daje dawanie czegoś innym, życie dla innych.
Myśl o sobie, zajmij się sobą.
Może mnei to tak do końca nei uszczęsliwa.
Są rzeczy które lubie robić, bardzo...
Dają mi przyjemność i to jest to czego potrzebuję dla siebie.

Ach, chyba pora spać.
Znowu boli mnie głowa. Czuję się jak zamroczona.
Wykończyłam się psychicznie?

Powiedziłam mu , że nie widzę nas razem, jesteśmy coraz dalej.
On tak nie uważa. To się jeszcze pukłada.

Niby jak...

Ja Bet rozumiem i rozumiem jej reakcję co nie oznacza, że popieram.
Kiedy ja już miałam totalny kołowrotek w głowie poszłam do poradni uzależnień, dostałam skierowanie na terapię dla współuzależnionych, oczywiście, że się wstydziłam bo kierowniczka przychodni to kuzynka męża a terapeuta to dobry znajomy mojego męża, wszyscy wokół go znali, mąż doskonale się maskował, nie chcieli wierzyć w to co wyrzucam z siebie, jak to? Ale przecież to nie mój  wstyd, to jego wstyd. Poszłam na Al annon, szukałam pomocy w internecie,trafiłam na forum dla uzależnionych i współuzależnionych, twierdziłam uparcie, że mój mąż nie jest alkoholikiem bo tylko czasem popija, przecież on nie stoi za rogiem sklepu z butelką bełta, przecież nie wygląda jak menel, przecież ma ciuchy od Armaniego a alkoholicy takich nie mają,  przecież to nie ja jestem chora, przecież to nie ja potrzebuję pomocy, nie ja muszę się terapeutyzować. A jednak prawda okazała się inna, bezdomny menel alkoholik i alkoholik prezes czy alkoholik dziany biznesmen to ta sama półka, to ten sam poziom. Alkoholik nie musi pić codziennie, może raz na rok czy 2 lata. A ja? Ja byłam bardzo współuzależniona, chociaż wypierałam ten fakt jak tylko mogłam, moje życie,  moje myśli kręciły się tylko wokół niego. Na forum dla współuzależnionych mądrzy ludzie uświadomili mi, że współuzależnienie nie musi być spowodowane tylko alkoholizmem, mogą być inne przyczyny, zazwyczaj wyniesione z domu rodzinnego, dysfunkcja społeczna. I wtedy też zrozumiałam dlaczego wybrałam tego faceta na mojego męża: dysfunkcja wyniesiona z domu, nie będę wdawać się w szczegóły ale oczy otworzyły mi się na maksa.
Teraz to jest o 180 stopni inaczej.
Bet jeżeli poczytasz o cechach współuzależnionych nie wszystkie punkty mogą zgadzać się Twoim obecnym życiem, wystarczy, że na 5 pytań odpowiesz twierdząco.
Wbiłam sobie też do głowy te mądrości:
zmieniaj to co możesz zmieniać, zmiany zacznij od siebie a wszystko wokół zacznie się zmieniać

Jest też 12 kroków, które są zaczątkiem zmian, nie muszą one odnosić się tylko do alkoholizmu,

1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholizmu naszych bliskich i że nie jesteśmy
w stanie kierować naszym życiem.
2. Uwierzyliśmy, że Siła Większa od naszej własnej może nam przywrócić równowagę ducha
i umysłu.
3. Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga - jakkolwiek Go pojmujemy.
4. Przeprowadziliśmy szczery i odważny rachunek sumienia.
5. Wyznaliśmy Bogu, sobie - we własnym sumieniu i innemu człowiekowi istotę naszych błędów.
6. Z całkowitą gotowością powierzyliśmy Bogu usuwanie wszelkich słabości naszego charakteru
7. Prosiliśmy Boga z pokorą, aby usunął nasze wady.
8. Sporządziliśmy listę osób, przez nas skrzywdzonych i postanowiliśmy im wszystkim zadośćuczynić.
9. Naprawiliśmy błędy popełnione wobec wszystkich ludzi - gdy tylko było to możliwe
bez krzywdy dla nich lub dla innych.
10. Prowadziliśmy w dalszym ciągu rachunek sumienia; w razie popełnienia błędu jesteśmy gotowi przyznać się do tego.
11. Poszukiwaliśmy przez modlitwę i medytację coraz doskonalszej więzi z Bogiem - jakkolwiek Go pojmujemy, prosząc jedynie o poznanie Jego woli wobec nas i o siłę do Jej spełnienia.
12. Dzięki stosowaniu Dwunastu Stopni dostąpiliśmy duchowego przebudzenia i staraliśmy się nieść posłannictwo innym ludziom, a zasady te stosować we wszystkich naszych sprawach.

Przyznam, że na początku te 12 kroków AA było dla mnie zupełnie niezrozumiałe, plątanina słów, wyrażeń, bełkot, odrzucało mnie od czytania tego, miałam wstręt, podskórną niechęć.
Dogłębne ich przestudiowanie dopiero daje efekty w  postaci zmian. A wypieranie dysfunkcji współuzależnienia jest właśnie jego cechą charakterystyczną tak samo jak ciągłe powtarzanie " nie jest tak źle" mimo ciągłych oznak obniżenia komfortu życia i komfortu psychicznego.
Nikt nie karze się rozwodzić, ja również wbrew sugestiom ludzi wokół nie zgadzałam się na rozwód, są inne sposoby na podniesienie komfortu  psychicznego a to przedkłada się na atmosferę w rodzinie, bezpieczeństwo i emocje dzieci.
Dzieci to gąbka, chłoną wszystko nawet jak nam się wydaje, że nic im nie jest, guzik prawda, gdyby tak nie było, to my nie miałybyśmy w sobie tej dysfunkcji.
Warto zajrzeć:  http://www.alko.fora.pl/wspoluzaleznienie-czytelnia,23/cechy-osob-wspoluzaleznionych,805.html

Alonka myślę, że zgodzisz się ze mną.

Twarodgówa, n arazie te 12 kroków czytałam pobierznie.
Nie wiem , czy chociaż w jednym odnalżłam siebie.

Juz wiem , czemu wcziraj tak źle się czułam. Boli mnei gradło, mam chyb alekka gorączkę.
Obym tylko nie zarzaił a dzieci.

Nie mam nic przeciwko takim meetingom, czy formum.
Po prostu nie będę na formum publicznym opowiadac o swoich problemach. Chyba, ze gdzieś opodwiednio daleko w innym mieście.
Nie dlatego , że się wstydzę. Ale dlatego, że szanuje moją rodzinę. Uważam , ze to nie wypada.
Nie będę dokładnie opisywać o co chodzi.

Albo mąż mnie okłamuje, albo nie pije tyle ile ja uważam.
Dwa razy wypił w zeszłym tygodniu...

Może kiedyś zdanie zmienię.
Wyrzucam z siebie to co mnie boli. Przecież cały czas robie tutaj.
Nie chce już gdzie indziej. Mnie to wystarczy.

Wybiore sie moze na coaching, pójdę do tej mojej psycholożki i z nia porozmawiam.

Nie pójdę teraz na terapię. Nie chcę.

Nie obraźcie sie, nie chce was atakować.
Wiem, że jestem cholernie uparta. Jak sie sama do czegoś nie przekonam to ani rusz.

Kochana Bet
my naprawdę Cię rozumiemy, wiemy co czujesz, przeszłyśmy przez.
Nie piszemy tych rzeczy powyżej aby Ci dopiec czy abyś poczuła się gorsza...

Nam też ktoś kiedyś POMÓGŁ.

Bet,
10 lat potrzeba było abym zrozumiała, że nie tylko on powinien się leczyć,
że ja też potrzebuję pomocy, to były w pewnym sensie stracone lata.
Czy też chcesz tyle czekać, czy posłuchasz nas i udasz się już teraz po pomoc,
tylko od Ciebie zależy

Bet, ci znani i szanowani lekarze stworzyli Ci toksyczny dom
jak będziesz chciała pomocy  to ją znajdziesz choćby w innym mieście.

mąz nie pije przez Ciebie, pije , pije bo jest chory,  może na chwilę przestał,
ale to nie znaczy, że się wyleczył, to jest choroba nieuleczalna.
Alkoholik nie wytrzeźwieje dla nikogo, nie wytrzeźwieje przy innej kobiecie
nie lecząc się.

Bet , ja rozwodzę się z mężem, sprawa w lutym.
Niech on nawet będzie trzeźwy z inną kobietą ja już go nie chcę.
Podobno alkoholik który się leczy zmienia się bardzo i wtedy najczęściej dochodzi do rozwodów.

Nie krytykuje się alkoholika. To jest człowiek chory.
Zresztą wielu pije. Krytykuje się żonę, która w nieodpowiednich miejscach zwierza się ze swoich problemów.

Na adwokarta nei złozyłam skargi. Przeszło mi. Miałam inny cel. Ograniczac stres, urodzić zdrowe dziecko.
To było dla mnie najważniejsze.
Teraz też, jeśli zwrócę się o pomoc, to przemyślaną. Nie chcę sobie zaszkodzić.

A dzisiaj mam swoje święto.

Nie walczy się z alkoholikiem i żoną alkoholika, walczy się z chorobą i dysfunkcją, walczysz z chorym na cukrzycę czy walczysz z cukrzycą?
Nadal nie rozumiesz Bet.
Przed chwilą przeczytałam swoje wszystkie posty na forach dla współuzależnionych, historia od 2008 roku. Boże jaka ja byłam wkręcona w niego, stracone 3 lata mojego życia, świadomości, zdrowia psychicznego. Żal. Aż się tego wstydzę.

   Ja również pasuję, przed pisaniem tu wczoraj i dziś zastanawiałam się mocno bo to wracanie do przeszłości jest bardzo wyczerpujące psychicznie, czuję się wypompowana, zmęczona i uczucie mam takie jakbym biła się z koniem.

Ale my Bet życzymy Ci jak najlepiej i będziemy Cie wspierać.

Oj kochana blondyno:-)

to, jaką drogę obierzesz zależy od Ciebie samej ale powiem Ci, że też byłam tak wrogo nastawiona 

Może na początek zacznij od wyszukania sobie forów dla współuzależnionych, tam posiedź, poczytaj, bardzo często udzielają się tam terapeuci, nawet Ewa  Woydyłło-Osiatyńska http://pl.wikipedia.org/wiki/Ewa_Woydy%C5%82%C5%82o-Osiaty%C5%84ska , to naprawdę mądra babka a jej książki są niesamowite, jakbym otwierała kolejne drzwi prawdy.

Chce mi się płakać.
Mały kończy roczek.
Jest kochany. Mam nadzieję, że wszystko jest z nim w porządku.
Plakać mi się chce, bo beidne jest to dziecko.
Zabiera mu się ciepło ojca. Albo raczej tata mu tego nie daje.
Ten maluszek jest jak pluszak. Przytulenie go daje tak wiele. Jego szczery śmiech.
Jak możn abez tego żyć. Jak może kogoś nie ciągnąć do własnych dzieci.
Do takiego słodkiego ,bezbronnego, ufnego maluszka.
Jest mięciutki, wesoły.
Przygłada mu się, zaczepia go.
Czasem mam wrażnie , że patrzy na niego jak na kogos biskiego. Tak jakby mu tego taty brakowało.
Dotyka zaciekawieony jego brody, przygłąda mu sie uśmiechnięty.

W jego otoczeniu nie ma mężczyzn. Jest mama , siostra, bracia.

W sumie to i tak dobrze, że przyszedł. Kupił mu zestaw klocków lego ( auta).
Odebrał mój samochód z serwisu.
Ojciec miał wybrać dla niego pieniadze. Zdążyli zamknąc bank.
Miła dzisiaj coś zostawić.
Znowu mu chyba zablokują konto.
To już chyba 3 albo 4 raz w tym roku. I dobrze.

Chwalił się jak to ojciec kupuje naswietlarnię, spłacił całkiem maszynę.
Mam to w d....
I on też niech lepiej zajmie się rodziną a nie podnieca interesami ojca.
Zabawa z synem, przytulenie nie kosztują.
Są za darmo.

Są tacy, którzy robią co mogą żeby mieć dziecko.
Np jego siostra. Próbowała in vitro kilka razy. Ma 42 lata, nie ma dzieci.

Wstapił na 30 sek. Zostawił grzejnik do pokoju dla syna.
Córka goni za nim po korytarzu , mówi do niego, a ten już ucieka.
Zadzowniłam, że mógły chociaz chwile jej poświecić.
Chciało mu sie "siku". Rewelacja.

Oj, coś mi się wydaje, że bedzie jeszcze o te dzieci zabiegać.
A one nie będą miały czasu. Siku...

Sory, jestem zmierzła. Mam katar, drapie mnie gardło. Czemu on tak od nas ucieka. Gdzie tak goni.

Potrzebuję na jutro pomoc mamy. Mam z ciocią do załatwienia sporo spraw.
No to mama mi odmówila.
"Niech sobie ciocia radzi sama" - słowa mojej mamy.

A potem ślęczy w kościele. Zamawia msze, łazi na pielgrzymki. Jak jakaś "święta".
Nie mam jak wyjść z domu. Dobrze, ze chociaż na chwile przyjdzie ciocia, bo innaczej nie wyszłabym z domu bez dzieci wcale.

Zagubiona, dzieki za życzeniai dla małego:)

Co postanowiłaś Bet w świetle ostatnich faktów?

Bierz magnez i rutinoscorbin.

Dobre

Trochę się wczoraj wtdarzyło.
Przeczytałam maile.
Korespondencje z nią.

Włąściwie to jest to bez znaczenia.
Podsyła mu linki do agencji nieruchomości i oczywiście oferty na super apartamenty.

Fakt wysyłać mu może co chce.
Ale mu zwyczajnie nie wierzę. To znaczy ani wierzę ani nie wierzę.

Byłam bardzo wzburzona.
Zwyzywałam go, powiedziłam, że to koniec.
Prosił, zebym go wysłuchała, ze on nie chce z nią być.
Dużo się tłumaczył.
Po części rozumiem. Trochę sobie wyjaśniliśmy.

W nocy trochę rozmawailiśmy.
Najpierw do 2 w nocy, potem smsy do 4 rano.
To co pisał nie jest ważne, a może jest.
Chciał, żebyśmy wyjechali na weekend na narty.
Może pił, a może był niewyspany.
Dowiedziłam się m.in., że jestem naprawdę fajna sweet, filigranowa, uwielbia mnie, jestem jedyną prawdziwą miłością jego życia, że chciałaby ze mną wyjechać i dup... by mnie bez przerwy.
Część korespondencji tego dotyczyła.

No i na tym koniec...!

Mam dzisiaj ciężki dzień. Telefony od klientów, na nogach od rana.
Niewyspana, ale było ok.
Dla odreagowania zrobiłam zakupy dla siebie.
Wczoraj i dzisiaj.
Chrzanie to, też mi się coś należy.
Miło być kobietą.

Oprócz tego, że zarwałam noc, to co się zmieniło?
Chociaż mimo wszystko, nie musiał tego pisać. I wolę czytać takie smsy skierowane do mnie...

Mama nie przyszła.
Telefonu nie odbiera.
F..k

....bierze mnie coraz bardziej...

Liczę, ze ją częciowo albo w całości sfinansuje.

Mama wtargnęła rano do mnie. Była afera. Nie chciałam się z nia kłocić. Kłociła się raczej ona.
Darła tak, ze słyszała ją chyba cała firma.
Chce mnie zamknąc w psychiatryku. Robię krzywdę dzieciom.
Stosuje wobec mnie szantaż emocjonalany.

spytałamczy zajmie się dziećmi - nie.
To znaczy, ze maja ich zabrac do domu dziecka?

Młaego neiprzytulam według niej.
Rety , jaj jestem w nim zakochana. Nawet mały daje mi buziaki ( rzuca się na mnie cała buzią), mała ma anoreksję - jadłowstręt na tle nerwowym.
Fakt jest chuda, ale z mamą nie mogę nawet porozmaiwac na teamt jej zdrowia.
Cieszę się, że dziecko żyje, że jest w domu, że rośnie.

Stara się mnei dobić. Wyzywa-  nie używa przekleństw, ale cokolwiek zrobię jest źle.
Według niej pałam nienawiścią do męża i z tej nienawisci jestem złą matką.

Ach...
A ja powiedziłam żeby wyszła, ze nei pozwalam robić w moim domu awantur przy dzieciach i podważać mojego autorytetu.

Ale ona musi, bo w tym domu dzieje się źle i nawet jak ją tak źle traktują, wyrzucają to ona mnie nie zostawi, bo mnie kocha i musi mi pomagać.

Koszmar...
Nie jestem nawet na nia zła, tylko mi szkoda, bo barkuje mi mamy. Marzę o matce przyjaciółce.
Bliskiej i akceptującej mnie taką jaka jestem.
Szkoda mi też, że w tym wieku, siedząc wciąz w kościele nei godzi się zludźmi, nie ma w niej takiego spokoju, pogodzenia. Nie jest dla mnie takim dobrym duchem.
Pocieszeniem.
Ona się za moja rodzinę codziennie w kosciele modli. Cały kościól się modli i to nei tylko w moim mieście.
Nie mam nic przeciwko temu. Modlitwa innych mi sie przyda, ale nie chodzi o to,że ktos jest dobry bo przeleci się do kościoła, wyklepie pacierze.
A potem wychodzi i wbija szpile, ale uważa że jest lepsza od innych.
Bo ona chodzi do kościola i się modli.
Przecież to łatwiejsze niż pomoc w życiu.

I jeszcze dobiłam się mężem.
Tak sobie pomyślałam , że te jego maile świadczą o tym, że chce wieść podwójne życie.
W pracy po weekendzie pojawił się po 13.
Rozbił samochód, wymusił pierwszeństwo. Tamten samochód moze być do kasacji.
Jego jest ok.
Ale najgorsze jak rozmawialismy.
Przesadzam z tymi podejrzeniami.
Jak ich nie mieć. Z boku wszstko jest jasne.
Był w niej zakochany, moze zauroczony, było mu dobrze w łożku, ona go kocha.
To przykre, to gniecie.

Powiedziałam mu, to się ze mną rozwiedź.
Nie che z nią być. Ale to jest głownie z innych powodów.

Czuję się gorsza. Mama mnie poniża, mąż poniżył.
A to są dwie najbliższe osoby.

Chce być ze mną.
Ale jak, kiedy tamtego jest koniec a jednak jeszcze wtym siedzi.
Kontakt jest.
Weekendu z nią nie spędził - tak stwierdził.

Zrobiłam mężowi w pokuju rozier...
Wpadłam w furie jakbym słowa mamy potraktowła jako przepowiednię.
Rozwaliłam z wściekłością wszystko co popadnie.
Nie czułam do niego nic.
Zarzucił mi ,że ja go już chyba nie kocham.
Oprócz złości nie czułam nic. To prawda.
Cały ten koszmarny dzień. Mama, te jego rachunki , maile. Wyjazdy na weekend. Moje problemy w pracy, nerwy z firmą (czas goni) to wszystko wyładowałam na nim.

Chce być ze mną. Tak mówi. Mówi mi, że do tego trzeba dwojga, że ja tego chyba nie chcę.
Co on mówi, przecież to ja tak sądzę.
Mam się zastanowić co mi w naszym małżeństwie nie odpowiadało.
Jemu było dobrze.
Nie chce żeby ona wygrała.
Powiedział żebym się tym nie przejmowała.
Cholera... może on mnie jednak kocha.

Może będzie lepiej. Może faktycznie będziemy jeszcze bliżej, tak bardziej świadomie.
Czasem jak czytam tutaj to przestaję wierzyć.
Obawiam się krytyki, obawiam się, że zostanę oszukana.

Ja tak się zastanawiam Bet czy  Ty dasz radę z nim być po tym wszystkim, bo to nie chodzi o to aby być na siłę razem tak jak kiedyś: Ty widzisz co było źle a wiesz jak chcesz aby było teraz? Rozmawialiście o tym co będzie, o tym co Tobie nie odpowiadało, co chcesz zmienić, na co się nie godzisz?
Bez solidnej pogadanki nie da się zbudować na nowo związku bo tu nie chodzi o odbudowę. Nowe zasady, konkretne postanowienia, rozmowa gdzieś na schodach czy na papierosie to nie rozmowa. Umówić się, usiąść i pogadać konkretnie.

Szarpiesz się, robisz mu kipisz, ja to rozumiem ale czy Ty nie przegniesz w drugą stronę?

Nerwy związane z matką przenosisz na rodzinę, na niego, to wszystko się miesza, odreagowujesz na sobie, na mężu.
Matka zrobi Ci dym, podburzy Cię a Ty w nerwach wyładowujesz się na nim. I tu chyba diabeł jest pogrzebany: Twoje stosunki z matką, Twoja rozpaczliwa próba pojednania się z nią, tak się nie da, Ty swoje, ona swoje.
   To starsza kobieta, nie nauczysz jej swoich racji, to niemożliwe, ona ma swoje myślenie, swój tok rozumowania co dobre, poprawne, Ty swoje, albo to zaakceptujesz albo odizoluj się od niej kompletnie. Ja tak zrobiłam, matkę widzę raz w miesiącu godzinę, ona nie wie nic o moim życiu, kompletnie nic i tak jest dobrze bo kiedyś jak powiedziałam mu, że on jest alkoholikiem zrobiła mi awanturę bo każdy chłop musi wypić a ja jestem wredna żona, on taki piękny i wspaniały, potrafiła przemycić mu butelkę wódki chowając przede mną. Do mnie obrabiała mu dooopę a do niego milutka, jaki ty wspaniały i dobry a żona wredna małpa.
Ty chcesz jej pomocy ale na swoich warunkach, to niemożliwe.

   Rachunek 70 zł za obiad to naprawdę niewiele za jedną osobę, apartament 660 zł za weekend to też nawet niska cena, nie bronię go ale tu trzeba trochę zimnego myślenia, nerwami nie zdziałasz nic, a możesz zamknąć sobie awanturami drogę do czegoś nowego z nim. Dużo faktów jego romansu jeszcze będzie wychodziło na wierzch, z każdą taką rzeczą awantura?
Jeżeli masz z nim być to musisz wybaczyć sobie, jemu i nie wypominać, zamknąć to co było. Ty awantury a kicia spokojnie zrobi swoje i wygra, jak sądzisz, co bardziej przemawia do chłopa? Chłop ma konstrukcję cepa, trzeba nim pokierować, kicia jest sprytna, Ty musisz być bardziej przebiegła od niej jeżeli chcesz go zatrzymać. Z kolejną awanturą powie dość tego bo ty nie będziesz potrafiła nie wypominać mu tego romansu. Bycie ze sobą tak ale nie gdy winowajcy przypisujesz przez cały czas winę i każesz kajać się na kolanach przez lata całe.

A z matką zrobić porządek bo tu pies jest pogrzebany, albo porozumienie albo kompletne oderwanie się od niej.
I tu wracamy do tematu terapia. Tak Bet, przegadanie z terapeutą stosunków z matką, koniecznie, czytałaś strony, które Ci podesłałyśmy?
I być konsekwentną.

Powiem Ci bet, ze chcialbym, zeby mnie ktos kochal tak jak Ty tego pajaca. Moze On ma misje ratowania ludzkiego gatunku i musi zapladniac kazda poznana babke? Siksa Mu sie znudzi predzej czy pozniej. Swoja droga podziwiam Cie, ze taki syf tolerujesz. Jestes wyksztalcona, zaradna, ladna. Powinnas sie od Nego odciac. Z takimi sklonnosciami jakie On posiada zapewne bedzie znajdywal kolejne oanienki. Nie wiem tylko jakim cudem starczy Mu na alimenty.

Uwazam, ze powinnas sie od Niego odciac. Wziac rozwod i tyle. I przekaz Mu w ten sposob paleczke. Jak Mu bedzie zalezalo to zawalczy o Ciebie. I tyle. Zacznij sie szanowac .

Pozdrawiam

Tylko, ze teraz to tak jaby on mi zarzuca, ze mnie kocha a ja jego nie tak jak on mnie.
Mówi mi, ze gdybym kochała go tak jak on mnie to to byłby spokojny czy coś tam że bedzie super, ze się poukłada.
ON!!!! mnie zarzuca , ze ja go tak nie kocham, że moze wcale tego nie chcę, że tak na prawde to nei chcę z nim być!!!

I mówi to cłakiem serio, jakby się martwił, ze to nei wyjdzie dlatego ze ja nie dam rady, że już nie będę chciała z nim być!!!

Sory, spałam 3 godziny. Maluchy są chore.
I jedno i drugie gorączkuje, córka skarży się na ból gardła. Zaczął im się katar.
Znowu odpowiedź , że mąż ma zapłacić za naprawę mojego samochodu 15 tyś.

Może i pajac, ale ja go kiedyś pokochałam i jak się kocha to nie patrzy się na to jaki ktoś jest.
Chcę żeby był jak najlepszy.
Czy się poukłada, czy będę umiała z tym żyć - tego nie wiem do końca.
To chyba nie jest łatwe.

Mąż ma argument, ze przez kilkanascie lat mnie nie zdradził.
Moja obawa, przez te kilkanaście lat to ja byłam młoda.
Uroda nieco więdnie, jest błedsza.
Jedyna szansa, ze nauczy się bardziej patrzeć sercem , duszą.
Chociaż o wygłąd zewnetrzny to ja lubię dbać, ale czasu się nie zatrzyma.
Nie warto o tym teraz mysleć.

On nie chce być z nią i nie będzie.
Jeśli nie będzie ze mną to sam, albo z kimś innym...   hm...
Ale nie chce.

To się łatwo mówi.
Co mi się podoba, to że sma dostrzega jaki był.
Że za dużo pił, że obarczał mnie problemami. Był szczery, dobrze się czuł.
Sam podejrzewa , że ta zdrada, to może wyczuł, że ja nie jestem całkiem szczęśliwa.

Innaczej ze sobą rozmawiamy.
Moze się mylę, ale mam przeczucia, ze będziemy jeszcze bardzo szczęśliwi.
Wreszcie będę miała pełnię, będzie skaza, ale jest też wartość.
Powiedziałam mu też, ze nie chcę udawania, jakiś gierek. 
Za dobrze ise chyba znamy. Czasem jakbym wyczuwała jego myśli, obawy.
On też złapał się na tym, ze czasem z nikąd zaczyna płakać. Łzy same mu lecą.
Wie wtedy , że jestem smutna, jest mi źle.

To może niezrozumiałe, ale mnie się kilka razy potwierdziło.

Niestety bywamy słabi.
Zbliżając się do mnie coraz bardziej odczuwa jak było mi ciężko, przez co przeszłam ( mówi mi o tym).
Czy jest sens wypominać.
Mnie tylko wyprowadzja z równowagi nowe rzeczy.
Czekam na tą 100 procentową uczciwość. Jej jeszcze nie ma.
Kiedy przyjdzie ja też będę całkiem ufać. Innaczej nie umiem.

Nie wypominam mu juz zdrady. Tego co było.
Twardogłowa, dla mnie to jest zamknięte.
Liczy się to co jest teraz.
A sam przyznaje, ze mam rację, bo nie jest jeszcze całkiem tak jak powinno być.
Stawia mnie w sytuacji, ze wciąż jeszcze wybaczam kolejne rzeczy.
Dla mnie koniec to koniec.
A ten koniec ma długo ogon

A Ty Bet dasz się wkręcić w to obwinianie Ciebie?

Pozwolisz na to aby zrzucał na Ciebie winę za to co się stało?

Nie daj się wkręcić w rolę ofiary bo taką znów będziesz.

Masz prawo go nie kochać tak jak kiedyś, masz prawo mu to powiedzieć a on jako dojrzały, inteligentny facet powinien to pojąć.
Obwinianie Ciebie to zrzucanie odpowiedzialności na Ciebie za jego romans. Nie pozwól mu na to i zakomunikuj to stanowczo acz spokojnie.
Mój mąż nigdy mnie nie obwiniał, nigdy mi nie zarzucał, że mniej go kocham niż kiedyś, siebie nazywa debilem, kretynem siebie obwinia, nie mnie.
Teraz znamy się jak łyse konie a więź która nas łączy jest silniejsza niż kiedykolwiek, tego żadna kochanica nie poczuje.

To inny związek, silniejszy niż przed romansem,

i tego Bet Ci życzę  :-)

Jo, ojcem będzie zawsze, łożyć na dzieci musi(niom, 500zł na waciki),
ale ja wolałam wyprostować mu drogę życia, wolę gdy on odrabia wieczorem z córką geometrię, gdy przynosi mi herbatę  do łóżka a o 2 w nocy pijemy kawę:-), wolę razem taszczyć po schodach choinkę do domu, wolę gdy to jemu nasz pies podkrada kanapki. To jest życie rodzinne i naprawdę szczęśliwe, bez braku zaufania, bez sprawdzania, podtekstów.

Zawsze jest szansa na zbudowanie na nowo zaufania do osoby która zdradziła a kluczem do tego jest własne poczucie wartości, praca nad sobą i swój kawałek prywatności, po prostu swój kawałek podłogi.

To nie jest obwinianie. Nie odbieram tak tego.
To jest obwa i całkiem uzasadniona, bo zdrada miłość w pewien sposób niszczy.
Szacunek do sibie mam i godność. Jak ktoś kto zdradził ma mnie tej godności pozbawić?
Monia nie rozumiem tego.
Czy ktos kto potrafi wybaczyc, ale tak w sobie, ni en apokaz albo zeby komuś zrobić przyjemność ma stracić do siebie szacunek.
W jaki spoósb to pozbawia mnie godności.
Problemów z szacunkiem i godnoscią to nawet kochanki chyb aąż takich nie mają jakie mają mieć kobiety, kótrych mężowie żałują tego co się stało. Chcą odbudowy, chcą wynagrodzić dzieciom, żonie.

Mąż mówi mi otwarcie, że liczy się ztym że nie będziemy razem ale on i tak ma plan.

Monia, pisałam juz kiedyś o swoich przekonaniach.
Nie będę się tłumaczyć.
Zresztą nawet pomijając przekonania czy miałabym szansę być z kimś kto nie miał przede mną innej kobiety?

Nie wiem czy będziemy razem. Czas pokaże.
Ale nie dam sobie wmówić barku szacunku do siebie.
To jest bardzo trudne, ale bardziej włąśnie ze względu na otoczenie.

Teraz to dla mnie jest wstyd ,ze wybaczam i że kocham pomimo zdrady.
Kogo?
Swojego męża...
Mam się tego wstydzić.

Dac kopa w dupę, wyrzucić za drzwi.

Owszem, mogę.
Ale jeśli ktoś prosi o próbę, jeśli znam go na tyle i rozumiem że dla niego to też jest ważne, a mam do niego jeszcze albo na powrót uczucie to mam prawo po zdradzie odmówić ale mam prawo dać nam szansę.

I to nie chodzi o to że uczucie jest od ponad 20 lat.
Jedyna miłość.
Chodzi o to , ze te lata po prostu szybko zleciały, nie mają znaczenia.
Było piekne uczicie , które zamieniło się w mniej piekne życie.

A moze po zdradzie taka osoba na prawdę ma porównanie i juz wie kto jest prawdziwą miłością.
Jakie jest to uczucie i że warto je pielęgnować i juz nie zagubić ani na chwilę.

Wiem ,ze to takie może życzenia.
Ale dlaczego tak nie ma być.
Zdrada jest okrutna, to co przeżyłam było i jest ciężkie.

Ale szacunek do sibie biorę z siebie, nie z opinii innych.
Jeśli postepuję tak jak chcę, w zgodzie ze sobą to nikt i nic nie jest w stanie tego zmienić.

Mogę sie rozwiźć i nie meić do sibie szacunku , bo zrobie cos do czego wewnętrznei nie jestem przekonana. Chyba, ze zmienię zdanie.

Czy robię coś złego, czy kogoś krzywdzę - to dlaczego mam nie mieć do siebie szacunku?!!!
Ani męża od niczego nie zmuszam, ani siebie.

Bet masz prawo do swojego zdania, tak jak i ja do swojego!

Mnie tylko żal Ciebie, bo w każdym Twoim poście widać mękę, cierpienie, ogromny ból....
Dajesz szanse mężowi? Twoje prawo! Ja też dawałam, ale wolał odejść...
Tylko nie widzę, żeby Twój mąż na prawdę starał sie odbudować Waszą rodzinę i wasze szczęście!

Można przez 26 stron wypisywac wciąż te same .. nie wiem nawet jak to określic... zresztą nieważne, ale jesli ten wątek ma jakąś wartośc to pokazanie kobietom jak nie warto budowac swojego życia. Trzeba miec swoją osobowośc, swoja przestrzeń, swoje pieniądze, swoje własne zdanie, swoją pracę i niezależnośc, by jeśli przyjdzie kryzys byc w stanie się podnieśc i odbudowac swoje życie a nie czekac, by dac drugą szansę meżowi, który zresztą o nią nie prosi.

Może jak temu twojemu nieudacznikowi nie wyjdzie to wróci, pewnie bedziesz zadowolona. Jak nie wróci to też jakoś sobie poradzisz, bo musisz, ale ile można wyżalac sie nieskładnie tu na forum i absolutnie nic nie robic, by stac podmiotem tej sytuacji a nie tylko reagowac na poczynania męża?

ja bym pewnie wybaczyła zdradę
tak jak do końca chciałam być ze swoim mężem, pomimo wielu zawodów.
próbowałam wiele lat , bez wracania, wypominania.
Nie udało się bo on nie chce...ma prawo pić a nawet się zapić.
Dostał wiele szans, za wiele...z żadnej nie skorzystał
aż dostał tę ostatnią.
Musiałam się odseparować emocjonalnie, przestać się bujać na tej huśtawce razem z nim.
Dla mojego własnego dobra, dla dobra dzieci....stres mnie zabijał.
Gdybym widziała choć cień szansy...odrobinę chęci z jego strony aby się leczyć.
Niczego takiego niema, nigdy nie było, czas przestać się oszukiwać.
Mieszkamy w jednym domu, pewnie przyjdzie mi patrzeć jak się niszczy, zabija...
czy dam radę ?

nie mam podstaw do eksmisji, żadnych
dom jest wspólny,
zaczęłam od separacji , w lutym kolejna sprawa
mam zamiar zmienić pozew na rozwodowy...
tylko pismo wysłać,
potem będę się zastanawiać co dalej

Nadal nie rozumiesz.
Nie będę polemizowała z Tobą.
Napiszę Ci tylko tyle, że zamiast  na wakacje polecieć sama z córką do Grecji, Hiszpanii czy Turcji wolę bawić się z mężem i córką na plaży w Meksyku czy Wenezueli, zamiast samotnie wybierać jej prezenty wolę robić to z nim, piętno zdrady nie wisi nad nami jak nad Tobą. Materialistka jestem? Nie, patrzę realnie, starać się mamy oboje na wszystkich płaszczyznach. Rozwód to dla faceta wyzwolenie, dla ciebie to widać porażka. My nie pozwoliliśmy aby to co było przekreśliło nam przyszłość i pełną szczęśliwą rodzinę dla dziecka.
To nie głupoty, to życie.

Monia nie miało cię zaboleć, Ty po prostu nie rozumiesz. SAMA nie dopuszczasz do siebie naszych innych poglądów a atakujesz.
Długa drogą przed tobą.
Sama napisałaś, że próbowałaś walczyć ale się nie udało, a gdyby się udało być może miałabyś podobne poglądy do naszych.

Nie krzycz, nie  napisałam, że twoje życie jest gorsze.
Jest inne.
Ja mam inne zdanie, inne poglądy a ty nie pojmujesz tego i masz problem z akceptacją innego zdania.
Nie wierzysz mi, twój problem, ja wyrosłam już z udowadniania innym swoich racji, poglądów.

robimy offtopa w wątku Bet
a tak naprawdę to wszystko zależy od jej męża.
dostał szansę , czy ją wykorzysta...
on sam musi chcieć i musi to udowodnić Bet
a Bet...
do niej należy zadbanie o siebie, zakreślenie granic aby nie wejść w stare tory

Elizabet 

Bet!
Pisze teraz z perspektywy czasu, z perspektywy swoich przezyć, swoich cierpień...
Mój przypadek był taki a nie inny....
Masz prawo do walki o swoje małżeństwo...ja tego nie krytykuję broń Boże.....mnie po prostu uderzyło, to, że tak strasznie cierpisz....i dlatego pytałam czy warto?
Zastanawiam się, czy uda Ci sie kiedyś powiedzieć sobie: Tak! jestem szczęśliwa z tym człowiekiem!

I jeśłi taka jest Twoja decyzja, żeby wasze małżeństwo ratować to szczerze Ci życzę, żeby sie udało!!!

Monia, rozumiem to.
Z czasem bywa , że zmieniamy zdanie.
Monia, mój mąż poznał ją 2 lata temu.
Pierwsza sesja odbyła się chyba 09. 12. 2010.
Sypiać zaczęli z końcem kwietnia (chyba). Wspólne mieszkanie od lipiec, sierpień 2011 do wrzesień 2012 (chyba).

Też miałam sporo czasu na zastanowienie się.
Patrzę już chyba innaczej.

Przez te dwa lata zmieniło się nasze życie.
Myśmy się zmienili.
Czasem jak rozmawiamy to tak jakby tych dwóch lat w ogóle nie było.
Ale przecież były. To wszystko się wydarzyło. Jak się z tego pozbierać.

Męczę się. Nie wiadomo jak przez to przebrnąć. Czy starczy uczucia ,żeby przewyciężyć barierę.
Wszystko jest trudne, jakby pod górkę.

Monia, nie walcze o małżeńswo. Bardzo chciałabym być szczęsliwa, zresztą chyba nie tylko ja.
Jakoś tęsknię za nim , ale nie wiem jak to ma być.
Teraz to tęsknię i boję się.

Pomijając już cokolwiek, normalnie chyba wstydziłabym sie nawet przed nim rozebrać.
To tylko taki szczegół - był z modelką, miss erotica czy cos tam.
Róznica 18 lat i cztery ciąże i porody.
To wszystko jest ekstremalne.
Z drugiej strony to wszystko co on mi zrobił, to co z nią robił itd.
Ja też innaczej na niego patrzę. On już nie jest taki piękny. Jest na nim jakis brud.

Jak to pokonać.
Niechęć starszych dzieci do niego, zwłąszcza starszego syna, rodziny, otoczenia - bo jak to wybaczyć zdradę, być z kimś takim.

Jest cholernie wiele przeszkód.
Jak zamkąć oczy i o tym nie mysleć. Zrobić to czego się chce.

Teraz już wiem, że dla niego to też jest takie trudne.
Boi się mojego odrzucenia, ze powiem mu: spadaj dziwkarzu.

Może to jest już jakis krok do przodu, że przynajmniej o tym ze sobą rozmawiamy.