Miłość trwa

A cihciałam coś napisac i nie wiem co...
Kolejny dzień.
Miałam dzisiaj możlwość, żeby przejrzeć korespondencję mailową męża.
Nie zrobiłam tego.
Kiedy przyniósł pieniądze ( o połowę mniej niż miał - bo nie ma więcej , ach, ach , ach) to powiedzialm mu o tym, że zostawił laptopa i go nie było w pokoju.
Powiedziałam, że nie zajrzałam. I tak wiem co tam jest. Co drugi mail z nią.
To nawet nie ma znaczenia co powiedział.

Ja jestem z siebie zadowolona.

Powiedziłam mu, zeby się nie obrazuł ,a le ta sytuaja jest śmeszna. Zmartwiony skarżył mi się, że musi się w niedziele wyprowadzići nie wie dokąd, że może do ojca.
Te bajki nie mają żadnego znaczenia, a ja co mam mu współczuć.
Niech spojrzy na to z boku, tojest komiczne.
Facet wyprowadził się w podskokach z plecaczkiem do kochanki. Lciał jak mucha do gów..., a teraz szuka jakby wspołczucia.
Może ja mam mu coś poszukać. Może pwiedzieć, moj ty biedaku, jaki ty biedny, ale ty się poświęcasz, no wspaniały jesteś.
Rozumiem , że ma problem. Ale mam to głeboko gdzieś.
Jeszcze skarżył się że już przez tydzień jeździł z rzeczami w samochodzie i nie miał gdzie mieszkać.

Jestem okrutna?

Napisałam mu wczoraj smsa, ze źle mnei traktuje.
Bo po rozmowie tak się czułam i w ogóle to tak uważam.
A rozpisał się jak to nie ma jużm siły do tych problemów finansowych, że trzeb amieć wiarę, że się poukłada to wtedy tak będzie.
Przynajmniej znam jego sposób zaklinania rzeczywistościi że nawet on już sibei nie potarfo tak oszukiwac, a tak dobrze mu szło.

Jestem straszna, wiecie jak on mnie łapie za serce, jak mnie kruszy, jak mnie się zaraz robi go szkoda...
Ale odpisałam mu, że to dlatego ze się oszukuje.
No i żeby niei tragizował. Bd - czyli będzie dobrze.
Juz wiem co to znaczy.
To znaczy to Twój problem, musisz sobie z nim poradzić.

A w ogóle to miałam w miarę dzień ( mój humor uzalezniony jest chyba od zleceń w parcy). Nie zdązyłam z odwołaniem. Zacięła mi się drukarka, musiałm kilak razy drukowac i formatowac tekst, bo był jakiś beznadziejny papier.
Ale dotację powidzieli mi, że i tak dostanę. Widicznie tak miało być. Komputer który mi odrzucili był ewidentnie pod pracownika i konkurencję dla męża. A ponad 30 tyś ktore powinnam dostać to i tak super.
Ale ostateczne oficjalne wyniki będą w grudniu.
Bradzo się cieszę, jeśli mi się uda. A raczej tak:)
Odrzuci

Tez tak myślę, tylko żeby spełniać te fantazje to nie tylko jedna strona powinna stworzyć warunki.
Można pomyśleć o opiekunce, żeby wyjśc z żoną, można się postarać o intymność.
A może łatwiej jest zorganizować to sobie na boku. W tych sprawach byłam i chyba jestem otwarta.

Żałuję, że chyba nigdy nei mielismy takich warunków, takeigo życia jak on z nią.
Ale i tak nie było źle.
Brakowało mi bycia tylko razem. Zawsze wyjazdy z dziećmi, wszędzie z dziećmi.
To jest męczące. Kiedy śpi się 3 godziny i trzeba wtać do dzieci.
A na końcu jeszcze ja wciąż we łzach, odkąd dowiedziałam się chorobie małęj.

Mąż był przy porodzie córki. Rodziłam n amateracu, on wszedł z pamprsami w trakcie. Sidział na krzesle z przodu , z boku.
To mógł być starszny widok.
Potem brak zainteresowania przez pól roku. Miał wstręt...?
Wczęśniej tak nie było.
Ja się tez postarzałam. Wczęsniej jak były małe dzieci była niania. Było dużo lepiej.
Po urodzeniu się córeczki o kó?rej marzyliśmy, przynajmniej ja, wszystko sie zepsuło.
Przeprowadzka, fatalne warunki. Wciąz ktoś wdomu. Zero intymności.
Nie mieliśmy nawet własnego pokoju, własnej sypialni.

No i posypłao się. W kinie w ciagu 2, 5 roku bylismy może 2, 3 razy. Nie miałam z kim zostawić małej.
Prosiłam, żeby się zgodził na nianie, czy kogoś do spraztania. Ale on nie chciał, bo to za dużo kosztuje.

Jestem wsciekła, bo popełniłam błąd. miłam nei oszczedzać, uprzeć się.
On już nie chciał.
Łatwiej było dowartosciować się na boku, ułożyc sobie łatwe wygodne życie.
Taki porniol, bo dziewczyna nadaje się do tego w 100%.

Chociaż przyznał mi się, że potem już tak nie było, że to się zmieniło.
I coś tam wspominał, ze czegoś tam brakowało. Było pieprzenie, ale brakowało mu prawdziwej, miłości, tego co było ze mną. Ale był zlany więc trudno brac to na powaznie.

Jestem teraz sama z dziećmi w domu i czasem mam wrażenie, że oszaleję. Ani chwili sama.
Jesli ja mam tego dosyć. Wiecie nie wyobrażam sobie żebym miała być tu teraz z nim. To koszmar.
Zero warunków do intymności. Wszędzie dzieciaki. To do toalety, to napić się wody. To pogadać.

Z pewnością chciał pornol i z pewnością czwarta ciąża pokrzyżowała mu plany. Ja byłam dostępna.
Wiadomośc o ciąży, pierwsze byzkanko z kochanką.
Przez ponad pół roku na sniadanie jadł tylko jajecznicę z 5 czy 6 jajek. Codziennie, bez wyjątku!!!
Możłiwe, że tak jest nadal.

Obłęd...?
Kryzys...?
Wariat...?
Oszust i tchórz

A ja go nadal lubię:)

Bezowakulka, nie rozumiem jakie znaczenie ma tutaj różnica wyznania.
Nie sądzę, też żeby kobiety miały jakieś szczególnie inne potrzeby niż mężczyźni. Nie byłoby im razem dobrze.
Na zdradę ma wpływ chyba więcej czynników.
Tak samo spełnianiem zachcianek, także tych erotycznych nie zapewnisz sobie, że będziecie razem czy będzie zakochany. Do wszytskiego można się przyzwyczaić, wszystko może spowszednieć.

Ile jest związków gdzie mężczyzna idzie do innej. Przed ślubem, zaraz po ślubie...

Kiedy pojawia się zdrada, strona zdradzona nie dość, że jest poniżona to zadaje sobie pytanie co zrobiłam nie tak.
Często się obwiniam, że to moja wina. To lub tamto mogłam zrobić innaczej.
Ale związek to są dwie strony. Zdradza ta słabsza.

I chciałabym żeby po kilkunastu latach mąż był w żonie zakochany. Kiedy jest zwykłe życie. Kiedy spadają problemy.

Zdrada skłania do refleksji. Jest nauczką chyba dla każdej ze stron. Tylko czasem już niewiele można z tą wiedzą zrobić.
Żałuję, że nie wypracowałam swojej pozycji na poczatku małżeńswta, że mąż żył pod dyktando ojca.
Z partnerki miłam stać się włąśnei usługiwaczką męża. Dla zabezpieczenia pilnował, żebym nic nie miała, żębym nie odważyła się odejść.
Dzieci i dom to był mój problem. No i wiecznie był niezadowolony, bo żonę trzeba było sobie wytresować.
Tyle, że jeszcze udało mi się wywalczyć opiekunkę do dzieci.
Ile to ja się na ten temat nasłuchałam. Jego rodzina była oburzona. A dzieki temu nam było dobrze.
I on nie był zły, czułam że mnie kocha. Tylko był rozdarty. Pracował u ojca, z kolei on był od niego zależny.
No i ojciec mówił mu jak ma wyglądać małżeństwo. Ja zawsze byłam krytykowana.
Zamykał się z nim w pokoju i nadawałna mnie, co zrobiła, gdzie chodzę - żeby uważał.

Mąż się wyrwał z pod wądzy ojca dopiero z kochanką. Wczesniej był zawsze pod jego kontrolą.
Teraz ojciec tez prawdopodobnie wiele wie. Być może go sprawdzają.
Nie byłabym zdziwiona gdybym ja też była obserwowana.
Od wielu osób słyszałam jak obgadują. Mają taki zwyczaj, że wszyscy wszystko wiedzą.
Może nie wszyscy tacy są. Niektórych z jego rodziny bardzo lubię.
O mnie podobno chodzą takie plotki, że lepiej żebym nie usłyszała.
Tu się usmiechają ale jesteś obca, nie należysz o nich.

I jak to jest, że po tylu latach mąż nie wyjawił mi jakiego jest wyznania, lub był.

Lo Jezu! Bezowakulko, ale pojechalas po bandzie - f a c e c i   b e d a   p r z y w i a z a n i   j a k   b e d z i e  s i e  s p e l n i a c    i c h
z a c h c i a n k i , a najlepiej rodem z pornoli. Czyli co dziewczynki - gorseciki, kabaretki, biczyki, moze jeszcze pare okolicznych dziewuszek jak nuda zawieje, a na deser zwierzatko i ratujmy malzenstwa!
Co za przeproszeniem pie......nie!
Zawsze mi sie zdawalo, ze malzenstwo to partnerstwo podparte miloscia, a nie forma do spelniania zachcianek celem przywiazania delikwenta. Nie zapominaj  droga Bezowakulko, ze zawsze znajdzie sie chetna, ktora spelni zachcianki w posob jeszcze bardziej wyrafinowany - np na zyrandolu, i co wtedy? - cale zycie ekwilibrystyka?. A tak w miedzyczasie urodza i wychowaja sie dzieci, chalupa sie ogarnie, jakies pieniadze sie znajda i temuz podobne pierdoly!
Seks jest sprawa bardzo istotna i nie przecze mila, ale nie nadrzedna. Jezeli tylko seks, to po cholere sie zenic i wychodzic za maz. Wlasnie takie myslenie jak proponujesz sprowadza niektorych mezow i zony w kraine zdrady. I nie swiadczy to, ze zona/maz go zaniedbala (choc bywa i tak) ale o niedojrzalosci, badz chorobie zwanej sexoholizmem.

Bet! , nie biczuj sie tym, co moglas jeszcze zrobic. On tez mogl zrobic wiecej jak cos zaczelo go uwierac, a nie znalezc najprostrze rozwiazanie - zaczynam od nowa z kim innym. No i co?- taki obecnie szczesliwy, az Tobie go czasami zal
A co Ty moglas zrobic w temacie "zaszalenia" z trojgiem dzieci (przeciez marzyl o duzej rodzinie), gdzie pomoc domowa swiadczyla o wyjatkowej rozrzutnosci.
Facet twardy jak cholera, przy zonie i dzieciach nie byl glowa rodziny, tylko sluchal Tatusia, a nagle panienka spowodowala doroslosc!! Widocznie w zaden inny sposob nie potrafil dojrzec!

Alonka, jeśli chodzi o przeszkody to rzeczywiście są one w mojej głowie.
Po prostu tak uważam. Takie mam przekonania.

Do mamy mam lekki żal o to że mnie oddała do babci ( babcia meiszkała sama z ciocią - tą która mi teraz pomaga).
Ale ona sama nie miła wzoru rodziny. Jej mama zmarła jak była malutka, miała czworo rodzeństwa. Jej ojciec nie mógł po wojnie wrócić do Polski ( były żołnierz AK). Założył w Angli drugą rodzinę. Mama wychowywała się u róznych ciotek w całej Polsce. Rodzeńswto również było rozdzielone. Jej celem było zdobycie wykształcenia.
Chodziła do szkoły po 5 km w jedną stronę. Dalej zyje pracą. Pracuje w wieku 74 lat po 6 godzin dziennie. Zatrudnia pracowników.

Straciła jednak coś bardzo cennego. Nie mam z nia więzi. Jest bardzo o ciocię zazdrosna. Jedna i druga skacza sobie do oczu. Jedna na drugą nadaje. Jakby rywalizowały ktorą moje dzieci bardziej lubią.

Njachętniej jakby było mnie stać to zrezygnowałabym z pomocy i jednej i drugiej. Wyzywają te moje dzieci.
Mowią im jacy są najgorsi, ze nie mam gorszych dzieci. Uważam , że robią im krzywdę.
Kiedy zwracam uwagę to się na mnei obrażją i nie da się z nimi rozmawiać.
Ciocia się stara ale nie da się z nia wytrzymać. Takie wbijanie każdemu po kolei, że zginie bo jest taki beznadziejny to nie jest dobry kapitał na przyszłość.

A mąż taki był i jest. Zwad zdawałam sobie sprawę. Zauważałam jej jeszcze przed ślubem.
Nie wiedziałam jak będzie. Mąż chciał śłubu. Dla mnie pojawił się problem, bo już sie zorientowałam że nie o taki jak mnie ślub mu chodzi.
Miałam plan, wyjechać do Stanów zaraz po studiach. Kochałam go , ale zaczynałam dostrzegać wady.
Przeszkadały mi. To jak traktuje innych, brak szacunku nawet do starszych. Ni szanowanie również przedmiotów.
Potrafił kopnąć w oponę auta, bo się zdenerwował ato był według niego jakiś grat. Oczywiscie nei jego.
Nie wyobrażam sobie kopnąc w cudzy samochód.
To są zdrobiazgi które utkwiły mi w pamięci.

Dla mnie jeszcze wtedy był miodzio. Tylko coraz częściej słyszałam wokól siebie przestrogi, że mnie kiedyś też tak będzie traktował.
Okazało się, ze jestem w ciąży.
Zgodziłam się na ślub. Moja mama by mnie zaszczuła. A że męża mimo wszystko bardzo kochałam - to w tej sytuacji zgodziłam się.

Podobnie jest teraz.  Mimo przestróg i tego co o nim piszecie i z czym się zgadzam wciąż jest uczucie.

Tak chyba gdzieś tam w środku liczę na to, że przyjrzy się sobie, że się zmieni.
Czasem wydaje mi się że zachodzi w nim jakaś zmiana, albo tylko tak przede mną udaje. Ale nie widze już uczucia do mnie. Jakby mnie już nie było.
I nie pozostaje mi nic innego jak się z tym pogodzić i żyć swoim życiem.
Wyrzucić męża z niego jest trudno i nie wiem czy aż tak bardzo potrzebuję to robić.
Jeśli ktoś jest nam bliski czy trzeba się do niego odcinać.

Byłam wczoraj na spotkaniu klasowym. Jestem pod wrażeniem, wszyscy wygładali wyśmienicie i radzą sobie super.
Włącznie z wychowawczynią, która ma 89 lat. Kiedy się z nią żegnalismy miłam wrazęnie, jakby chciała zapamietać nasze twarze, jakby się z nami żegnała. widać było, że powstrzymuje łzy.
Poszłyśmy w kilka osób do knajpki, było miło.
E... może czterdziestka to jeszcze nie taka starość:)

Pmyślałam sobie tylko, że ja w życiu nic nie osiągnęłam. Mam do nadrobienia 20 lat i mam olbrzymi problem z czasem. To co inni pokonują w ciągu 2 miesiecy u mnie trwa 5 lat.
Jestem sobą podłamana.
To co mi się spodobało to, że te dziewczyny z ktorymi pogadałam sobie w knajpie żyją swoim zyciem.
Każda mimo wszystko ma jakieś tam swoje problemy. świetnie wykształcone, zaradne. Ale może to wiek, , że gdzieś tam jesteśmy podobne.

Wiem czego mi najbardziej brakuje. Rozwoju zawodowego, osiągnięć zawodowych. Inwestowałam w coś co nie było moje. Było męża. Teraz oprócz może jakiegoś doświadczenia nie mam nic. 
Pod względem intelektualnym jestem zapuszczona.
Siedzę z dzieciakami w domu. Czego ja się uczę.
Cofam się pod każdym względem. Jestem ogłupiała.
Jest ciężko, mam małe dzieci, chorą córkę, nastolatków - ale ja się muszę z tego wygrzebać.
Nie chcę tak żyć. Mnie brakuje własnych osiągnięć, sukcesów.
Czy ja jestem w stanie jeszcze coś osiagnąć, czy nie jestem za głupia, za leniwa?
Mam 40 lat i jakbym nie umiała znaleźć własnej drogi.

Bet
powiem Ci co ja nieraz słyszałam, jak mówiłam, że nic w życiu nie osiągnęłam:
"masz, wychowałaś czwórkę wspaniałych dzieciaków"  i to jest to co po nas pozostanie, wszystko inne jest ulotne, mniej ważne.
Kariery nie zrobiłam , choć mam za sobą 28  lat pracy,
Byłam 6 lat na wychowawczym i nie wydaje mi się żebym cokolwiek straciła,
wróciłam do bardzo ciężkiej , fizycznej pracy i powoli doszłam do tego, że już fizycznie pracować nie muszę,
jednakże nie traktuję pracy jako spełnienia, ot po prostu mam kontakt z ludźmi, których na dodatek lubię, no i zarabiam , bo przecież z czegoś żyć muszę.

Pisząc o Twojej matce miałam tylko i wyłącznie na myśli wiek w którym pracuje.
I nic więcej.
Tylko jakoś tak niefortunnie to wyszło że przywołałam Twoje złe emocje.
Co nie było moim celem oczywiście.
Ciężko to jest gdy w trudnych chwilach nie ma się wsparcia w bliskich.
Albo wręcz przeciwnie.
Ja gdybym wcześniej posłuchała swojej siostry byłabym już po rozwodzie, bo tak mi niby radziła dla mojego dobra.
Ciężko odróżnić co jest dobre co złe gdy człowiek sam nie wie co się z nim dzieje.
W końcu wybrałam separację a trzeba było szybko coś robić ze względu na długi mojego męża i to był jeden z  najgorszych momentów w moim życiu widzieć swoje nazwisko na drzwiach w sądzie. I pytanie co ja tu robię?

Bet

Podziwiam Cię bardzo i współczuje Ci jednocześnie. Jesteś mega babka, ze dajesz radę nie mając z znikąd wsparcia. Moja matka nie jest łatwą osobą we współżyciu ale zawsze mogę na nią liczyć.

Dasz radę ze wszystkim skoro nie załamujesz się mając tyle krzyży na swoich plecach. Myśl o sobie i o dzieciach. I staraj się być szczęśliwa mimo wszystko.

A w porządku.
Kochamkonwalie, jest może nie za wesoło, ale nie aż tak źle.

Z mężem raczej nie po mojej myśli.
Wczoraj poszłąm po pieniądzę. Zostawił później.
Jakoś tak głupio wyszło, nie chciałam się kłocić. Chciałam przekazać coś zupełnie innego i jakoś nie wyszło.
Mąż pojawił się w parcy koło południa.
Zresztą to u nigo norma.

Mnie zapewnia , ze z nia nie jest. Ma kontakt, ale już nie są razem.
A ja znam jego zwyczaje.
Wiec mu powidziałam, że to jego sprawa czy klamie czy mówi prawdę, ze ja próbuje brać to comówi za parwdę.
Chcę wierzyć, ale jeśli przyjeżdża na tą godzinę do pracy, to albo pił, albo się z nią " bzykał".
Ma takie swoje powiedzenie: "kto rano popie.... ten ma dzień lepszy."

Zresztą kochanka była prawie oburzona jak się dowiedziała, ze tak samo mówił i mnie.

No, ale nie. On jest po prostu taki pracowity i rano od razu jęździ na spotkania.
To czywiście jego wersja.

Więc co ja mam dyskutować. Ideał!

Ale wolałabym chyba słyszeć, że wyjechał i późno wrócił, że zapił, nawet że się pieprzył.

Potrzebuję tylko prawdy. Dla mnie to jest lekceważenie mnie.
Nie wnikam dalej czy to prawda czy nie.
Nie wierzę. Staram się o tym nie myśleć, bo to w końcu ten co oszukuje powinien się z tym źle czuć.
Tylko ja tak nie potrafię. Albo wierzę, albo nie.

Bardzo chcę brać za prawdę to co mówi, ale jest zgrzyt.
Oszukał mnie wiele razy.
Przed tym , wierzyłam mu w 100%.
Nie zdarzyło mi się żeby go sprawdzić. Siedział tutaj w wakacje sam. Mogł mieć ile chciał kochanek.
Rozmawiał przy mnie w łożku z jakimiś modelkami, wyjeżdżał na rozbierane sesje.
Razem ogładaliśmy zdjecia.
Z tą było tak samo, ale ta była inna. Miała coś w sobie. Od razu to mężowi powiedziałam.
Na niego działała tak jak na mnie.
Wytłumaczył mi , że potrzebna jest kolejna sesja.
Nie podobało mi sie to, ale tak to jest. Już go ciągnęło.
Wiecie, ona na każdym zjęciu jakby mówiła: jestem twoja, przeleć mnie.
Rozebrana, wypinała tyłek itd.

Dałam mu jeszcze na sesję moje okulary przeciwsłoneczne.
Zasstanawiałam się nawet czy nie dać swoją bieliznę.

Kiedyś nawet opowiadł mi w łożku, jak było gorąco na sesji.
Ze był alkohol, nie wiem czy coś jeszcze i że ona tak mu okrakiem usiadła na kolanach żeby zwiazał jej gorset.
Już go miała.

Przejechałam się na zaufaniu.
Nie żałuję tego. Myślę, ze nie byłam też w stanie go powstrzymać.
To tak jak z alkoholikiem, jak będzie chciał pić to prędziej czy później to zrobi.
Trzeba się samemu pilnować.

To co utkwiło mi w pamięci, to kiedy pierwszy raz pokazał mi jej zdjęcia, że znałazł super modelkę, kiedy jeszcze się nie znali to wygłądała na tych zdjęciach obłędnie.
Powiedziłam mężowi , ze jest super, ale pewnie droga.
Kiedy powiedział mi ile bierze za rozbieraną sesję to coś mi nie grało.
Pomyślałm , że coś musi być z nią nie tak. Jest sexi, jest piękna, ma swietne zdjęcia a rozbiera się do naga za grosze. To mnie tylko trochę zaniepokoiło.

I od tego czasu skończyła się prawda. Kłamswto przeszło i na inne aspekty wspólnego życia.
Potem okazało się, że oszukuje mnie też finansowo.

I tak oto rozpadło się wspólne życie. Tak z mężczyzny lekko popłątanego ale w miarę uczciwego , takiego który jednak dbał o byt rodziny. Był rodzinny, był zakochany w dzieciach, troszczył się w jakiś sposób i o mnie i o dzieci - stał się czlowiekiem jakby z inngeo świata.
Często dochodziły do nas wiadomowści o tym, że ktoś znajowy się rozwodzi. I było miedzy nami jakieś porozumienie. Mimo wszytko myśmy chyba chcieli być razem.

Wydaje mi się takze , ze gdyby nie był tak pod wpływem ojca, tak od niego zalezny finanasowo, to byłby dużo lepszym mężem.

Wiem , wiem bronię go , wybielam. Ale tak to jest. Ludzie nie są doskonali
Ja też nie jestem.

Co dalej?
No właśnie.
Nawet nie umiem z nim rozmawiać. Nie umiem wyegzekwować odpowiednich pieniędzy.
I tej dziewczynie nie tylko dałam swoje okulary, ale też swojego męża.

Jego ojciec mi mówił, ze nie raz pytał sie go czy nie żaluje swojej decyzji, tego że jest ze mną.
Przecież został chyba wykluczony. Rodzina na początku nie wpuszczła go do domu.

Mówił,że gdyby miał podejmować taką decyzję jeszcze raz to zrobiłby tak samo, że nie żałuje.

A teraz jestem najgorszą wiedźmą no i mam" tłustą du.."- tak usłyszałam.

A tak mnie znowu  naszło ,ale bez emocji.
Po prostu dla mnie to jest niepojęte jak łatwo niszczy się wspólne życie, jak łatwo jest się zagubić, jak łatwo zmienić życie dzieci.
I zastanawiam sie jak mozna chronić sibie , dzieci. Jak popełniac jak najwmniej błedów.
A ja popełniam ich mnóstwo.
Począwszy od tego , że nie umiem się odpowiednio komunikować.

Nie jestem na niego wściekła o to co się stało, bo czuję się winna.
Rodzina to całość, jedność. Ja pozwoliłąm n ajej rozpad. Nie umiłam temu ani zapobiec, ani się przeciwstawić.
A może on nie tego nie chciał.
Los dawał mu znaki. A on jakby je ignowrował.

Nie mam już do niego żalu o zdradę, o to co mi zrobił.
Może już wylałam wystarczającą ilość łez.

Chciałabym żeby naszą rodzinę udało się uratować, chociaż to wydaje się nieosiaglne.
Tak przebiega rozkład małżeństwa.

Alonka, przgrałaś z nałogiem, z alkoholem - to jest choroba.
A ja ...
Ja razem z dziećmi przegrałam z inną kobietą.
A może przegrał mój mąż.
Na wiele spraw patrzę innaczej.

bet.
jest w tobie tyle spokoju
i tyle pokory
i tyle pogodzenia się z rzeczywistością

twój m,ąż dokonał wyborów, które dzisiaj nie zabezpoieczają podstawowych potrzeb waszej rodziny, waszych dzieci... bo jedna z modelek miała w sobie to coś
twój mąż dokonał wyborów tak konsekwentnych, tak bolesnych, tak dojmujących...
to nie jest kryzys wieku średniego
to jest krach .....
to jest bankructwo wieku średniego

dzisiaj jedyna rzecz, której potrzebujesz, która jest twoja- to DOM - dom twój i twoich dzieci...
sprzedac dom... żeby zabezpieczyć zycie tu i teraz..

ale bet.. co ze zleceniami? co z bieżącą pracą firmy?
jeżeli w ciągu póltora roku twój mąż doprowadził dobry biznes do utraty płynności i zajęć bankowych
jeżeli w ciągu półtora roku nie tylko stracił zasoby, które miał.. ale stracił tez potencjał

i wszystko dlatego - bo ta jedna była inna??

bet.. tu nie chodzi o romans
nie chodzi o kochankę
chodzi o cos więcej
tu chodzi o zwykłe człowieczeństwo... o humanizm..
nie twojego męża
o uznanie twojego człowieczeństwa i waszych dzieci

bet- twój mąż w imię swoich emocji zagubił, wyrzucił, zlekceważył, zniszczył, poniżył, naraził na cierpienie, ZAWIÓDŁ ciebie i WASZE DZIECI

przyjełas tę rzeczywistość jaka się stała
z miłości do męża pozwoliłas mu zyć swoim zyciem

zrobiłas wszystko to, czego nie zrobił on
wobec ciebie i waszych dzieci

ty uszanowałaś jego potrzeby
on nie zadbał o podstawowe potrzeby waszych dzieci

nie wiem jak to wytłumaczyc bet

ale jak rozumiem - nie masz wyboru - albo ty to sprzedasz... albo bank zabierze

i jak podejrzewam, środki ze sprzedazy nie pzowola ci na kupienie mieszkania o powierzchni wystarczającej dla dwóch dorastających nastolatków, chorej córci i maluszka....
i jak podejrzewam, jesli bank zabierze dom... będziesz w takiej samej sytuacji jak przy sprzedazy

czy masz zaufać męzowi?
bet...
ile razy słyszałas ostatnio że będzie dobrze??
było?
chociaż przez moment?

jaką masz pewność, że nie weżmie resztki pieniędzy ze sprzedazy domu i nie błyśnie osttani raz przed modelką - fundując jej i sobie super wyjazd na karaiby?

tego nie wiesz bet
bo jego motywacje, decyzje, emocje, plany, zamierzenia/... są tobie całkowicie nieznane

bet - nie sądzę aby,s mogła opierac się na jakichkolwiek decyzjach i pomysłach swojego męża
bet - sądzę, że jesteś SAMA

masz nas - ale my jesteśmy wirtualni

a w codzienności budzisz się SAMA i zyjesz SAMA

Bet

Napiszę tylko tyle. Znowu Ty masz ponosić konsekwencje decyzji Twojego męża.

Dziewczyny, spokojnie.
Napisałam tylko jak to wygłada.
W żadnym wypadku nie pozbędę się domu. Nie w takiej sytuacji.
Zresztą jesli już zdecyduję się na jakiś krok to tylko po konsultacji z parwnikiem. Musiałabym wiedzieć co jest dla mnie najlepszem zabezpieczeniem.
Podchodze do tego spokojnie.
Zresztą powiedziałam mężowi, tak nawet na wesoło, że sprzedamy dom i pieniędze pójdą na spłatę długów a z resztą zniknie żeby zacząc nowe życie...
A o tej szubienicy to mu napisałam i o tym, że już kiedyś pożyczyłam na sesję swoje okulary, a teraz dom?
Odpisał, że rozumie, że się nie pali, ze można z tym poczekać.

To w sumie mnie doskwiera jak mieszkam. On płaci ratę, a ja mieszkam w fatalnych warunkach.
Znaleźć dobre rozwiązanie tez jest dla mnie istotne.
Jeszcze przezimuję, ale potem bardzo chciałabym pomysleć o zmianie warunków lokalowych.
Jest fatalnie.
Tylko , że czas pokarze. Nawet nie umawiam się jeszcze do prawnika.
Jeśli się przekonam , że faktycznie z nią nie jest - na razie to są tylko jego zapewnienia -  i jeśli będzie dalej opowiadał o chęci powrotu itd to przyjdzie czas żeby pójść do prawnika.

Dom i tak jest wystawiony do sprzedaży, tylko nie ma zainteresowania.
Bez mojej zgody go nie sprzeda.

A wizję przyszłości, dziewczyny on mi opowiada o takiej sprzedazy jaką ja robiłam sama zajmując się dziećmi.
Od razu umiem sobie wyliczyć, ze tego jest za mało.
Odwykł od ciężkiej pracy.
Opowiada jak to sie musi kazdym tematem zająć sam, a ma jeszcze dziewczynę na recepcji.
Siostra zajmuje się sparwami pracowniczymi (listy płac itd), sekretarka, recepcjonistka.
Powiedziłam mu tylko , że wiem ile to jest pracy.

Twardogłowa, nie wezmę go za łeb i nie usiądę z teściem.
Teść będzie zawsze ciągnał na nich ( wyaznanie), a mąż kiedyś lojalny jest nieobliczalny.
To co mogę to robić swoje.

Co pisza kochanki to ich sprawa.
Ja żyję swoim życiem, nie aby kochankom cokolwiek udowadniać.
Nie mnie oceniać kochanki. Niech żyją jak chcą. Każdy szuka własnego szczęścia. Ja chiałabym żyć przed wszystkim w zgodzie z własnym sumieniem.
Mogą mną targać różne emocje, mogę mieć różne nastroje, ale odczucie spokoju w środku jest bardzo cenne.
I kiedy patrze n asibie w lustrze, to się sobei podobam. Widze osobę bardzo niedoskonałą, ale taką która stara się być coraz ładniejsza.
Mnie spokojne załatwienie sprawy z mężem sprawia satysfakcję.

A z tą kuchtą...
Prała, sprzątała , gotowała. Kto wie, czy nie wyrywała mu siwych włosów - kochankak męża.
Bawiła się w żonę, rozpieprzała nie swoją kasę. Okradała dzieci swojego faceta
Nie wszystko jest w rekach kochanki.  Na rozwód tez mąż się nie zdecydował.
Kochanka stała się dziwką, sprzątaczką, gosposią, ale taką bez praw.
Taką której w każdej chwili bez onsekwencji można powiedzieć, nie będę z tobą.
I jeszcze zeby było ciekawiej dziewczyna zainwestowała swój czas w podobnego do jej ojca. Takiego który zostawił kobietę w ciąży.

Mój mąż nie może być z nią szczęsliwy.
Wyłaczy na chwilę sumienie, ale ono powróci.
Na dłuższą metę taki układ wyniszcza. Seks powszednieje, ten piękny tyłek już się opatrzy. Można jeszcze bardziej usługiwać, jeszcze bardziej deklarowac miłość, prosić, poniżać się - ale samo udawanie żony nie czyni jej żoną.

Jestem naiwana, bo wierze w swojego męża.
Dla kogoś może to niepojęte. Ale dbam o dom. Dbam o interesy dzieci.
Myślę, że gdyby między nami była wojna i tak więcej bym nie zyskała.
Był mi bliski i w jakiś sposób jest nadal. Nie zmienią tego tabuny kochanek.
Mogę życ bez niego , ale to nie znaczy że wymazuję go z zycia i udaję że nie istnieje.

A i związku z inną nie uznaję.

Stracone pieniądze, owszem szkoda ich.
Ale bez przesady, ja już swoje miałam i może będę miała. Pod względem materialnym żyło mi się dobrze.
Mąż potrafił mieć gest. Kupić bez okazji krem za 500 zł, czy ulubione perfumy. Lubił wybrać ze mną bielizne ( bez wzgledu na cenę), kupić markowy ciuszek.Wydac na mnie jednego dnia i kilka tysiecy zł. Dysponowałam karta, którą uzupełniał, dawał mi kartę firmową z pinem.
Nigdy nie wiedział ile ma w portfelu. Jak i ile zostawił na zycie.
Dbał żebym miała jak najlepszy sprzęt narciarski. Jak zmienił sprzęt to kupował też dla mnie.
Dobry laptop itd.
I robił to od siebie. Nie żebym musiała mu mówić,a może kupisz mi nowego laptopa.
Po prostu, pewnego dnia przyszedł i pokazł mi laptopa.
Jak potrzebowałam to jechałam do sklepu i wydawałam kilka tysiecy na rzeczy dla dzieci, np kiedy były obniżki.
Dzieciom żyło się chyba bardzo dobrze.
W parcy się starałm, bo bałam się że popija dlatego ze sobie nie radzi.
Chciałam go odciążyć, pomóc.
On, ja, dzieci to było dla mnie jedno.
Stąd też to, że nie dostwałam pieniędzy za swoją pracę nie było dla mnie jakimś wielkim wyrzeczeniem.
Po prostu nie zawsze jest komfortowo przychodzić po pieniadze na typowo babskie drobiazgi.

Budżet był wspólny. 100% zaufania. 

Tak więc te chwilowe straty z powodu kochanki są do strawienia.
Mnie nie żyje się gorzej.
Dzieci mają mniej zajęc, ale to chyba nie tylko mnie powinno boleć.
Ja na siebie mam swoje pieniędze. To co zarobię w tej chciwli staram się wydawać głownie na siebie.
Tylko cześć przeznaczam na dom.

Nie chciałabym zamienić się z kochanką.
Owszem ona się wybiła. Ale to nie jest w życiu wszystko.

Najlepsze ciało,seks na mrugnięcie okiem, wystawiona jak na talerzu, koszule poprasowane, majtusie wyprane, obiadek podany, mieszkanie wypucowane - co jeszcze moze zrobić. Dziewczyna 22 lata, facet 40 lat i czworka dzieci.
A proponuje że będzie sie dokładać do mieszkania.
Żona idealna - odgrywana.
Udawanie zony nie czyni ją żoną.

I nie rozumie dziewczyna, że oni większość rzeczy robią dla siebie.
Wyjazdy - są super, bo może się z nią nudzi, tez chce coś zobaczyć.
Zabiegać trzeba, bo to wstyd żeby laska zostawiła. Super mieszkanie też dla siebie.
Dobre wspomnienie zostawić i owszem.
Nie życzy jej źle, może ona liczyć na jego pomoc.
Czasem łatwiej jest utrzymać kochankę i próbowac się dowartościować niż utrzymywać rodzinę wielodzietną.

Mąż się na nią zdecydował kiedy sprawa się rypła. Wiedział, że to koniec, że z nim nie będę.
Nie dałam mu szansy.
Ale wtedy tak było.
Minęło trochę czasu, ochłonęłam.
Zresztą oszukiwał i ją. Sypiała z facetem który przyznał się jej do dwójki dzieci. Ukrył przed nią moją ciąże i syna.

Dla mnie to bez znaczenia.

Mąż twierdzi , że wiele się nauczył.
Ja chyba też.
Wiem juz, że to nei chcodzi tylko o seks.
Mężczyzna poterzebuje czuć się dowartosciowany.
Trzeb amu to okazywac.
Być niezależną, mieć swoje pasje, ale mimo wszystko żeby czuł, że my jesteśmy uległe i w niego zapatrzone, ze jest najwspanialszy.
To dają kochanki. Ale dają chcwilowo, bo one nie dają tego szczerze.

Czego potrzebuej teraz mój mąż. Kobiety silnej , stanowaczej ale łagodnej.
Łogodoność, docenienie ich - to to czego mężczyzna potrzebuje.

Żony przestają być czujne, życie nas przerasta.

Bet,

myśl o sobie i tylko o sobie, z tego co piszesz, coraz lepiej Ci to wychodzi. Wylewaj swoje żale na forum. Wiem, że to co piszesz jest często napisane pod wpływem emocji, albo skróconą wersją relacji.  Wierzę w Ciebie, bo jesteś wspaniałą kobietą.

U mnie zmieniło się bardzo dużo, mąż często zabiera dziewczynki do siebie, pojedynczo, ale zawsze. Na każdym kroku próbuje mi zaimponować. Stara się mi pomagać. Dzisiaj z rozmowy wyczytałam, że nie chce rozwodu. Nie powiedział tego wprost, ale w okrężny sposób, pokazywał to. Oczywiście nie było żadnej mowy o powrocie do siebie.

Trzymaj się cieplutko.

Bardzo mi źle.
Tak bardzo, bardzo, bardzo...!!!!

Mam się nie denerwować, wszystko się dobrze poukłada.
Pakuje się - to od niego.

One są puste, za tym nic nie idzie. Jest wciąż ten mur. Ona nie odpuszcza.
Upierdliwe, uparcie.
A ja...
Nie robię nic. Nie walczę.
Czekam naj ego decyzję.
Ale tez nie bardzo wiem co mogłabym  zrobić.

Bet,

nie poczulabys sie lepiej, gdybys podjela decyzje?
Maz sie nie spieszy. Wie, ze ty czekasz. Nie musi nic robic.
A Ty czekasz i czekasz, ale na co?
Lepiej miec wplyw na to, co sie dzieje - na swoje zycie.
Co Ci podpowiada intuicja? Ale tak po cichutku? Wsluchujesz sie w siebie?
Na pewno nie popelnisz bledu, bo maz przeciez zawsze moze zareagowac, jesli sprawy pojda nie po jego mysli.
Ostatnio napisalas, ze wlasciwie nie mozesz nic zrobic w tej sytuacji.
Mozesz duzo zrobic, tylko musisz chciec.

Bet,

ja Cie podziwiam! Jak Ty to robisz?
Ja jestem w podobnej sytuacji - co prawda mieszkamy razem z mezem -  ale maz ustawil (bez mowienia o tym oczywiscie) jasna granice ile moge od niego dostac. A moge dostac prawie nic: zero seksu, zero rozmow. Uzywajac metafory:te czekoladki sa zapakowane tak pieknie, ale one nie sa dla mnie :-(. Ja moge tylko powachac jak ladnie pachna. Kto inny je zje!
Tylko ja nie umiem w tym zyc. Codziennie widze, ze to co dostaje to za malo, zeby przezyc, zeby byc malzenstwem.
A Ty piszesz, ze jeszcze wytrzymasz....
Skad bierzesz sile na to wszystko?
Moze mnie wesprzesz? Bardzo by mi sie przydalo!

Czasem się już uśmiecham. Kiedyś w domu było ponuro. Chodziłam struta, ale to się zmnieniło.
Jest w miarę spokojnie, no i nawet się śmiejemy.
Ja swoje żale i smutki wylewam tutaj, prowadze jakieś tam swoje zapiski. To jest raczej rozmowa samej ze sobą.
Ostatnio mi się wykasowały, ale nie szkodzi. Mnie to pomaga.
Natolinka, przegoniłabys go i co?
Jak mam go przegonić skoro w domu nie mieszka a to co zostawia teraz na dzieci to jest prwadopodonie duzo więcej niż dostałabym w sądzie.
Wiesz jak u nas jest z alimentami, zależy na jakiego sędziego trafisz.
I masz po sprawie. Rozwód, podział  majątku. I facet jest wolny. Robisz kochance suuuuper prezent.
Brawo!!!
One tylko na to czekają. A ja postanowiłam , że czemu ja mam to robić. On odszedł, on zdradził to w jego interesie leży regulacja prawna.

Co mogę napisac, to że dla mnie to czy jestem żoną jest w sercu, nie zależy od sądu.
Mogę nie mieć rozwodu a spotykac się z innymi jesli uznam, ze nie jestem jego żoną. A mogę być po rozwodzie a dalej w sercu czuć się żoną i nie być wolną aby się z kimś wiązać.
Owszem jeśli sąd zadecydowałby o rozwodzie to nie robiłabym utrudnień, ale na moje zycie nie miałoby to wpływu poza aspektami prawnymi.

Z mężem przed chwilą rozmawiałm. Dzownił uradowany i spytał się mnie co słychać.
Ja:słucham????

Zaczął się śmiąć. Bo on sie mnie tak nie pytał już od bardzo dawna.
Powiedział, ze bedzie super, bardzo dobrze.
Kiedyś mi opowie. Wyprowadził się, a raczej został wyrzucony...
Wozi kołdrę w samochdzie.
Troszkę rozmawialiśmy. Żartowaliśmy. Ja mu mówię, że to nic nowego , bo jemu jest chyba super od 2 lat.

Trochę póściły się łzy. Tzn, powiedział że się popłakał a stoi przed salonem i ma robić zdjęcia. A ja w domu to samo.
Nie będę pisac wszystkiego. Ale to co mnie cieszy to docenił pewne wartosci ( tak jak i ja - chociaz się mu nie przyznałam)
I kiedy powiedział ze bardzo mu mnie brakuje i ja odważyłam się i powiedziałm że mnie chyba jego też to się zrobia scena jak z filmu (telenowela brazylijska o ile jeszcze takie kręcą)- obydwoje łzy w oczach.

Czy mówi prawdę?
Wierzę mu.

Bet,

wiesz czemu mu wierzysz? To jest bardzo proste. Do tej pory nie walczyłaś czynnie, tylko biernie, wyszłaś z założenia, że on sam musi zrozumieć. Ty na to czekasz. Nie na żaden cud. Wiem coś o tym.

Stety, niestety robię to samo. Zobaczymy jak na tym wyjdę. Na razie wiem, że mój mąż nie chce iść do sądu się rozwodzić. Ostatnio często zabiera dzieciaki. Dzwoni prawie codziennie. Często powtarza, że coś jest "nasze", nie tylko jego. Jak to zwykł mówić tuż po wyprowadzce. A może sie juz przyzwyczaił do wolności i odpowiada mu to? Nie wiem, i nie chcę się nad tym zastanawiać.

Buziaki

Njastarszy syn, męża nienawidzi, młodszy trudno piwedzić co czuję,ale ma raczej uraz.
Córka mówi na niego Z i nie wie co to znaczy tata. A najmłodszy w ogóle nie zna.
Do domu w tej chwili go nie przyjmuję.
Może zamieszka u ojca. Dalej pomyslimy.
Powinien definitywnie zerwać wszelki kontakt z tamtą i starać się dobudowac powli relacje z dziećmi.
Ze mną może jakaś terapia, rozmowy.
Co zrobi zalezy od niego. Nie zmusze go do niczego.

To czy zamieszkamy jeszcze kiedyś razem przyjdzie z czasem. 
Brakuej mi go ,ale jak napisałam wczsniej, postaram się wytrzymać jeszcze trochę.
Jest za wcześnie, nei mam dobrego gruntu. Dzieci , awarunki lokalowe, moje zaangazowanie w opieke nad małym.
I jego jeszcze świeże wspomnienia. Ona jeszcze póbuje.

Npaisze coś później, bo mam parę spraw do załatwienia

na mój gust on chce wrócić pod jeden dach, pod Twój Bet. Tak intuicja mi podpowiada. Bawisię w podchody. Czeka, aż Ty go zaprosisz, ma problem z wyrażaniem swoich emocji i mówienia o swoich "chęciach", potrzebach.

Z wynajmem nie jest tak prosto. Ma drogi samochód więc potrzebuje strzeżony parking lub garaż. Nikt nie wynajmie na miesiac. Trzeba mieć na zaliczkę, kaucję i wynajem na minimalny okres.
Kasy za bardzo nie ma.
Pod mój dach, to niekoniecznie. To nie są warunki dla niego.
Już jakiś tydzień, dwa temu na ten temat rozmawialiśmy.
Po pierwsze nie ma miejsca. A poza tym za długo byliśmy osobno, nie dałoby się żeby np ona zadzwoniła.
Doszłiśmy do wniosku, że to nie jest najlepszy pomysł na tę chwilę.
On jest jakby częściowo obcym facetem. Innym.

W pokoju dziennym spi syn (13 lat). Ja w sypialni na łożku z córeczką, a obok w łożeczku mały.
W kolejnym pokoju śpi najstarszy.
Nie wyobrażam sobie w tej chwili jego tutaj w domu.

Nic się nie zmienia. Może coś drgnie, ale powoli. To od niego zależy czy zbliży się do rodziny.
Mogę być dobrej myśli, ale droga jest bardzo daleka i spodziewam się niełatwa.
Mnie się wydaje , że takie wspólne zbyt wszesne zamieszkanie nie jest wskazane.
Ja nie chcę już tutaj z nim mieszkać. Nie żeby kiedykolwiek z nim, ale nie tutaj, nie teraz.
Zaraz się okaże , że ja się też przyzwyczaiłam do takiego układu i jest mi bez niego wygodnie:)

Powiedziałam mu zresztą, że sobie od niego odpoczęłam. Lubię czasami być sama, mieć przestrzeń.
Chyba go to zmartwiło, odpowiedział, ze to niedobrze.

Teść go do domu nie przyjmie.

Bet
może nie na temat

ale

jak spędzisz święta? Jak było zazwyczaj? Będzie choinka, opłatek, prezenty, życzenia?
Co z nim w tym czasie? Rozmawialiście na ten temat?

Hej Twardogłowa:)

Wigilia jest najczęściej u siostry.
U mnie w domu zazwyczaj nei było nawet choinki. W zeszłym roku też nie dałam rady. Była cgyba tylko gałązka.
Byłam niecałe 2 tygodnie po porodzie.
Potem w pierwszy dzień św spotykamy się u mamy. W drugi mama tez zaprasza, ale czasem już w domu.
Mama podsyła obiad.

W tym roku zapewne będzie tak samo.
Moje dzieci sa juz przyzwyczajone. Może 2 razy wyjechaliśmy do nas w góry na sw.

Ja najczęsciej przygotowuję tylko moczkę. Mama piecze, gotuje, jedzenie znosi mi tez ciocia.
Dzieci idą do babci pomagać. Piec, lepić uszka - syn ten 13l jest w tym niezły ( sprawne ręce).
Mam dzieci z głowy a babcia pomoc.

Mąż zwykle w tym czasie siedział w domu i zniechęcał dzieci do wyjścia. Oczywiście byłby mile widziany.
Na wigilię przyjeżdża rodzina szwagra. Jest sporo osób.
W zeszłym roku nawet nikt się nie połapał że nie jesteśmy razem.

Tez się wkurzałam. Siostra mi wytłumaczyła, ze faktycznie moze mieć problem z wynajęciem.
Nie będę teraz tego drążyć. Agencje odpadaja. Konto ma wyczyszczone, debety na kartach do maxa. Do zapłacenia Vat 10 tys. - wlasnei wczoraj powiedział mi teść.
Jest niewiesoło. Dowała takie ceny, że klienci rezygnują. Próbuje wyjścz długów.

U ojca moze mieszkać do soboty.
W niedziele tesc urzadza urodziny, a jest to spotkanei religijne. Pieśni, modlitwy, płacze itd.
Chłopcy chodzili dawaneij z mężem ( z kolei ja robiłam awantury) - więc mi opowiadali co się dzieje.
Mieli przygotowane teksty z życzeniami - nie takei zwyczajne...
A inni uczyli się ich na pamieć.

Męża siostry przychodza tam sprzątać i ma ukryc sowje rzeczy, nikt ma się nie dowiedzieć że on tam jest.

Bet,

przepraszam, że napiszę Ci dosłownie. Nie interesuj się gdzie mieszka, jak sobie poradzi. To jest jego problem. Zajmij sie sobą. Jeżeli chcesz go pod swoim dachem -z tego co piszesz nie chcesz, to go zaproś. Jeśli nie, to zapomnij o tym problemie. Dla Ciebie najważniejsza powinnaś być Ty i Twoje dzieci.

On własnie ponosi konsekwencje swoich czynów. Daj mu się z tym zmierzyć. Niech się wykarze. Ciebie nie powinno intersować ile kosztuje wynajem, czy ma kolegów, czy nie. Myśl o swoim bycie, nie o jego.

To jest jego sprawa. Już nie Twoja. On wybrał taką drogę. Odetnij się od tego.

Swięta organizuj pod siebie i swoje potrzeby. Jak mąż będzie chcial, to sie przyłączy, jak nie to nie.

Pozdrawiam

PS Brawo, popłakałam się za śmiechu. Cudowna jesteś. I bardzo dobrze, że mu pojechałaś:)

Nie daję rady, wciąz się pokładam ze śmiechu.
5 rano , soprawdzam w internecie miss universum.
Mysle sobie no jak on tak moze, jeszcze mi się chwalic jakim jest mistrzem bo zarwał miss u. Mistrz!!!
Jeszcze mu napisałam: mistrz, bo zarwales miss u?!!!

Z tym gdzie mieszka to tak intersuję sie i nie intersuje.
Jak i co załatwi to mnie oczywiscie nie obchodzi,ale gdzie to już bardziej.
A ze mi opowiada, to dobrze.
Napisałam mu , ze ojciec to bardzo przeżył, podupadł na zdrowiu, wstydzi się przed rodzina i nie widzi jego skruchy.
Dla mnie najlepszym rozwiązaneim jest żeby mieszkał u ojca. Najtaniej i 2 minuty od nas.
Ale ojceic albo chce mi go wrzucić, albo nie za bardzo zalezy mu na naszym zejsciu się - kolejna reoria spisku:)

Mąz tego nie rozumie, bo przeciez tak mu zależało.
Może wydawało mu się, ze ojciec z wrazenia czerwony dywan przed nim rozścieli, że zrobił łaske.
Z tą łaską to też mu wypaliłam.

Oj,zebrał:)
Ale wiecie, przynajmniej szczerze się śmieję.

Tak się tym nie martwię gdzie się podzieję.
Tylko jak o 22 zobaczyłam jak podjeżdża samochodem to spanikowałam , ze będę go miała na głowie.

Ale szczerze to chciałabym żeby został u ojca jak najdłużej.

Nie przepadam za świetami. Nic na to nie poradze, może mam jakis uraz. Nigdy ich nie lubiłam.
Jeszcze zanim wyszłam za mąż dla mnie były smutne.
I jestem raczej tolerancyjna. Moje dzieci nie sa blisko Boga.
Przez te nasze spory, najstarszy syn jest raczej ateistą, młodszy też nie ma podstaw.
Mała nawet nie chce sie modlić.
Źle się stało, ale ja nie narzucam. Życie przed nimi.

Nie, Miriam, źle mnie chyba odebrałaś. Dzisiaj mam dobry nastrój. Tylko jest mi wstyd za siebie,ale tak na wesoło.

Coś mi chyb ato pisanei nei wychodzi.
Co ja takiego znowu napisałam, że brzmię jakbym się poddała.

Świętami i podejściem do wiary dzieci się za bardzo nie przejmuję.
Mam dystans.
Bywa, że o coś za bardzo się walczy , spina. Nie warto.

Z niczym się nie poddaję. Właściwie to jest tak jakbym chciała.
Mnie się nie spieszy. Powoli.
Chciałabym żeby mąż zaczął zbiżać się do dzieci.

My się chyba zbliżymy.
Nie napisałby mi Miss U , gdyby tak nie było.
Chyba, że po tym co odstawiłam ...

Jak to zrobić, jak to będzie to -  nie mam pojęcia. Jest daleko...
Ale oprócz tego jest nic się nei zmienia.
Dla mnei jest bardzo wążne, zeby było uczucie. Na takim gruncie można budować.
Zwłaszcza po tym co się wydarzyło. Resztę można dograć.
Ale dobrze jak to nie jest : bo są dzieci, bo tak wygodniej itd.

Tylko : tęsknię, brakuje mi Ciebie - to już ok ale jeszcze mało.
Ale czuję, że więcej jeszcze będzie.

Miriamm, i inne dziewczyny które tego potrzebujecie, życzę wam z całego serca, abyście słyszały takie słowa.
To może i mało, ale jednak badzo duzo. Przynajmniej dla mnie.
To zależy też jaka jest w nich siła.

W Wawie mam być w przyszły weekend (08.12), ale jeszcze nikt z rodziny nie wie, ze się gdziekolwiek wybieram.
Mam nadzieję, że uda mi się załatwić kogoś do dzieci.

Bet

nie jest źle,

jest normalnie w takiej sytuacji, trudno nie napisać, że tego można było się spodziewać bo to było do przewidzenia chociaż zapewne jakiś czas temu nie wierzyłaś w taki obrót sprawy.
Co go bardziej łamie: brak kasy czy opadłe klapki z oczu i szara rzeczywistość?
Swoją drogą to dla mnie trochę śmieszne, z luksusowym autem, kołdrą w tym aucie ale bez kąta do spania,
to i dobrze bo skrzydełka mu trochę opadną, zacznie chodzić po ziemi nie bujać w obłokach, to jest życie, czas na zapłatę.
Za wszystko w życiu się płaci, on chyba o tym zapomniał.

Zastanawia mnie postawa Twojego teścia. Nie znam ich kanonów wiary, ale dla mnie to hipokryzja -  wysprzątać dom, pochować, pozbyć się rzeczy syna bo urodziny i członkowie zboru przyjdą z wizytą.

Ja uważam i przekonałam się  o tym( zresztą zapewne nie tylko ja), że takie zamiatanie brudów pod dywan tylko przedłuża agonię. To jak z alkoholizmem czy innym uzależnieniem - nie można ukrywać takich faktów, trzeba być szczerym wobec siebie i środowiska wokół.

I jeszcze jedna rzecz - myślę, że ta miss erotica to ma bardzo wysoki pomnik w Twoich wyobrażeniach, zbudowałaś sobie obraz jej idealnej, nie do pokonania...  A jak zabierzesz z niej blond farbę, tipsy, makijaż, ekstra ciuchy to będzie zwykła dziewucha ze wsi, bez klasy, kasy, urody i inteligencji. Taka zwykła szara mysz próbująca podskoczyć na wyższą półkę,  której w tym pięknym przebranku to Ty chyba się obawiasz ale zapewniam Cię, nie ma czego, strach ma wielkie oczy i tylko tyle.
Przecież Ty już wygrałaś. Ona to wie i on też.
A Ty to wiesz?

I tak na marginesie:
przeczytaj swój wątek od początku - zauważ jak się zmieniłaś
dzieje się to ,czemu jeszcze tak niedawno nie dawałaś wiary.

Bet

Nie mogę czytać tego co piszesz. Cisną mi się na usta same przekleństwa.

Twój mąż nie ma prawa obciążać Cię swoimi problemami. to prawda, że to są Wasze problemy ale spowodowane przez niego. Dotkną Ciebie to jest pewne.

Wiem, że nie łatwo się odciąć i nie żałować drania. W końcu przeżyłaś z nim kawał życia ale przestań być taka Matka Teresa. Zobacz on nigdy Ci nie pisze o dobrych rzeczach, zawsze to jest narzekanie. Wysysa z Ciebie energię, a kiedy Ty go potrzebujesz to go nie ma. Nie ma go dla dzieci.

Piszesz, ze łatwiej jest zaufać. pewnie, że łatwiej tylko co zostaje kiedy to zaufanie zostaje raz po raz zdeptane?

Czy możesz na niego liczyć? Czy jesteś jego pewna? Czy zawsze kiedy tego potrzebujesz możesz się do niego dodzwonić? Ile razy zawiódł Ciebie a co najważniejsze Wasze dzieci?

Zastanów się nad tym zanim następnym razem zrobisz mu obiad.

I nie chodzi tu o satysfakcję ale o to żeby nie dać się wykorzystać.

Kochamkonwalie, ja musze liczyć na siebie i chyab o to chodzi, a zdeptane raz po raz zaufanie - no cóż.
Tak tego nie rozpatruję.
Jest jakaś wiara w człowieka i moze dlatego jest tez zaufanie.
Ode mnie zależy jak mocno będę przeżywac ewentualne rozczarowanie i czy będę się czuła wykorzystana.
Nie mam z tym chyba teraz problemu. Tak mi się wydaje.

Cos tam mi dzisiaj zostwił. Zapłacił pracowników, w przyszłym tygodniu ma przyjść więcej.
Nie panikuję.
Nie wiem co sie stało, ale teść zaprosił nas w niedzielę na obiad do restauracji. Proponował zebyśmy pojechali męża samochodem. Zapytałam potem męża czy chce jechać.
Nie wie. To niech się raczej zdecyduje, bo powinno się dać znać wczesniej i kupić kwiaty ( teść ma urodziny)
Najchętniej bym nie jechała, ale trochę nie wypada odmawiać.
Już jak zaprosił to uważam , że nalezy pojechać. Chłopcy czuję że będą stawiać opór.