poród-jak sobie radzić w trakcie skurczy

sisi---ja swojemu i lekarzowi ..porwałam fartuch..

Moj mąż z pewnoscią byl by bardziej zestresowany odemnie,dlatego wole zeby zostal ze starszym synem w domu niz mialabym sie jeszcze nim martwic ale kazdy facet jest inny

mężczyżni często się krępują zanim wejdą na porodówkę,ale jak już przekroczą ten próg i się oswoją jest oki.. Facet sam musi dojrzeć do takiej decyzji.. rozmawiaj z nim szczeże-a nóż sam zaproponuję poród rodzinny

karolinko...poród trwa..trochę... na pewno nie będzie tak,że będzie patrzył na twoje krocze w pełnym świetle.... mójw trakcie badania (rozwarcie) udawał,że patrzy w sufit... POZA TYM... jesteśmy dorośli i wierz mi całe skrępowanie mija...a w finalnym momęcie nawet nie będziesz myślała o tym czy patrzy czy nie...

to chyba go tam wkręcę ale zobaczymy jak to wyjdzie w praniu. nie wiadomo czy w ogóle będzie na miejscu jak się wszystko zacznie

zawsze jest osoba, która poda Ci wodę do picia, przemyje Cię wilgotnym ręcznikiem między skurczami, zawoła położną, kiedy odejdą Ci wody facet zawsze na coś może się przydać ale tylko wtedy warto go zaciągnąc na porodówkę, kiedy sam faktycznie tego chce...nie ma co na siłę...

od 6 chyba..tak mi się zdaję 30 tydzien...

wiem,że są nawet w 26 tygodniu zapisy.. u nas tak było...ale nie poszłam...

JA TEZ ZASTANAWIAM SIĘ CZY BRAC MĘŻA DO DRYGIEGO PORODU I MAM MIESZANE UCZUCIA Z JEDNEJ STRONY CHCIAŁBYM ŻEBY BYŁ PRZY MNIE I MNIE WSPIERAŁ ALE Z DRUGEJ TAK SE MYSLE PO CO ON MI TAM ,SA POŁOZNE A ON TYLKO GAPI SIE JAK JA CIERPIE I LEKARZ BADA CZY POŁOZNA UWAŻAM ŻE TO ŻENUJĄCE DLA KOBIETY I  NIEWIADOMO JAK NASZ MĘŻCZYZNA ODCZUWA TO WSZYSTKO W SWOICH ODCZUCIACH,POTEM MAMY PRETENSJE ŻE NASZE CHŁOPY NIE CHCA SIĘ Z NAMI KOCHAĆ ALE POWIEDZMY SOBIE SZCZEŻE CZY MY NA ICH MIESJCU CHCIAŁYBYSMY??:-)TERA CHYBA GO NIE WEZME HEHE ALE ZAWSZE MOZNA ZMIENIC ZDANIE:-)

gosiu---------- jeśli żenujące dla CIEBIE będzie badanie położnej przy mężu... to hm... nie jesteś gotowa na poród rodzinny trzeba się liczyć z tym,że w czasie badania,mąż nie zostanie wyproszony.

Gosiu... jesli się zna kogoś dobrze i się tej osobie ufa... zazenowanie mija

tak gosiu... rozmowa dużo pomaga,ja mimo wszystko cieszę się,że Mąż był przy mnie-kiedy było żle zrobił porządek- bo tak to niewiem czy ktoś by się mną zainteresował-wiesz gosiu,połozne są..ale one nie podadzą Ci wody za każdym razem.. nie podprowadzą do łazienki.. nie pomogą z prysznicem.. wszystko zależy też jaką osobą jesteś.. Ja np.wszyscy mi mówią że jestem twarda-i faktycznie w wielu sytuacjach radzę sobie super.. ale poród-przedłużający się był ponad moje siły-ten ciągnący się ból- o obojętne spojrzenia połoznych nie dodawały mi sił ! położne są miłe zazwyczaj..ale lciepłych gestów nie oczekujemy od obcych choć byśmy chciały Poród to wielki wyczyn dla ciała i psychiki

Jezu ja tez nie moglam chodzic jak mi kazały,złe juz byly na mnie ze sie nie staram ale nie mialam siły...mysle o tym czy wziac mojego czy nie...nie krępuje sie przed nim,mam gdzies co on se tam pomysli jak mnie zobaczy,,,zobaczymy jaka cena tego porodu,czy nadal tak drogo...

To sa szpitale gdzie jeszcze trzeba płącic za poród rodzinny? To chyba niezgodne z prawem nie wiem u nas w lęborku nic sie nie płaci, co do tego jaka jestem hehe czuje sie twarda nie płacze za byle czym czy psychicznie czy fizycznie ale jeśli poród sie przedłuża a mnie boili jak cholerka to macie racje rozkleiłabym się chyba że chłopa przy mnie nie ma,poprzenio mąż był to i tera bedzie chyba że sytuACJA NA TO NIE POZWOLI

dokładnie tak samo myśle jak Jabłonka ja nie czułam czegos takiego jak zażenowanie za to niegdy nie zapomne miny mojego A jak przecinał pępowinę i jaki był dumny

Cześć.

Na dniach będę rodzić. Chociaż termin się 'rozlazł' i pozostaje już tylko czekać. Długo się zastanawiałam nad tematem porodu z ojcem dziecka. Był czas, że bardzo mi na tym zależało, ale doszłam do wniosku, że Zuzce chyba nie zrobi to różnicy czy będzie tata czy nie podczas jej porodu - mi za to tak. Być może miałam nadzieję, że zbliży to ojca do niej, że zainteresuje się nią bardziej czy może nawet pokocha, ale właściwie - to chyba nie tędy droga a ja - hm, czy ja czułabym się komfortowo rodząc w obecności osoby, której nie ufam... Boję się porodu, boję się jak sobie poradzę, boję się samotności tam, na sali porodowej, boję się komplikacji... ale czy jego obecności nie bałabym się bardziej...

Oj, toksyczne, chore... nie jesteśmy razem od września praktycznie, gdy uciekłam od niego z powodu przemocy psychicznej... to osoba chora psychicznie... niby od miesiąca 'chce' to naprawiać... ale ostatnio dowiedziała się jego ex-żona o mnie i ciąży (ukrywał to przed nią do tej pory...), wkurzyła się a on od razu przestał się interesować Zuzą... no i wyszło na jaw parę niefajnych kłamstw... właściwie ma wrażenie, że ten cały związek z nim to jedno wielkie kłamstwo. Byłam pocieszeniem po prostu po rozstaniu z żona i tyle... Nie powiedział mi prawdy odnośnie ich rozstania... zresztą, domyślam się, po tym co potrafił wymyślać na mój temat, że i to co o ex opowiadał jest jednym wielkim kłamstwem - chociaż, jedno jest prawdą, że go zdradziła. To się zdarzyło parę lat temu ale z tego powodu ojciec Zuzy ma problemy psychiatryczne... mnie też oskarża o zdrady.... do Zuzy - jak mówi - nie chce się przywiązywać, ponieważ nie wierzy, że to jego... z kolei to jemu zależało na tym, aby być podczas je porodu... same skrajności.

Mi w trakcie skurczy najbardziej pomagało myślenie o tym jak mam oddychać. Skupiałam się na tym żeby wdychać powietrze przez nos, a wydychać ustami. Starałam się nie myśleć o tym jak mocno boli. Chodzić w trakcie skurczy nie umiałam, najlepiej je znosiłam na siedząco.

A co do porodu rodzinnego to jestem całkowicie za!! mój mąż był przy mnie-była to nasza wspólna decyzja, chociaż przyznam, że bardzo mi zależało żeby był ze mną. Bałam się porodu, bólu, tego co nieznane, bo w końcu to był mój pierwszy poród i nie wiedziałam co mnie czeka i jak to wszystko wygląda. Cieszę się, że mąż zdecydował się być przy mnie, choć wiem, że miał wątpliwości czy da radę.
W czasie porodu mąż stał przy mojej głowie chociaż i tak co nieco widział, bo nie ma przecież żadnej zasłonki żeby nie było nic widać, a poza tym przecinał pępowinę, więc stanął tam gdzie siedziała położna odbierająca poród i zobaczył jak to wszystko wygląda od tamtej strony. Był nawet przy tym jak lekarz zakładał mi szwy, choć wtedy większą uwagę chyba zwracał już na Rafałka niż na mnie A jak wychodziła główka to położna powiedziała: "widzi tatuś główkę?" i mąż zerknął ale po porodzie powiedział, że widział tam tylko coś fioletowego
Mąż też się cieszy, że był przy porodzie i że mógł mnie wesprzeć chociaż psychicznie heheh jak przyszedł na porodówkę to ja skakałam na piłce i miałam już 4cm rozwarcia, przywitał się ze mną, usiadł sobie koło mnie na krzesełku, chwycił za rękę, wypytał jak się czuję i w ogóle a później powiedział zdanie, które zapamiętam z tego dnia chyba do końca życia, a mianowicie: "wiem, że to teraz nie ma znaczenia, nie wiem czy zauważyłaś, ale byłem u fryzjera i się ogoliłem" hahahha jak to powiedział to zaczęłam się śmiać na głos i wypachnił się swoim najlepszym perfumem
Myślę, że mąż czy partner przy porodzie to wielkie wsparcie nawet jak nic nie mówi i nie robi, ważne, że jest a co do zażenowania, to ja się wcale nie przejmowałam że mąż może sobie o mnie coś źle pomyśleć albo, że po porodzie przestanę go interesować w sprawach seksu.
Dziś jestem 2 tygodnie po porodzie, a mąż już mówi, że chciałby już być ze mną naprawdę blisko

A ja się boję porodu mimo że już dwa razy rodziłam i bez problemu. Chciałabym urodzić w domu, ale boję się, że w razie komplikacji coś się stanie złego z dzieckiem albo ze mną. Przy poprzednich porodach mąż był przy mnie. Czy byłam zażenowana? Początkowo tak, zwłaszcza gdy położna przy przyjmowaniu do szpitala kazała mi wyjąć i pokazać jej wkładkę, którą miałam w majtkach (przy mężu). Krępujące to było, to tak jakbym miała w czasie okresu zmienić podpaskę przy mężu. Nie jestem pruderyjna, ale fakt faktem, nie lubię gdy obce osoby zaglądają mi między nogi, czułam się tak, jakby moje ciało od pasa w dół stało się własnością szpitala, a nie moją intymną strefą. Tym razem chcę chcę pojechać do szpitala dopiero, gdy skurcze będą częste i konkretne. Chcę urodzić sama, bez wskazówek położnej, bez zastrzyków i zbędnych interwencji medycznych. Przy pierwszym porodzie położna kazała mi przeć, ale ją olałam (nie miałam siły powiedzieć, ze akurat nie mam skurczu). Lekarz na szczęście okazał się mądry, kazał położnej dać mi spokój, powiedział, że sama sobie poradzę czy coś w tym stylu. I faktycznie, chwilkę czekałam na skurcz, skupiłam się na swoim ciele i wtedy poszło szybko. Chyba najlepiej wczuć się w swoje ciało i zaufać sobie samej. Ja zamierzam teraz tak zrobić. Jakoś trzeba przez to przejść, już niedługo.

Muszę Ci powiedzieć, że najgorsze co możesz zrobic teraz to słuchać tego jak miały koleżanki. Każda coś od siebie dołoży i okaże się, że pół roku chodziły z otwartą raną na pipce ;-)

Położna, do której chodziłam w czasie ciąży zalecała codzienne smarowanie oliwką perineum (odcinek między odbytem, a wejściem do pochwy), pomagać ma to w uelastycznieniu tkanek, sprawia, że będą bardziej odporne na rozciąganie. W Twoim przypadku to już za późno ;-)

Możesz rzecz jasna odmówić wykonania cięcia, ale wiąże się to z tym, że popękasz brzydko i nieregularnie. Samego cięcia nie poczujesz, potem co prawda możesz czuć kiedy będziesz szyta, no i kilka tygodni po porodzie jest lekki dyskomfort podczas siedzenia i w pierwszych dniach kiedy masz parcie na stolec, ale nie jest to tragedia. Szwy są rozpuszczalne, może być tak, że zostaną na wierzchu ich końcówki, będzie je czuć przy dotyku. Nie wiem jak jest w Polsce czy położna je usuwa czy po prostu odpadają z czasem same. Jak będzie dobrze dbać o ranę, wietrzyć i podmywać się to nie masz się czego obawiać.

Trzymam kciuki za szybki i bezbolesny poród :-)) to już pewnie na dniach, jeśli nie na godzinach ;-)

Dzięki Ci bardzo, :*
to nie brzmi aż tak źle jak 6 miesięcy, ale nadal nie spodziewam przyjemności.

Mam nadzieję, że masz rację i będzie to kilka godzin. Już jest mi tak ciężko i nie wygodnie, a maluch się wcale nie śpieszy.

Tak przy okazji, czy któraś z Was zna jakieś domowe sposoby wywoływania skurczy/porodu?
Słyszałam o spacerach (i próbowałam ale już zbyt ciężko mi wędrować znaczne kilometry), próbowaliśmy seksu, gorące prysznice, ananas (aż mi zbrzydł) i intensywne prace domowe (jak szorowanie podłogi itp) i nic nie pomaga. Jużod rana siedzę na forum i staram się wyłuskać odpowiedzi na moje pytanie ale nic.
Wiem, że podczas porodu przyszłe mamy mają skakać na piłce by przyspieszyć rozwarcie, ale nie wiem czy jest moze trochę za wcześnie.
Bardzo proszę o pomoc.

Przy mnie również był ojciec dziecka dużo mi pomógł,podawał wodę trzymał za rękę potem robilismy razem przysiady,stał za mną z tyłu i gdy się podnosiłam to mnie trzymał bo byłam tak słaba,skurcze miałam straszne,zanim trafiłam na porodówkę to byliśmy pod prysznicem to dużo pomogło.Skurcze nie były tak mocne.sam poród trwał krótko jakies 20 minut,ale niestety miałam nacięte krocze i to był największy ból wtedy to się rozdarłam na cała sale haha

proszę o zamknięcie Tego wątku

mam nadzieje,że mederatorka tu zajrzy i spełni moją prośbę .

                                                                                dziękuje.

ya

lena - hm.. to było jakiś czas temu wątek umarł śmiercią naturalną... choć bardzo dawno temu założony widziałam kilka podobnych..na ten sam temat

Ja obiecałam sobie, że zapiszę się do szkoły rodzenia. Przynajmniej będę wiedziała jak się zachować w tym ważnym momencie:)

po prostu rodziłam, jakoś nie byłam w stanie dobrze oddychać...ani myśleć o tych wszystkich zasadach, jak się rodzi, człowiek po prostu się napina z bólu. ja nie potrafiłam, ale może każda kobieta ma inaczej.
ps. a i tak jako pierworódka urodziłam szybko, mimo tych oddechów.