mikkamo,
przyznam, że Twoja opowieść zdumiała mnie. Moje zdumienie i zadziwienie dotyczy Twych decyzji dotyczących Ciebie i Twych bliskich.
Oczywiście przyznaję, że dzieciństwo miałaś trudne, że wg Twych słów nie zaznałaś miłości rodziców. Współczuję. Ale mając 44 lata w dalszym ciągu zasłaniać się przeżyciami dzieciństwa i rodzicami, to gruba przesada. Od dłuższego czasu dokonujesz swoich wyborów, podejmujesz decyzje w swoim imieniu. Nikt nie stał przy Tobie i nie przystawiał do głowy pistoletu.
Napisałaś na koniec tak:
(...)jakie mam szansę na 'dobry' związek. Skrzywdziłam moje dzieci. Zdradzam jak mój ojciec. Koncentruję się na sobie jak moja matka. Błędne koło. Boję się o dzieciaki. Nie pokazałam im jak tworzyć rodzinę. Nigdy nie wydobędę się z tego koszmarnego poczucia, że zawiodłam jak tylko się dało. A chciałam tylko żyć inaczej niż moi rodzice.
Dużo zależy od C i e b i e.
Możesz tkwić w starych schematach. Możesz do końca swego życia rozpaczać nad sobą, nad swymi wyborami, winić się za to, w jakich warunkach żyły Twoje dzieci. Czyli cały czas mieć oczy zwrócone wyłącznie na siebie.
Możesz też zacząć żyć inaczej. Możesz wziąć odpowiedzialność za własne decyzje (nota bene, i tak to Ty ponosisz odpowiedzialność, czy tego chcesz, czy nie). Możesz przeprosić swoje dzieci za własne błędy. Możesz wyjść z błędnego koła. Tylko... czy chcesz?
Zanim odpowiesz sobie na to pytanie wiedz, że "chcę" to stwierdzenie charakterystyczne dla dzieci. Dorośli idą za swoim "chceniem" i podejmują decyzje. Pamiętaj też, że brak decyzji jest również decyzją.
I już kończąc.
Przeczytaj ze zrozumieniem zdania, które umieściłam w mej sygnaturze. Mam wrażenie, że świetnie do Ciebie pasują.
