Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD » Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia
Strony Poprzednia 1 … 6 7 8 9 10 … 37 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Ech musze skupić się na robocie, bo inaczej to skończę w pokoju bez klamek.
U mnie od wczoraj generalnie wielki krok do tyłu. Nie mam juz siły, tkwie w tym cholernym uczuciowym trójkącie. A jak powiadają trójkąt to najbardziej stabilna figura geometryczna.
Mam na dzień dzisiejszy ochotę pieprznąć wszystko i zacząć nowe życie!
Nie mam motywacji, żeby walczyć!
Podobne tematy
Powiem krótko; sprawozdania ;-((((((((((((((((((((((( odezwe sie później...
Monia... co sie dzieje? pisz, opowiadaj, wywal z siebie.. Ja też mam gorszy dzień....( i nie mam na myśli sprawozdań)...
... dodam jeszcze.. czasami czytuje wątek o kkzb.... z testu wynika ,że też jestem taką kobietą............... tak mnie olśniło ostatnio............
Monia... co sie dzieje? pisz, opowiadaj, wywal z siebie.. Ja też mam gorszy dzień....( i nie mam na myśli sprawozdań)...
... dodam jeszcze.. czasami czytuje wątek o kkzb.... z testu wynika ,że też jestem taką kobietą............... tak mnie olśniło ostatnio............
wcale nie jestes:) Pozwolilabys Miskowi tak sie zajezdzic jak tam niektore kobitki opisuja swoich pseudo mezow? W zyciu, jak Cie znam Malwina, Misiek nie ma z Toba wcale tak latwo:) I mam na mysli te wlasciwe utrudnienia, czytaj: asertywnosc.
Ja tez mam dola w sumie ale z innego powodu. Dopiero co wrocilam od lekarza, mala ma zapalenie uszu, ja spojowki, syn chrycha jak stary gruzlik, Krecik i Fiona jeszcze sie jakos trzymaja. Masakra, lazaret nie dom mamy. No i z sobotnich nart nici, bo po pierwsze znowu musze cyngle nosic az do zagojenia oka, po drugie z zimy zrobila sie jesien i znow pada..ale deszcz:(
A wy Malwina z Monia, co tak smutnie dzisiaj? Panowie wam rozrabiaja czy znowu te eksy powylazily jak dzdzownice po deszczu?
E tam!
Napiszę, jak sie trochę wyciszę (ale mi się rymło)!
Generalnie Malwina ma lepiej bo tamta, to jednak exowa, do której Misiek nic nie czuje.
A u mojego ta ona jest na wątrobie cały czas. Nawet jeśłi mój M jest teraz wobec mnie fair (taką mam nadzieję).
Kurde, czy ja dużo wymagam? Bo chcę mieć wyłącznośc na jego uczucia?
I co mam uśmiechać się? Ładnie wyglądać i błyszczeć popisowymi figurami w wyrku licząc, ze mój małżonek zapomni o tamtej? Dupa, nie zapomni bo ma ją tam kurde pod nosem!
Ech teraz to nawet figur w wyrku nie moge bo mi sie coś niecoś przyplątało (za dużo basenu) i się kuruję.
Mieliśmy wczoraj dość ciężką rozmowę, a raczej monolog z mojej strony.
Może się przerzucę na wątek "Mój wymarzony rozwód" ...kurde!
Mussuka dużo zdrówka dla wszystkich!
zaraz zaraz, bez paniki. Co to znaczy , ze ma ja na watrobie? Wyrosla mu tam jak wrzod?
Czy on o niej z Toba rozmawia w domu? Opowiada jakies historie, wspomina, mowi, ze nadal cos czuje do niej? Chodza razem na lunch, na kawe w pracy? Czy po prostu mija ja czasem w biurowcu na korytarzu? Uscislij to jakos bo nie wiadomo o co z ta watroba biega.
E tam!
Może się przerzucę na wątek "Mój wymarzony rozwód" ...kurde!
Zapomnij!
Nikt Cię stąd nie wypuści. I to nie tylko dlatego, że tamten wątek nie jest dla Ciebie!
A pytałaś M. co on czuje spotykając swoją eksową na biurowym korytarzu np?
Malwino, na to forum trafiłam właśnie przez wzmiankę kkzb, ale na szczęście dobre dusze szybko mi to z głowy wybiły. I tak sobie teraz myślę, że może my mimo wszystko jesteśmy kzm, a nie kzb dla naszych drugich połówek.
Mów, co Cię znowu trapi.
Mussuko, dużo zdrówka. Przesyłam buziaki do Krecikowa.
E tam! Może piją te kawę a może nie!
Dziś mam to w doopie!
Jak mi przejdzie to sie tu wyżalę.
Bo teraz to chybabym przegrzała klawiature w pracy i rozmemłała sie na dobre!
no i masz babo placek, i Monia i Malwina buzie daly w ciup, oblozyly sie papierzyskami i kaza czekac, az im wena wroci i wyleja pare wiader pomyjow na swoich panow i ich dawne, doszle i niedoszle kochanki.
mam nadzieje, ze to chwilowy kryzys i ze jutro najpozniej powrocicie do tematu wodki, zagrychy, seksu i samby. Bylo o wiele weselej jak sie ta sliwowica, malibu i inne trunki wirtualnie laly w gardla nasze.
ja niedlugo spadam do domku, zakroplic sobie, ale oczy tym razem. a na dworzu ulewa jak w listopadzie, brr:(
dziś tu tylko zerkam.. ale może wieczorem się..uaktywnie..potrzebe mam powiedziec co nie co o mojej wątrobie...a narazie sprawozdania..wrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Monia.. a Ty sie trzymaj.. USZY do góry ;-))
Mussuko zdrowia dla wszystkich i czosnek!!
Greeenntea.. na szczęście się jakos trzyma.. ;-)))
Mussuko zdrowia dla wszystkich i czosnek!!
czosnek na uszy albo spojowke? dzieki..juz i tak pieka:) Tobie bardziej sie przyda na te watrobiana wampirzyce Miska;)
Pffffff, już mi papierzyska uszami wychodzą, ale może to i lepiej. Przynajmniej nie myślę, że dziś czwartek i jakoś się trzymam. Póki co. Zobaczymy co będzie po powrocie do domu, a wiedziona złymi doświadczeniami w tej kwestii, mam złe przeczucia.
Postanowiłam jednak skupić się na odgruzowaniu domu po dwóch dniach nieobecności i nadrobieniu zagległości. I pewnie czeka mnie kontunuacja rozpoczętej w poniedziałek rozmowy z rodziną na temat moich i P. planów. Trzymajcie kciuki, żeby mnie nie wywalili z mojego własnego gniazda. Życie jest pełne dylematów.
Trzymajcie się kobitki.
Do jutra.
Hej dziewczynki! Wpadłam na chwilkę! Za dużo nie popiszę, bo mój małż siedzi obok i gapi się na Eurosport i ekscytuje się dartem. A nie lubię jak mi ktoś zezuje na ekran.
Malwinko, miałaś wpaść a Ciebie ni ma!
A o co kaman ze mną? Generalnie ciągle o to samo.
Po pierwsze: on cały czas do tej niuni coś tam czuje;
Po drugie: wkurza mnie, że razem pracują, przez co podsyca te swoje rozmemłane uczucia do niej, bo nie wierzę, że jest inaczej. Nic oczywiście o niej nie gada, a jak zapytam, to słyszę, że tylko sobie cześć mówią albo o pogodzie pogadają.
Tylko idiotka by uwierzyła, a za taką się nie uważam!
Po trzecie: podajcie mi chociaż jeden powód, dla którego powinnam siedzieć i czekać nie wiadomo jak długo aż mu przejdzie. A jak nie przejdzie? Pół roku minęło jak przestali ze sobą coś tam....kręcić..
Po czwarte: kurde, dlaczego nie chce chłop gadać o tym co on czuje. Ja nie mam z tym problemu. Ale kurde problem jest nasz wspólny. Ja mówię co przeżywam, co czuję.. a od niego tylko słyszę, że zepsuł, że zawiódł, że spartolił, itepe itede. Chciałabym wiedzieć co w tym jego zakutym łbie siedzi. Nie chcę, żeby się wiecznie kalał, a żeby wreszcie zaczął ze mną rozmawiać. Mam wrażenie, że to udawanie, że wszystko jest tak jak kiedyś mu pasuje. A mi nie do choinki!!!!!
Po piąte: wiem że chce dobrze, stara się, ale to jego staranie to dogadzanie. A to dobre winko przyniesie, a to jakiś pyszny obiadek zmontuje, a to kolacyjkę pod nos podetknie. Wszystko miło, fajnie. Generalnie zawsze pomagał, ale teraz to już na maxa. Z młodą się bawi a mi każe odpoczywać. Czujecie? Chce zagłaskać kotka! Przez to jedzonko to już mi schudnięte 5 kg wróciło.
Po kolejne: pytacie skąd wiem, że coś to niej czuje ciągle? Bo jak mnie dopada dół i ryczę, że chciałabym mieć jego uczucia na wyłączność, on gada, że ma nadzieje, że kiedyś tak będzie. A ja mam już dość czekania na to kiedyś!
A tak w ogóle to mu wygarnęłam, że powinnam po jego wyznaniu, że zakochał się w innej poprosić aby spakował się i wyniósł z domu. I dopiero jakby przemyślał wszystko, dopiero jakby minęła mu ta mięta do tamtej, wtedy ewentualnie powinnam pozwolić łaskawie zawalczyć o mnie. I oczywiście bez gwarancji, że się uda. A tak? Cały czas wiernie jak ta głupia Penelopa byłam na miejscu, przerażona, że wali mi się świat, że sobie nie poradzę, że świat mi się przecież skończy jak mnie zostawi, że córka będzie płakać. Totalnie głupie i upokarzające podejście do życia.
Ktoś może powiedzieć, że wygrałam walkę o swoje małżeństwo.
Doopa, nie wygrałam. Ciągle tkwię w punkcie wyjścia.
A jak już mam wszystkiego dosyć, wtedy myślę, że powinnam sobie teraz hedonistycznie poużywać życia! Bo właściwie w imię czego miałabym całe życie być taka porządna?
Przypomniał mi się film "Pod słońcem Toskanii". Na pewno znacie! Główna bohaterka, zdradzona przez męża, za namową przyjaciółek wyjeżdża do Włoch, do pięknej Toskanii. I jest taki moment, że poznaje przystojnego Włocha, spędzają cudowne chwile, szalony seks. Ona wraca do swojego domu i skacze po łóżku, całuje obrazek Matki Boskiej i skacze po łóżku z radochy, że wciąż ma w sobie to coś, ten seksapil..... Ja też tak chcę!
Dziewczyny sorry bo jednak się rozpisałam! Mam nadzieję, że nikt nie zasnął w połowie tak jak mój małż przy darcie!
Spróbujcie sie wczuć w moją sytuację i doradźcie cośkolwiek bo zwariuję!
ps. jeśli coś nieskładnie napisałam to winię whisky z colą, którą popijam sobie, bo właściwie co mi w życiu pozostało!
Pa!
ps.2 przez to wszystko to tylko dodatkowe zmarszczki mi doszły, wory pod oczami, kilogramy i wrzody na żołądku
(...)
Po czwarte: kurde, dlaczego nie chce chłop gadać o tym co on czuje. Ja nie mam z tym problemu. Ale kurde problem jest nasz wspólny. Ja mówię co przeżywam, co czuję.. a od niego tylko słyszę, że zepsuł, że zawiódł, że spartolił, itepe itede. Chciałabym wiedzieć co w tym jego zakutym łbie siedzi. Nie chcę, żeby się wiecznie kalał, a żeby wreszcie zaczął ze mną rozmawiać. Mam wrażenie, że to udawanie, że wszystko jest tak jak kiedyś mu pasuje. A mi nie do choinki!!!!!
(...)
Twój mąż właśnie cały czas mówi to, co ma w głowie. Mówi, co myśli. Uczucia mamy w sercu, a mówienie o tym dla mężczyzn to sztuka, czasem nieosiągalna.
Proponuję, byś rzeczywiście zajęła się sobą. A nie sobą w kontekście swego męża. szczęście ma się w sobie i nie jest ono uzależnione od drugiego człowieka. No, chyba że jest się uzależnionym.
smutnamonia napisał/a:(...)
Po czwarte: kurde, dlaczego nie chce chłop gadać o tym co on czuje. Ja nie mam z tym problemu. Ale kurde problem jest nasz wspólny. Ja mówię co przeżywam, co czuję.. a od niego tylko słyszę, że zepsuł, że zawiódł, że spartolił, itepe itede. Chciałabym wiedzieć co w tym jego zakutym łbie siedzi. Nie chcę, żeby się wiecznie kalał, a żeby wreszcie zaczął ze mną rozmawiać. Mam wrażenie, że to udawanie, że wszystko jest tak jak kiedyś mu pasuje. A mi nie do choinki!!!!!
(...)Twój mąż właśnie cały czas mówi to, co ma w głowie. Mówi, co myśli. Uczucia mamy w sercu, a mówienie o tym dla mężczyzn to sztuka, czasem nieosiągalna.
Proponuję, byś rzeczywiście zajęła się sobą. A nie sobą w kontekście swego męża. szczęście ma się w sobie i nie jest ono uzależnione od drugiego człowieka. No, chyba że jest się uzależnionym.
Mimo wszystko druga osoba, ta najbliższa Tobie ma gigantyczny wpływ na szczęście Twoje własne.
Zajęła się sobą? To znaczy, że co? Każdy sobie rzepkę skrobie?
Nie każdy sobie rzepkę skrobie, tylko rób to, co sprawia Ci przyjemność.
A nie ciągle kątem oka sprawdzać, co robi i jak się zachowuje mąż i oceniać jego zachowanie bezustannie.
Robiąc tak zamęczysz siebie.
Kurcze, Moniu, trudno coś na to zaradzić. Wielokropek ma rację, ale przyznaję, że to, co radzi jest bardzo trudne dla nas, kobiet, które zostały w jakikolwiek sposób skrzywdzone. Z drugiej strony, skoro już zdecydowałyśmy się dać im sznsę, a oni z niej korzystająjak należy, to może powinnysmy być konsekwentne. W granicach rozsądku oczywiście.
Jeśli prawdą jest, to co mówi Twój mąż, chyba faktycznie najlepszym rozwiązaniem byłaby zmiana pracy, dla Twojego i jego spokoju.
Może faktycznie - jak mówi Wielokropek - zajmij się sobą i to w taki sposób, aby Twój mąż zauważył, że bardziej niż na nim (na Was) skupiasz się na sobie.
Malwina?
...Nic oczywiście o niej nie gada, a jak zapytam, to słyszę, że tylko sobie cześć mówią albo o pogodzie pogadają.
Tylko idiotka by uwierzyła, a za taką się nie uważam!
...
A tak w ogóle to mu wygarnęłam, że powinnam po jego wyznaniu, że zakochał się w innej poprosić aby spakował się i wyniósł z domu.
...
Ktoś może powiedzieć, że wygrałam walkę o swoje małżeństwo.
Doopa, nie wygrałam. Ciągle tkwię w punkcie wyjścia.
...
Przypomniał mi się film "Pod słońcem Toskanii". Na pewno znacie! Główna bohaterka, zdradzona przez męża, za namową przyjaciółek wyjeżdża do Włoch, do pięknej Toskanii. I jest taki moment, że poznaje przystojnego Włocha, spędzają cudowne chwile, szalony seks. Ona wraca do swojego domu i skacze po łóżku, całuje obrazek Matki Boskiej i skacze po łóżku z radochy, że wciąż ma w sobie to coś, ten seksapil..... Ja też tak chcę!
...
ps. jeśli coś nieskładnie napisałam to winię whisky z colą, którą popijam sobie, bo właściwie co mi w życiu pozostało!Pa!
ps.2 przez to wszystko to tylko dodatkowe zmarszczki mi doszły, wory pod oczami, kilogramy i wrzody na żołądku
Wiesz co? Myślę, ze faktycznie nie wygrałaś żadnej walki - Ty sama siebie wykończysz a małżeństwo przy okazji...
Tak naprawdę to żadnego kroku do przodu nie ma... Próżne gadanie.
"Siedzi dziadek z babcią i wygrzewają się na słoneczku. Nagle dziadek zaczyna okładać babcię... Ależ dziadku, za co? Bo jak Cię brałem to dziewicą nie byłaś..."
Babcia Monika też będzie okładać dziadka? Bez końca?
Powodzenia 
Wiesz co? Myślę, ze faktycznie nie wygrałaś żadnej walki - Ty sama siebie wykończysz a małżeństwo przy okazji...
Tak naprawdę to żadnego kroku do przodu nie ma... Próżne gadanie."Siedzi dziadek z babcią i wygrzewają się na słoneczku. Nagle dziadek zaczyna okładać babcię... Ależ dziadku, za co? Bo jak Cię brałem to dziewicą nie byłaś..."
Babcia Monika też będzie okładać dziadka? Bez końca?
Powodzenia
Tak na pewno łatwo teraz na mnie zwalić całą winę za potencjalny rozpad mojego małżeństwa!
Ale to nie ja tu zawiniłam! A to co czuję to chyba naturalne prawda?
PYTAM PO RAZ KOLEJNY!
Czy to zbyt wiele, pragnąć miłości swego męża tylko dla siebie?
Anhedoniu tekst o babci nietrafiony, bo możnaby tak powiedzieć, gdyby uczucie męża to tamtej było przeszłością a ja latami bym to roztrząsała. Wtedy mogłabym Ci przyznać rację!
Dzień dobry.
Zaglądam do Waszego wątku.
Wszystko o czym Panie piszą jest naturalnym następstwem zdrady jednego z partnerów.
Tego się nie zapomina, nigdy.
Zachowanie partnera smutnejmonii wskazuje na kompletny brak dojrzałości.
On nie umie, albo co bardziej prawdopodobne nie chce odciąć się od przeszłości.
Jeżeli taka sytuacja potrwa dłużej to Ty i Twój związek nie przetrwacie.
Jednak co gorsze stracisz szacunek dla siebie.
Pozdrawiam.:)
(...)A to co czuję to chyba naturalne prawda?
PYTAM PO RAZ KOLEJNY!Czy to zbyt wiele, pragnąć miłości swego męża tylko dla siebie?(...)
Jasne, że uczucia są uczuciami. Nie będę przeczyła temu, że czujesz to, co czujesz. I nikt przy zdrowych zmysłach Twoim uczuciom nie będzie przeczył.
Wszystko to, o czym do tej pory pisałam, tyczyło Twych zachowań. Spoglądając bez przerwy na męża i ciągle oceniając jego zachowanie, ciągle zastanawiając się "czy to naturalne zachowanie, czy na pokaz", doprowadzasz siebie do sporej huśtawki emocjonalnej. Huśtawka jest świetną zabawą, ale nie w uczuciach. Zresztą przedawkowana prowadzi do torsji. Ty masz torsje co kilka dni. Może, dla swego zdrowia psychicznego, zrezygnuj z tego urządzenia?
Zajmij się, tak jak radziłam kilka godzin temu, sobą. Przestań zwracać uwagę na męża i jego zachowanie. Stań mocno i pewnie na własnych nogach, n i e z a l e ż n i e od decyzji męża.
Faktycznie Moniu, byłoby Ci łatwiej gdybyś miała jasność w ucziciach swojego męża, ale faceci chyba tacy są, że o uczuciach rozmawiać nie potrafią. Lepiej wychodzi im okazywanie, a my czasami tego nie doceniamy i doprowadzamy ich do zniechęcenia, a później mamy pretensje, że się nie starają.
Mam konkretne pytanie.
Czy zdarzają się sytuacje, w których mogłabyś podejrzewać, że się z nią spotyka poza pracą?
Znika z domu? Wraca później z pracy? Wyjeżdża gdzieś?
Faktycznie Moniu, byłoby Ci łatwiej gdybyś miała jasność w ucziciach swojego męża, ale faceci chyba tacy są, że o uczuciach rozmawiać nie potrafią.
przepraszam , ze i ja sie wtrace.
przeciez maz Moni caly czas mowi , co czuje
i do tego bardzo wyraznie.
Wedlug mnie prosty przekaz.
Greentea!
Mój mąż ma nienormowany czas pracy, więc godziny powrotu do domu codziennie są inne.
Rozmawiamy oczywiście o tym, do której jest w pracy, że musi tu czy tam podjechać. Normalka!
W trakcie trwania tego całego romansu też tak wyglądało, tylko że mówił żu jest tu a był gdzie indziej!
Ale nie o to w ty wszystkim chodzi! Wydaje mi się, że zbyt mocno to wszystko nim wstrząsnęło, to jak ja cierpię, że poniekąd nasza córka też przeżywa podświadomie. Myślę, że nie spotykają się! Nie sądzę, żeby umiał mi spojrzeć w oczy!
Mi bardziej chodzi o to, że nie umiem pogodzić się z tym, że on do innej coś czuje!
Ja mówię co przeżywam, co czuję.. a od niego tylko słyszę, że zepsuł, że zawiódł, że spartolił, itepe itede.
Takie ciągłe kajanie się może mieć na celu odwrócenie poczucia winy, ale nie musi.
Po kolejne: pytacie skąd wiem, że coś to niej czuje ciągle? Bo jak mnie dopada dół i ryczę, że chciałabym mieć jego uczucia na wyłączność, on gada, że ma nadzieje, że kiedyś tak będzie. A ja mam już dość czekania na to kiedyś!
Byłoby jaśniej, gdyby powiedział "Zrobię wszystko, żebyś znowu była pewna, że kocham tylko Ciebie", ale faceci miewają problemy z właściwym dobieraniem słów jeśłi sprawa tyczy uczuć, a zwłaszcza pod presją.
ps.2 przez to wszystko to tylko dodatkowe zmarszczki mi doszły, wory pod oczami, kilogramy i wrzody na żołądku
Witaj w klubie, hehe.
Coś mi się nie tak pocytowało, ale trudno.
Mój P. kiedyś na początku wygadał się na imprezie, że jego była go szantażuje odkąd się dowiedziała, że nie jest już sam. Trzepnęło mnie, ale przy ludziach nie chciałam dociekać. Po powrocie do domu wróciłam do tematu i na moje pytanie, dlaczego przestali się spotykać odpowiedział, że jego matka i jej matka nie tolerowali ich związku. Przetłumaczyłam sobie, że gdyby łączyło ich silne uczucie, byliby razem mimo wszystko. Czy słusznie? Skoro ciągle jest ze mną, stara się, żyje życiem moim i mojej rodziny, to chyba tak. A okazji do spotkań mają całe mnóstwo.
Przetłumaczyłam sobie, że gdyby łączyło ich silne uczucie, byliby razem mimo wszystko. Czy słusznie? Skoro ciągle jest ze mną, stara się, żyje życiem moim i mojej rodziny, to chyba tak. A okazji do spotkań mają całe mnóstwo.
Kurcze, to jest strasznie mądre co napisałaś!
Chwilowe mądrości, kochana.
Chyba mnie już trochę znasz...
Skoro Twój mąż się stara, zajmuje Tobą, dzieckiem, domem, zależy mu na Was najbardziej na świecie. Nie wiem, czy człowiek o w miarę normalnej emocjonalności byłby w stanie udawać przez tak długi czas. Gotować obiadki, przynosić winko - faceci są zbyt prości, żeby takie rzeczy robić na pokaz.
Odniose sie punkt po punkcie, bo napisalas tego epistolu sporo:)
A o co kaman ze mną? Generalnie ciągle o to samo.
Po pierwsze: on cały czas do tej niuni coś tam czuje;
Masz Roentgen w domu? Lubi ja, podoba mu sie ale zenic sie z nia nie bedzie. Takie to jego uczucie jest.
Po drugie: wkurza mnie, że razem pracują, przez co podsyca te swoje rozmemłane uczucia do niej, bo nie wierzę, że jest inaczej. Nic oczywiście o niej nie gada, a jak zapytam, to słyszę, że tylko sobie cześć mówią albo o pogodzie pogadają.
Tylko idiotka by uwierzyła, a za taką się nie uważam!
Dlaczego nie wierzysz? Masz jakies inne podstawy do tego, by podejrzewac, ze Twoj maz spedza godziny z nia na kawce i planowaniu wspolnej przyszlosci? Akurat. Romans byl i sie zbyl i mezczyzni reaguja nieco inaczej niz kobiety w takich sytuacjach. Otrzasaja sie jak psy po deszczu z jakichs tam uczuc, przechodza na d sprawa do porzadku dziennego i skupiaja sie na tym co naprawde jest wazne - praca i dom. Co nie znaczy, ze ona nagle zmienila sie w jego oczach w Babe Jage, smierdzi i on omija ja szerokim lukiem. Mile wspomnienie pozostalo ale jestem niemal na 99% pewna , ze tylko wspomnienie. No i jako kolezanke dalej moze ja znac i lubic.
Po trzecie: podajcie mi chociaż jeden powód, dla którego powinnam siedzieć i czekać nie wiadomo jak długo aż mu przejdzie. A jak nie przejdzie? Pół roku minęło jak przestali ze sobą coś tam....kręcić..
A jakie masz inne wyjscie? I co ma mu przejsc jak juz przeszlo? Pol roku to sporo i gdyby cos tam sie mialo dziac to juz by sie dzialo.
Po czwarte: kurde, dlaczego nie chce chłop gadać o tym co on czuje. Ja nie mam z tym problemu. Ale kurde problem jest nasz wspólny. Ja mówię co przeżywam, co czuję.. a od niego tylko słyszę, że zepsuł, że zawiódł, że spartolił, itepe itede. Chciałabym wiedzieć co w tym jego zakutym łbie siedzi. Nie chcę, żeby się wiecznie kalał, a żeby wreszcie zaczął ze mną rozmawiać. Mam wrażenie, że to udawanie, że wszystko jest tak jak kiedyś mu pasuje. A mi nie do choinki!!!!!
Chlop to nie baba i w przeciwienstwie do nas, mezczyzni nie rozmawiaja o sprawach nieistotnych, bylych, zbednych itp. A on widocznie za taki uwaza temat owego BYLEGO romansu. Powiedzial Ci juz wszystko co mial do powiedzenia na ten temat, pokajal sie, staje na glowie by Ci pokazac jak mu zalezy na Tobie (czyny wiecej znacza niz slowa) a Ty wkolo swoje - mow i mow. Monika, Ty wykonczysz go tym ciaglym mieleniem jednej pomylki, jaka popelnil. Ile razy czlowiek moze przyznawac sie do winy i brac ciegi za to? On sie w koncu zbuntuje i wtedy to naprawde bedziesz miala o co sie martwic. Sama swoim ple ple wpedzisz go w ramiona tamtej. Albo innej. Pojdzie tam sobie odsapnac od meczacej go stale zony.
Po piąte: wiem że chce dobrze, stara się, ale to jego staranie to dogadzanie. A to dobre winko przyniesie, a to jakiś pyszny obiadek zmontuje, a to kolacyjkę pod nos podetknie. Wszystko miło, fajnie. Generalnie zawsze pomagał, ale teraz to już na maxa. Z młodą się bawi a mi każe odpoczywać. Czujecie? Chce zagłaskać kotka! Przez to jedzonko to już mi schudnięte 5 kg wróciło.
Nie no, teraz to przegielas. Mezczyzna inaczej wyraza swoje uczucia niz kobieta. My gadamy, przytulamy sie, w oczka zaglagdamy, chcemy zapewnien, ze tylko my, na zawsze itp. I dalej gadamy o tej naszej wielkiej milosci. Tymczasem mezczyzna jesli kocha kobiete chce jej to okazac czynami: samochod jej umyje, scierpi kilkugodzinny maraton po centrum handlowym, ugotuje jej cos, zaplaci jej rachunek. Tak juz jest i nie ma co doszukiwac sie innego wytlumaczenia. Jakby mu na Tobie nie zalezalo to palcem w bucie by nie kiwnal tylko pichcil obiadki i kolacyjki tej drugiej.
Po kolejne: pytacie skąd wiem, że coś to niej czuje ciągle? Bo jak mnie dopada dół i ryczę, że chciałabym mieć jego uczucia na wyłączność, on gada, że ma nadzieje, że kiedyś tak będzie. A ja mam już dość czekania na to kiedyś!
To nie czekaj. Zrob cos, zeby to w Tobie zakochal sie ponownie i jak wariat. Amarek moze Ci podpowiedziec jak rozkochac mezczyzne a ja ze swej strony podpowiem Ci tyle. Przestan mlocic temat tej drugiej - juz na amen. Ugryz sie za kazdym razem w jezor jak bedziesz blisko. Wodki sie napij i idz skopac ogrodek albo tylek jakiemus wandalowi osiedlowemu ale nie odzywaj sie slowem w ww. temacie. Sam sie zdziwi za jakis czas co sie z Toba stalo- gwarancja 100%. To krok 1 - niepewnosc, czy Ci jeszcze zalezy. Krok 2 - to co proponuja inne panie - rob sobie dobrze. Rozpiesc sie wreszcie, nie reaguj na kazde spoznienie meza histerycznym placzem i pytaniami. Ni wypytuj, nie analizuj - badz usmiechnieta, zadowolona, skupiona na sobie, tak jakby kalafiorem Ci zwisalo co on tam sobie knuje czy czuje (chociaz w srodku mozesz sie bulgotac do czerwonosci). Dbaj o to bys czula sie i wygladala dobrze. Jak wtedy gdy on Cie poznal pierwszy raz. Piekna, tajemnicza, niezdobyta - jesli sadzisz, ze tak widzi te druga to postaraj sie i Ty taka byc. Zamiast wiecznie splakanej i gderajacej Moniki.
Masz rywalke? To stan wreszcie do walki jak na prawdziwa kobiete przystalo, pokaz mu jaka ma cudna i jedyna kobiete w domu. Chce tajemniczosci - to wybadz pare razy to tu to tam.., chce niezdobytej - to pare dni postu scislego nie zaszkodzi (wiesz o czym pisze:), chce pieknej - tez sie postaraj by to mial.
Zaloze sie, ze Ty sie juz sobie nawet sama nie podobasz, jestes gruba, brzydka, nudna, zmeczona, zapuchnieta - tak sie widzisz? A ona? Zgrabna, seksi, piekna, powabna... Kurcze, Ty tez taka jestes jak sie troche postarasz i przestaniesz ryczec jak przedszkolak a zaczniesz cos z soba robic. Ech, Monia, sama wiesz wiec co Ci bede trula. Zasmarkanej zony to nikt nie chce miec, wiec wciel sie powoli w te druga role i uwiedz swojego meza tak jak to kiedys zrobilas.
A tak w ogóle to mu wygarnęłam, że powinnam po jego wyznaniu, że zakochał się w innej poprosić aby spakował się i wyniósł z domu. I dopiero jakby przemyślał wszystko, dopiero jakby minęła mu ta mięta do tamtej, wtedy ewentualnie powinnam pozwolić łaskawie zawalczyć o mnie. I oczywiście bez gwarancji, że się uda. A tak? Cały czas wiernie jak ta głupia Penelopa byłam na miejscu, przerażona, że wali mi się świat, że sobie nie poradzę, że świat mi się przecież skończy jak mnie zostawi, że córka będzie płakać. Totalnie głupie i upokarzające podejście do życia.
Trzeba bylo wtedy wcielic to w zycie a nie teraz mu wygarniac. Bedziesz tak do usr..smierci grozic, przypominac, wypominac, oskarzac? Zostalas obok ale to wcale nie powinno wygladac tak, ze grzechy zostaly odpuszczone, wymazane i zapomniane. Ale takie wracanie do tego samego w trybie comiesiecznej pogadanki jest wykaczajace. Dla niego i dla Ciebie. Nie wybaczylas, nie zapomnialas, nie ufasz - powiedz mu to raz i jasno i SKONCZ. Niech wie, ze dluga droga przed niem ale niech nie musi wysluchiwac tego wkolo Macieju. To go jedynie zirytuje a nie napelni wiekszym zalem za grzechy i miloscia do Ciebie.
Ktoś może powiedzieć, że wygrałam walkę o swoje małżeństwo.
Doopa, nie wygrałam. Ciągle tkwię w punkcie wyjścia.
Bo wcale nie walczysz, siedzisz i placzesz. Zrob sobie jakis plan, strategie i zacznij ten boj. Ale rob to z glowa. Podobno kobiety sa przebiegle jak lisice i manipuluja lepiej niz jakikolwiek mezczyzna potrafi. No to uzyj tych naszych babskich zalet i maz o drugiej zapomni jak o te pierwsza bedzie musial zawalczyc. Zaden facet o dwie babki na raz nie bedzie walczyl. Taka walka jak ta Twoja obecnie to jest sado-masochizm.
A jak już mam wszystkiego dosyć, wtedy myślę, że powinnam sobie teraz hedonistycznie poużywać życia! Bo właściwie w imię czego miałabym całe życie być taka porządna?
Przypomniał mi się film "Pod słońcem Toskanii". Na pewno znacie! Główna bohaterka, zdradzona przez męża, za namową przyjaciółek wyjeżdża do Włoch, do pięknej Toskanii. I jest taki moment, że poznaje przystojnego Włocha, spędzają cudowne chwile, szalony seks. Ona wraca do swojego domu i skacze po łóżku, całuje obrazek Matki Boskiej i skacze po łóżku z radochy, że wciąż ma w sobie to coś, ten seksapil..... Ja też tak chcę!
A co ja wyzej pisalam? Seksapil, to nasza bron kobieca. Ty tez go masz ale schowalas do kufra i chcesz by teraz on bawil sie w podchody i sam go sobie znalazl. Nie tedy droga Monia. Pokaz, ze w Tobie tego seksapilu sa tony..ale nie tak latwo jest go dostac, trzeba sobie nan zasluzyc. Jeju, jak to rajcuje facetow - seksi kobieta placze mu sie pod nogami a on guzik moze z tego miec. A dlaczego? Bo ona ma wlasnie takie obecnie widzimisie. W glowe bedzie zachodzil, co sie dzieje, czemu nagle stalas sie goraca i zimna zarazem. Monia, pare takich numerow a maz bedzie na palcach piruety przed Toba tancowal..a o tamtej juz nawet nie pomysli z braku innych "zajec" w jego glowie:)
Dziewczyny sorry bo jednak się rozpisałam! Mam nadzieję, że nikt nie zasnął w połowie tak jak mój małż przy darcie!
Spróbujcie sie wczuć w moją sytuację i doradźcie cośkolwiek bo zwariuję!
Mniej myslenia, wiecej dzialania (tylko nie gadania!).
ps. jeśli coś nieskładnie napisałam to winię whisky z colą, którą popijam sobie, bo właściwie co mi w życiu pozostało!
jasne, jeszcze w alkoholizm wpadnij, to Ci z pewnoscia "uatrakcyjni" w jego oczach.
Pa!
ps.2 przez to wszystko to tylko dodatkowe zmarszczki mi doszły, wory pod oczami, kilogramy i wrzody na żołądku
super Monia - wlasnie to od czego masz zaczac - pozbyc sie w/w oznak rozmemlania. Bo go naprawde odstraszysz i stracisz. Wrzody tez masz?? to powazne.
No kochana Mussuko!
To mnie rozebrałaś na czynniki pierwsze!
Nie ma co! W tym ustępie masz kupę racji!
Wydrukuję sobie i będę czytać w chwilach, gdy mnie dopadnie dół!
Wydrukuję sobie i będę czytać w chwilach, gdy mnie dopadnie dół!
Zadnych dolow z laski swojej. Chyba, ze wilcze, na meza zastawione:)
Mam jeszcze jedno, ciut niedyskretne pytanie: a jak u Was z "tymi" sprawami? wszystko w porzo i jak za dawnych lat czy moze gorzej albo lepiej od czasu tego niewydarzonego flirtu?
Jesli Cie to krepuje to nie odpowiadaj, to tylko taki kolejny miernik uczuc mezczyzny:)
smutnamonia napisał/a:Wydrukuję sobie i będę czytać w chwilach, gdy mnie dopadnie dół!
Zadnych dolow z laski swojej. Chyba, ze wilcze, na meza zastawione:)
Mam jeszcze jedno, ciut niedyskretne pytanie: a jak u Was z "tymi" sprawami? wszystko w porzo i jak za dawnych lat czy moze gorzej albo lepiej od czasu tego niewydarzonego flirtu?
Jesli Cie to krepuje to nie odpowiadaj, to tylko taki kolejny miernik uczuc mezczyzny:)
No cóż! Ja zawsze miałam dość duży temperament, moje chłopię zresztą też niemały. Ja to wszystko wylazło, paradoksalnie było jeszcze goręcej. Aż czasem byłam na siebie zła, bo powinnam go może ukarać szlabanem na amory!
Ale co tam! czemu mamy sobie przyjemności odmawiać! Chociaż nie ukrywam, jak było mi tak już totalnie źle, to wiadomo różnie bywało, ale nie umiałam się "gniewać" dłużej niż dwa, trzy dni!
Eee, no to wszystko gra:) Na krotka mete, owszem, mezczyzni potrafia grac na dwa fronty i oddzielic dwien czesci ciala od siebie (oba mozgi znaczy sie) albo zagrzewac dwa loza w tym samym czasie. Ale na dlugo to zaden nie dalby rady tak inscenizowac wbew sobie goracego kochanka. Jak TU jest dobrze to i gdzie indziej jest:)
A jak pisalam o malym prowokowaniu, to nie mialam na mysli "braku seksu za kare" tylko takie wieczorne poparadowanie w jakims malym co nieco po salonie, pokrecenie tym i tamtym przed nosem pana a potem nagle..yaaawn (ziew) i "wiesz kochanie cos mi sie ostatnio nie chce, taka jakas spiaca jestem". Juz mial Cie w garsci a tu..blee, Monia nie chce. Ale bez obraz i gniewow, wtedy to wie, ze to za kare a tak to mozg zacznie parowac: co to sie cholera dzieje?:)) Jeszcze dodatkowo wyslij tajemniczy sms przed zasnieciem, nawet pusty, hi hi:) I tak pare razy, trudno, bromu sobie wez. Ale efekt bedziesz miala jak ta lala:))
Cześć dziewczyny. Witaj Monia.
Doskonale Cię rozumiem, nasze historie są takie podobne. Ostatnio gdy byłam na forum pisałam, że wyprowadziłam się z domu. Niestety zmusiło mnie do tego zachowanie mojego M. Przez całe pół roku męczyłam sie tak jak Ty. Niby wszystko było ok - pomoc w domu, obiadki, spacerki.....Ale myśli nie dawały spokoju, bo jak sie kogoś tak długo zna jak my swoich mężów to najmniejsza sytuacja niepasująca do codziennego schematu zaraz włącza czerwoną lampkę. Tak jak Ty miałam tysiące wątpliwości, myślałam co w tej pracy robią, o czym rozmawiają i sama sie nakręcałam. W moim przypadku poszło o to, że nasza umowa zakładała zero kontaktów prywatnych. A ponieważ mój M niestety nie dotrzymał umowy, mało tego kłamał i kombinował dalej, zostawiłam go sam na sam co by sobie to i owo przemyślał. Nie było mnie w domu dwa tygodnie. Dla mnie dłuuuuugie dwa tygodnie. Myślę, że mimo wszystko wyszło nam to na dobre. Doszliśmy do punktu w którym albo wszystko albo nic. Patrząc z mojej strony:
- uspokoiłam się, wiem, że nawet jak nie mam mojego chłopa na widoku i w nasłuchu świat się nie wali,
- przekonałam się, że jednak go kocham i on mnie też,
- ważne jest to co on robi dla mnie, dzieci i domu, a nie to co robi w pracy
- może to troche egoistyczne, ale mam teraz inne spojrzenie na temat - JA jestem ważna, staram się mówić otwarcie o uczuciach i obawach bez lęku, że coś spieprzę, albo urażę jego uczucia
- dałam mu wyraźnie do zrozumienia, że nie będę tolerowac kłamstwa i krętactwa,mają być tylko jasne sytuacje. Bo przez te pół roku rozmawialiśmy, ale ja zawsze miałam wrażenie, że te nasze rozmowy były takie "niedokończone", że mój M nie brał moich słów i próśb tak do końca poważnie.
Tak jak napisała Mussuka nie wracam do tematu, myśli są i pewnie długo będą, ale walczę ze sobą. Jak na razie jest ok i mam cichutką nadzieję, że dalej tak będzie.
Witaj Ewuniu!
Rozumiem, że wróciłaś do domu? A jak myslisz, czy ta rozłąka dała cos do zrozumienia Twojemu mężowi?
A próbował jakoś o Ciebie zawalczyć? Czym Cię przekonał, że wróciłaś?
Myslę, że bardzo przeżył to, że zniknęłam z domu. Chyba nie spodziewał się, że mogę to zrobić. Tak jak pisałam, przez cały czas miałam wrażenie, że nie do końca słuchał co do niego mówię, nie brał na poważnie moich słów. Terapia wstrząsowa chyba podziałała. Mam nadzieję, że nie będzie już krętactwa i kłamania.Porozmawialiśmy sobie, chyba juz tak dogłębnie na temat, ustaliliśmy pewne kwestie od których nie ma ustepstwa. Były nawet rozmowy na temat zmiany miejsca pracy:) temat wyszedł od M! Ale nie chcę, żeby pochopnie podejmował decyzję. Zobaczymy jak sie sprawy potoczą.
No to faktycznie wygląda na to, że facet zmądrzał. A tę jego myśl o zmianie pracy podsycaj.
Ciągle uważam, że co z oczu to z serca!
Powodzenia!
Dziewczyny kochane.. nawet nie mam czasu przeczytac co sie dzieje....bo walcze ze sprawozdaniami nadal..sooorki..
a taka jestem ciekawa ,że mało się nie posikam......................................................papapa może sie później uda..
Cieszyłabym się, gdyby ta baba zniknęła z horyzontu, jeszcze jak. Ale z drugiej strony w dzisiejszych czasach nie jest trudno utrzymywać kontakty z drugą osobą. Jest tyle róznych możliwości. Monia Tobie i mnie chodzi o to samo - o to, żeby to nasi panowie SAMI chcieli zrezygnować ze swoich znajomości. Bo to jest najpewniejsze rozwiązanie sytuacji.
Cieszyłabym się, gdyby ta baba zniknęła z horyzontu, jeszcze jak. Ale z drugiej strony w dzisiejszych czasach nie jest trudno utrzymywać kontakty z drugą osobą. Jest tyle róznych możliwości. Monia Tobie i mnie chodzi o to samo - o to, żeby to nasi panowie SAMI chcieli zrezygnować ze swoich znajomości. Bo to jest najpewniejsze rozwiązanie sytuacji.
KAŻDEJ chodzi o to samo 
Pytanie brzmi - czy JEST to realne? I jak do tego doprowadzić...
Czy wieczne marudzenie i zalewanie się łzami do tego doprowadzi? Zawsze można postawić ultimatum... ale wiąże to się z ryzykiem porażki. Nikt nie lubi jak coś się na nim wymusza - stąd ten dyskomfort.
Poza tym czy wymuszone decyzje są szczere? Każda musi zważyć wszystkie za i przeciw. I coś z tym ROBIĆ. Stanie w miejscu niewiele zmieni. A zasadniczo zmienić NA PEWNO można tylko siebie (lub swoją postawę).
ŻĄDANIE by on czuł co innego niż czuje też jest bez sensu - przecież same wiecie, bo o tym piszecie.
Mussaka, czapki z głów - rozpisałaś to co miałam na myśli tak jasno, że jaśniej już nie można
Powodzenia i sił życzę
uffffffffff. jestem po lekturze.. i co? jestem rozwalona na łopatki.. i jak zwykle pod wrażeniem..
Zycie mnie chyba momentami przerasta.. ja 43letnia prawie kobieta, z ogromem bagażu w postaci doświadczenia życiowego na koncie i pogubiłam się strasznie.
Monia... bardzo dobrze Cie rozumiem, do wszystkich swoich rozterek masz prawo, do niepokoju i stresu związanego z tym wszystkim.. ale przyznam tu rację przede wszystkim Mussace... nieocenionej w waleniu kijem po głowie... i Wielokropkowi... i powiem tak; zostaw ten temat.. i Twoja walka o małżeństwo ma polegać na pokazaniu swojemu mężowi jaką jesteś wspaniała kobietą, żoną, matką i kochanką...........Zaryzykuj i uwierz,że nie masz innego ( lepszego) wyjścia.. Nie traktuj tego jako rywalizacje bo; to WY .. Ty i Twój mąż macie przewagę!! macie lata wspólnego życia, macie wspaniałe dziecko, macie swoja przeszłość i teraźniejszość.. ONA nie da WAM rady...... chyba że zatrujesz wasze życie jej tematem............. Naprawdę na oczy Cie nie widziałam ale kochana to widać, słychać i czuć,że jesteś wspaniała Babką!! Zmień minimalnie chociaż swoją taktykę, zacznij zachowywać się inaczej, tak żeby mąż to zauważył.. uśmiechaj się do innych facetów, nie trzymaj się jego kurczowo, znikaj mu z pola widzenia, nie odbierz kilka razy telefonu...........musisz uzbroić się w minimalną chociaż dozę tajemniczości.. a z resztą sobie poradzisz..wierze w Ciebie.. wierze w Was.. Zobacz jak zrobiła Ewa.. super.. jestem pełna podziwu... zaryzykowała, postawiła wszystko na jedna kartę i wygrała... Wyobrażam sobie co przeżyła przy okazji ale warto było.. nie mam na myśli żebyś Mona swojego męża spakowała.. mam tu na myśli zero tematu!...
.........radze, mądrzę się. a sama zawalam swoje życie,, każdego dnia...medal dla mnie............
Witaj Malwinko!
Cieszę się, że udało Ci się zajrzeć na chwilkę!
Macie kochane wszystkie wiele racji, naprawdę i ja to wszystko rozumiem. Nawet wydrukowałam sobie post Mussuki i będę do niego wracać w ciężkich chwilach.
Tylko rozum rozumem a uczucia to zupełnie inna bajka.
Piszesz, że nie mam innego wyjścia tylko pokazać jaka jestem super pod każdym względem. I tu buntuje się trochę moja niesforna dusza. Bo to on spieprzył po tylko latach super życia a to ja mam nie wiadomo co udowadniać.
Wiem, że robienie sobie na złość jest szczeniackie. Mamy super przeszłość, rodzinę, dziecko, marzenia - tylko mówiąc wulgarnie oszczał to wszystko, gdy lazł w szkodę! I tego nie mogę mu wybaczyć. Wielu jego kolegów mówiło, że mój mąż to ma szczęście, bo jego żona pozwala mu na realizację dziwnych, szczeniackich hobby, pochłaniających sporo kasy, że nie robi scen jak on idzie na piwko, że jest taka na luzie, itp.. I jaka za to zapłata?
Jestem cholernie rozgoryczona, przykro mi po prostu tak najzwyczajniej w świecie. I nie ukrywam, że na dzień dzisiejszy mocno zrezygnowana. Zobaczymy co czas pokaże. Na razie wrzucę na luz, będę olewać to wszystko, zrobię sobie większe i mniejsze przyjemności.
A jak dalej się życie potoczy? Zobaczymy!
Przerasta mnie to wszystko niestety!
Powiedziałam sobie, że daje sobie sobie czas, parę miesięcy, może rok. Jeśli po tym czasie będę nadal tak się czuła jak się czuję dziś, to się po prostu rozstaniemy. I trudno, że będzie bolało.
Nikt nie mówił, że życie jest usłane różami!
Dziękuję Ci kochana za takie miłe słowa. Mam nadzieję, ze mój mąż też doceni to, że jestem fajną babką. Bo taka się czuję, wbrew niskiemu poczuciu własnej wartości, jakie przez to wszystko mam!
Malwinko! Mam nadzieję, że Ty i Twój Misiek dojdziecie do porozumienia i ta przeklęta exowa zostanie wystrzelona na księżyc z biletem w jedna stronę!
Pozdrawiam Cię i napisz co tam na Twojej wątrobie zalega!
Nawet wydrukowałam sobie post Mussuki i będę do niego wracać w ciężkich chwilach.
To ja o jakies dywidendy wystapie wkrotce:)
Tylko rozum rozumem a uczucia to zupełnie inna bajka.
Piszesz, że nie mam innego wyjścia tylko pokazać jaka jestem super pod każdym względem. I tu buntuje się trochę moja niesforna dusza. Bo to on spieprzył po tylko latach super życia a to ja mam nie wiadomo co udowadniać.
Wiem, że robienie sobie na złość jest szczeniackie. Mamy super przeszłość, rodzinę, dziecko, marzenia - tylko mówiąc wulgarnie oszczał to wszystko, gdy lazł w szkodę! I tego nie mogę mu wybaczyć. Wielu jego kolegów mówiło, że mój mąż to ma szczęście, bo jego żona pozwala mu na realizację dziwnych, szczeniackich hobby, pochłaniających sporo kasy, że nie robi scen jak on idzie na piwko, że jest taka na luzie, itp.. I jaka za to zapłata?
To Ty Monia chcesz sie teraz licytowac, kto winny a kto poszkodowany czy raczej skupisz sie na tym by jakies nauki z tego incydentu wyciagnac? Bo na nauke nigdy nie jest za pozno. Nie oskarzam Cie o nic, Boze bron, ale czy moglabys tak sama ze soba szczerze i do bolu przeanalizowac Wasz zwiazek na dlugo i krotko przed zajsciem, w trakcie i po? Czy cos sie zmienilo, czy mialas jakies niepokojace spostrzezenia w waszym zwiazku zanim maz sie oddal w rece kolezanki? Slowem, czy byliscie OBOJE i na 100% szczesliwi razem..czy moze jednak? To go nie usprawiedliwia w zadnym razie z popelnionego przestepstwa, ale warto czasem pogrzebac i we wlasnym obejsciu. Te wychodzenia, hobby..no niby wszystko cacy ale czy nie stanowily jakiejs proby ucieczki, znalezienia swezego oddechu..nie wiem. Widzisz, cos musialo byc, bo jakos ciezko uwierzyc, ze mezczyzna zakochany po uszy w swej malzonce, nagle idzie na party firmowe i lubudu..jak grom z jasnego nieba zakochuje sie w, dotad obojetnej mu, kolezance z pracy. Tylko nie rob tej analizy jak Sadu Ostatecznego nad nim czy soba, sama ze soba badz szczera. Moze faktycznie nie bylo nic..a moze byla jakas zadra i warto te nauke wykorzystac na przyszlosc. A jak nie bylo to przynajmniej rachunek sumienia bedziesz miala czysty:)
. Na razie wrzucę na luz, będę olewać to wszystko, zrobię sobie większe i mniejsze przyjemności.
Sprawdz last minute do Toskanii:)) Zawsze w takich kryzysach doradzam zmiane klimatu. I to doslownie:) Ale SAMA, bez niego.
A jak dalej się życie potoczy? Zobaczymy!
Przerasta mnie to wszystko niestety!
Powiedziałam sobie, że daje sobie sobie czas, parę miesięcy, może rok. Jeśli po tym czasie będę nadal tak się czuła jak się czuję dziś, to się po prostu rozstaniemy. I trudno, że będzie bolało.
Jak tak sie bedziesz dreczyc to i rok bedzie za dlugo. Sprobuj wykasowac mysli o niej i o nich na poczatek na tydzien, zajmij sie takim milionem rzeczy, zeby glowa od nich pekala i nie miala sily na nic innego. Zobaczysz, ze swiat sie nie zawali bez tej ciaglej rozpaczy z Twojej strony. A i maz odetchnie z ulga jak w domu normalna atosfera zapanuje. Jeden tydzien, drugi tydzien..przyzwyczaisz sie.Tylko popracuj nad tym.
Nikt nie mówił, że życie jest usłane różami!
No, nikt:) Pamietaj jednak, ze i roza ma swoje kolce wiec lepiej nie narzekac tylko cieszyc sie z tego co mamy.
Dziękuję Ci kochana za takie miłe słowa. Mam nadzieję, ze mój mąż też doceni to, że jestem fajną babką. Bo taka się czuję, wbrew niskiemu poczuciu własnej wartości, jakie przez to wszystko mam!
Jaaasne, nie ma to jak partnerka z niskim poczuciem wlasnej wartosci. Takich to chyba kazdy mezczyzna unika jak diabel swieconej wody. Na tym sie skup i nad tym pracuj a nie nad dywagowaniem co to bylo, po co, dlaczego, a moze nadal jest a jak nie ma to pewnie bedzie... Glowa by mi pekla od takich ciaglych mysli. Stalo sie, nie odstanie ale na tym koniec..ciagu dalszego nie ma i nie bedzie jak sie za siebie wezmiesz. W sensie emocjonalnym, bo inaczej to wiemy, ze fajna z Ciebie babka:)
Malwinko! Mam nadzieję, że Ty i Twój Misiek dojdziecie do porozumienia i ta przeklęta exowa zostanie wystrzelona na księżyc z biletem w jedna stronę!
Jak to moja cora (tez Monika) spiewa "one way chicken to the moon" (bo angielskiego dobrze jeszcze nie zna i ze sluchu spiewa:)
Pozdrawiam Cię i napisz co tam na Twojej wątrobie zalega!
Biedne te wasze watroby, jak nie alkohol to smutki i zolc na inne babsztyle:))
Przyszłam tylko się przywitać.
Taki mam w pracy zap....., że nawet poczytać nie mogę.
Ściskam Was mocno.
Do jutra.
PS. U mnie... jakoś kichowato, niby nic, a coś wisi w powietrzu. Fak, muszę rozgonić te chmury.
Pa.
No dobra!
Głęboki oddech, bo się z lekka zagotowałam!
Nie jestem aniołem! Jestem wredną skorpionicą, która ma swoje za uszami. Czasem zrzędzę o wieczny bałagan, o porozrzucane skarpetki o to czy tamto. Ale nie 24 h - przyznaj - każda z nas czasem gdera!
Nie raz nie dwa pytałam męża - co ma mi do zarzucenia? Uparcie twierdził, że nic. Myślisz, że nie miałby odwagi mi powiedzieć, a miał odwagę przyznać się, że polazł w szkodę? Nie sądzę!
Wiadomo, że po iluśnastu latach bycia razem nie latają już tak motylki po żołądkach. Wiadomo, że codzienny kierat czasem powoduje, że nie myślimy o sobie w takich kategoriach jak świeżo zakochani. Do tego dochodzą problemy zdrowotne, rodzinne, finansowe. Po prostu samo życie. Ale zawsze byliśmy dla siebie wsparciem.
Pamiętam, jak kilka lat temu w samego Sylwestra wylądowałam w szpitalu z córcią, przesiedziałam z nią tam cały miesiąc. Tęskniliśmy do siebie jak wariaci, przegadując pół nocy. I tak było zawsze! To nasze uczucie było silne i nigdy w to nie wątpiłam.
Uwierz mi, że rachunek sumienia robiłam nie raz przez te pół roku. Gdyby mąż powiedział mi, że brakowało mu tego czy tamtego, czy nie podobało mu się to czy tamto, łatwiej byłoby mi zrozumieć pewne rzeczy.
Hobby mojego męża jest z nim dłużej niż ja, więc nie sądzę, aby to była próba ucieczki ode mnie. Tak samo męskie wyjścia na piwko, które były mu potrzebne, tak jak dla mnie babskie ploty!
A to, że moje poczucie własnej wartości spadło to chyba normalne, bo trudno żeby miało wzrosnąć.
Ale nie martw się, nie łażę po domu potargana w wyciągniętym brudnym, dresie, z powodu tego, że mąż mnie zdradził.
Monia, nie musisz sie wsciekac ale mozesz, jesli to pomaga:)
Przeciez napisalam, ze ani Ci o nic nie oskarzam ani nawet nie wiem jak tam z Wami jest i bylo. To byla rada a nie oskarzanie. Jesli wszystko bylo cacy i kochaliscie sie na zaboj, to Twoj maz ma podzielnosc uwagi rozwinieta do 200%. A Ty , jak pisalam, spokojne i czyste sumienie.
Ale nie zawsze tak jest dlatego warto zastanawiac sie, skad takie skoki w bok (i nie o seks tu przeciez chodzi a o uczucie) sie biora. Stad podpowiedz takiej analizy.
Nikt tez nie zarzuca Ci rozmemlania doslownego (dres i papucie:) tylko rozmemlanie wewnetrzne. Tak, to moze i normalna reakcja ale czas zaczac z nia walczyc. Dla swojego i waszego dobra.
Wściekam się tak ogólnie, jak zawsze, gdy mi coś w życiu nie wychodzi!
Wiem, że o nic mnie nie oskarżasz. Masz rację - bo nie ma dymu bez ognia!
Ja bardzo chciałabym wiedzieć czego między nami zabrakło! Uwierz mi!
I zastanawiam się, skąd to wszystko! A on ciągle to samo - nie wiem!
Witam was wszystkie kobietki.Wydaje mi się ,że tu też jest moje miejsce.Dzieciństwo to moment który kształtuje całe nasze przyszłe życie.W moim domu rodzinnym niby było ok.ale nie pamiętam bym usłyszała kiedyś słowa kocham cię .Nie było czułości tylko wieczne kary i wiedza że liczy się tylko praca.Cokolwiek bym nie zrobiła zawsze mogło być lepiej .Dorośli zawsze mają rację ,nie wolno nigdy się sprzeciwiać ,bo to grzech.Nawet gdy byłam molestowana nie miałam odwagi powiedzieć o tym mamie.Wiedziałam ,że tego bardzo nie lubię ,ale słyszałam tylko że to zabawa ,że inni to lubią a ja i siostra jesteśmy jakieś nienormalne.Skoro to nic złego to nie mówiłam o tym .Tematy związane z seksem nigdy się nie pojawiły ,poza religijnymi .Dopiero po ślubie zrozumiałam ,że to było molestowanie .To że jestem coś warta zrozumiałam dopiero dzięki szefowej ,która traktowała mnie jak córkę .Powtarzała ,że mam talent.Zawsze chwaliła mnie przy ludziach ,że jestem najlepsza i może zakład zostawić na mojej głowie.Wtedy właśnie poznałam męża i mimo ,że zajęło mu trochę czasu by mnie zdobyć,to po jakimś czasie stwierdziłam ,że się zakochałam .Czułam się kochana i bezpieczna.Pierwsze lata byliśmy bardzo zakochani.Budowa domu, dzieci i ciężka praca i rezygnacja z własnych potrzeb .Żałuję ,że nigdy nie potrafiłam postawić na swoim ,ale w dzieciństwie moje zdanie się nigdy nie liczyło .Mąż wychowywał się w domu gdzie mężczyzna może robić wszystko a ja w domu gzie zawsze trzeba ustępować.
Teraz kiedy myślę o zdradzie męża ,bardzo żałuję że nie miałam odwagi wcześniej się zbuntować.W dzieciństwie za wszystko była kara ,więc uważałam ,że za to że mąż opiekował się mną przez cały rok i poświęcił się dla mnie czeka teraz kara.Teraz uczę się żyć na nowo ,inaczej niż kiedyś choć to bardzo trudne.
Monia wiem ,że ciężko zapomnieć ale nie ma odpowiedzi na niektóre pytania.Ja przestałam pytać w momencie kiedy zachorowałam .Nie ma na to odpowiedzi ,po prostu tak miało być .Takie doświadczenia nas bardzo zmieniają ,może jest w tym jakiś cel.Ten ból jest tak silny bo za bardzo uzależniłyśmy się od naszych mężów .Wiara w nas samych zależała od ich słów.Teraz czasami czujemy się przez to mało wartościowe ,nie atrakcyjne,ale same tak sobie to układamy w głowie.Ja już odpuściłam ,nie wpuszczam jej do naszych rozmów.Skoro powiedział ,że ona to już zamknięta sprawa to nie będę drążyć.Spróbuj to wymazać z pamięci choć na chwilę i pomyśl czy gdybyś nie wiedziała uważałabyś wasze małżeństwo za bardzo udane.Ja często tak robię i czuję ,że teraz jest lepiej niż kila lat wcześniej.Ból w moim sercu pozostanie ale nie chcę przez to zniszczyć naszej rodziny.Zadręczanie się nic nie da,niszczy tylko od środka.Nowy rok ,nowe życie ,ja obiecałam sobie że nie będę już płakać ,a zacznę się cieszyć z tego co mam.Pozdrawiam Was ,mam nadzieję ,że nie zanudziłam i nie wyrzucicie mnie z tego wątku.Mussuka Twoje słowa często są trafne.
Witaj Nino!
Absolutnie nikt nie będzie Cię stąd wyrzucał. W kupie raźniej!
Podziwiam Cię, że umiesz tak odciąć się od tematu, choć bardzo Cię to boli.
Może łatwiej Ci było dlatego, że mąż pwiedział Ci, że to już zamknięta sprawa!
Trzymaj się!
A jak zdrówko?
Moniu ze zdrowiem różnie ,raz lepiej raz gorzej.Nie wiem czy było mi łatwiej ,bo ja nie usłyszałam słowa przepraszam.To ja zaczęłam o nas walczyć ,choć początki były bardzo trudne bo na początku powiedział ,że próbowali się rozstać ale nie potrafią bez siebie żyć.Powiedział ,że nigdy by mnie nie zostawił ,ale to tak bardzo bolało.Ja w tym czasie byłam przekonana ,że to nawrót i ,że nie zostało mi dużo czasu.Poczułam się lepiej ,gdy następny wynik zaprzeczył o nawrocie.Kochałam go tak bardzo ,że chciałam mu dać wolność by mógł być szczęśliwy.Dojrzałam do tego by zostać sama dla jego szczęścia.On wtedy nie chciał już odejść ,twierdził ,ze ze mną jest szczęśliwy.Ja nie wiedziałam czy mogę mu zaufać.Starałam się ale było to trudne.Teraz jest dobrze ,choć też się zastanawiam ,czy kiedyś mnie przeprosi.Dla niego to temat zamknięty więc tych słów pewnie już nie usłyszę.Dużo bym chciała słów usłyszeć ,ale zadręczanie się tym nic mi nie da.Mężczyźni wolą pokazywać niż mówić.Albo zaakceptuje to co mam albo się zniszczę.
Witajcie kochane.
Nino miło mi Cię poznać, choć każda nowa osoba z podobnymi problemami, to żadna dobra nowina. Smutno mi się robi, że jest nas tak wiele.
A tak wogóle to przyszłam sobie plunąć żółcią.
Mówiłam wczoraj, że coś wisi w powietrzu? Mówiłam.
Dziś się urwało, spadło z hukiem. Obyło się bez prochów na uspokojenie, ale żal pewnie prędko nie minie.
Ostatnie dni były super. Ciepło, miło, słodko, wesoło i normalnie, jak kiedyś. W sprzyjających warunkach lepiej się podejmuje życiowe decyzje, zwłaszcza te, które mają zmienić to nasze życie na lepsze.
Wczoraj niewinne pytanie P., czy dziś będę u niego. Będę. Będę i już nie mogę się doczekać. W dodatku wytargowałam dodatkowy dzień wolny od domowych obowiązków. Super! Więcej czasu razem, więcej czasu na wspólne załatwienie spraw związanych z podjętymi decyzjami. Zawaliście.
Krótka wizyta P. u mnie w pracy i od razu draka. Nie wytrzymałam. Nie, nie zrobiłam mu awantury, broń Boże. Otóż koledzy z pracy idą na piwo, a mój lojalny, cudowny towarzysz życia ma rozterki, bo poszedłby, bo dano nie był (już miesiąc!!! o zgrozo!!!), ale wie, że ja nie będę zadowolona. Owszem nie jestem. Mam skakać z radości, że tylko raz w miesiącu idzie z kolegami do baru, a przez prawie wszystkie pozostałe dni piwkuje w domu sam, u sąsiada, z sąsiadem w domu, z moim ojcem, z gościem od remontu? Na lekkie perswazje z mojej strony obrusza się, że przecież nie łazi po barach, tylko siedzi w domu. Owszem ale, kilka puszek dziennie pęka lekką ręką, co dla mnie jest zupełnie niezrozumiałe w okresie, kiedy zleceń mniej i z kasą robi się krucho, a wydatków nie ubywa. Czy ja już do końca życia jestem skazana na patrzenie na bardziej lub mniej wstawionego faceta w domu? Czy nie mam prawa po kilkudziesięciu latach, przestać się bać i denerwować? Wiem, że nie jest agresywny po alkoholu, wręcz przeciwnie, jest wesoły i jeszcze chętniej pomaga, jeśli trzeba, spełnia prośby, nawet te nie wypowiedziane ale czy z tego powodu mam być szczęsliwa i wdzięczna niebiosom, że takiego "wspaniałego" człowieka spotkałam na swojej drodze? Czasami zdarzają się chwile, w których myślę, że nie może mnie znieść na trzeźwo, ale piwkuje rózwnież, gdy mnie nie ma w pobliżu.
Teraz wie, że mnie zdenerwował. Podlizuje się, dopytuje co na obiad bym zjadła, co mam ochotę robić po południu, a wiem, że aż go swędzi, żeby pójść i nie pójdzie, żeby mnie wpędzic w poczucie winy i pokazać jaki to on jest dobry dla mnie, bo zrezygnował z rozrywki dla mnie.
A ze mnie już zeszła cała radość, tak jak kiedyś, gdy w dobrym nastroju i z wielkimi planami na wieczór wracałam ze szkoły/pracy, a tam pijany ojciec spał, albo toczył wojnę z matką. W jednej chwili odechciewało mi się jedzenia obiadu, sprzątania, nauki, telewizji, czy wyjścia do koleżanki. Siadałam w kąciku skulona ze strachu, żalu, poczucia krzywdy i płakałam, aż pokonał mnie sen.
Teraz nie chce mi się tam nawet iść po pracy, choć wiem, że sytuacja jest inna. Wiem, że nie będzie awantury, złości, ale nie mam ochoty. Pójdę jednak, kolejny raz i pewnie nie ostatni. Coraz częsciej jednak zastanawiam się, czy sama na siebie - tą uległością wobec problemu, który dla innych problemem nie jest, a dla mnie niestety tak - nie kręcę diabelskiego bicza.
Teraz kiedy złość minęla, jest mi po prostu przykro i smutno, że nie zasługuję na normalne życie.
Hej greemtea!
A usiedliście kiedyś i tak na poważnie poruszyliście temat alkoholu?
Czy ona zna Twoje obawy, podłoże tych lęków (pijany ojciec)?
Jesteś pewna, że on tak piwkuje codziennie?
A na to wyjście z kumplami go puść! Niech po Tobie to spłynie. Skąd wniosek, że chce swoim pozostaniem w domu wpędzić Cię w poczucie winy?
Zasługujesz na normalne życie i nie daj sobie wmówić, że jest inaczej!
Tak, rozmawialiśmy nie raz i nie dwa. Wie, że mój ojciec to alkoholik pierwszej wody, ale teraz (tj odkąd jestem z P.), nie pije tak jak kiedyś i trudno mu w to uwierzyć. Uważa, że nie robi nic złego, że piwko to rozrywka, która nikomu nie szkodzi. Wie, że jestem na alkohol "uczulona" i podobno dlatego zrobił tamtą imprezę z tego właśnie powodu. Zorientował się jednak, że nie tędy droga i teraz melduje mi o każdym piwie, stąd moja wiedza o codziennym piwkowaniu. A to zawiózł kogoś dokądś i ten ktoś postawił mu piwo, a to sprzątał cały wieczór w piwnicy i sąsiad przyszedł z transporterkiem, a to poszedł do kolegi, bo mu matka działa na nerwy i wypili po kilka. Niby dobrze, że mi o tym mówi, a nie ukrywa i nie robi ze mnie idiotki, jak niektórzy faceci wciskający swoim kobietom, że są w pracy, a później wracają do domu pijani. Chyba jednak uważa, że moja wiedza oznacza zgodę i przyzwolenie na takie postępowanie. Takie zachowanie zakrawa mi na szukanie okazji, a to już dobrze nie wróży.
Oczywiście powiedziałam, żeby szedł na to piwo, bo nawet byłoby lepiej dla mojego spokoju (wiem jak to brzmi, ale teraz tak po prostu czuję), ale nie pójdzie i atmosfera będzie zważona przez cały wieczór, bo ja nie potrafię udawać, szczerzyć się, jak nie jest mi do śmiechu.
Kurcze, może trochę wyolbrzymiasz to jego picie? Przecież nie oznacza to, że chłopak będzie taki jak Twój ojciec.
A powiem Ci tak czysto po chłopsku, że jak się facet fizycznie zmęczy i pic mu się tak po prostu chce to piwko wchodzi jak woda!
Wiem, bo sama czasem łyknę browarka jak się zmęczę bo super gasi pragnienie (oczywiście nie jest to podstawowy mój napój).
Najgorsze co możesz zrobić to wiecznie mu zabraniać, bo się chłopina wkurzy i będzie za plecami szukał różnych okazji!
Nie zabraniam i nie złoszczę sie. Uczę się tolerować. Na pewno wyolbrzymiam, ale skoro mi to przeszkadza teraz, to zastanawiam się co będzie później, bo mam wrażenie, że się rozkręca.
Ochłonęłam, ale nie przeszło. Posiedzę chwile dłużej w pracy, choć mam ochotę pójść na babskie zakupy np, albo gdziekolwiek, byle nie tam, ale zaraz będzie, że strzelam focha.
Do jutra...
Kurcze, może trochę wyolbrzymiasz to jego picie? Przecież nie oznacza to, że chłopak będzie taki jak Twój ojciec.
A powiem Ci tak czysto po chłopsku, że jak się facet fizycznie zmęczy i pic mu się tak po prostu chce to piwko wchodzi jak woda!
Wiem, bo sama czasem łyknę browarka jak się zmęczę bo super gasi pragnienie (oczywiście nie jest to podstawowy mój napój).Najgorsze co możesz zrobić to wiecznie mu zabraniać, bo się chłopina wkurzy i będzie za plecami szukał różnych okazji!
Z ust mi te wypowiedz wyjelas:))
Greentea, nie demonizuj tego picia piwa do rozmiarow jakiegos horroru.
Po pierwsze, facet sie nie upija, tak? Czyli granice swoje zna i to jest wazne.
Po drugie - alkohol jest dla ludzi, to nie trucizna..ale dla MADRYCH ludzi. Widzisz, moj partner jest Czechem, jak on mialby z piwa zrezygowac jak to ich napoj narodowy?;) Ale nie widzialam go ani razu pijanego ani tym bardziej agresywnego po tych kilku kuflach w hospodzie. Wesolego, rozgadanego i bawiacego sie - tak. Tak samo jak pojedziesz do Wloch czy Hiszpanii - tam obiad, kolacja czy podwieczorek (sniadanie to nie wiem:) bez butelki wina na stole to niemal grzech. I nikt nie popada zaraz w nalog. Bawaria - kolejny raj dla piwoszy, zadna hanba.Trzeba umiec pic z glowa, wiedziec ile i jak i nic sie nie stanie. A wydaje sie, ze Twoj P. tak wlasnie robi.
Po trzecie - Twoje, wybacz, histerie alkoholowe spowoduja jedynie to, ze zacznie pic w ukryciu albo ktoregos dna nagromadzi sie w nim zal, ze nie moze i pojdzie w dluga z kolegami. I wtedy to sobie zaimprezuje.
Moj tatus tez popijal, tyle, ze nie piwko. Trunki bardziej procentowe. Ale on to nie ja i on to nie moj partner.
Ja, pomimo zlych wspomnien z dziecinstwa, nie nabawilam sie alergii do wodek, likierow czy innych mocniejszych napitkow. Tylko whisky nie cierpie ze wzgledu na smak.
Tyle, ze ja moge sobie lufke pod schabowego strzelic i na tym skonczyc a nie wlac pol litra w siebie i zlec pod stolem. Tym sie roznie od swojego taty. Swoja droga on tez juz nie pije od dobrych paru lat..coz wiek robi swoje.
Poobserwuj troche zwyczaje konsumpcyjne Twojego P. i zobacz czy stanowia one jakies zagrozenie nalogiem i poczatek problemow czy jest to zwyczajne napicie sie piwa dla relaksu badz towarzystwa.
Macie racje, jak zwykle.
To ja jestem nienormalna, a nie on.
Wtedy nie poszedł, choć wiem, że ze względu na mnie to zrobił.
Następnego dnia wypiliśmy piwko razem.
Wczoraj znowu dałam popis. Sąsiedzi dostali dobre wieści i zaprosili nas na małe co nieco. P. wspominał, że już dwa dni temu nas zapraszali, bo chcieli z nami uczcić swój mały sukces, tylko nie wiadomo było kiedy to będzie. Wpadli po nas niespodziewanie o 21, a ja już byłam wykąpana i marzyłam o spokojnym śnie. P. wyskoczył sprzed telewizora jak z procy, ubrał się szybko, a mnie trafił szlag. No i mu wygarnęłam, że tylko szuka okazji, że dnia bez alkoholu nie umie przeżyć, że skoro woli alkohol ode mnie, to nie będę mu dłuzej przeszkadzać i będzie mógł żyć tak, jak lubi. W dodatku wtrąciła się jego matka i stanęła po mojej stronie.
Okazało się, że sąsiedzi zaplanowali to na wczoraj ze względu na mnie, bo wiedzą, że dziś mnie u P. nie będzie, a jak będę następnym razem, to ich nie będzie.
Poszliśmy, ja w nerwach, P. z żalem w sercu. W dodatku zastosowałam się do Twojej Mussuko, porady i nie odstawałam od kolejki. P. zdębiał, obserwował mnie i nic nie mówił, a ja ze świadomością, że rano trzeba jechać do pracy, później do domu, do matki, ululałam się tak, że nie pamiętam prawie powrotu do domu.
Teraz mam wyrzuty sumienia, bo niepotrzebnie na niego wczoraj naskoczyłam. Popsułam szansę na fajnie spędzony czas z przyjaciółmi, bo choć śmieliśmy się przy stole i zachowywaliśmy się "normalnie", nerwy sprzed wyjścia nie wyparowały i blokowały swobodę.
Zostawi mnie ten mój facet jak nic. Nie wytrzymałabym z taką zgagą na jego miejscu.
Głowa mnie boli jak diabli.
Nic już nie mówcie. Sama wiem...
No skoro sama wiesz to wiesz. I masz racje, odejdzie w koncu bo takie hustawki nastrojow jakie mu fundujesz swietego by z nog zwalily. Ale skoro tego chcesz ...
Gdzie to ja doradzalam, zeby walic kieliszek za kieliszkiem i ululac sie? Pisalam raczej, ze alkohol to nie trucizna ale nalezy go spozywac z glowa, bo jak kazda rzecz tak i picie wymaga rozumu i umiaru. Jesli ja czuje po ktoryms piwku badz wodeczce, ze mowa juz nie ta a i ziemia lekko zaczyna wirowac to odstawiam flaszki (jakiekolwiek), robie sobie kanapke (najlepiej tlusta jak cholera) badz cos na cieplo wcinam i przestawiam sie na cole. Pomaga natychmiast.Trzeba znac swoje mozliwosci i umiar.
Wyobraz sobie, ze ja mam taka prace, iz czesto niestety chodze z klientami na bankiety, kolacje, spotkania na targach. Gdziekolwiek bym sie nie ruszyla - alkohol. I to niekoniecznie sam browar. Odmawiac za kazdym razem glupio ale jeslibym miala dotrzymac kroku moim klientom (branza budowlana wiec 90% to mezczyzni) to nie raz nie dwa spod stolu by mnie wyciagali. Wiec pije z nimi ale tyle ile moj organizm zniesie i nie zawiedzie w chwili gdy musze wstac i przejsc sie do toalety:). Ponadto kolacja czy nie - ja jestem z nimi "w pracy". Nawet spozywajac trunki pamietam, ze musze zachowac twarz i fason. I to sie da zrobic, tylko bez nerwow, paniki czy lania w siebie co i ile popadnie. Niestety widzialam i to wiele razy panie na takich spotkaniach jak te moje, ktore zapominaly o tym, ze czas powiedziec sobie stop..no i niestety wiele na urodzie i profesjonalizmie tracily w jeden wieczor. Pijana kobieta to niezbyt ciekawy widok.
Dobra, ale nie o picie tu chodzi. Ty masz dasy i fochy jak stara panna w okresie PMS. Za co zmylas mu glowe wczoraj? Za to, ze nie chcial byc nieuprzejmy wobec waszych wspolnych znajomych i nie trzasnal im drzwiami przed nosem bo TY juz chcialas spac? Przeciez wystarczylo powiedziec: dziekujemy, milo, ze pamietaliscie. Wpadniemy ale moze jedynie na godzinke dwie, bo jutro..to to to.
Ewentualnie podziekowac i poprosic o odlozenie spotkania na inny dogodny wszystkim termin wykrecajac sie jakims bolem glowy, menstruacyjnym itp.
Bylby i wilk syty i owca tez cala. Ale nie..lepiej sie poklocic i naburmuszyc. I kazac wybierac: picie albo ja. Tylko, ze ten Twoj P. chyba nie chlonie tego alkoholu jak gabka, jakos nie doczytalam sie tego.
Wiesz, mam wrazenie, ze Ty nie tylko stresujesz tego swojego P. ale i innych ludzi powoli odstraszasz od siebie. Chcesz by za plecami mowili o Tobie: aaa to ta Greentea, ta co to swojemu chlopu kolki na glowie ciosa za jedno piwo i w ogole bawic sie nie potrafi. ...albo cos w tym stylu? W koncu on tej presji nie wytrzyma, bedzie mial tez dosc uwag ze strony kolegow i waszych znajomych i nie pozostaisz mu zadnego wyboru.
No ale Ty to wiesz i sama konsekwentnie plan A realizujesz.
Cześć kochane...........
co powiem? nie mam czasu bbuuuuuuuuuuu ;-((((((( żle mi....
Cześć kochane...........
co powiem? nie mam czasu bbuuuuuuuuuuu ;-((((((( żle mi....
przez te sprawozdania tak Ci zle? No coz, koniec roku..ja tez mam niezly meksyk u siebie. Przetrzymaj to jakos:) Piateczek jest:))
Tak tak...
Zmyłam mu głowę, bo chciał miło spędzić czas, ze mną i fajnymi ludźmi, a nie z kumplami w barze.
A co mi odpowiedział na moje pretensje i żale?
Kochanie, ja przecież robię tak jak prosiłaś. Jeśli zanosi się na jakąś imprezę mówię ci o tym wcześniej, żebyś się nie denerwowała i nie była zaskoczona. Mówię ci o każdym piwie jakie wypiję pod twoją nieobecność. Co mam jeszcze zrobić?
Wczoraj tego w swojej złości po prostu "nie słyszałam". Teraz wyć mi się chce ze złości, owszem, ale na siebie samą.
Pewnie już nikt ze znajomych P. mnie nie lubi i wszyscy mu wspóczują takiego życia, a on się mnie wstydzi, choć w moim rozumowaniu, to ja powinnam się wstydzić swojego faceta-pijaka tak, jak kiedyś się wstydziłam ojca - pijaka.
A P., biedny po każdym takim incydencie, coraz bardziej o mnie zabiega i się stara. Złoty facet, a ja nie potrafię tego docenić.
Aha, i nie leżałam wczoraj pod stołem. Od początku chyba głupio chciałm mu zasygnalizować, że tym razem to on ma czuwać nad rozwojem sytuacji, a nie ja jak zawsze. Droga do domu była krótka, bo tylko dwa kroki z drzwi do drzwi. Pamiętam jak mnie przebrał, utulił, pamiętam emocje, jego czułość w każdym geście i uścisk silnych ramion i dotyk dłoni na całym ciele, póki nie zasnęłam.
No głupia jestem i już.
***********************
Malwina!!!
Kurcze piąteczek, a ja mam taki kołchoz, że marzę już o wieczorze!
Jeszcze mam objazdówkę po mieście z klientami!
Nie ma nic gorszego jak jazda po zakorkowanym mieście w piątek!
Pewnie już nikt ze znajomych P. mnie nie lubi i wszyscy mu wspóczują takiego życia, a on się mnie wstydzi......
A P., biedny po każdym takim incydencie, coraz bardziej o mnie zabiega i się stara. Złoty facet, a ja nie potrafię tego docenić.......
Pamiętam jak mnie przebrał, utulił, pamiętam emocje, jego czułość w każdym geście i uścisk silnych ramion i dotyk dłoni na całym ciele, póki nie zasnęłam..........
Kotuś!
Przeczytaj te słowa jeszcze raz!
Nawet kilka razy!!!!
On nie jest pijakiem!
Nie wrzucaj wszystkich do jednego wora!
Pozdrawiam!
(...) ja nie potrafię tego docenić. (...)
To zamiast złościć się na siebie, zamiast płakać nad sytuacją, coś wreszcie może zrobisz konstruktywnego.
Bo przyznajesz rację kolejnym osobom wskazującym na przyczyny Twego zachowania, kiwasz głową i... zachowujesz się wg starego schematu.
Dlaczego?
Ano, dlatego, że nie zmieniasz swego sposobu myślenia o sobie, o nim, o związku.
W dalszym ciągu podstawą Twego zachowania są Twoje lęki związane z tatusiem-pijakiem.
Nic nie zrobiłaś ze swymi uczuciami i one w dalszym ciągu ingerują w Twe obecne zachowanie.
I oboje, w związku, jesteście na huśtawce. Tylko, że każdemu z was zbiera się już na torsje. Rezygnacja z używania huśtawki należy do Ciebie. Jeżeli Twój partner podejmie decyzję o życiu bez huśtawki, związek wasz się rozpadnie. Nie każdy lubi się huśtać.
A ja zdradzam. Nawet nie zauważyłam jak do tego doszło. Moi rodzice pobrali się po 30tce. Oboje rocznik 33. Nie było w ich czasach popularne tak późno zakładać rodzinę. Oboje pielęgnowali w sobie młodość. Ojciec bardziej niż matka. ja byłam wychowywana dziwnie. Nieporadnie. Matka biła i wyzywała, groziła, że mogę się spakować i wynosić, miałam 6 lat. Potem płakała i zapewniała o swojej miłości. Chyba wcześnie przestałam czuć cokolwiek. Potem ojciec zaczął zdradzać. Złośliwie i podle rozgrywać moja matkę. Pamiętam lodowaty cynizm. Pamiętam jak się trzęsę bo wyczuwam świństwo. Ona histeryzowała. Koncentrowała się tylko na sobie. Wciągnęła mnie do gry anty ojciec. Nie było trudno. Praktycznie nie istniałam jako dziecko. Byłam tylko tematem. Tłem. szybko znalazłam sobie świat wewnątrz siebie. Książki. I znajomi z wakacji. W szkole nie udawało mi się z nikim naprawdę zaprzyjaźnić. Byam bardzo głośnym i pełnym energii stworzeniem. jestem i byłam bardzo atrakcyjna. Wciąż miałam wianuszek wielbicieli. Koleżanki mnie szczerze nienawidziły. ja uciekałam od miłostek, marząc cały czas o czymś romantycznym i trwałym ... Obiecałam sobie, że 1. nie dam się żadnemu facetowi tak stłamsić i poniżyć jak zrobił to mój ojciec z moją matką. 2. nie będę taką obrzydliwie głupią egocentryczką jak moja matka i będę się przyjaźnić z moimi dziećmi. Mam 45 lat. Wyszłam za mąż mając 22 lata bo zaszłam w ciążę. Nie kochałam, ale bardzo się starałam. Zdradziłam po 2 latach. najpierw byłam załąmana. Potem zaczełam myśleć, że skoro nie kocham to jestem udupiona na całe życie. Potem zdradzałam tak od niechcenia. Wiem, że szukałam uczucia. Ale - ojciec.. I nie poddać się żadnemu facetowi. nie dać się zniszczyć. Dziecko mnie męczyło. Byłam za młoda, za wiele ambicji mi przeszło koło nosa. Ale starałam się. W pewnym momencie miałam męża i 3 kochanków. Wszyscy za mną szaleli. A ja cierpiałam i bawiłam się jednocześnie. Patrząc wstecz jestem przerażona. W końcu odeszłam od męża. Z jednym z tych 3. Zabrałam dziecko. Wyprowadziłam się do innego miasta. Z hasłem 'nigdy więcej kłamstw'. Po 5 latach urodziło się 2gie dziecko. Niechciane. Ale kiedy się urodziło zakochałam się w nim od razu. Wtedy okazało się, że mój 3 zdradzał mnie od samego początku. Nie rzuciłam go. Nie miałam sił i odwagi wracać, wstydziłam się porażki. Potem kilka lat starań. Nic z tego. Teraz ja zdradzam. I nie wiem jakie mam szansę na 'dobry' związek. Skrzywdziłam moje dzieci. Zdradzam jak mój ojciec. Koncentruję się na sobie jak moja matka. Błędne koło. Boję się o dzieciaki. Nie pokazałam im jak tworzyć rodzinę. Nigdy nie wydobędę się z tego koszmarnego poczucia, że zawiodłam jak tylko się dało. A chciałam tylko żyć inaczej niż moi rodzice.
Teraz ja zdradzam. I nie wiem jakie mam szansę na 'dobry' związek. Skrzywdziłam moje dzieci. Zdradzam jak mój ojciec. Koncentruję się na sobie jak moja matka. Błędne koło. Boję się o dzieciaki. Nie pokazałam im jak tworzyć rodzinę. Nigdy nie wydobędę się z tego koszmarnego poczucia, że zawiodłam jak tylko się dało. A chciałam tylko żyć inaczej niż moi rodzice.
I kogo za to winisz? Oboje rodzicow, ojca, matke, kolezanki, swoich mezow, swoja atrakcyjnosc, swoj brak odpowiednich wzorcow w dziecinstwie?
Podpowiem Ci kogo powinnas oskarzac o skrzywdzenie tylu ludzi wokol siebie i siebie samej tez - spojrz w lustro, to ta osoba. Nikt inny tego za Ciebie nie zrobil ani nie zmusil Cie do niczego. Krok po kroku sama z wlasnego wyboru zniszczylas tyle dobra wokol siebie. Glownie dzieci ucierpialy ale i Twoje poczucie wartosci tez. Bo z tego opisu wynika, ze jestes bezwartosciowa lalka w rekach wielu mezczyzn, ale tak naprawde zaden Cie nie pokochal szczerze i oddanie. A mogl i to wcale nie za urode.
Nie bede pisac tu zadnych pocieszajacych slow: szkoda mi Ciebie, to rodzice zawinili, my wszystkie dzieci DDD tak mamy... - bo to nieprawda. Tak jak nieprawda jest, ze dorosly alkoholik moze za swoj nalog winic rodzicow, ktorzy tez pili i on jest ten DDA. Oni pili - fakt, ale jemu nikt tej wodki sila do gardla nie wlewal. Podobnie jest z Twoimi nalogami.
Pomysl i postaraj sie choc w drugiej polowie zycia zyc z godnoscia. Na nauke i poprawe nigdy nie jest za pozno, wiec pierwszy krok juz uczynilas.
Strony Poprzednia 1 … 6 7 8 9 10 … 37 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD » Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia
Warto przeczytać w tym dziale
Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2026